BUNT 15MIESIĘCZNIAKA - RATUNKU!!!!

[jordanka1]

E-Mamy RATUNKU!
moje do tej pory kochane i uśmiechnięte dziecko przeistoczyło się w małego,
domowego terroerystę. O wszystko, co idzie nie po jego mysli ryczy, rzuca się
na podłogę. Gdyby mógł cały dzień wisiałby mi na cycu, albo na rękach.
Samodzielna zabawa prawie przestała istnieć.... Rozumiem, że to naturalne w
pewnym wieku, ale jak to przetrwać? Jestem już troszkę zmęczona.... Możecie
mi coś poradzić?
jordanka

[julip]

Witam.Moja Emi(tez 15m-cy)na wszystko krzyczy "nieeee",i za zadne skarby nie
chce sobie zalozyc pampersa( a jak na sile jej zaloze-czego strasznie nie lubie
robic,bo wtedy placze niemilosiernie-to odpina sobie rzepy po czym sciaga i
wyrzuca ostentecyjnie demonstrujac swoja wyzszoscNo i przede wszystkim chodzi
spac o 1-wszej w nocy(za nic w swiecie nie moge jej uspic wczesniej-wiec
wyglada to tak,ze od 22-giej leze po ciemku a ona po mnie skacze,ssie
piers,szczypie, gryzie ,schodzi z lozka i wzzystkimi sposobami probuje mnie
zachecic do wstania-jak udaje ze spie to placze).Na szczescie w ciagu dnia to
super spokojne i usmiechniete dziecko.Tylko te noce i ta sprawa z
pieluszkami...nie wiem co robic.Nie chce mi sie ciagle wycierac podloge(na
nocnik jest za mala),ani miec czas dla siebie po 1-wszej w nocy. Co robic?

[baranca]

Dziewczyny, nie wiem, moja ma "dopiero" 14 miesiecy i chyba właśnie wchodzi w
tę fazę.Wieczory nie są może jak u julip ale podobnie...Obwaiam się, że to
początek buntu dwulatka, tak mnie uświadomiła znajoma psycholog. ( okazało się,
że dwulatek to wcale nie ten, co kończy 24 miesiące!!)
czyli tzw. okres TT ( terrible two). Myślę że pozostaje nam tylko P.
(przetrzymać)
całusy, trzymajcie się

[jordanka1]

ale mnie pocieszyłyście.... ! aż się boję, co bedzie dalej, tym bardziej, że
moje dziecko jest bardzo "mamate". Cóż Moje Drogie, nie pozostaje nam nic
innego, jak tylko sie trzymać i wspierać!
pozdrawiam!
jordanka

[redudek]

mam dokładnie to samo

[blamblam]

hej
jestem mamą 2-latka i takie historie przerabiałam już kilka razy. na
pocieszenie dodam ze to przychodzi i odchodzi. No i znów przychodzi niestety.
Potrzebna jest cierpliwość i spokój (uwiercie mi wiem jakie to trudne) i
wytrwałość oraz konsekwencja. Co postanowicie tego sie trzymajcie bez wzgledu
na protesty malucha. Oczywiscie bez przesady. Nie można wszystkiego zakazywać.
Dziecko co jakis czas próbuje nowych rzeczy, świat sie przed nim otwiera musi
sie dopiero nauczyć ze pewnych rzeczy nie wolno pewne należy. Na pocieszenie
dodam ze im dziecko starsze tym pewne rzeczy mu łatwiej wytłumaczyć a i na
samodzielną zabawe przyjdzie czas. Nie poddawajcie sie. Na razie mozna
spróbować zaangazować malucha w domowe zajecia mamy, otworzyć szafke z garnkami
i drewnianymi lyżkami i takie tam . Co do cyca to nie wiem bo mój sie już dawno
odstawił.

