Jak oduczyłam dwulatkę obgryzać paznokcie

[aada100]

W maju urodziłam swoje drugie dziecko. Miesiąc przed porodem leżałm w
szpitalu, co okazało się trudne do zniesienia dla mojej dwuletniej wóczas
córeczki. Jak wróciłam ze szpitala paznokcie miała powygryzane do połowy i
cały czas je "chrupała". Walczyłam z tym przez jakiś miesiąc. Waliłam w dupę,
darłam się na nią, co zupełnie mijało się z celem a tylko umacniało ten
nawyk. Przecież dla dziecka pojawienie się nowego członka rodziny to ogromne
przeżycie.
I wtedy przypomniałam sobie jeden z odcinków Zaklinaczki. Ten w którym
naklejkami nagradza dobre zachowanie pewnego nieznośnego chłopca. Nagięłam
sprawę do swoich potrzeb.
Jak Kinga spała na ścianę obok jej łóżeczka nakleiłam śliczne naklejki ze
zwierzątkami. Jak się obudziła od razu zwróciła na nie uwagę. Przyleciała do
mnie do kuchni zaaferowana. Poszłyśmy do pokoju, pokazała mi naklejki a ja
powiedziałam jej, że były u nas krasnoludki, które jej te naklejki
podarowały. Opowiedziałam jej o tych krasnoludkach, naginając i ubarwiając
dla swoich potrzeb. Warunkiem zatrzymania naklejek było nie branie paluszków
do buzi i nie obgryzanie paznokci. Za każde wzięcie palca do buzi zdzierałam
ze ściany naklejkę. Ale był ryk! "Zostaw, to moje, dostałam od
krasnoludków!!!!!" Uginałam się bardzo rzadko. Przeważnie naklejki lądowały w
śmieciach. Zdawałam sobie sprawę, że widmo utraty naklejek za jakiś czas
przestanie działać. I rzeczywiście przestało. Ale również moja Kinia
przestała obgryzać paznokcie.
A mit krasnoludków pozostał. Do tej pory przychodzą w nocy i zalepiają kciuki
plasterkami, żeby ich nie ssała.
Jeśli macie pytania, piszcie! Chetnie pomogę i podpowiem.

[lola211]

Waliłam w dupę,
> darłam się na nią, co zupełnie mijało się z celem a tylko umacniało ten
> nawyk.

Eh..

[joannab-o]

lola211 napisała:

> Waliłam w dupę,
> > darłam się na nią, co zupełnie mijało się z celem a tylko umacniało ten
> > nawyk.
>
> Eh..

A dalej wcale nie lepiej

[anatemka]

gdyby mnie ktoś za obgryzanie skórek/ robie to bezwiednie i nawykowo od 12 lat/
zabierał coś super-zabiłabym. A dziecka mi szkoda...

Koszmar

[kanna]

Córeczka czuje sie odtrącona, porzucona przez mamę - szpital, drugie dziecko
(rywal). Staje się niespokojna, pobudzona i zaczyna gryć palce. Mama najpierw
leje ja po tyłku, wrzeszczy, potem zabiera naklejki od krasnoludków.
Postawcie sie na miejscu tej małej i wyobraźcie sobie, co czuje.

Inny scenariusz: mama zamiast lać i karcić przytula, spędza mnóstwo czasu,
wychodzi tylko z córeczka na spacer. Nie porusza tematu gryzienia palców. Mówi
jej, ze jest sliczna i kochana, opowiada, jak córeczka tęskniła za mama, gdy ta
była w szpitalu (i jak mama tęskniła).

Mój snek miał niecałe 2 i 2 mies. jak sie pojawiło nowe dziecko. Zaczął z
powrotem sikac w majtki. Zastosowałam drugi scenariusz.
Też pomogło.

pozdrawiam, Ania

[aada100]

Dla mnie koszmarem było jak córce się wdarł liszjec w poobgryzane palce i
rozniósł na pół ręki.

[aada100]

Krytyka przyjęta.
Była i przytulana, i rozmawialiśmy z nią na temat obgryzania paznokci, i
tłumaczyliśmy, i mamusia mówiła jak bardzo tęskniła będąc w szpitalu i jakoś
nie pomagało.
Zadziałała metoda z naklejkami. Córka oduczyła się obgryzać paznokcie w ciągu
miesiąca.
Nie będzie obgryzała paznokci do krwi w szkole przed klasówką, nie będą jej
wszyscy zwracali uwagi " jak to be obgryzać paznokcie", nikt jej z tego powodu
nie będzie zawstydzał. A resztki naklejek wiszą na ścianie i wogóle nie zwraca
na nie uwagi.
Jeśli nie podoba Wam się ta metoda walczcie z tym nałogiem przez kolejne
miesiące, lata. Przecież nie musicie jej stosować.

czego się czepiacie

[tepsa_5]

Liczy się efekt

[pacynka27]

