Mam 17miesięczniaka i nie wytrzymuję nerwowo

[dorotafx]

Błaga doradźcie mi co mam robić moje dziecko jest nie do wytrzymania. Jest
bardzo niegrzeczny, wogóle mnie nie słucha. Ciągle robi mi na przekór. Wie że
nie może dotykać piecyka, że nie może jeździć autkami po tapecie, że nie może
ściągac obrusa ze stołu, naciskać guziczka w komputerze, wkładac kaset do
video itp a jednak robi to stale. Zazwyczaj wtedy jak jestem z jakiegoś powodu
na niego zła, To robi wszystko żeby mnie jeszcze bardziej zdenerwować.
Ostatnio zaczyna też być bardzo płaczliwy. Płacze jak mu się nie włączy bajek.
Potrafi płakać tak godzinę , a ja tego nie wytrzymuję. Dodam że jest z nim od
urodzenia 24h na dobę. Chyba musze odpocząć. Mam wrażenia że on odczuwa mój
nastrój i dlatego jest taki niedobry. A może to coś innego. W nocy np bardzo
płacze po północy. Wczoraj przez 30 min o godz 3 nad ranem płakał, krzyczał,
wił się, stawał na głowie i nie dał się wziąść na ręce. Bił mnie i męża. Może
to ma coś wspólnego. Wyeliminowałam już owsiki. Byłam na badaniu i po0dobno
nie ma. Co to jest? Jakaś choroba? Czy taki charakterek?

[mag2004]

witaj moze zaczne od tego, ze 17-18 mcy to dosc trudny wiek
przekory,kombinowania i probowaniu rodzicow na kazdym krokutrudno mi tutaj
radzic, bo nie znam Twojego Malucha, ale powiem Ci jak my sobie radzimy z
naszym poltoraroczniakiem, ktory tez ma swoje fochy no i jest dzieckiem
bardzo ruchliwym (swego czasu pediatra podejrzewala nadruchliwosc, czy nawet
nadpobudliwosc, ale na szczescie neurolog rozwiala watpliwosci
mysle, ze podstawa jest tutaj konsekwencja, zdeterminowanie i zgodnosc
rodzicow. Takie maluchy potrafia wyczuc niezdecydowanie czy chwiejnosc decyzji
ktoregos z rodzicow. dziecko musi wiedziec, ze za zle zachowanie sa odpowiednie
konsekwencje. Absolutnie nie mam na mysli bicia, bo to, moim zdaniem, jest
absolutnie niedopuszczalne, no i nie przynosi rezultatu. Jesli nasze dziecko
zaczyna np. bic (od 2-3 tyg. jestesmy wlasnie na tym etapie) to mowimy,ze nie
bij, bo boli, lepiej poglaskaj czy daj buzi; oczywiscie powtarzamy to 3 tydzien
i dopiero widac rezultaty poza tym w skrajnych wypadkach jak tlumaczenie nie
skutkuje, to po 3 tlumaczeniach mowie, ze jeslli uderzy mnie jeszcze raz to
pojdzie postac do kąta, zeby przemyslec swoje zachowanie. moze brzmi to
smiesznie do takiego malucha, ale u nas naprawde dziala ! nie stoi tam dluzej
niz max 2 sekundy biegnie prawie od razu za mna, ale od razu wtedy glaska i
daje buzi, czyli widac ze zrozumial, a ta kara jest dla niego nieprzyjemna. nie
chodzi tu o straszenie, tylko o uswiadomienie dziecku, ze musi poniesc
konsekwencje swojego zlego zachowania. nie licz oczywiscie, ze to zadziala od
razu, bo takie maluchy potrzebuja czasu, ale mysle, ze przy konsekwentym WASZYM
zachowaniu uda sie i pamietaj jesli cos obiecasz zawsze dotrzymuj
slowa,zarowno przy karaniu jak i nagradzaniu !
takze, tyle co moge poradzic to uzbroicie sie w cierpliwosc i probujcie, bo
warto po jakims czasie na pewno sie uda
zycze powodzenia i pozdrawiam cieplo !!!!!

[dorotafx]

Dziękuję za radę . Mam jeszcze dwa pytania. Co robić jak maluch rzuca swoimi
zabawkami. POmijając że niszczy swoje zabawki to jeszcze jak walnie takim dużym
autem to dziura w panelach murowana. Nie wiem jak reagować. Dotąd zabierałam mu
daną zabawkę i mówiłam że oddam innemu chłopczykowi. Ale nie skutkuje. Poza tym
jak już mówiłam on potrafi później godzinę płakać. A drugie to czy taki malach
wie że ja mu daję karę?
Mój mały bardzo lubi oglądac bajki szczególnie BOba Budowniczego. Dziś za to że
był od rana nieznośny powiedziałam że nie ma dziś bajek. Przez chwilę jakby do
niego dotarło, ale teraz już mi pokazuje że chce zobaczyć bajkę. Od godziny się
ładnie sam bawił , czy mam mu włączyć tą bajeczkę. Myślę sobie że on przeciez
już nie pamięta pewnie tego że dostał karę i że przed godziną był bardzo
niegrzeczny.

I jeszcze jedno...?

