jak reagować na bunt 1,5 rocznego dziecka

[atka771]

Witam wszystkie mamy. Moja córka ma 1,5 roku i od około tygodnia pokazuje
pazurki prężeniem się, płaczem,wymuszeniem, i rzucaniem się na podłogę.
nieraz jak jeszcze nie miałam dziecka to widziałam nieraz w sklepie itp. jak
dziecko rzuca się, myślałam - boże co za rozpuszczone dziecko...... a tu
długo nie musiałam czekać, żeby mnie to dotnkęło....proszę pomóżcie może
któraś z mam miała ten sam problem i jak go rozwiązała.
pozdrawiam atka

[igakinga]

Iga ma 20 miesiecy i od jakiegos czasu przerabiam z nia to samo
a wczoraj to juz przegiela, nie chce sie ubierac po kapieli, przebierac rano ,
nie mowiac o spacerach. w ogole wszystko jest Nie!!! a jak sie nie podoba to
wyje, kladzie sie na podlodze , albo tupie nogami.wczoraj to juz nie
wytrzymywalam i darlam sie na nia, a ona jeszcze wtedy bardziej.wiem, ze nie
powinnam, ale czasami nie daje rady (((
mysle, ze to taki wiek i trzeba przez to jakos przejsc.
pozdrawiam i zycze cierpliwosci.
p.s. sposobu na rozwiazanie tego problemu niestety nie odkrylam jeszcze. moze
dopisze sie ktos, kto nas oswieci. Kinga.

[deptaczek]

moje maleństwo ma dopiero 8 tygodni, więc to jeszcze nie mój problem. Ale mogę
przekazać sposób mojej mamy na mnie (zastosowany jakieś 28 lat temu - ponoć
z doskonałym skutkiem).
Z góry zaznaczam, że moja mama jest kochana, czuła i dobra, żaden potwór.
Otóż, kiedy rzuciłam się w kałużę, waląc pięściami w asfalt z powodu
nieotrzymania cukierka, moja mama pozwoliła mi się wyhisteryzować do woli (nie
zważając na patrzące sąsiadki), a gdy juz skończyłam, taką brudną i mokrą
spokojnie zaprowadziła do domu. A cukierka oczywiście nie dostałam.

[marzenalach]

Moja córcia 2,7 nie rzuca się na podłogę, ale też czasami ma swoje "odbicia"
np. jak coś Jej nie pasuje, a ma coś w rączce to rzuca tym gdzie popadnie.
Natomiast synek gdy miał ok. 2 latek próbował wymuszać rzucając sie na podłogę,
Ja w tedy wychodziłam , poprostu nie reagowałam w żaden sposób, muszę przyznać,
że było to trudne czasami, ale wytrwałam i dość szybko Mu przeszło
Chyba każde dziecko przechodzi bunt w tym wieku, różnie to okazując.

[mika_forum]

We wszystkich podrecznikach pisza, ze to normalne i trzeba przeczekac....

[akimty]

a myslalam, ze to tylko moj poltora roczniak jest taki. Najgorzej, ze sasiedzi
po dniu zlego humoru malego patrza na mnie jak na potwora, bo ja daje mu sie
wywrzeszczec i wyplakac.

jestem z wami :)

[formelka1]

Hey Hey!!!!!!!
Ja mam malego cudnego 21 miesiecznego potworka, ktory jest moim naj naj naj
(obok 3 miesiecznego naj naj naj hihi).Otoz Fil jak sie wscieknie to rzuca
wszystkim, drze sie jak dziki, klazie sie itd itd A teraz powiem wam co mnie
najbardziej wtedy dobija....MOJ MAZ!!!!!!!!!!!!!!!On nie ma za grosz
zrozumienia dla szybkozmiennych nastrojow synka i czasami tak go traktuje, ze
mam ochote spakowac mu walizki!!!!!!!!!!!Dzis mi powiedzial,ze mamy
rozpieszczone dziecko-to mowi czlowiek, ktory z domu wyniosl zasade, ze nie
sprzata, nie gotuje, nie zmyje po sobie, nie umyje wanny, toalety i wszystko mu
sie nalezy....RATUNKU wrrrrrrrrrrr a mojego Robaczka 21 miesiecznego buntownika
bez powodu poprostu biore na spokoj, siadam obok niego, staram sie wczuc w jego
sytuacje, glaszcze...a jak nie pomaga to na chwile zostawiam zeby sie
wykrzyczal i zmeczyl, wracam po czasie i zmeczonego biore na rece, przytulam i
omawiam dany problem

duzo cierpliwosci dla nas wszystkich kochane mamusie i zony
justysia, Fil 21 m-cy, Oti 3m-ce

