Czesc babeczki! Pamiętacie jeszcze mnie i moje marudzenie przed ciążą i
porodem?

Ale ten czas leci, Hania ma juz prawie 7 miesiecy. A ja od 4 stycznia wrocilam
do pracy na caly etat. Prorokowali ludziska, że "jeszcze mi się odmieni i będe
chciala z nią siedziec co najmniej do roku". No może bym i chciała, ale jak to
mowia - z gówna bata nie ukręcisz, wrocilam z powodów finansowych. Na razie
małą wożę do moich rodzicow - jeszcze tydzien temu mialo byc tylko na 3
miesiace, ale po tygodniu - UWAGA UWAGA - moj rodzony ojciec oswiadczyl, ze
"nie odda Hanusi do żadnego żlobka ani obcej babie". Nie poznaje go, wlasnych
dzieci nie karmil i nie zabawial, a na punkcie wnusi oszalal.
"Siedzenie w domu" mialo na mnie niestety wpływ destrukcyjny. Nic mi się nie
chcialo, brak motywacji do działania. Wpieprzam za to na potęgę, zapuściłam
się - nie z braku czasu, ale z lenistwa. Widzę jak to lenistwo i powtarzalnosc
czynnosci mnie otumaniało - wstawanie o 10:00, karmienie, przewijanie i
przebieranie, kawka, necik, sniadanko, czas przecieka przez palce. Z
przerażeniem widzę, ze w sumie mi sie to podobało - nikt nic nie wymagał
(tylko dziecko, ale jej obsluga to latwizna), mogłam se łazic w koszuli do
13:00... Pojscie do pracy siłą rzeczy przełamalo ten marazm. Przez ostatni
tydzien w pracy co prawda jak na razie tez wiele ode mnie nie wymagali, za to
moglam rozmawiac caly dzien z DOROSŁYMI, i jezdzic codziennie na lunch do
innej knajpy. Co za frajda.

Wyrzutow sumienia z powodu powrotu do pracy nie
mam zadnych - z pensji meza za chuja bysmy nie wyzyli, a mała ma opiekę
kochających dziadkow.
Wokoł baby boom. Tak jęczałam na samym poczatku ciąży, że nie mam zadnej
dzieciatej kolezanki. A tu miesiąc temu moj brat zostal ojcem, kolezanka 2
m-ce temu, i szwagierka 4 miechy temu. Przyjaciele z W-wy ktorzy od lat
starali sie o dziecko, w koncu po in vitro beda miec niedlugo na swiecie
blizniaki. Nie liczę juz ciąż i porodow dalszych znajomych. Istna lawina.

I wiecie co? I nawet te niemowlaki wzbudzaja we mnie niejakie zainteresowanie.

I pewne rozczulenie, ale tylko w zakresie, w jakim przypominają mi małą
Hanusię.
Doszłam do wniosku, że patrzylam na dzieci z niewlasciwej strony - porównujac
je do dorosłego. A kiedy spojrzy się na dziecko z punku widzenia tych paru
komórek na krzyz gdzies tam w otchłani mojego organizmu, ktorymi byla jeszcze
rok temu - to po prostu prawdziwy cud stworzenia.
Milosc do dziecka nie wybuchla we mnie gwaltownie, ale rosła pomalu z dnia na
dzien. Teraz za każdym razem, kiedy ją przytulam, czuję w środku cieplo i
wszystko we mnie az podskakuje z radosci. Teraz juz wiem, co się zyskuje,
mając dziecko.

Wiem tez, że zyskuje się niepokoj do konca zycia - nie
uchronię jej przecież przed calym złem tego świata, na samą myśl że cos
mogloby jej się stac, ze mialaby cierpiec, mam łzy w oczach. Taaki twardziel
ze mnie. Nie jestem w stanie oglądac zadnych filmow gdzie nawet pośrednio
dzieje się krzywda dzieciom, bo od razu mi slabo.
Spadek aktywnosci fizycznej i towarzyskiej byl nieunikniony, ale zupelnie mi
to nie przeszkadza. Hania jest taka fajniutka, lepsza niz wszystkie pieski i
kotki razem wzięte, i tak oszałamiająco pachnie.

Chyba nam jednak z chlopem
odwalilo, ale pocieszam sie, ze to u normalnych ludzi normalne, że nie
jestesmy wyrodnymi rodzicami. Mimo tego, że Malun je z butelki, spi we wlasnym
łóżeczku, czolga po nieodkurzonym dywanie, nosi niewyprasowane ubranka i
wpieprza jedzenie ze sloiczkow.
No i stwierdzilismy, ze skoro nam takie zajebiste dzieci wychodzą, to grzechem
byloby nie zrobic jeszcze jednego...