[dorotafx]

Jak reagować w momencie kiedy mówię nie wolno a on śmieje się ironicznie i robi
to czego mu nie wolno. ja wychodze z siebie a on ma z tego ubaw.

[weronikarb]

masz zapewne wrazenie ze jest wrecz wredny co?
Ja tak mialam - mialam wrazenie ze on to robi po to aby zobaczyc moja zlosc i
sie z niej smiac
I wiesz co pomoglo? Spokoj. Np. po raz 10 wylacza gaz, ja wsytawiam go do
pokoju tarasuje wejsc i sie nie denerwuje - nie moze widziec zlosci.
Rzuca sie na pododloge bo cos tam cjhce - ze spokojem "wiesz ze to nie dziala
na mame" itp.
Nie zrobi sie aniołkiem, ale bedzie rzadziej probowal cie wkurzyc, a pozatym
sama sie uspokoisz

[dorotafx]

Ale ja chcę być spokojna i mi nie wychodzi. Wszystko mnie wyprowadza z równowagi.

[bakalo]

Tego typu rzecz najczęściej dzieci robią po to, by zwrócić na siebie uwagę.
Twoje reakcje w postaci rozmowy, tłumaczenia to prawdopodobnie dla niego
nagroda- forma bliskiego kontaktu z matką. Jeśłi dziecko robi coś
niewłaściwego, spróbuj reagować od razu a nie czekać aż Cię wkurzy. NAjlepiej
jeśli pokażesz mu akceptowany przez siebie sposób zabawy...np- chcesz pojeździć
samochodami po wykładzinie, tu będzie brzydko ale sprawdźmy, jak będzie kiedy
pojeżdzisz po np. arkuszu papieru przyklejonym w miejscu wykładziny. Na
papierze można narysować różne drogi. Ważne, żeby nie zakazywać dziecku na
każdym kroku ale pokazać inny sposób na podobną zabawę. Kiedyś widziałam dobry
program w tv- kiedy dziecko wymuszało coś krzykiem i płączem, rodzice mieli
odprowadzić dziecko do innego pokoju, tłumacząc, że ma się nauczyć że tak nie
wolno. Chłopiec miał posiedzieć w pokoju króciutko (najwyżej 3min), pokój miał
być bardzo nudny- bez zabawek ani jakichkolwiek sprzętów którymi mógłby się
bawić. Po kilku minutach rodzice przychodzili po chłopca. Ważna jest żelazna
konsekwencja i nieuchronność kary a nie jej wielkość. grożenie jest bez sensu
bo tylko uczy, że rodzic nie dotrzymuje słowa.

[karolina_244]

Część z powodu ze mój mały był dzieckiem przenoszonym i wiele innych powodów
dziecko musiało zaliczyć psychologa mały tez przez jakiś czas bił ciocie i
rzucał przedmiotami psycholok poradziła mi żeby być stanowczym w tym co się
robi. Mały często próbuje nas wyczuć jednak nie karą go powodzenia

[leli1]

wiem ze to mało pocieszające, ale wiele matek ma podobnie ze swoimi pociachami. My mamy nianie, wiec generalnie opieka rozkłada sie na kilka osob, ale jak konczy sie weekend to mysle sobie ze niania uczciwie zarabia każdą złotówkę jaką jej płacimy )
Na moim łobuziaku przetestowałam, ze duzo wiecej załatwie spokojem, on automatycznie robi sie bardziej przekorny, kiedy ja się złoszczę.

do dorotafx

[mag2004]

witaj jesli chodzi o zabawki to moj syn oczywiscie tez wali, rzuca i co tylko
jeszcze przyjdzie do glowy jak nei zdaze go zlapac przed to po mowie, ze
nie wolno, oczywiscie guzik to go obchodzi i probuje dalej wiec wtedy
zabieram zabawke i mowie, ze nie wolno rzucac/stukac, bo bedzie dziura w
podlodze. odstawiam gdzies gdzie nie moze siegnac, ale tez nie gdzie jej nie
widzi, bo po co go draznic i szybko odwracam jego uwage czymkolwiek:ptaszek
za oknem, kwiatuszek, klocek, etc..przez chwile jest proba wymuszenia rykiem,
ale nie zwracam uwagi, bo wiem ze ten placz nie jest oznaka, ze cos sie mu
zlego dzieje, tylko proba wymuszenia a to na mnie nie dziala.
co do bajek to ja akurat nie jestem zwolenniczka tv dl maluchow; chociaz nie
ukrywam, ze czasami wlaczam mini mini zeby moc sie spokojnie umyc rano ale
nie jest to dluzej niz 10 min. ja uwazam, ze takie male dziecko nie rozumie
bajek, wiec swojemu maluchowi staram sie nie wlaczac ale oczwiscie kazdy
rodzic ma swoje wlasne zdanie i absolutnie nikogo nie krytykuję
ja wole mojemu maluchowi czytac-on z kolei to uwielbia, lubi tez rysowac
kredkami, no i biegac, grac w pilke, itd. za jakis czas chce sprobowac z
ciastolina i farbkami-pewnie bedzie duzy balagan,ale za to ile zabawy
wiesz, ja wychodze z zalozenia, ze dzieci nie sa zlosliwe, czasami tylko
probuja nas rodzicow na ile mozna sobie pozwolic ale to my rodzice jestesmy
odpowiedzialni za dzieci i wiemy co dla nich jest dobre no i przede
wszystkim do nas nalezy rola nauczyciela dziecka! to my musimy nauczyc dziecko
niemal wszystkich podstawowych zachowan!!
pozdrawiam !!!
trzymajcie sie cieplo

i jeszcze jedno, bo zapomnialam;)