[jusiagra]

Jestem mama 18 miesięcznego Filipa i choć z wykształcenia jestem m.in.
pedagogiem jako
pedagog dla Fila narazie jestem kiepska, bo straszny z niego łobuz, uwielbia
włazić do piekarnika, wysypywać moje kosmetyki i oczywiście je wypróbowywać,
wyłączać komputer, drapać ,gryźć swoich rodziców, ciągać za żeluzje( ostatnio
coraz rzadziej- chyba zapomniał. Nie skutkuje przemilczenie, krzyczenie,
tłumaczenie, oddawanie, klapsy w pampersa, na kazde karcenie reaguje śmiechem.
Z upływem czasu zauważyłam ze ze zaczyna reagować na mój uniesiony i poważny
ton, spojrzy sie na mnie jak na wariatkę i przeważnie dalej robi swoje.
Pozdrawiam i zachęcam do dalszej dyskusji. Zdecydowanie nie popieram teorii ze
dziecku trzeba na wszystko pozwalac bo to taki wiek i pewnie przejdzie, zakazy
i nakazy jak najbardziej a ze nie zawsze przynoszą efekty to taki juz wiek,
przejdzie))

[weronikarb]

Czyzbyśmy miały tego samego synka

jusiagra napisała:

> Jestem mama 18 miesięcznego Filipa i choć z wykształcenia jestem m.in.
> pedagogiem jako
> pedagog dla Fila narazie jestem kiepska, bo straszny z niego łobuz, uwielbia
> włazić do piekarnika,
Moj nawet na niego wlazi aby zobaczyc co jest na kochence, a wylaczanie gazu
pod gotujacym sie garnkiem to normalka, obiad gotuje jakas godzine dluzej niz
kiedy nie mial tej umiejetnosci

wysypywać moje kosmetyki i oczywiście je wypróbowywać,
> wyłączać komputer,
U mnie telewizor i wieza na tapecie, wieze juz naprawialam, telewizor dziadek
na ogol oglada z przerwami w nadawaniu

drapać ,gryźć swoich rodziców,
Do tego dochodzi szczypanie, ciagniecie za wlosy i walenie glowa.
Ach jakis czas bil drewniana lyzka, ale udalo mie sie jakos przekonac ze to
boli, reszte staramy sie wyeliminowac.
Jak ciagnie za wlosy to mowimy zeby zrobil cacy, gryzie i szyczypie tylko jak
widzie reakcje ze boli - staramy sie nie okazywac i jak narazie mu przeszlo.

ciągać za żeluzje( ostatnio
> coraz rzadziej- chyba zapomniał.
Och to uwielbia i stanie w oknie

Nie skutkuje przemilczenie, krzyczenie,
> tłumaczenie, oddawanie, klapsy w pampersa, na kazde karcenie reaguje
śmiechem.
> Z upływem czasu zauważyłam ze ze zaczyna reagować na mój uniesiony i poważny
> ton, spojrzy sie na mnie jak na wariatkę i przeważnie dalej robi swoje.
> Pozdrawiam i zachęcam do dalszej dyskusji. Zdecydowanie nie popieram teorii
ze
> dziecku trzeba na wszystko pozwalac bo to taki wiek i pewnie przejdzie,
zakazy
> i nakazy jak najbardziej a ze nie zawsze przynoszą efekty to taki juz wiek,
> przejdzie))
Reszta tez idealnie sie zgadza, na ogol teraz reaguje obojetnoscia, jak widzi
ze sie nie zloszcze, ani nie reaguje to daje sobie spokoj i zapomina o danej
psocie.
Bo gniew, tlumaczenie, pokazywanie ze boli czy ze nie wolno bo zrobi sobie
krzywde nie pomaga.
On wie ze nie wolno i ze np. bedzie bolec, ale patrzy czy ja zareaguje.
Ograniczam mu umozliwosc zrobienia sobie krzywdy, jak narazie sie udaje.
Bo mimo ze uwielbia wyciagac wszystko z piekarnika czy na niego wchodzic to jak
smazylam w nim mieso i wzielam go za raczke podporwadzilam i pokazalam ze jest
goracy i moze sie oparzyc to nawet do niego nie podszedl.
Podsumowujac u mnie dziala obojetnosc

[cuciolo]

I skad ja to znam. Moja buntownicza poltoraroczna kruszynka. Prawie dzis ja
rozszarpalam prowadzac do sklepu. Nioslam pozniej na rekach z 2 siatkami bo nie
dalam rady ciagnac, prosic i tlumaczyc. Kompletna kleska wychowawcza
teraz siedze i czuje sie jak zla, wyrodna matka
No i jeszcze to walenie glowa. Prawie wyeliminowalismy ale co robic jak jej sie
przypomni jak jest zmeczona lub rozdrazniona i bije glowa nas w glowe?
Ma ktos taki problem? Wali jak bokser i boje sie ze moze skrzywdzic kiedys
dziecko w przedszkolu

