co o tym myslicie?

[to_ja_a]

Skopiowalam z portalu e-dziecko 2 fragmenty wywiadow-rozmow z autorytetami w
dziedzinie wychowywania.

Tak mowi psychoterapeuta Wojciech Eichelberger:

"To okropne, ?e ten najwa?niejszy, najbardziej odpowiedzialny zawýd ?wiata -
bycie rodzicem, jest niekwalifikowany. Ka?demu cz?owiekowi, ktýry decyduje
si?, ?eby mie? dziecko, przyda?by si? kurs przygotowawczy, jaka? okazja do
pog??bionej refleksji nad tym, co wydarzy?o si? w jego ?yciu, gdy by?
dzieckiem, a co mo?e nie?wiadomie przenie?? w ?ycie swojego dziecka. Nikt,
naprawd? nikt nie jest dostatecznie m?dry, ?eby ca?kowicie unikn?? takich
przeniesieŔ. Trzeba nieustannie podnosi? rodzicielskie kwalifikacje ..."

A tak mowi Hanna Swida-Zaremba (socjolog):

"Specjali?ci, podr?czniki, telewizja przedstawiaj? rodzicielstwo jako jakie?
niebotycznie trudne zadanie. A przecie? my mamy tylko wprowadzi? dziecko w
?wiat, usamodzielni? je i uspo?eczni?. Kocha? je i by? serdecznym. I to
wszystko. Nie traktujmy wychowania jako jeszcze jednej okazji, by si?
sprawdzi?, spe?ni?, osi?gn?? wi?cej ni? inni. Jako ogniwa w ?aŔcuchu sukcesýw:
mam ?adne mieszkanie, dobr? posad? i starannie wychowuj? dziecko."

I badz tu czlowieku madry...

[lukasia1]

Witam ! Czytałam obie wypowiedzi w Dziecku. I cóż ja mogę powiedzieć ?
Że pewnie tak jak we wszystkim trzeba wypośrodkować. Ja na przykład jestem
mamą, która nie ma macierzyństwa we krwi, ale cały czas uczę się.
Wiem,że jest wiele mam, które instyktownie same wiedzą jak postąpić i są
przeciwne "mądrościom" zawartym w książkach (sama kiedyś usłyszałam od
tesciowej, że wychowuję dzieci na książkach) I takie ich prawo. Ale jest też
wiele takich, które mają mnóstwo wątpliwości i czasem zaglądają do
tych "mądrości"
W moim przypadku oznacza to,że na co dzień działam instyktownie, pozwalam
dzieciom tak zwyczajnie być. A czasem jak mam jakiś problem, to zaglądam tu i
tam. I często okazuje się, że coś, co dla dorosłego człowieka jet oczywiste,
dla dziecka nie jest i odwrotnie )
I tyle.
Pozdrawiam
Lukasia




A to moje dziewczynki
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=11756277

[paulina.p-m]

No własnie... Też się nad tym często zastanawiam. Z jednej strony książkowe
teorie - bardzo przydatne, jeżeli Maluch jest tym pierwszym, a człowiek nie ma
absolutnie doswiadczenia z dziećmi w rodzinie u znajomych etc. A z drugiej...
często czytając kilka publikacji (w ramach "podnoszenia rodzicielskich
kwalifikacji" rzecz jasna) mozna się natknąć na różna, bywa, ze i sprzeczne
opinie (chili np. przypadek, który właśnie cytujesz). I tu jest miejsce na
inwencję własną - tzw. "czuja" (zdrowy rozsadek plus świadomość własnych
działań i ich możliwych konsekwencji).
Tak sobie teoretyzuję, a w praktyce bywa różnie (z reguły wesoło , z bedzie
jeszcze ciekawiej, jako, ze mój Synek własnie wyrasta z wieku rozkosznego
niemowlaka i staje się coraz bardziej "charakterny" ...

pozdrawiam!
Paula

[default]

W życiu nie przyszło mi do głowy, żeby zaglądać do jakiejkolwiek książki o
wychowaniu dziecka. Czego o moim własnym dziecku mogłabym się dowiedzieć z
książki napisanej przez kogoś zupełnie obcego???
Rodzicielskie kwalifikacje to po prostu miłość, opieka, czułość, serdeczność.
Nie potrzeba jakichś wydumanych teorii z książek.