[mag2004]

przypomnialo mi sie jeszcze jedno - dziecko doskonale wie na ile mozna kazdego
wyprobowac u nas to wyglada np tak: jak ja usypiam malego w dzien to zajmuje
mi to ok pol godziny, w miedzyczasie on kombinuje zeby tylko nie spac(chociaz
jest senny, lazi po mnie, gada do siebie itd, ale jak go usypia opiekunka
(jest 3 razy w tyg.) albo ktoras z babc (sporadycznie bo mieszkaja b.daleko) to
maly zasypia w 5 minut!!!!! dla mnie to byl szok!! taki maly kombinator

[iwonat13]

Witam,
Jestem mamą chłopca w wieku 19 miesięcy. Jakiś czas temu pisałam podobnego
maila na formum bo byłam przerażona zachowaniem Mateusza.
Chodziło o jego histerie bo płaczem tego nie można było nazwać(nie tylko w
dzień ale i w nocy).
Zaczęłam od ograniczenia bajek. Zauwazyłam że niektórych on sie poprostu boi.
Ogłądał je trzymając mnie za rekę.Teraz ogłąda tylko Teletubisie i od czsu do
czsu Kota Filemona(chociaz tu tez jest się czego bać). Muszę przyznać że
naprawdę się wyciszył i przestałó budzić się z płaczem w nocy.
Jeśli chodzi o robienie na złość to na razie eksperymentuję. Jeśli np. Mateusz
rzuca zabawką napierw go proszę żeby przestał ale to oczywiście jest zachętę
do jeszcze większego rozrabiania to wtedy mówię mu że poprostu mu schowam
zabawkę. A potem faktycznie mu ja zabieram i chowam. On oczywiście płacze ze
złości to próbuję odwrócic jego uwagę.
Troche ci zazdroszczę tego że możesz być z dzieckiem cały dzień. ja niesty
prację i jestem w domu dopiero o 18.00.
Pozdrawiam.

[brickk]

Mogę powiedzieć ze swojego doświadczenia jako ojciec:

pozwalam synkowi na bardzo dużo, może włączać sprzęt grający, dotykać bardzo
wielu rzeczy w domu i samochodzie. Straty materialne są tu już od początku w
kalkulowane. To moim zdaniem jest nieuniknione. Nie wolno mu bardzo niewiele
rzeczy. Tam gdzie nie wolno, musi być 100% stanowczości. Unikam przy tym takich
wyrażeń jak "nie wolno", wolę powiedzieć "zostawiamy to w spokoju" lub coś
podobnego. Jest spokój, synek buntuje się rzadko, a jeśli to szybko mu
przechodzi jak go wezmę na ręcę. Z Twojego maila wynika, że chyba bardzo dużo
mu zabraniach, a dziecko takie wydaje mi się potrzebuje dużo niezależności,
gdyż właśnie wtym wieku zaczyna mu się kształtować charakter, i ja uważam, że
trzeba mu dać pewną dozę niezależności. Ty piszesz o zakazie ściągania obrusa,
u nas w domu obrusów już nie widziałem od bardzo dawna.

[dorotafx]

dziękuję Wam bardzo za rady. Co do wątku brickk to powiem tak. Nie mogę dziecku
pozwolić na wszystko gdyż mieszkamy w mieszkaniu z jednym pokojem i nie mam
wielu możliwości np postawieniu wszystkiego wyżej żeby nie sięgnął. Nie pozwolę
również na dotykanie komputera , sprzętu grającego gdyż są to dla mnie rzeczy
wartościowe i szkoda by mi było gdyby coś uszkodził. A co do obrusa to nie
miałam go przez 16 miesięcy na stole, ale teraz postanowiłam go dać z dwóch
powodów. Po pierwsze dlatego że mam szklany stół a moje dziecko jeździ po nim
samochodami i innymi ostrymi przdmiotami i jest już strasznie porysowany. A
irytuje mnie to, że on nie zdejmuje go na codzień tylko np w sytuacji kiedy mamy
gości i stół jest zastawiony szklankami. Wtedy on z całej siły ciągnie za końce
i wszystko leci na ziemię. Wie że nie można i że będę zła ale robi to prawie
zawsze. Na koniec dodam że to tylko tak groźnie brzmi a tak wogóle to on ma
bardzo mało zakazów. Wydaje mi się że trochę go rozpuściłam i zaczyna mi
wchodzić na głowę. Nie czuje wobec mnie zupełnie żadnego respektu.

