Mój synek Jaś ma 14 miesięcy i jest niezwykle żywym i ciekawym
świata chłopcem. Uwielbia asystować przy różnych pracach domowych: z
zapałem odkurza z mamą, próbuje sam wyciągać czyste naczynia ze
zmywarki, myje ściereczką stół, etc. Pewnego dnia postanowiłam
wyprać w miednicy maskotki Jasia. Synek rzecz jasna ochoczo mi
pomagał i miał przy tym masę radości. Kiedy już wypraliśmy wszystkie
misie, małpki,żyrafy, etc. pochwaliłam Jasia, że tak dzielnie mi
pomagał. Jaś był tak dumny z siebie, że następnego dnia postanowił w
tajemnicy przed mamą (na minutę wyszłam do kuchni) sam wyprać
wszystkie maskotki. A że nie mógł dosięgnąć do miednicy ustawionej
wysoko, powrzucał wszystkie maskotki do... muszli klozetowej! Kiedy
wróciłam z kuchni do łazienki na twarzy Jasia znów malowała się duma
a na mojej głównie zaskoczenie
W końcu zaczęłam się smiać i
wyławiać biedne pluszaki z klozetu a Jaś z zaciekawieniem się temu
przyglądał. Skończyło się na tym, że po raz kolejny praliśmy
maskotki i synek miał znowu zabawę a ja... w sumie też się przy tym
wszystkim nieźle ubawiłam i znów poczułam trochę jak dziecko