Miałam w liceum kolegę, a na studiach koleżankę, którzy mieli potwornie poobgryzane paznokcie!!! Pół paznokcia brakowało, wyglądało to koszmarnie aż mnie ciarki przechodziły... Co dziwne nigdy nie widziałm ich obgryzających paznokcie. Chyba robili to w samotności.
A więc to jest problem takze dla osoby która to robi!!!
Autorka wątku postapiła w tej sprawie drastycznie, ale to wcale nie musi odbić się negatywnie na psychice dziecka. Znamy tylko jedno wydarzenie a nie ich stosunki w ogóle. Jeśli sa pełne miłości i akceptacji (poza tym jednym zdarzeniem) to jest OK.
Ja chyba bym jednak próbowała najpierw z jakimś smarowidłem o okropnym smaku

do adaaa

[26magda3]

a ja ci po prostu gratuluję sukcesu

[aada100]

pacynka27 napisała:

> Autorka wątku postapiła w tej sprawie drastycznie, ale to wcale nie musi
odbić się negatywnie na psychice dziecka. Znamy tylko jedno wydarzenie a nie
ich stosunki w ogóle. Jeśli sa pełne miłości i akceptacji (poza tym jednym
zdarzeniem)
> to jest OK.


Pewnie, że takie są. Chyba nie myślicie, że słowami "waliłam w dupę i darłam
się" miałam na myśli walenie dziecka w tyłek sznurem od żelazaka i zdzieranie
do żywego strun głosowych. Jeśli tak to duży błąd. Naprawdę rodzinnie stanowimy
świetny kwartet, jest nam razem naprawdę wesoło, ale naszych dzieci nie
wychowujemy bezstresowo. Jak trzeba to i są klapsy i podniesiony głos.

pacynka27 też napisała:

> Miałam w liceum kolegę, a na studiach koleżankę, którzy mieli potwornie
poobgryzane paznokcie!!! Pół paznokcia brakowało, wyglądało to koszmarnie aż
mnie ciarki przechodziły...

Właśnie do tego nie chciałam dopuścić.

A jeśli chodzi o smarowanie paznokci jakimś paskudztwem możecie spróbować
preparat Gormax Baby przeciw ssaniu palca i obgryzaniu paznokci(do kupienia w
aptece ok. 6 zł) albo Gorzki Paluszek - lakier do paznokci tylko przeciw
obgryzaniu. Oba te preparaty u nas nie działały.

[lola211]

ale naszych dzieci nie
> wychowujemy bezstresowo. Jak trzeba to i są klapsy i podniesiony głos.

Mylisz pojecia.Wychowanie bezstresowe to nie to samo co wychowanie bez kar
fizycznych i krzyków.Wychowuje swoje dziecko bez uzywania klapsów(tez ogryzala
paznokcie i nigdy za to jej nie klapnelam),ale wcale nie bezstresowo.

[kasia_ol1]

ja też gratuluję sukcesu. i pomimo wielkiej miłości do moich dzieci rozumiem, że
można dać "w dupę" właśnie z takiego powodu.
i nie piszcie o tym jakie to wyrodne matki jesteśmy, bo każda z nas jest inna,
każde z dzieci jest inne, sytuacja rodzinna i materialna też, ale każda kocha
swoje dzieci i chce tylko ich dobra.
czułości, mówienia jakie śliczne i kochane moim nie brakuje, a starszy synek od
prawie półtora roku gryzie paznokcie. naklejki ani lakier gorzki też nie pomagają...
gratuluję raz jeszcze, szczerze

[lola211]

> i nie piszcie o tym jakie to wyrodne matki jesteśmy, bo każda z nas jest inna,
> każde z dzieci jest inne, sytuacja rodzinna i materialna też, ale każda kocha
> swoje dzieci i chce tylko ich dobra.

Wiesz, znam matki ktore kochaja swoje dzieci co jednoczesnie nie przeszkadza im
te dzieci popychac, szarpac, czasem nawyzywac od tumanów- one tez pewnie robia
to dla ich dobra.Nie mam zamiaru nikogo nawracac, wyrazam tylko swoja opinie-
wole ogryzane paznokcie(sama jako dziecko taki nawyk mialam, wyroslam z tego) u
dziecka niz "walenie go po dupie"- męza tez walniecie jak bedzie pazury ogryzal?

[kanna]

Czytam , dziewczyny, co piszecie i jestem załamana... Jako matka. Ale jako
specjalista sie cieszę, bo rośnie mi pokolenie klientów.

pozdrawiam, i życzę dalszych sukcesów "wychowawczych"

Ania

[kasia_ol1]

nie ma to jak wyobraźnia, no nie?

miałam napisać coś innego, ale powstrzymam się, bo jeszcze jakaś inteligentna
mama następnym razem zaproponuje kuratora, albo nie daj Boże odebranie praw
rodzicielskich
a co Wy myślicie, że ja tyranem jestem? bo z Waszych postów tak wynika.