[tucyk]

Witam!!! Ja mam dwóch chłopaczków - 4,5 roku i 17 m-cy. I wydaje mi się że
dzieci nie robią nam na złość. Z własnych obserwacji widzę, że interesuje ich
nasza reakcja. I tak jak z wcześniejszych postów wynikało, im więcej spokoju
okazują rodzice, tym bardziej nudne staje się psocenie. Też mam takie dni, że
powyrzucałabym ich przez okno, wtedy strzelam sobie podwójne melisy. Nie zawsze
działa, a czasem tylko chce się spać i jest też źle. Ale generalnie - kiedy ja
mam dobry humor i potrafię żartem rozładować sytuację, to zamiast złości i
histerii jest śmiech. Poza tym wyrastają z tego - z miesiąca na miesiąc jest
lepiej. A obrusu nie było na moim stole, odkąd starszy nauczył się chodzić.
Przepraszam gości - jak nie zrozumieją, ich problem.
Trzymaj się cieplutko, będzie dobrze.
\Pozdrawiam Kasia

[dagmama]

"Mogę powiedzieć ze swojego doświadczenia jako ojciec:

pozwalam synkowi na bardzo dużo, może włączać sprzęt grający, dotykać bardzo
wielu rzeczy w domu i samochodzie. Straty materialne są tu już od początku w
kalkulowane. To moim zdaniem jest nieuniknione. Nie wolno mu bardzo niewiele
rzeczy. Tam gdzie nie wolno, musi być 100% stanowczości. Unikam przy tym takich
wyrażeń jak "nie wolno", wolę powiedzieć "zostawiamy to w spokoju" lub coś
podobnego. Jest spokój, synek buntuje się rzadko, a jeśli to szybko mu
przechodzi jak go wezmę na ręcę. Z Twojego maila wynika, że chyba bardzo dużo
mu zabraniach, a dziecko takie wydaje mi się potrzebuje dużo niezależności,
gdyż właśnie wtym wieku zaczyna mu się kształtować charakter, i ja uważam, że
trzeba mu dać pewną dozę niezależności. Ty piszesz o zakazie ściągania obrusa,
u nas w domu obrusów już nie widziałem od bardzo dawna."

Zgadzam się w 100%
Ja też mam półtoraroczniaka. Nic nie wiem o jego wredocie i robieniu na złość.
Mój Marek może chodzić po całym domu, wrzuca różne rzeczy do kibla, bawi się
butami. Wolno mu otwierać lodówkę, zaglądać do kosza na śmieci, wyłączać sprzęt
grający i dżwięk w komputerze. Straty są naprawdę małe a jak inaczej ma
zaspokoić swojśą ciekawość?
Grunt to nie wbijać sobie do głowy, że trzeba od razu egzekwować posłuszeństwo,
że dziecko ma nas słuchać i tyle. Dla mnie za wcześnie.

A w ogóle to już któryś post o półtoraroczniakach, jakbym takiego nie miała, to
bym myślała, że to jakieś małe złośliwe bestie. Ktoś nawet radził bić...

[dorotafx]

-Ja też mam półtoraroczniaka. Nic nie wiem o jego wredocie i robieniu na złość.
Mój Marek może chodzić po całym domu, wrzuca różne rzeczy do kibla, bawi się
butami. Wolno mu otwierać lodówkę, zaglądać do kosza na śmieci, wyłączać sprzęt
grający i dżwięk w komputerze.


Co do tego to u mnie w domu by nie przeszło. Mój mąż uważa (ja po części też) że
dziecko powinno od malutkości wiedzieć co jest dobre a co złe i co wolno a czego
nie. I nie wyobrażam sobie , żeby mój maluch otwierał sobie sam lodówkę czy
szafki. Ale z tym mam już spokój. On wie że sam nie może i zawsze prosi mnie
żebym otwarła a on wyciąga sobie co tam chce. Np skarpetki z szafki albo łyżki z
szuflady. Z tego się cieszę bo zawsze mnie irytowało zachowanie małych dzieci
które mnie odwiedzały (np mój chrześniek) i wyciągały sobie wszystko z moich
szafek bądź co gorsza z lodówki. Chyba bym się spaliła ze wstydu gdyby mój
maluch przyszedł do kogoś i na wstępie poszedł zobaczyć co maja w lodówce.
Owszem zdarza mu się że chce tak zrobić, ale wtedy mu zadaję pytanie czy w domu
mu tak wolno? i od razu zaprzestaje działaniu. Albo prosi gospodarza domu żeby
mu otwarł . Zgodzę się jednak z tym że muszę opanować swoje nerwy i nie
podchodzić do tego tak emocjonalnie. Muszę zachować zimną krew i nauczyć się
konsekwencji w tym co robię. Pracuję nad tym. Moje maleństwo od dwóch dni nie
wyprowadziło mnie jeszcze z równowagi. Ciekawe jak długo? Melisę piję i nie
pomaga , a co do odpoczynku od niego to też chyba by mi się przydał. Jeszcze
raz Wam wszystkim dziękuję.

