Przetrenowani?

[verdana]

Trochę przeraża mnie to forum. Każdy cieszy się, ze jego dziecko jest
wybitnie zdolne czy inteligentne, ale moim zdaniem nic nie nalezy robić na
siłę! Szczególnie u dzieci inteligentniejszych od rówieśników trzeba
szczególnie zadbać o rozwój społeczny, o rozwój fizyczny, bo wielu z nich
grozi, ze spędzą dziećiństwo ustawicznie szkolone, kształcone i rozwijane.
Tymczasem nawet geniusz jest przede wszystkim dzieckiem. Rodzice trzyletniej
Marii Skłodowskiej, gdy zorientowali się, ze ich córeczka biegle czyta,
starali się delikatnie zabierać jej stale czytane książki, a podsuwać inne
zabawki - w ten sposób wyrasta geniusz! Obawiam się, ze większość dzieci, u
których rodzice zauważyli jakieś zdolności (znajomość literek, dodawania itd)
przechodzi tak intensywny trening w rozwijaniu uzdolnień, ze wypala się,
zanim ona na prawdę się rozwiną. A poza tym - cudownych dzieci jest dużo,
cudownych dorosłych - znacznie mniej.

[antonina_74]

Verdano,
forum powstało głównie dlatego że każda próba opisania mojego dziecka
wywoływała na innych forach lawinę szyderczych komentarzy w stylu "tresowana
małpka", "a cóż on ma za dzieciństwo!" "wolę normalne dzieci" (zdolne =
nienormalne?). Pomyślałam sobie że przecież nie jestem jedyną taką matką i może
warto by stworzyć miejsce gdzie nikt by nam nie dokuczał, nie tępił, miejsce
gdzie będziemy mogły bezpiecznie wymienić doświadczenia.

Sama nic nie robię na siłę. Opisałam w innym wątku jak mój syn nauczył się
czytać - bez mojego udziału. Nie jest bezustannie szkolony, dokształcany. Nie
spędza długich godzin na czytaniu słownika, ale lubi to robić w ramach zabawy.
Zabaw ruchowych ma pod dostatkiem bo a) chodzi do zupełnie zwyczajnego
przedszkola, b) na podwórku mamy rewelacyjny, nowoczesny plac zabaw na którym
Kuba szaleje. Jeździ na rowerze, chodzi do Zoo, z tatą do kina, ogląda bajki w
tv, buduje z klocków.

Kuba nie dlatego ma tyły w rozwoju społecznym że jest zmuszany do nauki
czytania i pisania. On po prostu TAKI jest i to jedna z tych ciemniejszych
stron wychowywania uzdolnionego dziecka. I nad tym pracujemy, tylko dla rozwoju
interakcji w grupie chodzi do przedszkola (bo ja w tej chwili nie pracuję i
spokojnie mógłby siedzieć ze mną w domu), chodzimy na cotygodniowe grupowe
zajęcia z psychologiem i logopedą, każde Kuby osiągnięcie w relacji z innymi
dziećmi jest chwalone i nagradzane. Intensywny trening odbywa się wyłącznie na
tym polu, bo wspólnie z psychologiem doszliśmy do wniosku że nie będziemy
pracować nad rozwojem zdolności które już i tak są rozwinięte.

Tyle ode mnie - wydaje mi się że raczej nie ma tu Mam, które katują swoje
dzieci treningiem choć wydaje mi się że w przypadku małego sportowca czy muzyka
to może być konieczne aby iskierka pzerodziła się w rozwinięty talent.

Pozdrawiam,
Antonina

[agatka_s]

A mnie się wydaje że to przetrenowanie w takiej formie, o której piszesz
dotyczy prawdziwych geniuszy, właśnie typu Skłodowska Curie czy Mozart. Nie
chciałabym nikogo obrazić ale opisane tu dzieci geniuszami nie są, są poprostu
trochę bardziej zdolne niż przeciętna. Ja do tej pory ani w swoim dzieciństwie
ani w otoczeniu mojego dziecka nie spotkałam kogoś kto byłby rzeczywiście tak
bardzo uzdolniony w jakimś jednym kierunku, aby trzeba aż było go od tego na
siłę odciągać w imię równomiernego rozwoju. Jest wiele dzieci bystrych,
inteligentnych, ale rzeczywiście potem prawdziwie wybitnych dorosłych jak na
palcach jednej ręki, to chyba świadczy że czasem my dorośli doszukujemy się w
naszych dzieciach więcej niż tam jest naprawdę.

