Ja i AP

[aphoper1]

Obiecałam napisać więcej o swoim stosunku do AP. Czasu mam tylko chwilę
(Babcia wzięła Anię na spacer, bo miałam pisać konspekty, hihi), więc postaram
się streścić, ale mogę coś za bardzo uprościć. Z góry przepraszam.

Przygotowując się do macierzyństwa, naprawdę niewiele wiedziałam, bo nie
miałam niemowląt w bliskim otoczeniu od baaardzo dawna, jestem jedynaczką,
najstarszą z kuzynostwa, więc nie jestem nawet ciocią No więc niewiele
wiedziałam, ale miałam różne odczucia. Nigdy nie podobało mi się zapychanie
buzi smoczkiem, odkładanie na siłę do łóżeczka, odstawianie od piersi na siłę.
No ale myślałam, że tak się po prostu robi. A ja nie chciałam! I z wielką
radością dowiedziałam się, że wcale tak się nie robi, tzn. nie trzeba, że
można na instynkt! No i jeszcze spoooro poczytałam o karmieniu piersią i
wiedziałam, że na pewno chcę i będę w tym wytrwała, nawet jak się pojawią
problemy... Potem przeczytałam "Zasypianie bez płaczu" Searsów i się
utwierdziłam w swoich różnych wyborach. Więc AP jest dla mnie naprawdę szyte
na miarę, ale...

Co mnie w AP (albo w tym, co rozumiem jako AP) denerwuje... Są takie rzeczy.
Mam wrażenie, że my, rodzice AP, dość często stygmatyzujemy pewne zachowania i
zarazem osoby. Np. mój Mąż jest mega wrogiem smoczka Nieustannie współczuje
maluchom ze smoczkiem lub butelką w buzi, taki terrorysta laktacyjny z niego!
A przecież są różne sytuacje i być może nasza Mała też by była smoczkowa,
jakbym na forum kp nie trafiła przed porodem. A przecież kochalibyśmy Ją nie
mniej niż teraz!
Nie lubię też przekonania, że dziecko trzeba ze sobą wszędzie zabierać. Ja
bardzo mało wychodzę bez Ani, bardzo rzadko też Ona beze mnie (ostatnio więcej
z Babcią na spacery)... Ale są to dla mnie ważne chwile i nie chcę czuć się
zła z powodu tego, że potrzebuję czasem wyjść na wykład bez Ani (próbowałam
raz z Nią, ciężko to obie zniosłyśmy), zrobić szybkie zakupy bez pokazywania
każdego światełka i półeczki w sklepie, wziąć prysznic bez bawienia się przy
tym w akuku itp
Nie wiem, czy to dobrze, że z tych naturalnych instynktów robi się "ruch AP",
czy to nie będzie groziło sekciarstwem w sensie zamykania się na innych i mega
krytycznego do nich stosunku... I tego, że mamy stosujące jednorazówki albo
wożące w wózku będą czuły potrzebę się tłumaczyć, że to nie znaczy, że nie
kochają...
A co Wy myślicie?

[abigail_23]

Przygotowując się do macierzyństwa, naprawdę niewiele wiedziałam, bo nie
> miałam niemowląt w bliskim otoczeniu od baaardzo dawna, jestem jedynaczką,
> najstarszą z kuzynostwa, więc nie jestem nawet ciocią No więc niewiele
> wiedziałam, ale miałam różne odczucia. Nigdy nie podobało mi się zapychanie
> buzi smoczkiem, odkładanie na siłę do łóżeczka, odstawianie od piersi na siłę.
> No ale myślałam, że tak się po prostu robi. A ja nie chciałam! I z wielką
> radością dowiedziałam się, że wcale tak się nie robi, tzn. nie trzeba, że
> można na instynkt! No i jeszcze spoooro poczytałam o karmieniu piersią i
> wiedziałam, że na pewno chcę i będę w tym wytrwała, nawet jak się pojawią
> problemy...