[nangaparbat3]

kasia_ol1 napisała:

> nie ma to jak wyobraźnia, no nie?
>
> a co Wy myślicie, że ja tyranem jestem? bo z Waszych postów tak wynika.
>

No nie - to wynika z TWOICH postów.

OBJAWY

[kanna]

To teraz wyjaśnię na przykładzie: obgryzanie paznokci to OBJAW (objaw tego, że
mała czuje sie nieszczęsliwa, odtrącona itp. Taki sygnał, który dziewczynka
wysyła)
OBJAWAMI np. zapalenia płuc są kaszel, duszności itp. Oczywiscie można leczyc
OBJAW (likwidować kaszel), ale to nie zwalczy zapalenia płuc.

Analogicznie to, że oduczysz małą gryżć palce nie spowoduje, że przestanie sie
ona czuć nieszczęśliwa i zazdrosna.

Pozdrawiam, Ania

[aada100]

kanna napisała:

> To teraz wyjaśnię na przykładzie: obgryzanie paznokci to OBJAW (objaw tego,
że
> mała czuje sie nieszczęsliwa, odtrącona itp. Taki sygnał, który dziewczynka
> wysyła)

Oczywiście, zdaję sobie sprawę z tego, że była nieszczęśliwa i zagubiona kiedy
jej ukochana mama nagle zniknęła na miesiąc z jej życia i czego efektem BYŁO
obgryzanie paznokci. Ale, używając Twoich słów, wyleczyłam i zapalenie płuc i
kaszel. I uwierz mi, moja córeczka nie jest ani nieszczęśliwa ani zazdrosna. Ma
wspaniałe relacje z bratem, który ma dopiero 5 miesięcy, świetnie się razem
bawią (a właściwie Kinia bawi się z Łukaszem) lubi pomagać zmieniać pieluchy i
kąpać małego. Jakoś nie zauważyłam, że odbieranie jej naklejek w trudnym dla
niej okresie odbiło się szczególnie niekorzystnie na jej psychice.
A ja czerpię prawdziwą przyjemność z tego, że raz na jakiś czas mogę córce
normalnie, obcinaczem obciąć pazurki.

[kanna]

Ale jakim kosztem, kochana, jakim kosztem... Ja osiagnęłam to samo co Ty,
zupełnie inną metodą. Bo ja nie wierze w to, że cel uswięca srodki.

pozdrawiam, Ania

[gabi3333]

kiedy to przeczytałam jedynie co poczułam to smutek i zimno....
Ide się przytulic do mojej Ewuni.
Ciekawe czy zrobiła byś to komuś dorosłemu..... nie ....bo wtedy bałabyś się ,
że ci odda.

[sylwiawm]

Kurcze mój mąż obgryza paznokcie

[kanna]

Moze przyjda nocą krasnoludki i zabiorą mu karty kredytowe? ))

[mama.ludzika]

Też uważam, że Twoja metoda była drastyczna. I nie polecam jej nikomu tak, jak
Ty. Jeszcze mogę zrozumieć to, że wnerwiało Cię obgryzanie paznokci na Twoich
oczach i że reagowałaś złością i klapsami. Ale nie rozumiem, jak mogłaś w
sposób przemyślany nakleić dziecku nalepki, naopowiadać pięknych opowieści i z
premedytacją je dziecku zabierać. Niedobry przykład dla córki: pokazałaś, że
można odbierać komuś jego własność prawem silniejszego. Całkiem co innego dawać
naklejki za niebranie paluszków do buzi, a co innego odbierać coś, co
przyniosły krasnoludki.

[mama.ludzika]

Sory, zagalopowałam się. Nie do końca jednak rozumiem klapsy za obgryzanie
paznokci. M.L.

[a_pynia]

Niestety moja córeczka też obgryza paznokcie... Niestety chyba to ma po mamusi,
bo ja obgryzałam jako dziecko - wyleczyłam się dopiero w wieku nastu lat. Do
tej pory mam słabe paznokcie, nie mogę zapuścić, nad czym boleję. Nie skutkuje
gorzki płyn, zachęty, pozytywne motywacje... Marzy o tym, żeby mieć pomalowane
paznokcie, ale jakoś nie może przestać obgryzać, choć jej obiecałam, że jej
pomaluję, jak urosną. Już sama nie wiem co robić...

do gabi3333

[kasia_ol1]

Ciekawe czy zrobiła byś to komuś dorosłemu..... nie ....bo wtedy bałabyś się ,
> że ci odda

wiesz gabi, kiedy miałam jedno dziecko, nie było takiego problemu, nie było
klapsa, dużo więcej tłumaczenia, cierpliwości. ale co Ty możesz o tym
wiedzieć... Ty masz tylko Ewunię (tak wnioskuję z postu) i życzę Wam życia w
sielance jak najdłużej. rzadko mam możliwość bycia tylko z jednym dzieckiem -
odpoczywam wtedy, uspokajam się i doceniam ten czas baaardzo.
pozdrawiam