[blamblam]

zgadzam sie z tym co tu zostało napisane.
sama doświadczyłam tego ze dziecko czuje kiedy rodzic jest niezdecydowany i
zdenerwowany i potrafi to wykorzystać. taki rpzykład. synek nie chciał sie
ubrać i wyjsć na dwór a ja akurat MUSIALAM załatwić jakąś sprawe. byliśmy smai
wiec odpadało zostawienie go w domu. Tłumaczyłam wytrwale ze musi sie ubrać i
wyjść. Ze 30 min. on na to płacz histeria, wicie sie itp. Jak byłam u kresu
wytrzymałosci wyszłam do rugiego pokoju odetchnełam, uspokoiłam się i bez
zbędnych dyskusji, zdecydowanie ale spokojnie oznajmiłam ze wychodzimu i
koniec. Zapakowałam go do wózka i o dziwo pochlipał 2 minuty i bez zadnej
histerii wyszliśmy. nie twierdzę ze tak trzeba zawsze czasem spokojne
tłumaczenie też skutkuje ale był to najlepszy dowód na to ze dziecko wie czy
jesteś pewna swego postanowienia czy nie (ja sie łamałam czy ta sprawa jest tak
wazna czy dziecko musi z tego powodu aż tak plakać, moze zostać w domu itp). w
chwili gdy byłam pewna i zdeterminowana synka opór bardzo osłabł.
co do kar należy najpierw dziecko uprzedzić że jak będzie źle robić to bedzie
kara. Inaczej nie zrozumie o co chodzi. No i w tym wieku kara musi byc związana
z przewinieniem. Np jak bedziesz rzucał samochodem to go zabiorę i schowam.
Powtórzyć 2-3 razy jak nie skutkuje zabrać i nie oddawać za chwile. Jak placze
tłumaczyć dlaczego tak postapiłaś. Karanie brakiem bajki za rzucanie zabawką
mozę być jeszcze nie zrozumiałe, szczególnie jesli nie następuje zaraz po złym
zachowaniu.
co do płaczu w nocy w tym wieku to sie zdarza i moze być związane z nadmiarem
wrazeń w ciagu dnia z którymi dziecko nie radzi sobie w nocy. Rzeczywiście jak
już ktoś radził dobrze byłoby ograniczyć niektóre bajki.
No i przede wszystkim Tobie przydałaby sie chwila wytchnienia. Moze ktoś mógłby
zostać na 2 godziny z dzieckiem a Ty wyskoczyłabyś na kawe albo do znajomej?

[blamblam]

jeszcze co do tego co wolno a czego nie. Uwazam ze kazdy ustala sam reguły w
swoim domu. bo co w jednym domu się sprawdza w innym nie musi. grunt to ustalić
jasno zasady i ich przestzregac. Jestem za daniem dziecku dużej swobody bo też
uważam ze dzieki temu sie uczy. U nas tez nie ma obrusów a wiele rzeczy jest
poupychanych na wyższych półkach lub w szafkach. może to mniej estetycznie ale
wygodniej. U nas też synek moze wyciagać wiele rzeczy z szafek, robić tzw
bałagan, włączac i wyłączac telewizor oraz sprzet grający i generalnie ma dużą
swobode. Ale sa jednak rzeczy których dziecku nie wolno. u nas nie wolno
wyjmowac noży z szuflady, nie wolno wyjmowac detergentów z szafki (od niedawna
zdjeliśmy zabezpieczenia i nasz 2-latek zaakceptowł choć z pewnym trudem ze nie
wolno sie bawić płynem do płukania) no i nie wolno restratować komuptera. Nie
wolno też bawić sie kotka jedzeniem i męczyć kotka. Oczywiście synkowi
odpowiednio tłumaczy sie dlaczego takie zachowania są źle widziane. I ten
elemnt jest bardzo ważny. Tłumaczenie. Nie mówi sie nie bo nie ale zawsze jest
uzasadnienie. Uwazam ze na uzasadnione zakazy nie jest zawcześnie ani an ich
tłumaczenie.

[katklos]

Odnoszę wrazenie, ze jednak trochę za duzo od Synka oczekujesz, ma już naprawdę
sporo zakazów i nakazów do zapamiętania, a na koncie -jak by nie było - dopiero
17 mcy! Nie jestem absolutnie za wychowaniem bezstresowym, dziecko musi mieć
zakazy (moj 21-mczy synek je ma), ale w chwili obecnej do działania pcha go
przede wszystkim ciekawosc świata i mimo jego najszczerszych chęci, ta ciekawosc
jeszcze często będzie zwycieżać. Nie wiem od jak dawna Twoj synek chodzi,
możliwe że od niedawna, tak wiec, moim zdaniam, jego zachowanie na tym etapie
życia nie jest jakos nadmiernie niepoprawne.
Myslę też, ze zbyt często posądzasz go o złosliwosć, o robienie Tobie na
przekór, mowisz, ze jest niegrzeczny, nieposłuszny - i działa tu troche zasada
samosparwdzającej sie przepowiedni - on w Twoich oczach naprawdę taki jest!
Spróbuj go mniej ganić, a częściej chwalić (gdzieś przeczytałam, ze dobrze jest
"przedłużac dobre momenty, a nie skupiać się tylko na tych złych"). pozdrawiam

[dagmama]

"moje maleństwo od dwóch dni nie
wyprowadziło mnie jeszcze z równowagi. Ciekawe jak długo?"