Moim skromnym zdaniem w tej chwili zbyt często jednak analizuje się pewne
zjawiska dotyczące zachowań dzieci pod kątem psychologii. Zwykłą
niesympatyczność, niegrzeczność dziecka usprawiedliwia się wieloma często
wyimaginowanymi przyczynami. Nie chciałabym nikogo obrazić, ale wydaje mi się
że czasem lepsze efekty niż bieganie po psychologach przynosi zaprzyjaźnienie
sie ze swoim dzieckiem. Czasem lepiej odłożyć te wzystkie mądre nazwy
(dyslekcje, dysgrafie i inne dys, ADHD, zachowania typu ADHD itp itd ) i pobyć
z dzieckiem jego rówieśnikami, czasem te wielkie problemy okazują się bardzo
zwykłe i trywialne i często na bazie naszych doświadczeń można dziecku łatwo
pomóc. Czasem wystarczy dziecku podpowiedzieć aby moze nie był tak złośliwy,
aby zaprosił kolegę do domu, czasem warto wysłać na fajny obóz aby samodzielnie
bez mamy (i jej ciągle świdrującego wzroku), nauczył się zachowań socjalnych.
Poprostu wydaje mi się, że niektóre rzeczy w wychowaniu dzieci zostały już
totalnie postawione na głowie, a czasem aby wychować szczęśliwe dziecko
wystarczy instynkt i zdrowy rozsądek. Myślę że cały ten psychologiczny zgiełk
w dużej mierze wynika z braku tego zdrowego rozsadku i bezradności rodziców, bo
pójście do psychologa niewątpliwie jest łatwiejsze (i wygodne, bo odsuwa
wyrzuty sumienia) niz próba pomocy dziecku zdroworozsądkowymi metodami, które
jak świat światem były stosowane przez rodziców (sądząc po jakości pokolenia np
przedwojennego z doskonałym skutkiem).

Prztrenowanie istnieje natomiast w formie organizowania wolnego czasu, ale nie
dotyczy to tylko dzieci zdolnych ale zasadniczo wszystkich. Istnieje spora
presja społeczna, aby dziecko od najmłodszych lat poddawać treningom,
ćwiczeniom itp itd. Czy to jest dobre ? Nie jestem tak do końca pewna, ale
też i boję się ryzyka że brak tego "trenowania" w późniejszym dorosłym życiu
mojego dziecka moze się odbić negatywnie. Nie stać mnie aby tą wielką presję
społeczną "olać".

[mmmd]

Antonino, moge tylko pod Twoim postem dopisac sie wlasnym imieniem. Widzisz,
nawet i tu nie wolno mowic o tym, ze dziecko moze byc zdolniejsze od innych.
Mam takie samo doswiadczenie jak i Ty (wspomnialam to zaraz przy pierwszym
wpisie) - samotnosc i brak zrozumienia jak wyglada wychowanie malego
zdolniaczka. Po pierwsze - wara o tym mowic, bo pojdziesz pod obstarzal (tak
jak tu); po drugie - dostajesz lekcje kochania swojego dziecka, tak jak bysmy
wychowywaly nasze pociechy wbrew rozsadkowi i intuicji; po trzecie - ani natura
(dla wierzacych BOG)nie maja nic tu do powiedzenia - to MY tresujemy, to MY
zmuszamy, to MY..... Zupelnie sie odechciewa! A juz zupelnie sie odechciewa
czytajac (na podstawie paru postow!!!!), ze nasze dzieci sa najwyzej tylko
zdolne, a reszta to juz siedzi w naszych glowach! Jakaz to agorancja i
faktycznie KOMPLETNY brak zrozumienia problemu!

[verdana]

Kochani! Świetnie rozumiem problem, bo ja wychowuję własnie zdolne dzieci i
doskonale wie, jakie są problemy. Ale mam wrazenie, ze wam te zdolnosci dziecka
przesłaniają dziecko jako całość. Samo mówienie o "zdolniaczkach" nie mówiąc
już na opisywaniu zdolności dziecka "na wielu postach" swiadczy o tym, ze
przywiązujecie do tego ogromną wagę! Wydaje mi się, ze przedew wszystki gra tu
role chęć pochwalenia się, że macie dzieci inteligentniejsze od innych.
Niestety, dzieci doskonale wyczuwają takie nastawienie rodziców, stają się
przmądrzałe.

[antonina_74]

Ja mam wrażenie że zdolności mojego dziecka je określają i definiują. Kuba nie
byłby Kubą bez swojego czytania, pisania, widzenia ośmiokątów tam
gdzie "zwyczajne" dzieci widzą płytki. Byłby zupełnie inny "jako całość", może
miałby inne zdolności a może byłby takim idealnym "normalnym dzieckiem", w
każdym razie byłby kimś innym.

Jeśli nawet się trochę chwalimy osiągnięciami to chyba nie jest naszą
intencją "licytacja" - przynajmniej nie moją. Ale to naturalne że chwalimy
dzieci które ładnie jedzą, świetnie tańczą, sprawnie jeżdżą na rowerze,
dlaczego tak niemile widziane jest pochwalenie się choć troszkę intelektem?
czyżby dlatego że w cenie obecnie nie jest intelekt tylko uroda, kasa i spryt?
A może dlatego że w Polsce nie wolno pochwalić siebie ani kogoś z rodziny bo
uchodzi się natychmiast za zarozumialca? odwrotnie niż w USA gdzie dzieci już w
szkole uczą się nazywać swoje mocne strony?