[mama.ludzika]

Kasia, ok, Ty masz tę przewagę, bo dotyczy Cię konkretnie problem obgryzania
paznokci(ja tylko moge sobie to wyobrazić). Więc powiedz z ręką na sercu:
uważasz, że cel uświęca środki i zabiaranie dziecku coś, co dostało w prezencie
jest dobre, bo skuteczne...? Że to mniejsze zło? Że dziecku nie dzieje się
krzywda?

do mamy.ludzika

[kasia_ol1]

> uważasz, że cel uświęca środki i zabiaranie dziecku coś, co dostało w prezencie
>
> jest dobre, bo skuteczne...? Że to mniejsze zło? Że dziecku nie dzieje się
> krzywda?

mamo.ludzika, ja tej metody, o której piszesz nie przetestowałam na moim synku.
w naszym przypadku były to gwiazdki i księżyce za sukces, albo ich brak, a nie
odbieranie.
co do metody autorki wątku; nie krytykuję jej, bo wiem ile kosztuje radzenie
sobie z problemami małych dzieci. nie uważam też, że cel uświęca środki. po
prostu daleka jestem od krytyki i napadania na mamy, które próbują walczyć o
dziecko (nawet jeśli sposób jest "drastyczny" - takie określenie już tu padło).
dla mnie ważne jest, że matka nie jest obojętna, a jeśli ktoś uważa, że metoda
jest kiepska/straszna/okrutna, to jasne, że wyraża takie zdanie, ale niech to
będzie krytyka konstruktywna.
dziewczynka przestała obgryzać paznokcie, ale uważacie, że metoda jej mamy
odbiła się i tak na psychice dziecka i pozostawiła ślad. ok.
może teraz jest czas, żeby zająć się tym problemem - jaki to ślad, jakie inne
objawy, na co dziewczynka zamieniła obgryzanie itp.
mnie chodziło jedynie o puste słowa krytyki...
a to, że gratuluję autorce, że jej córeczka już nie gryzie łapek... cóż, też
chciałabym mieć to już za sobą, dlatego czytam każdy pojawiający się wątek o
obgryzaniu. już nie pamiętam kiedy używałam obcinacza do paznokci u rąk synka...

[mama.ludzika]

Kasiu. Mam nadzieję, że mój post nie był napastliwy. Wyraziłam zdanie, że
metodę nie uważam za szczęśliwą, ponieważ działa na zasadzie terroru, przymusu,
a to, jak wiadomo, dziecku raczej nie służy. Inna sprawa, że metoda okazała się
skuteczna. Więc samej skuteczności też mogłabym gratulować.
Ale nie rozumiem tego tonu chwalenia się: patrzcie, jak sobie poradziłam!
Świetna metoda, zachęcam! Ja bym raczej napisała: miałam problem i owszem,
pozbyłam się go, ale kosztem dziecka i głupio mi za to.
Pozdrawiam

[kasia_ol1]

> Ale nie rozumiem tego tonu chwalenia się: patrzcie, jak sobie poradziłam!
> Świetna metoda, zachęcam! Ja bym raczej napisała: miałam problem i owszem,
> pozbyłam się go, ale kosztem dziecka i głupio mi za to.

tylko, że autorka wątku nie uważa, że dziecko odniosło krzywdę i tu się mijacie.

a ja szczerze powiem, marzę o dniu, kiedy mój młody przyjdzie do mnie i poprosi
"mamo, obetnij mi paznokcie"... ech...

[verdana]

Czego matka nauczyła swoja córeczkę -
Że nic co ma nie należy do niej - nawet rzeczy ofiarowane czarodziejskim
sposobem mozna zabrać i zniszczyć. Że nie warto się z niczego cieszyć, bo
wszystko moze byc odebrane. Że dla mamy ważniejsze sa ładne paznokcie niż
radość dziecka. Że mama jest groźna i nalezy jej się bać, bo może zrobić
wszystko. A oparcia w nikim nie będzie - nawet krasnoludki sa od mamy słabsze,
nie przywróca naklejej czarodziejskim sposobem. Mama jest władcą absolutnym i
moze wszystko wymusić siłą. A więc siła jest w zyciu najwazniejsza. Tylko ona
się liczy.
Nie ma się co cieszyć, ze dziecko przestało obgryzać paznokcie, bo przecież
przyczyna, dla której je obgryzało została wzmocniona - mama okazała się
nieprzewidywalna. Najpierw znika, potem zabiera ukochane naklejki - co może
zdarzyć się jutro?- nie wiadomo.
I ta przyczyna została w córce głęboko zamknięta - nie może się ujawnić, bo
dziecko boi się matki. Problem nie został rozwiązany, bo za próbę rozwiązania
dziecko zostało okrutnie ( tak, okrutnie) ukarane. Okazuje się więc, ze mama
kocha tylko grzeczne i posłuszne dzieci - za nieposłuszeństwo, nawet
spowodowane kłopotami się obrywa. Córka nie została "wyleczona" z nawyku
obgryzania paznokci - została tak zastraszona, że boi sie je obgryzać. To nie
to samo!
Kiedyś to wyjdzie - a wtedy zdziwienie - dlaczego anoreksja? Dlaczego bunt?
A mozna było tak pięknie... Krasnoludek mógł przynosic naklejkę za każdą
godzinę, potem dzień bez obgryzania paznokci. No, ale wtedy nie było by
pokazania władzy, pokazania kto tu rządzi.
Już wolę klapsy. Klapsy aż tak bardzo nie krzywdzą dziecka. Ale coś takiego?
Nie do pojęcia...