Gratuluję i życzę wytrwałości, chociaż w dalszym ciągu nie rozumiem, jak
maleństwo może wyprowadzić z równowagi? Ani, że trzeba zachować zimną krew.

Co do lodówki, widzisz, mój synek może otwierać lodówkę w domu, bo tu mieszka i
to jest jego lodówka. Dlaczego ma nie otwierać?
A u kogoś w domu nie wolno zaglądać do lodówki ani mnie ani jemu. Bo to nie
nasza lodówka.
To naprawdę proste zasady.
Nie chcę ograniczać jego zainteresowania tekstami typu: nie wolno, nie ruszaj,
nie potrafisz.
Nie wolno mu wychodzić na ulicę nie za rękę, dotykać kabli od sprzętu i
kontaktów. Po co kupa niezrozumiałych zakazów.
Pozdrawiam

Przepraszam, jeszcze się wymądrzę.

[dagmama]

Może mętlik ma Twoje dziecko. Uczysz od malutkości co jest dobre, a co złe, ale
otwieranie swojej lodówki nie jest złe, Ty to ciągle robisz.
Jak ja mówię małemu, ze nie wkłada się rączek do kibla, to przy nim nie myję
kibla, nie daję złego przykładu.
A Twój maluszek po prostu Cię naśladował.
Szkoda energii na egzekwowanie nieotwierania lodówki.
Teraz rozumiem tę równowagę i melissę.

[dorotafx]

...ale
otwieranie swojej lodówki nie jest złe, Ty to ciągle robisz...

ale pewne rzeczy przcież mogą robić rodzice a dzieci nie powinny tego robić.
Przykład - picie kawy. On wie że kawy mu nie wolno pić. Zagląda do szklanki i
jak widzi kawę mmówi beeee a mama i tatą ją piją. Może głupi przykład ale ja
tak to rozumiem.

[katklos]

Ale dlaczego nie pozwalamy dziecku pić kawy?- bo zawiera kofeine i jest
szkodliwa! A jaka jest szkodliwosc czynu pod nazwą "otwarcie lodówki"??? A już
rozróżnianie "u siebie lub u kogos innego" jest dobre dla kilkutaka, a nie dla
17-miesiecznego dziecka!!! Tresujesz go niemiłosiernie, moim zdaniem!

[dagmama]

Doroto, zastanowiłam się i wyszło mi że właściwiee nic nie poradziłam.
Podejrzewam, że za bardzo ograniczaliście swobodę synka. Pewnie tak to
odreagowuje - napadami złości i tak dalej.
Ale co teraz?
Może troszkę zmienisz nastawienie?
Że Twój synek nie robi nic, zeby Cię rozzłościć, tylko zwrócić Twoją uwagę (mój
robi to, czego mu zabronię z łobuzerskim uśmiechem i po kilku tłumaczeniach
trzeba go wziąć pod pachę i wynieść))
Że może sobie niszczyć zabawki (te, które nie chcesz, żeby zniszczył, zabierz i
dziecko jest ważniejsze od paneli.
Że jest w trudnym wieku, nie jest dorosłą osobą dojrzałą emocjonalnie i ma prawo
do ataków złości.
Bądź spokojna i nie denerwuj się!!!!!
Obawiam się, że nocne płacze to głębszy problem, może trzeba by jednak do lekarza?
Życzę dużo cierpliwości i spokoju.
Pozdrawiam

[korneliao]

No dobrze, katklos, ale przecież siediemnastomiesięczniak nie wie nic (bo i po
co mu ta wiedza) na temat szkodliwości kawy, prawda? nie tłumaczysz mu chyba że
kawa zawiera kofeine i to jest "be" dla dzieci?
Moim zdaniem, nie ma sensu tłumaczenie dziecku na tym etapie dlaczego mu sie
czegos zabrania - on ma to w nosie. Po prostu ma wiedzieć, ze pewnych rzeczy mu
nie wolno. Mój synek (18 miesięcy) doskonale już pamięta, czego nie wolno mu
ruszać w domu. Tyle że czasem nie moze sie oprzeć pokusie: staje np. przed
otwartą szafka z talerzami i sam do siebie mówi "nie, nie, nie!". Napawa się
widokiem, ale nie rusza (no, różnie to jeszcze bywa).
Dodam, że tych zakazów nie ma tak wiele. Ale trzeba być rzeczywiście konsekwentnym.

[mamuska.pl]

Dorota podziwiam bo widzę że dużo jest tu mam króre robią mnóstwo rzeczy dla
świętego spokoju . Moim zdaniem dobre jest to na chwilę bo skoro dziś dla
świętego spokoju maluch może buszować po meblach to czemu za naście lat nie
będzie mógł rozwalić ławki na przystanku jak mu się nudziło. Myślę że
pokazywanie dziecku, co złe- co dobre, co można a co nie jest wiele trudniesze
niż "a niech tam sobie robi" ale skuteczniejsze i przyszłościowe. Tak trzymaj
Pozdrawiam.