[sek_unda]

Mój synek też rzuca się na podłogę i pręży, wrzeszczy przy tym jakby go
obdzierano ze skóry . Próbowałam przeczekać taki atak, ale zaczynał walić głową
w podłogę i bałam się że zrobi sobie krzywdę. Podnosiłam i przytulałam, ale nie
pozwalałam dla tzw. świętego spokoju na to o co była histeria. Wynosiłam do
innego pokoju i starałam się zająć jakąś zabawą. Zwykle skutkuje, tylko nie
zawsze mi starcza cierpliwości. A potem mam wyrzuty sumienia, że na niego
nakrzyczałam
Formelka, skąd u Ciebie jeszcze takie poczucie humoru. Boże, ja jestem załamana
moim mężem. To ten sam typ co u Ciebie! A mamy tylko jedno dziecko. Nadmiar
obowiążków, które są tylko moje rozwala mnie zupełnie. A Ty piszesz o swojej
sytuacji tak humorystycznie!
Pozdrawiam!Anna

[formelka1]

Aniu!!Mam do wyboru:wsciec sie i swoje nerwy odreagowac na maluszkach, albo
usmiechac sie i zyc dla maluszkow Kiedy juz jestem totalnie
zdenerwowana,dzwonie do mojego taty i on mi zawsze ze spokojem powtarza:MĄŻ
RZECZ NABYTA, DZIECI TWOJE NA CALE ŻYCIE No widzisz to jest dopiero numrant
z mojego ojca hihi.Co do awantur naszych maluszkow, to czytalam posty mam
starszych dzieci,wiec ie mamy sie co martwic, potem jest bunt 3 latka, 4 latka
itd itd....Przyjdzie czas kiedy nam powie:ja cie nie kocham, a jako nastolatek
trzasnie drzwiami Aniu jak widzisz pozostaje nam sie tylko smiac i ogarniac
malych krzykaczy pozytywna energia

pozdrawiam pączkowo,
justysia, Fil 21 m-cy, Oti 3m-ce

[akseinga]

Przepraszam, że nie na temat ale chciałam tylko napisać,że mądra babka z
Ciebie.
Pozdrawiam

No coz, trzeba przeczekac

[ese1]

Moja cora konczy dzis 17 m-cy, a takie napady histerii ma juz od jakis 5 m-cy.
Nie mam zadnego doswiadczenia w tym, dlatego kieruje sie wlasna intuicja.
Przede wszystkim stawiam na konsekwencje, bo jezeli mala wyczuje, ze ten sposob
prowadzi ja do upatrzonego celu, nie sadze zeby przestala szybko. Dlatego nigdy
nie otrzymuje tego co chce w napadach histerii. Probuje albo odwrocic jej
uwage, a gdy to nie pomaga wtedy zaciskam zeby, daje jej troche pohisteryzowac
(nie jest to latwe), gdy sie zmeczy przytula sie do mnie, chwila odpoczynku z
butelka soczku i jakos to wspolnie przetrwamy

[nizinal]

niestety nie pomoge ci prawdopodobnie zbyt wiele w rozwiazaniu twojego
problemu, gdyz nie znalazlam jeszsce rozwiazania twojego problemu, wiem ze to
nie pocieszenie ale mam ten sam problem i borykam sie z nim juz od ponad roku
(moja corka ma 2,8). Niestety problemu tego nikt za nas nie rozwiaze, musimy
same sobie z nim poradzic, chociaz ja tez oczekuje na podpowiedzi
doswiadczonych i madrych rodzicow. Nie wiem jak ty ale ja chyba popelnilam blad
bedac poblazliwa, i w pewnym sesie niekonsekwentna. Moja corka wykorzystuje
moja slabosc wobec niej, jezeli tak mozna powiedziec o mojej milosci do niej.
Ale jak z tego wynika macierzynstwo, to bardzo trudne zadanie, i jeszcze wiele
przed nami wiec do gory uszy czego tobie i sobie zycze.

[wawrz]

Tylko wiecie moja córcia 1,5 roczku ma właśnie takie napady od tygodnia
(dopiero) i to sa napady nie dlatego ze cos nie dośtanie tylko takie
bezsensowne np. ze wchdzimy do domu co sama sie zgodziła na wejscie i po
wejściu wrzask ,albo przy wychodzeniu z domu niby chce wyjść ale nie chce.To
dopiero trudna szkoła!!