[mama.ludzika]

I o to właśnie chodzi...

Tak mi się jeszcze przypomniało a propos. Bo widze tu pewne analogie- w kwestii
nerwowości dziecka i rozładowywania przez niego emocji i stresów.
W początkowym okresie szkoły cierpiałam na tzw. tiki nerwowe. Pewnie wiecie o
co chodzi? Jako że byłam dzieckiem równie nerwowym, co pomysłowym, zaliczyłam
szeroki wachlarz dziwnych ruchów, dzwięków, zachowań, jak to w tikach bywa
Rodzice nie za bardzo wiedzieli co o tym myśleć a tym bardziej, co z tym robić.
A bardzo chcieli się tego pozbyć. Więc po wstępnych wizytach u: fryzjera,
okulisty, psychologa, pediatry, skończyło się na nieustannym: "Przestań!!!"
Tego "przestań" to ja się nasłuchałam przez te kilka lat...oj...!
Zniecierpliwione, wykrzyczane, syczące (siostra) i "udręczone" (mama). Cóż, z
perspektywy lat rozumiem je. Ale pamiętam, jak się wtedy czułam. Nie pomogły
nagrody, kary, obiecywania, moje staranie się. A możecie wierzyć, że bardzo sie
starałam. Wszystko na nic, to było silniejse ode mnie.
Po pewnym czasie po prostu mi przeszło. Do dziś czasem czuję, jak...coś we mnie
siedzi...ale to raczej tylko takie echo dzieciństwa
Żeby było ciekawiej: mój brat też zaliczył podobny okres, ale krótko i w
mniejszym natężeniu. Co więcej- mój syn też widzę, że ma takie skłonności.
Do czego zmierzam. Wydaje mi się, że nerwowość u dziecka (i sposoby
rozładowywania jej) po pierwsze jest w jakimś stopniu dziedziczona. Po drugie-
te skłonności są SILNIEJSZE od chęci, woli i starania dziecka. Po trzecie-
wymaga to raczej przeanalizowania psychiki dziecka, jego potrzeb, lęków itp. No
i na koniec- zastanawiam się, czym kierować się, jako tym najważniejszym:
żałosnym stanem paluszków, czy stanem psychicznym naszego malucha. Co jest
mniejszym złem?
Na to pytanie każda z nas odpowie sobie sama.
Pozdrawiam

do kanna, lola, nangaparbat i innych krytykujących

[kasia_ol1]

"Ja osiagnęłam to samo co Ty,
zupełnie inną metodą."
"mama zamiast lać i karcić przytula, spędza mnóstwo czasu,
wychodzi tylko z córeczka na spacer. Nie porusza tematu gryzienia palców. Mówi
jej, ze jest sliczna i kochana, opowiada, jak córeczka tęskniła za mama, gdy ta
była w szpitalu (i jak mama tęskniła)."

gratuluję kanna, że tym sposobem poradziłaś sobie ze swoim dzieckiem, na mojego
nie działa. i stwierdzam to ze smutkiem, bo jest to dla mnie duży problem. choć
starszy ma przywileje z racji starszeństwa, mówimy mu, że go kochamy,
przytulamy, czytamy książeczki, robi z nami to, czego młodszemu jeszcze nie
wolno, rozmawiamy o tym czasie, kiedy urodził się jego brat, bo pamięta o tym,
sam zadaje wiele pytań, które wyjaśniamy - na razie jest bez efektu. nawet nie
kryje się z obgryzaniem, często słychać chrupanie i równie często biorę na ręce,
przytulam, daję coś w rączki, odwracam uwagę, ale czasami już nie mam siły. od
pół roku jestem zupełnie sama z dzieciakami - mąż więcej pracuje, opiekunki
choćby na chwilę też już nie mam. zmęczenie i bezsilność są straszne, ale
dziewczyny, które z taką łatwością krytykują nie zrozumiały do końca problemu i
w moim odczuciu, tak jak stwierdziłam wcześniej zadziałała wyobraźnia. a pisząc:
> i nie piszcie o tym jakie to wyrodne matki jesteśmy, bo każda z nas jest inna,
> każde z dzieci jest inne, sytuacja rodzinna i materialna też, ale każda kocha
> swoje dzieci i chce tylko ich dobra.
tylko tyle miałam na myśli, jak wyżej.
ani ja swojego dziecka nie lałam, nie wyzywałam, jak to sugerowała lola, ani jak
przypuszczam autorka wątku. nie wiem co dla kogo znaczy "klaps", nazwany tutaj
"waleniem w dupę", sądząc z postów to wielkie lanie, a tak nie było,
przynajmniej u nas.
pozdrawiam panią psycholog i inne mamy doskonałe