[verdana]

"Ja mam wrażenie że zdolności mojego dziecka je określają i definiują. Kuba nie
byłby Kubą bez swojego czytania, pisania, widzenia ośmiokątów tam
gdzie "zwyczajne" dzieci widzą płytki." No własnie! A dlaczego tylko zdolności -
dlaczego nie charakter, upodobania itd. To właśnie mnie niepokoi - widzenie
dzieci przez pryzmat jednej, wybranej, fakt że pozytywnej cechy. Moze okazać
się, ze w szkole Kuba wcale nie okaże się taki zdolny, ze nie wyrośnie z niego
geniusz tylko "zwyczajne" dziecko. Czy nie będziesz rozczarowana? Jeżeli twoje
dziecko jest zefiniowane przez zdolnosci, to je4śli nie rozwiną się tak jak
oczekujesz, kim ono dla ciebie będzie?

[antonina_74]

Widzisz, to wszystko dla mnie jest ze sobą zrośnięte - zdolności, charakter,
upodobania. Gdyby nie czytał, nie lubiłby książek bardziej od plasteliny. Gdyby
nie pisał, nie pisałby na komputerze zabawnych historyjek. gdyby nie znał tylu
słów, cyfr, figur, nie rozmawiałby tak jak rozmawia. gdyby był bardziej sprawny
ruchowo/muzycznie/jakośtam niż werbalnie, to byłby innym chłopcem, którego też
bym tak samo kochała, ale innym. Nie gorszym, nie głupszym, ale po prostu
innym, nie-sobą. Małgosia używa określenia "natura" i chyba to dobre - taka
jest jego natura.

Nie wiem co z niego wyrośnie, ma dopiero niecałe 5 lat. Może będzie
bibliotekarzem jak babcia a może dostanie Nobla jak Skłodowska Nie będę
rozczarowana jeśli nie wyrośnie z niego geniusz. Ale mam nadzieję że wyrośnie
na mądrego trzeźwo myślącego, oczytanego człowieka, ma do tego wszelkie
podstawy i może to głupie ale nie chciałabym żeby zupełnie zmarnował te 2 lata
wyprzedzenia które dostał na starcie. "Nie po to zapalasz lampę żeby ją pod
korcem kryć".

[agatka_s]

Nie podoba mi się forum na którym wolno wyrażać tylko "jedynie słuszne"
opinie, bo na innych nas krytykowano. Co to za forum ? To raczej gazetka
ścienna siły przewodniej.... Kiedy się wypowiadam prezentuję swoje poglądy, a
nie atakuję kogokolwiek, nie krytykuję, nie dokuczam, a traktowanie tego w
taki sposób to przejaw kompleksów (braku determinacjo do bronienia swoich
poglądów) i ogromnej ksobności. Mam prawo, aby wyrażać "zdanie odrębne", i nie
zamierzam z tego rezygnować, bo komuś moje opinie nie są miłe, i proszę to
uszanować (tak samo jak i ja przyjmuję do wiadomości,że ktoś nie zgadza się z
moimi opiniami zresztą).

Ufff to się nagadałam z samego rana...

[judytak]

mmmd napisała:

A juz zupelnie sie odechciewa
> czytajac (na podstawie paru postow!!!!), ze nasze dzieci sa najwyzej tylko
> zdolne, a reszta to juz siedzi w naszych glowach! Jakaz to agorancja i
> faktycznie KOMPLETNY brak zrozumienia problemu!

pragnę podkreślić, że moje dzieci nie są geniuszami
są właśnie zdolne
i nie uważam takiego określenia za arogancję
za to co najmniej dziwi mnie oburzenie kogoś, czyje dziecko nazwano zdolnym...

pozdrawiam
Judyta

[ratyzbona]

O wychowniu dzieci nie wiem zbyt wiele , natomiast na dzieci zdolne napatrzyłam
się już wystrczająco. Zarówno w mojej podstawówce jak i gimnazjum mnóstwo było
dzieciaków uzdolnionych - matematycznie, humanistycznie, muzycznie. Były wśród
nich osoby robiace olimpiady czy tak uzdolnione ,że nawet nie trzeba było ich
stwiac do konkursów by mieć pewność ,ze wyróżniją się na tle innych. Tak się
przypadkowo składa,że w większości przypadków wiem kiedy nauczyli się czyatć -
zazwyczaj były to ostatnie grupy przedszkola pierwsze kalsy podstawówki.Bo tego
czy ktoś jest zdolny czy nie nie determinuje jak szybko nuczył się czytac czy
pisac ( o liczniu nie mówię bo te zdolności zroziwijają się zupełnie inaczej)
tylko jak tą umiejętność potrafił wykorzystać gdy już wszyscy inni ją posiedli.
Geniusz nie jest umiejętnością robienia czegoś wcześniej niż inni ale lepiej i
mądrzej.