Chciałam się z Wami podzielić moją historią. Wklejam zatem:
Początki z Baby Led Weaning mamy za sobą. Jedzeniowy bilans miesiąca nie
przedstawia się efektownie. Efektywne to jedzenie też nie było
Miesiąc temu Staś zeżarł ze smakiem pierwszą mini-kajzerkę. Spożywanie
chrupków ryżowych miał już opanowane nieco wcześniej i teraz tylko szlifował
technikę. Od tego czasu matka coraz intensywniej zaczęła mu podsuwać coraz to
nowe przysmaki.
Po jabłku trzeba go było ratować i Matka postanowiła odłożyć próby z surowym
jabłkiem na czasy, gdy syn będzie już sprawnie posługiwał się jamą ustną.
Spore kawałki gotowanej marchewki również wykazywały zbyt duże powinowactwo do
blokowania się w tchawicy, a ściśnięty małą rączką banan momentalnie
prześlizgiwał się po języku do gardła i tam mimo zmiany-koloru-syna
pozostawał, dopóki nie został delikatnie cofnięty maminą ręką. W ten oto
sposób Matka przeprowadziła nieświadomie zamach na własne dziecko próbując mu
podać zdradliwą-spożywczą-trójcę.
Wtedy z odsieczą przyszło nowe forum. Matka uzbrojona w nową wiedzę
przystąpiła do gotowania.
Pierwsza misja o kryptonimie "jajecznica" zakończyła się jedynie niezłym
bałaganem wokół krzesełka.
Następnie przyszedł czas na ofensywę-warzywną. Do ataku ruszyły gotowany
brokuł, szparag, kalafior, zielona fasolka szparagowa i ziemniak. Zdołały
opanować jedynie małe rączki i niewielki przyczółek na policzku. Do ust
niestety nie dotarły nawet najmniejsze jednostki. Odnotujmy jednak, że
niewielki oddział rozpaćkanego brokuła przedarł się przez obronę wroga i
zdobył spore połacie włosów. Utrzymał dzielnie zdobyty fragment, aż do
wieczornej kąpieli.
Po kapitulacji warzyw przyszedł czas na biszkopt babcinej roboty. Tu akcja
zakończyła się pełnym sukcesem, gdyż położony przed Stasiem fragment biszkoptu
natychmiast powędrował do ust i został w połowie spożyty. Druga połowa została
rozpaćkana i rozsypana po okolicy, ale dzienna porcja żółtka na pewno została
przyswojona.
Zachęcona sukcesem matka zaserwowała dziecku pieczone jabłko. Syn zatopił
palce w miękkim owocu, ale już po dwóch sekundach stracił jakiekolwiek
zainteresowanie sprawą. Jabłko zostało zaaplikowane dopaszczowo za pomocą
łyżeczki i dzięki temu całe zostało pochłonięte.
Następnie przyszła kolej na gotowany makaron - niestety ani ciepłe ani zimne
kluchy nie wzbudziły żadnego zainteresowania. Matka przesmażyła odrzucony
makaron z pomidorami, ale jej dzieło również nawet nie zbliżyło się do
potForzastej-paszczy. Natomiast podsunięte na łyżeczce kawałki smażonego
pomidora zostały jakby od niechcenia przeżute(!) i połknięte. To podsunęło
Matce kolejny pomysł i Syn poczęstowany został swoją tradycyjną papką
wymieszaną z pokrojonym w drobną kostkę ziemniakiem. Poszczególne kosteczki
ziemniaka podawane na czubek języka były metodycznie przez dziecko memłane w
paszczy i zjadane. Oczywiście jeśli na języku znalazły sie przez przypadek
dwie kosteczki, albo kostka wylądowała za daleko to natychmiast wszystko
lądowało na śliniaku/krzesełku/podłodze/matce* (*niepotrzebne skreślić).
Jedzenie trwało niemiłosiernie długo, ale było dla Matki bardzo wartościową
lekcją. Po pierwsze nauczyła się, że jej dziecko pojęło już ideę żucia
większych kawałków i tylko forma podania ich do paszczy (głęboko na język
razem z papką) była do tej pory dla niego nie do przyjęcia. Po drugie wie już,
że jej dziecko potrafi jako-tako wypluć niechcany w paszczy kawałek, lub
przesunąć go językiem w inne miejsce. Po trzecie zauważyła, że jedzenie
położóne przed dzieckiem nie jest kojarzone z jedzeniem zanim nie wyląduje na
łyżeczce (wyjątkiem jest bułka, chrupek i biszkopt, które wędrują do buzi
zanim jeszcze Matka załapie, że położyła je przed dzieckiem). W związku z
powyższym teraz matka spróbuje podawać dziecku przygotowane jedzenie do
paszczy na łyżeczce lub widelcu. Może zainteresowany w ten sposób brokułem Syn
za dziesiątym razem w końcu włoży go sobie do paszczy, a nie tylko do oka.
Reasumując - Staś nie jest taki głupiutki na jakiego wygląda
Podstawą Stasiowej diety nadal jest mleko i słoiczki, ale matka wierzy, że jej
cierpliwość w końcu się opłaci i Syn rozpocznie fascynującą przygodę z
normalnym, zdrowym jedzeniem.