[dorka.3]

Kanna, czy możesz opisać najlepszą według Ciebie metodę oduczenia dzieka
obgryzania paznokci?

[kanna]

Nie mogę, bo nie ma jednej metody uniwersalnej ) Pytanie jest, czemu gryzie
te paznokcie. jak do tego dojdziecie, to bedzie łatwiej.

pozd. Ania

[joannab-o]

Do wierzących, że o ile dziecko "zapomni" to jest zupełnie tak, jakby sie nic
nie wydarzyło.
Tak, obraz zdarzenia zostaje ze świadomej pamięci wyparty, ale jego skutki
trwają i potem jest jakieś zachowanie albo stan "nie wiadomo dlaczego".

Na drastycznym przykładzie: molestowanie seksualne małego dziecka zwykle jest
przez nie "zapomniane", tylko że to w niczym nie przeszkadza powstaniu problemów
seksualnych. A nawet pomaga.
joanna

proszę o radę w sprawie oduczania od obgryzania

[khamar]

szkoda, że tyle tu krytyki, a tak mało rad...
Mój syn zaczął obgryzac paznokcie jak poszedł do przedszkola. Pół roku
proszenia, tłumaczenia, malowania paznokci specjalnym płynem, nagroda czekała w
szufladzie... bardzo chciał przestać i w końcu się udało. Dostał książeczkę i
był bardzo dumny, że mu się udało. Niestety po paru miesiącach problem
powrócił. Nie za bardzo wiem co robić. Widzę, że mały sie stara, ale widzę też,
że gdy tylko jest czymś zaaferowany (jak ogląda bajkę, lub przy czytaniu, albo
jak się nad czymś zastanawia), rączki same wędrują do buzi. Najgorsze jest to,
że ja widzę jak bardzo on chce przestać i nie potrafię mu pomóc. Przychodzi do
mnie czasami i mówi "popatrz, znowu nie udało mi sie nie obgryzać paznokci"
mówię mu, że musi się bardziej starać i tak w kółko...

[asmoga]

Mam dooookkłaaadnie ten sam problem. Mój Tomek ma 8,5 roku - czyli obgryza
paznokcie już od ponad 5 lat. Nauczył się tego od koleżanki z przedszkola. Ona
się oduczyła, on nie. I tak dobrze, że zrezygnował z obgryzania panokci u nóg
(chociaż czasem jeszcze mu się to przytrafia - szczególnie gdy siedzi w
wannie...)Kiedy w rozpaczy go pytam, dlaczego to robi, odpowiada, że denerwuje
go, kiedy mu coś "odstaje" i musi to zaraz usunąć. Jego dłonie wyglądają coraz
gorzej. Naprawdę nie wiem, co robić...

[a_pynia]

Moja córeczka zaczęła obgryzać paznokcie na wakacjach u Babci. Już wcześniej
zauważyłam, że pchała rączki do buzi podczas oglądania czy czytania bajki,
zwłaszcza, jak się "wciągnęła" w akcję. To jest odruch nerwowy i z pewnością ma
to po mnie. Ja też nadal pcham paluchy do buzi w celu obgryzania skórek (jak
byłam mała też obgryzałam pazury), a dziecko to widzi. Staram się też nie dawać
złego przykładu i bardzo się pilnuję.
Ostatnio wpadłam na pomysł, żeby córce dać bardzo silną motywację: obiecałam
jej, że jak pokaże, że jest na tyle duża i będzie całą noc przesypiać u siebie
w łóżku (przychodziła do sypialni w nocy średnio 5 razy i nie chciała zasypiać
sama, musiałam ją lulać na nowo), to na bal przebierańców w przedszkolu
pomaluję jej włosy (takim jednorazowym zmywalnym tuszem), a dodatkowo, jak uda
się jej nie obgryzać paznokci, to też jej pomaluję pazurki.
Z chodzeniem w nocy skutkuje, teraz (po 3 tygodniach) przychodzi średnio 1 raz
w nocy i wraca sama do łóżka. Czasem udaje się jej przespać całą noc. Z
obgryzaniem gorzej, ale cieszymy się z każdego paznokcia, na którym widać białą
część. Jak znów obgryzie, to pocieszam ją, ze do stycznia jeszcze dużo czasu i
na pewno da radę.
Agatka jest dumna, że już umie sama spać, mówi, że "uwierzyła w siebie", ale
rączki same wędrują do buzi. Podczas bajki staram się jej podrzucać coś do
podgryzania: marchewkę, jabłuszko, rodzynki czy płatki kukurydziane. Wtedy ręce
i buzię ma zajętą. Ciekawe, czy uda się jej przestać obgryzać pazurki... Jak
odniesiemy sukces, na pewno się pochwalę!

