3-letni jękała i sobek

[na4]

Moje dziecko od jakiegoś czasu stało się strasznym jękałą. Jęczy i zawodzi z
byle powodu, bo czapeczka upadła, kwiatek zginął, to nie taki kolor co
chciała, bo to i tamto itp. Naprawde co chwilka potrafi i na każdy temat.
To jest okropne szczerze mam tego dość ...To bardziej irytujące niż były
pady na podłogę .

I jeszcze jedna rzecz dziecie ma ogromne poczucie własności ulubione
stwierdzenie "to moje nikomu nie pożyczę". Powiem, że jestem zadziwiona skąd
takie zachowanie. Zawsze strałam się uczyć i kopazywać dziecku jak się
pięknie dzielimy i jakie to miłe itp.
Wydaje mi się, że oba zachowania to kalka z zachowań przedszkolnych - moje
dziecko wyspecjalizowało się w wynajdowaniu tych co gorszych i testowaniu na
boga winnej mamusi.Ja za bardzo tylko nie wiem jak z nimi sobie radzić.
Pomóżcie.

[amyk]

Hmmm... mój dziś dorosły starszak był strasznym marudą - może nie jęczał nad
każdym drobiazgiem ale to marudzenie czasem doprowadzało mnie do obłędu.
Wypracowałam sobie pewien sposób postępowania w takich sytuacjach ).
Otóż, zaczynałam płakać i zawodzić razem z moim dzieckiem - zwykle doprowadzało
to do śmiechu i rozładowania sytuacji.
Generalnie jednak całe 20 lat jest takim marudą i musiałam ten styl i
charakterek syna zaakceptować.
Do dziś musi mieć swoje zdanie na każdy temat - co wcale nie jest takie złe, bo
mamy o czym rozmawiać i dyskutować.
Druga sprawa - to pozwól dziecku na nie pożyczanie swoich rzeczy.
Wydaje mi sie że to jest normalne dla przedszkolaka który w przedszkolu musi
się dzielić zabawkami, choćby tego nie chciał. Pozatym jest szansa że w szkole
będzie pilnował i szanował swoje rzeczy. Ważne żeby podzielił sie np.
czekoladą , czy cukierkami - a reszta sama przyjdzie jeżeli nie będzie
wymuszana.
Trzecia sprawa - Co do zachowań przyniesionych z przedszkola.
Moze chwilowo brak twojemu synkowi poczucia bezpieczeństwa i pewności siebie -
dlatego nadrabia takim zachowaniem na które musicie zwrócić uwagę.
To najnormalniejsze w swiecie, że dzieci testują i próbują rodziców przez całe
życie. Nasze dzieciaczki to urodzeni egoiści.
Ważne żeby z dzickiem rozmawiać, rozmawiać i tłumaczyć. Zadawać mnustwo pytań:
co, dlaczego , czy to dobre, czy to złe, czy mu sie podoba itp...
Ja mówiłam mojemu dziecku i mówię teraz temu najmłodszemu : że mi przykro
dlatego że..., że smutno, ze sprawił komuś ból, przykrość: pytam czy chciałby
być na miejscu tej drugiej strony (np. zabawki, dziecka)i wysłuchuję go
cierpliwie. Stawiam też na konsekwencje. Jeżeli ukarałam, zawsze mówię za co i
jestem konsekwentna aż do bólu - choćby moje serce płakało i wyło z rozpaczy.
I chwal go za dobre chwile, nagradzaj za drobne pozytywne zachowania - napewno
ma trochę tych dobrych stron.
Przytul , pocałuj, przy znajomych wyciagaj te dobre rzeczy o swoim dziecku.
Każdy z nas lubi być chwalony i dąży zeby było tych pochwał jak najwięcj.
Tyle z moich rad
Czasem pomaga nie zwracanie uwagi na pewne zachowania, czasem więcej czułości,
rozmowa, czasem niestety dziecko musi ponieść konsekwencje swojego zachowania.
Tu nie ma reguł.
Pozdrawiam AniaZ.