Wymyślony przyjaciel

[madeyowa]

Mój 4 letni synek wymyślił sobie przyjaciół(dwóch) z którymi rozmawia.
Towarzyszą mu przy zasypianiu, czasami się z nim bawią, ale tylko wtedy,
kiedy myśli, że my tego nie widzimy. Czy to jest związane z jakimś etapem w
rozwoju dziecka, czy też może syn potrzebuje więcej naszej uwagi i spotkań z
rówieśnikami. Jest ze mną w domu, ponieważ mam urlop wychowawczy na jego
młodszą siostrzyczkę. Staram się zorganizować mu czas, czasami bawi się z
siostrą lub ze mną, ale to nie jest to samo co zabawa z rówieśnikami. Martwię
się czy stąd nie wzięły się te jego fantazje.
Czy Wasze dzieci też mają takich wymyślonych przyjaciół?

[verdana]

Dlaczego się martwisz? To swiadczy o jego wyobraźni. Wiele dzieci ma
wymyslonych przyjaciół - i to czesto niezaleznie od prawdziwych. Prawdziwy robi
to co chce, a wymyslony, to co chce Twój syn.
Moim zdaniem wszystko jest w porzadku, a moze nawet lepiej!

[praktycznyprzewodnik]

Ja mam do tej pory.

[anatemka]

mój wymyslonych przyjaciół nie ma, za to często jest np.kotkiem, albo chodzi
karmić pieska który mieszka koło łóżka albo małpki które mieszkaja na
drzwiach wejsciowych. I ciągle zamienia sie ze mna rolami: ja jestem nim, a
on mną, albo pania przedszkolanką. Wielu ciekawych rzeczy o sobie mozna sie
wtedy dowiedzieć

[aste]

myślę, że nie należy się martwić, wiele dzieci wymyśla sobie przyjaciól, ja mam
tak jak przewodnik, że do tej pory zdarza mi się rozmawiać z "magdą" bo tak się
nazywa wymyślona w bardzo wczesnym dzieciństwie przyjaciółka. była mniej lub
bardziej obecna w moim życiu ale jakos do tej pory nie rozstałyśmy się na
dobre. a chyba w ogólnej normie się mieszczę

[jagusia7]

Nie wiem, czy czytałaś w dzieciństwie "Merigold" L.M.Montgomery. Jeśli nie, to
polecam, opowiada o dziewczynce, która miała wymyśloną przyjaciółkę, i o jej
rodzinie, która bardzo się tym faktem martwiła
A poza tym zgadzam się z przedmówczyniami, to na pewno nie powód do
zmartwienia, świadczy to tylko o dużej wyobraźni Twojego dziecka
Pozdrawiam

[koleandra]

Ja miałam bardzo długo wymyślonych przyjaciół, tak gdzieś chyba... do 6 klasy
podstawówki. To chyba jakis etap w rozwoju... ale myslę, że ilośc prawdziwych
kolegów ma tutaj znaczenie. Ja raczej zawsze byłam sama i stąd te moje
wyobrażenia.

[aga_piet]

Był jakiś czas temu podobny wątek, jeśli chcesz, spróbuj odszukać.
Jest to jak najbardziej normalne w tym wieku. Mój syn w wieku 3,5 do ok. 4 lat
miał przyjaciela Michała o którym ciągle opowiadał w najdrobniejszych
szczegółach. Potem doszedł jeszcze Stefan, Sebastian... a potem przeszło.
Chcieliśmy nawet zaprosić Michała na jego urodziny, ale jakoś się nie udało...
Pozdrawiam
Aga

[olina2]

Przypomniałam sobie 3-4 lata temu, że też miałam takiego przyjaciela. A mam 42
lata. Gdy ja jechałam na sankach, to on obok na takich malutkich i mocno
podskakiwał. Miał takie malutkie rękawiczki. Był wielkości mojej rączki (
wtedy). Dobrze się przy nim czułam.

[justyna_dabrowska]

To zupełnie normalne, naturalne i bardzo często spotykane. Świadczy o bujnej i
żywej wyobraźni dziecka, która jest wartością.
proszę sie nie martwić.
A czas spędzony z mamą w domu nie jest w niczym mniej wartościowy od czasu z
rówieśnikami z którymi spędzi nastepne 15 lat życia