[khamar]

wydaje mi się, że wizja nagrody dobrze działa. my tez mamy nagrodę, która czeka
i synek codziennie rano przybiega do mnie żebym sprawdziła czy juz mu tak
urosły paznokcie (a który jeszcze nie),żeby mógł tę nagrodę dostać. doceniam
każdy nieobgryziony kawałeczek i widzę, że jest to dla niego ważne.

do verdany

[kasia_ol1]

widzę, ze ten wątek na nowo ruszył, a ponieważ brałam wcześniej udział w
dyskusji, to i teraz skrobnę dwa słowa.
do podobnych wniosków jak Twoje już wiele z mam doszło. skrytykowane zostały
klapsy i odbieranie nagród. dziewczyny pisały o konsekwencjach tych czynów.
teraz miło by było, gdyby w nawiazaniu do samego problemu, jakim jest obgryzanie
paznokci przez nasze maluszki, znaleźć sposoby, by odkryć PRAWDZIWY powód tej
czynności i sposoby na reagowanie nas rodziców na takie sytuacje. powiem za
siebie, obgryzanie paznokci przez mojego synka jest chyba większym bólem dla
mnie niż dla niego samego. ale mój worek pomysłow niestety wyczerpuje się,
dlatego zaglądam na to forum i podpatruję Was - innych rodziców. nawet jak się
ze sobą nie zgadzamy i dochodzi do niezbyt miłych przepychanek słownych, to i
tak zetknięcie z innym niż nasze podejście daje do myślenia, czasami prowadzi do
zmiany postaw, innym razem utrwalenia naszych własnych.
pozdrawiam

[verdana]

Ja nie jestem taka ortodoksyjna. Sama dawałam klapsy i co gorsza - zazwyczaj
bez wyrzutów sumienia. Karać też karałam - nawet dotkliwie - i tez bez wyrzutów
sumienia. Jestem raczej wredna, niż poblazliwa.
Jedyne prawdziwe wyrzuty sumienia jakie mam, to za pewne zdania powiedziane w
awanturze z dzieckiem.
Wcale nie jestem za wychowanieb bez kar i bez stresu. Przeciwnie. Nie potepiam
tez matek, które "ponosło", bo rozumiem, że czlowiek nie anioł.
Ale zdecydowanie nie podobają mi się metody , które niszczą poczucie
bezpieczeństwa albo godność dziecka. I dlatego tak ostro się tu wypowiedziałam.
A jesli chodzi o obgryzanie paznokci - ja obgryzałam lata całe, bardzo
równiutko. Rodzice latali po lekarzach, ktorzy snuli hipotezy, dlaczego
paznokcie mi nie rosną. Jak się przyznałam w wieku dorosłym matce, ze ja te
paznokcie obgryzałam, to o mało mnie nie zabiła...

[kasia_ol1]

no ładnie
bardzo mnie tym rozbawiłaś, szczerze

[kanna]

Boże, Verdana, a ja Cie miałam za taka rozsądną... Ale rozumiem, ze skoro
miałas takie doswiadczenia ze swoja mamą, to teraz je powielasz. Bardzo Ci
współczuję.

Ania

[verdana]

? Jakie doswiadczenia?
Co powielam?

[kasia_ol1]

Aniu, chyba nie czytałaś pierwszego postu verdany pisanego dzisiaj o 12.19 pt.
do mamy.ludzika.
"Boże, Verdana, a ja Cie miałam za taka rozsądną..."
dlaczego tak łatwo przychodzi Ci ocena ludzi? od psychologa - tak mi się wydaje-
oczekujemy raczej oceny zachowań, a nie ludzi.

[kanna]

Bo ja tu nie bywam jako psycholog, tylko zwykły człowiek.

pozd. Ania

[kasia_ol1]

zwykły człowiek też może być uprzejmy.
a jeśli we wcześniejszych postach wyrażasz opinię, ze dzięki niewłaściwemu
podejściu rodziców będziesz miała w przyszłości pracę, Twoje rady traktowane są
jak rady specjalisty, to nie dziw się, że sposób w jaki napisałaś do verdany
trochę "zgrzyta" na tle całości Twoich wypowiedzi.
również pozdrawiam

[asmoga]

No dobrze dobrze, ale co z paznokciami??? Wy będziecie się kłócić o drobnostki,
a one dalej mają być obgryzane???? Rady rady pożądam, a nie przyglądania się
przepychankom słownym!!!!