[rilla3]

--------------------------------------------------------------------------------
Moj 13-miesieczny synek od jakiegos czasu wpadaw histerie, dostaje szalu, nie
wiem jak mam to okreslic.Gdy na cos mu sie nie pozwoli, lub zabierze sie cos
cczymnie moze sie bawic, bije mnie, meza,rzuca sie na ziemie, wali glowka w
siane.staram sie na to nie reagowac gdyz zdaje sobie sprawe ze gdy zauwazy ze
mnie to rusza bedzie to robil celowo,aby cos na mnie wymusic,ale jestem tylko
matka ktora boli serce jak widzi ze maluszek jest nieszczesliwy
Czy powinnam reagowac, czy moze powinnam sie przejsc na wszelki wypadek do
neurologa?A moze to jest normalne taki okres buntu.Nie wiem co mam robic

pozdrawiam

[tynia3]

Opisywana sytuacja dotyczy starszego dziecka, ale lektura tam przytaczana jest
chyba godna polecenia.

www.psychologia.edu.pl/index.php?dz=poradniafaq&op=opis&id=3189
pzdr

[szukamokien]

wiecej szczepien polecam to bedziecie miec jeszcze wieksze potwory w domu

[pomocna_ciocia21]

Witaj, z tego co tu wynika masz problem z reakcją na bunt 1,5 rocznego dziecka. Musisz wziąć pod uwagę to, że Twoje dziecko jest jeszcze małe, ale już bardzo dużo rozumie. Dziecko w tym wieku doskonale przyswaja sobie swego rodzaju powiązania. Dokładnie wie jak rodzice reagują na jego zachowanie (dobre lub złe). Zauważ, że sama za pewne bardzo się cieszysz, gdy córeczka jest szczęśliwa i ładnie się sama bawi. A problem pojawia się wtedy, gdy dziecko płaczę lub się buntuje. W takiej sytuacji zazwyczaj każdy rodzic "odpuszcza". Przykładowo, dziecko płaczę bo chce cukierka a jest pora obiadu. Dziecko płacze coraz głośniej i zaczyna rzucać się na podłogę. W pierwszej chwili staramy się nie reagować na takie zachowania, lecz później ulegamy i dajemy dziecku cukierka by tylko się uspokoiło. W tym momencie postępujemy bardzo źle, ponieważ dziecko zapamiętało reakcje rodzica..."płakałam bo chciałam cukierka, nie chcieli mi dać, ale jak płakałam głośniej i zaczęłam rzucać się na podłogę, to mama szybko mnie podniosła i dała mi cukierka...skoro to działa to będę to robić częściej". W takiej sytuacji należy nie zwracać uwagi na dziecko, najlepiej wyjść do innego pokoju i pokazać mu, że nie robi to na nas wrażenia. Po pewnym czasie odpuści ponieważ, się tym znudzi albo zapomni. I zauważy, że nie robi to na nikim wrażenia. Gdy dziecko się uspokoi, podajemy mu obiad. A dopiero po obiedzie cukierka. Wtedy już dziecko będzie wiedziało, że skoro zrobię tak jak mama chce to dostanę to czego ja chcę. Dzięki temu dziecko będzie wiedziało kto rządzi. Rodzic powinien mieć władzę nad dzieckiem a nie dziecko nad rodzicem.

[verdana]

Obawiam się, że jak 14 ładnie się sama bawi, to matka wcale nie jest szczęśliwa. I nie sądzę, ab nie umiała sobie sama wziąć cukierka przed obiadem, po obiedzie i zamiast obiadu.

[pomocna_ciocia21]

Z moich doświadczeń wiem, ze nie którzy rodzice nie dają dzieciom słodyczy od tak, ponieważ są po prostu nie zdrowe. Więc jeśli słodycze są schowane gdzieś w szafce to wątpię żeby 1,5 roczny maluch wszedł wysoko na szafkę po cukierka. (powiedzmy sobie szczerze, że jeśli już coś "chowamy" przed dzieckiem to nie jest to ogólnodostępne miejsce, tylko najmniejszy zakamarek, gdzie raczej dziecko nie sięgnie.
Sytuacja z cukierkiem była tylko jako przykład.
I raczej rodzice cieszą się, gdy patrzą na dziecko a ono zajmuje się samo sobą...czyli ładnie się bawi. Nie mówię tu o sytuacji kiedy dziecko samo się czymś zajmie jest cisza i nagle w kuchni wyrzucone są na środek wszystkie talerze, tylko o sytuacji kiedy dziecko samo bawi się zabawkami.

[verdana]

Tylko to dziecko ma w tej chwili 14 lat i podejrzewam, ze sięgnie bardzo wysoko i to nie po cukierka.