Tak jakbym czytała o sobie

A co do końcówki twojej wypowiedzi. Dla mnie esencją rodzicielstwa jest miłość,
ciepło i bliskość, a cała reszta z tego wynika. Więc jeżeli rodzic zaspokaja te
elementarne potrzeby, dziecko czuje się kochane, bezpieczne, nie jest zmuszane
do wypłakiwania, to nie krytykuję rzeczy, które nie podobają mi się (np chodzik
czy słynne danonki-samo-zło). Ponieważ wiem, że matka jest dla swojego dziecka
właśnie tą najlepszą na świecie
Owszem, jeżeli widzę dziecko koleżanki w wisiadle, to mówię, co na ten temat
myślę, zostawiając jej pole do myślenia.

Piętnuję metodę 357, wypłakiwanie, samodzielność od pierwszych dni, i unikanie
bliskośći w obawie, że się "przyzwyczai". O tym głośno mówię.

Pozostałe rzeczy to sprawa drugorzędna i nie wypowiadam się.
Każda z nas chce jak najlepiej dla swojego dziecka, jednocześnie nie unikniemy
błędów. Więc staram się być pokorna w tych kwestiach.

I tego, że mamy stosujące jednorazówki albo
> wożące w wózku będą czuły potrzebę się tłumaczyć, że to nie znaczy, że nie
> kochają...

Ja do nich należę (choć też czasem noszę) i kocham moje dziecko ponad
wszystko)))))

Pozdrawiam

ps Pewnie nie pamiętasz, ale zainspirowałaś mnie do przeczytania książki "Co
mówią dzieci zanim nauczą się mówić".
Melduję, że czytam

[aphoper1]

O, jak miło, że ktoś mi odpowiedział, bo czułam się jak debil, co z czymś
wyskoczył
Nie pamiętałam, ale miło, że się przypomniałaś Pozdrawiam serdecznie!

[agnen]

IMO AP to nie jest jakaś konkretma "metoda na dziecko" tylko po prostu pewne
zesady które mniej lub bardziej przyjmujemy i wpasowujemy w naszą rzeczywisteść.
Ważnym elementem w AP jest to żeby mama dobrze czuła sie z tym co robi.
Opisywanie całego świata niemowlęciu w chuscie podczas wychodzenia do sklepu
jest... powiedzmy że dla chętnych ale ponad moje możliwości. W tej chwili moją
2,5letnią pannę chętnie zostawiam jak mam okazję. Tak naprawdę to dosć ważne że
MAMA MA PRAWO DO SWOJEGO CIAŁA (potrzeba przestrzeni po prostu w nas jest i już)
a czasem głupie wyjście po bułki jest jedną z nielicznych chwil w ciągu dnia
kiedy mama nie jest "użytkowana" przez dzieci, zwłaszcza jak jest ich więcej.
Po prostu idealną "tylko mamą" nie da sie być i nawet nie warto próbować.Jestem
jeszcze sobą, kobietą, człowiekiem, mam inne rzeczy na głowie niż tylko dziecko.
I dobrze bo można dzieki temu zachować równowagę i mieć siłę na czytanie 17 raz
tej samej książki o pingwinie i opowiadanie 25 raz o piesku który zrobił kupę na
chodnik
i siedzenie trzecią godzinę na placu zabaw...

[aphoper1]

Dzięki za te słowa, Agnen. Bo ja się czasem podle czuję z tym, że nie chce mi
się po raz nty podnosić małpki do góry i wołać "góóóra" Nawet jeśli Ania ma
wielką potrzebę w to się bawić I potrzebuję czasem zwykłego resetu

[abigail_23]

No właśnie, zapomniałam napisać o tym parę słów.
Chyba każda z nas potrzebuje czasem resetu.
My nie mamy z kim zostawić naszej córeczki, ale od czasu do czasu z małą zostaje tatuś, a ja idę do fryzjera, na zakupy czy choćby na kawę do sąsiadki. Relaksuję się, nabieram oddechu i przede wszystkim mam czas stęsknić się za Agatką
Nie jestem ortodoksem w tej kwestii