do asmoga

[kasia_ol1]

sorki
ja też bym chciała więcej rad, sama o to prosiłam, ale jak widać łatwiej tu
znaleźć krytykę i wytykanie która mama gorsza, a mnie to strasznie wkurza, bo
uważam, ze nie ma rodziców doskonałych.

kanna napisała wcześniej, że trzeba znaleźć powód obgryzania, żeby dopasować do
tego metodę. nam kojarzy się początek obgryzania z pojawieniem się braciszka,
ale sposób z przytulaniem nie sprawdza się. bardzo kochamy naszych synków,
dajemy im dużo ciepła. ale moze mylimy się i nie chodzi o zazdrość? raz nam się
zdarzyła taka rozmowa na temat pazurków. młody jest już rozgadany i czasami
potrafi odpowiedzieć na pytanie "dlaczego" coś robi. pamiętam, że kiedyś
poczułam się kompletnie bezsilna, gdy przyszedł do mnie i pokazuje mi do krwi
obgryzionego pazurka. przytuliłam, wydmuchałam i zapytałam: co się stało?
-"obgryzałem paznokcie", ale na pytanie dlaczego już padło "nie wiem".
próbowałam od innej strony wydobyć, co robił wcześniej, w co się bawił, czy coś
go zdenerwowało, coś nie udało mu się, czy był smutny. w odpowiedziach trudno
było się doszukać konkretnego powodu
bezradnie rozkładam ręce, ale może ktoś coś podpowie.

pozdrawiam

[mama.ludzika]

Kasiu, a może błąd tkwi w samym założeniu? Może trzeba by się zastanowić nad
tym, czy obgryzanie paznokci jest tak uciążliwe, żeby czynić z tego problem
wielkiej wagi? Rozumiem, że ohydnie wygląda, że to denerwujące, że inne dzieci
tego nie robią, etc, ale...
Pisałam w poście wyżej o innych przypadłościach. Wierz mi, obgryzanie paznokci
nie jest tą najgorszą! Może te obgryzające dzieciątka są po prostu bardziej
wrażliwe od innych i muszą znaleźć sobie jakieś ujście emocji? To jest bardzo
specyficzne przyzwyczajenie, jak zrozumiałam też poniekąd dziedziczne, więc
może nie ma na to lekarstwa?
Ja to widzę tak: dziecko, które wie, że ma taki "feler" im bardziej stara się
go pozbyć, tym bardziej spina się, denerwuje się i czuje napięcie, i tym
bardziej na końcu obgryza... Błędne koło.
Szczerze mówiąc nie wiem, co poradzić. Ale czuję, że czy walczysz z tym, czy
nie, wynik jest ten sam.
Jedyne, co mi przychodzi do głowy, to organizować dziecku dzień tak, by
najwięcej biegało, było zajęte np. rysowaniem, lepieniem itp, bo wtedy raz:
odpręża się, dwa: zapomina, trzy: łapki ma zajęte.
Pozdrawiam.

do mamy.ludzika

[kasia_ol1]

dzięki mamo.ludzika. faktycznie tak jest jak piszesz. walczę bo wygląda
okropnie. sama widzę, ze okres półtora roku obgryzania to nie rekord,
przynajmniej w tym "rankingu" i w zasadzie powinnam dać spokój, tylko mnie to
denerwuje, a poza tym martwię się, bo na tych kochanych łapkach jest sporo
róznego brudu i młodemu robią się na języku takie nieciekawe plamy.
co do zajęć; od 9.00 do ok.14.30 jest w przedszkolu. po powrocie zjada
podwieczorek i zasypia, tak jest zmęczony. jak nie wstanie sam do 18.00 to go
budzimy i co widzimy - poobgryzane pazurki. czy on to robi przez sen? teraz
sobie myślę, ze pomimo iż z chęcią chodzi do przedszkola - sam prosi, żeby go
prowadzić, to też jest dla niego stres i może przez to gryzie łapki. wieczorem
prawie codziennie prosi o ciastolinę, później ogladamy wieczorynkę, w
międzyczasie kolacja. czytamy bajeczki i ok. 21.00 jest przygotowany do spania.
czasami dzień wygląda inaczej, bo zdarza się, że młody nie chce spać popołudniu,
albo gdzieś jedziemy.
tak jak piszesz - błędne koło. czuję, że niestety tak jest. moze czas zakończyć
ten wątek?
pozdrawiam

[mama.ludzika]

Kasiu, a czy nie myślałaś nad zalegalizowaniem obgryzania? Tzn. synek miałby
ustawowo zagwarantowaną np. jedną sesję obgryzania dziennie, przy mamie, po
umyciu rączek, przez ileś-tam minut. Wtedy odpadłaby może część napięcia,
poczucie, że to zakazane, wszelkie infekcje w buzi...Może tego potwora da się
trochę oswoić? (nie dziecko, rzecz jasna, lecz nałóg
Pozdro. M.L.