[kredka79]

czesc dziewczyny
moja 15-miesieczna coreczka tez wlasnie weszla w okres buntowniczy.czasami nie
moge sobie z nia poradzic - krzyczy po swojemu, kladzie sie na podlodze, tupie
nogami a co najgorsze - probuje bicNie wiem co w takiej sytuacji robic, boje
sie ze jak pojdzie do przedszkola lub znajdzie sie w towarzystwie innych dzieci
np.plac zabaw, bez wahania uderzy jakiegos maluszka.Macie moze jakies pomysly na
stopniowe oduczanie tego 'nawyku'? Pomożcie-nie mam juz sil

pozdrawiam

[hanula]

> moja 15-miesieczna coreczka tez wlasnie weszla w okres buntowniczy.czasami nie
> moge sobie z nia poradzic - krzyczy po swojemu, kladzie sie na podlodze, tupie
> nogami a co najgorsze - probuje bic Nie wiem co w takiej sytuacji robic, boje
> sie ze jak pojdzie do przedszkola lub znajdzie sie w towarzystwie innych dzieci
> np.plac zabaw, bez wahania uderzy jakiegos maluszka.Macie moze jakies pomysly
> na stopniowe oduczanie tego 'nawyku'? Pomożcie-nie mam juz sil

1. No pewnie, że uderzy. Dzieci w tym wieku się tłuką. Jak się nie uda na czas
złapać za rękę, to trudno, trzeba będzie ofiarę przeprosić, a napastnikowi
stanowczo powiedzieć, że nie wolno i że nieładnie. Moim zdaniem wielkiego
problemu nie warto w tym wieku robić z takiej agresji.
2. Nigdy dziecka nie bić - no ok, każdego czasem poniosą nerwy, ale naprawdę
warto starać się dziecka ani nie bić, ani na nie nie krzyczeć. Dzieci nas
naśladują, niestety. To od nas uczą się radzić sobie z emocjami.
3. Nigdy nie ulegać napadom złości! Nawet, a może zwłaszcza w miejscach
publicznych! Póki co rzuca się na ziemię, bo nie umie inaczej poradzić sobie z
frustracją - z tego wyrośnie. Natomiast jak się zorientuje, że rzucając się na
ziemię w sklepie może coś osiągnąć, to kaplica. Najlepszy sposób na wychowanie
małego manipulatora. I naprawdę nie ma się co wstydzić i kłopotać otoczeniem.
Każdy, kto miał przyjemność opiekować się dwulatkiem, zna ten problem.
4. Techniki uspokajania zależą od dziecka. Niektóre dzieci warto przytulić, inne
lepiej zostawić na chwilę w spokoju, żeby ochłonęły.
5. Jak już troszkę ochłonie - natychmiast zainteresować czym innym. O, zobacz,
ptaszek leci! O, jakie ładne auto! A może coś narysujemy? Niewiarygodne, jak
dzieci się dają na to nabierać.
6. Dzieci najczęściej mają napady złości, jak są zmęczone, głodne, spragnione,
mają zbyt dużo bodźców. Dobrze jest unikać takich sytuacji.

[0ania]

najlepszym sposobem aby przetrwać trudne chwile jest Twój stoicki spokój.
Nawet gdy młody wrzeszczy i kopie, Ty za nic nie okazuj zdenerwowania...
Tłumacz, uśmiechaj się i przeczekaj trudne chwile. Wiem że to brzmi trochę
dziwnie, ale nic nie wpływa tak na nastrój Twojego malca, jak Twój własny.
Trochę to potrwa ale zapewne przyniesie rezultaty.
Trzymam kciuki i pozdrawiam cieplutko

[kk27]

po pierwsze nie można reagować na takie zachownie(typu rzucanie się na
ziemie).znam jeden dobry sposób kiedy dziecko zacznie krzyczeć w miejscu
publicznym...pochyl sie i powiedz"chodź ci coś powiem na ucho",przytrzymaj i
coś tam szepczbardzo często skutkuje-dziecko chcąc uslyszeć co mówisz
ucichnie a ty możesz odwrócić jego uwagę.no i oczywiście -
konsekwencja,konsekwencja,konsekwencja i jeszcze raz konsekwencja."nie"musi
być"nie"bez względu na okoliczności.pozdrawiam!