[blamblam]

chciałabym się odniesc do postu mamuśkipl. Pozostawienie dziecku znacznej
swobody w mieszkaniu nie oznacza braku zasad i zupełnej bezkarności. Myślisz ze
sokro moje dziecko moze wyciągac garnki z szuflady i grzebać w kremach w
łazience wyrośnie na bandytę? Ma duża swobbodę to fakt ale nie godzimy sie na
niszczenie zabawek i i inych przedmiotów, jest uczony że nie wolno męczyć kotka
(i innych żywych stworzeń), nie wolno bić dzieci, zabierać im zabawek itp.
Takich przykładów mogłabym przedstawic całe mnóstwo. Naprwde pomiędzy brakiem
zasad a totalnym ograniczeniem jest ogromna przestrzeń.

[cahir4]

Z tego, co piszesz wynika, że synek mimo wszystko rozumie i przestrzega wielu
zakazów. (Nota bene, ja też nie mogę sobie pozwolić na to, żeby mały zniszczył
panele, komputer itp. i nie ma to nic wspólnego z tym, że uważam te rzeczy za
"ważniejsze od dziecka". Zresztą trzeba mieć jakąś litość dla sąsiadów - może
gdybym nie mieszkała w bloku nie zabraniałabym mu rzucania ciężkimi zabawkami o
podłogę np. w niedzielę o 5.30. To, że pewne rzeczy dozwolone są dla dorosłych,
a dla dzieci nie - to też dla mnie dość oczywiste.) Ale, wracam do głównej myśli
- mam wrażenie, że wpajanie pewnych zasad małemu wychodzi wam raczej dobrze.
Więc pewnie masz rację, że przekracza zakazy specjalnie, chociaż nie mówiłabym w
tym przypadku o złośliwości. Czy Ty się z nim bawisz? Czy też jak tylko jest
spokojny, to wykorzystujesz ten czas porządki, obiad, odpoczynek itp? Zauważyłam
taki odruch u siebie - w końcu dość naturalny. Zauważyłam jednak także jego
konsekwencje - mały zaczął się uczyć, że żebym zwróciła na niego uwagę, żebym
była z nim, nie obok niego - musi zacząć broić. To było dokładnie tak - im mniej
miałam siły (choroba) i czasu dla niego, tym bardziej był nieznośny. (Co
powodowało, że miałam jeszcze mniej siły, cierpliwości itd.) Sama zresztą
zauważyłaś, że Twoja złość wywołuje negatywne zachowania.
Niestety, w którymś momencie trudno się z tego wyrwać - bo skąd tę siłę brać?
Jeśli masz możliwość odpoczynku, to jest to na pewno dobry pomysł. A kiedy
patrzysz na swojego synka, to nie myśl, że on walczy z Tobą, ale że walczy o
Ciebie, o Twoje zainteresowanie. Musi mieć pewność, że jest najwspanialszym,
najukochańszym synkiem na świecie i że lubisz z nim być, a to, co robi (kiedy
jest grzeczny) jest ciekawe, interesujące i godne docenienia.

[sakada]

Ja mam 16 miesięcznego synka i żadnych problemów z jego nieposłuszeństwem czy "złośliwością". Wiem, że dziecko w tym wieku chce być samodzielne więc wykorzystałam to i gdy widzę, że np: grzebie w śmieciach - kucam obok niego i spokojnie tłumaczę: "Kochanie nie wolno wyjmować śmieci, bo będzie brudno. Śmieci się chowa do śmietnika." Biorę jakiś papierek - wrzucam do kosza, daję synkowi i zachęcam do zrobienia tego samego. Zazwyczaj kończy się tak, że Oskar wywala do śmieci wszystko, co ma pod ręką Ale też zauważyłam, że chce być grzeczny, pochwalony i do tego samodzielny więc robi to, czego go uczę. Nauczyłam go zbierać zabawki do pudełka, rozsypane przez niego ciastka, pieniądze itp. Zbiera, bo robi to SAM i ja go za to chwalę. Nie wiem czy to jest metoda dobra dla każdego malca, ale u mnie jak najbardziej skutkuje. Pozdrawiam.

[dorotafx]

Bardzo dziękuję za 3 ostatnie posty bardzo mnie podniosły na duchu i cieszę się
że ktoś mnie rozumie. A nie każe mi poprostu na wszystko dziecku pozwalać. Bo to
że strasznie go kocham nie świadczy o tym że mogę mu pozwolić wejść sobie na
głowę. Uważam że pewne zasady trzeba dziecku wpoić o małego , a to że czasem ma
napady złości, histeri, że rzuca zabawkami i robi z premedytacją to czego mu nie
wolno (i doskonale o tym wie) to moim zdaniem wcale nie świadczy o tym że ma za
dużo zakazów. Tak jak pewna Pani przed chwilką wspomniała, sądzę że bardziej
chce zwrócić na siebie moją uwagę. Jestem z nim 24h na dobę, bawię się z nim i
on chce żeby tak było zawsze. Jednak ja też (same wiecie) coś w domu muszę
zrobić i czasem jest tak że nie mogę poświęcić mu całej swojej uwagi. Wczoraj na
cmentarzu też był bardzo "niegrzeczny" ale ja byłam opanowana, wiem że on nie
jest niegrzeczny tylko ciekawy świata. Jak mąż podniósł na niego głos to
poprosiłam go żeby sobie przypomniał czasy swojego dzieciństwa i to jak się
zachowywał na cmentarzu w dzień wszystkich świętych. Czy nie chciał zapalać
zniczy sam? itp. Zaraz się uspokoił. Pożegnaliśmy rodzinę i grzecznie
wytłumaczyliśmy że nasz synek jest za mały na tego typu "atrakcje" i musimy już
wracać do domu. Wiem co jest mi potrzebne dużo, dużo spokoju i cierpliwości,
czego niestety mi brak. Jeszcze raz bardzo dziękuję za rady.

[migutka]

Doroto, mam 16 miesiecznego synka i jakoś sobie radzimy. Też jestem z nim 24 godziny na dobę i choć czasem mam wrażenie, że przestaję nad nim panować to staram się, caly czas staram się go zrozumieć. Adasiowi można bardzo wiele. Przez jakiś czas staralam się mu zabraniać wielu rzeczy, w tej chwili pozwalam mu otwierać szafki, zagladać do nich, bo wiem że gdy zaspokoi swoją ciekawość traci daną rzeczą, szafką itp zainteresowanie. w przypadku gdy nie wolno mu było otwierać szaf, wyrzucać z nich ciuszków, zrzucać bajeczek z półki, bawić się sprzętem grającym jeszcze bardziej podsycało to jego ciekawość i wowczas dostawalam na głowę. Zgodnie wraz z mężem doszliśmy do wniosku, że trzeba to dzielnie przetrwać. Mały jest teraz weselszy i chętniej bawi się sam. Praujemy całą trójką nad znalezieniem złotego środka i zawiązuje się między nami coraz silniejsza nić porozumienia. Grunt to działanie zespołowe. Oczywiście są rzeczy, których mu kategorycznie nie wolno. Szuflady, w których trzymamy lekarstwa i inne przedmioty które stanowią zagrożenie mamy poprostu pozabezpieczane i Adaś ich sam nie otworzy.
Życzę Ci wytrwałości i spokoju
Pozdrawiam
Migutka

Sposoby na Grzesia

[aj80]

Mój Grzes skończył 18 miesięcy. Też staramy się zbytnio go nieograniczać.
Wszystkie niebezpieczne rzeczy wylądowały na górze. Obrus przypinamy pinezkami
(mamy starą ławę). Z szuflad może wyciągać wszystko i muszę powiedzieć, że
zaczyna go już to nudzić: początkowo niemal codziennie wyjmował mi skarpety i
bieliznę z szuflad - teraz robi to już bardzo rzadko. Wciąz interesują go
rzeczy w kuchni w szufladach, ale już w mniejszym stopniu - są tam same
bezpieczne rzeczy: pojemniczki, chochle, deski do krojenia itp. Jak wyciąga
garnki: OK, jak zaczyna nimi walić w podłogę: po prostu mu zabieram: chyba to
zrozumiał i też robi to rzadko. Wydaje mi się że tu faktycznie potrzeba dużo
cierpliwości i tyle. Kiedyś Grzesiu potrafił mnie uderzyć: łapałam go za rękę,
mówiłam że nie wolno nikogo bić, bo to boli i że może mi zrobić cacy cacy - i
głaskałam jego ręką swoją głowę. Szybko przestał mnie bić. Życzę dużo spokoju.

[doroth]

Hej,
mamy wiele wspólnego: mam na imię Dorota, synek Mateusz (18 mies.). Jestem z Nim
cały czas w domu, choć powoli wracam do pracy. Każda z rad udzielonych powyżej
jest dobra, ale nie sprawdzi się w 100% w przypadku Twojego Maluszka. Mój
Mateusz jest bardzo grzeczny. Lubi broić, jak każde dziecko, ale - podobnie jak
Ty - nie na wszystko Mu pozwalam. Wiem, że jest bardzo mądry i dużo rozumie
(bardzo dużo do Niego mówię), więc staram Mu się wszystko tłumaczyć. Czasem mnie
słucha, czasem nie, ale uwielbia być chwalony. Jeśli Go o coś poproszę, a On to
wykona, chwalę Go, biję brawo, a On jest dumny Mam w domu szafki, do których
pozwalam Mu zaglądać i grzebać, a inne zablokowałam. Mateuszek przyjął to bez
protestu i nie domaga się, żeby Mu otwierać te "zakazane". Generalnie, staram
się ufać własnemu instynktowi i daję sobie samej prawo popełniania błędów. Każde
dziecko jest inne i ma własny temperament. Na pewno Ty znasz swego Mateuszka
najlepiej i sama wiesz, co dla Niego dobre. Nie słuchaj zbyt wielu dobrych rad,
tylko zaufaj sobie. Nie wiem, czy masz kogoś do opieki, ale warto zorganizować
sobie od czasu do czasu odpoczynek od dziecka. Gdy wychodzę z domu na kilka
godzin, wracam taka stęskniona, że nawet duże wybryki mojego synka nie
wyprowadzają mnie z równowagi. Pozdrawiam i życzę Ci wytrwałości, bo
wychowywanie maluszka to duuuuże wyzwanie