Gdzie zrobiłam błąd?

[rita75]

Mamy w domu dwuletniego kota, milego dachowca. Ostatnio kot zachorował- ma
guzy pod skórą, wyrywa sobie do krwi siersc. Czuję po kościach, że jest
poważnie chory, chyba opuści ten padół...Lekarz podejrzewa raka. Mamy też
syna 8 letniego, ktory na wieść, ze kot byc może zdechnie- zaczął robić plany
odnośnie kupna chomika, oczywiscie po smierci kota. Poczulam się nieswojo-
sama kocham zwierzęta i od dziecka trudno mi się było pogodzić ze śmiercią
mojego kazdego, nawet najmniejszego zwierzątka. Zawsze starałam sie uczyć
syna, że zwierzetami należy się opiekować, że to nasi przyjaciele itd.
Gdzie popełniłam błąd i jak ten błąd naprawić?
A może za duzo wymagam od syna, przecież nie każdy kocha zwierzęta...chociaż
on nawet spał z tym kotem i mowil, ze go kocha.
pozdr.

[rita75]

Kot- niby coś blahego dla niektórych...ale gdyby to był inny człowiek?
Przecież, sposób traktowania zwierząt przenosi sie na sposób traktowania
ludzi...

[falafala]

A moze to jest jego sposob na odreagowanie przykrej informacji? To juz duzy
chlopak wiec moze uwazac pokazywanie uczuc za cos nieprzystojacego jego osobie,
wiec udaje, ze nie obchodzi go ta informacja. Niekoniecznie jest to dowod braku
przywiazania do pupila domowego.

[rita75]

Być może robię problem gdzie go nie ma, być może ten wątek zostanie okrzyknięty
kolejnym, głupim wątkiem mamuśki mającej problemy sama ze sobą, być może jestem
niesprawiedliwa ale dotknęło mnie to srodze- bo kot jeszcze żyje, a on mysli o
chomiku, jako o kolejnej zabawce, bo przecież nie o przyjacielu.

[nangaparbat3]

Skoro syn słyszał, że kot umrze, zastanawia się, co wtedy będzie. Widzi
wszystkie aspekty i mozliwości nowej sytuacji, podobnie jak każdy z nas, ale
nie cenzuruje się jak dorosli i mówi, co pomyśli. Plany kupienia chomika
absolutnie nie muszą wykluczać cierpienia z powodu choroby i spodziewanej
śmierci kota.

[rita75]

Dziękuję, potrzebowałam spojrzenia z boku. Ogólnie rzecz biorąc to bardzo
mądry, wiele spraw rozumiejący chłopiec, dlatego tak to mnie zaniepokoiło.
Zapomnialam, ze w tym wieku na myslenie refleksyjne jest zbyt szybko.

[konwalia9]

zgadzam się z falafalą. Myślę, że odreagowuje tą sytuację. W naszym
społeczeństwie funkcjonuje przeciez taki archetyp, że mężczyzna musi być silny
nie tylko fizycznie ale i emocjonalnie. Ja mając też mniej więcej 8 lat
dowiedziałam się o śmierci mojego psa- jaka reakcja? powiedziałam, że nigdy go
nie kochałam i kupię sobie nowego.... w nocy płakałam w poduszkę...

[rita75]

Nigdy nie staralam się wychować syna na macho chyba jednak nie doceniłam
wzorców, które promuje wszechobecna popkultura...

[sudestra]

A moze to kwestia rozumienia pojeci śmireć. Moze nie do konca wie co to
oznacza. Tzn teoretycznie byc moze mu wyjasnilas,ale jesli nie stracil
wczesniej bliskieg oprzyjaciela ( czyt.zwierzaka) moze po prostu nie zdaje
sobie sprawy czym jest jego odejscie. Jesli moja koncepcja jest zla, to zaraz
za nia przychylam sie do opcji,ze odreagowuje.Pozwól mu przejsc to w jego
sposob. Za pare lat sama sie przekonasz jakiego są jego sposoby na trudne
chwile. Pozdrawiam i zycze wszystkiego dobrego

[revelacja1]

Ja mysle, ze dziecko w ten sposob sie pociesza na mysl o smierci kota. Nie
dramatyzuj

[moniqep]

Kot- niby coś blahego dla niektórych...ale gdyby to był inny człowiek?
Przecież, sposób traktowania zwierząt przenosi sie na sposób traktowania
ludz.

Bez przesady.Znam ludzi ktorzy kochaja zwierzeta,zabieraja do domu kazde
bezpanskie zwierze i sie nim troskliwie opiekuja a dla ludzi sa zwyklymi
szujami.Sa niemili,hamscy,klutliwi,opryskliwi.Jednym slowem nie luba ludzi i
wcale bym ich nie nazwala,ze sa dobrymi ludzmi.

Moze do twojego dziecka nie dociera jeszcze ta przykra wiadomosc,bo nigdy nie
zetkna sie ze smiercia? Moze w srodku cierpi ale nie pokazuje tego po sobie?
Moze? Przeciez nie znam twojego dziecka.

[figrut]

Mialam ukochanego psa ktory byl bardzo chory - mialam wtedy 9 lat. Rodzice
uprzedzili mnie ze pies pozyje jeszcze najwyzej 2-3 tygodnie. Kolezanka miala
kotke ktora sie okocila i ja powiadomiona o policzonych dniach mojego Bursztyna
zakomunikowalam moim rodzicom ze przyniose sobie do domu malenkiego kotka.
Rodzice byli zaskoczeni, a ja po prostu nie potrafilam sobie wyobrazic jak bede
zyc bez mojego Bursztyna i chcialam "zabezpieczyc" sobie jakies stworzenie ktore
bede kochac i ktore bede mogla otoczyc opieka.

[aureliana]

pamietam jak umieral nasz chomik, mialam z 6lat wtedy i z calych sil staralam
sie nie ryczec, bo sie wstydzilam. udawalam bardzo beztroska i mowilam 'to
bedziemy mogli miec kotka'. bardzo mi wtedy zarzucano( 6letniej dziwczynce!)
nieczulosc, starszy brat mowil, ze jestem bez serca i okrutna, tak wiec mialam
dwa powody zeby plakac w nocy...

[lolinka2]

To może być jakiś sposób radzenia sobie z emocjami, nie podejrzewaj go o
niewrażliwość....
Jestem pewna ze kocha kota, a teksty i plany o chomiku to metoda zeby tę przykrą
część życia (cóż, ośmiolatki nie są stworzone do przeżywania czyjejkolwiek
śmierci - są dziećmi, prawda?) jakoś, zamknąć, zakończyć, obrócić w wydarzenie
mniej czy bardziej radosne. Sprawa kolejna to fakt, że ty to przeżywasz być może
b. mocno na zewnątrz a on (syn) widząc to traci momentalnie grunt pod nogami...

[oneway9]

moze byc jeszcze jeden powod,o ktorym nie piszecie a ja podejrzewam; kot
wyglada mi na mocno twojego, a chomik bedzie jego!!! bedzie jego(!)
przyjacielem; u mnie bylo i jest podobnie, kot byl i jest, ale jest taty, potem
byl chomik syna, ale te krotko zyja, a teraz syn ma psa, wspolnie ze mna
oczywiscie...

[katklos]

Pamiętam, ze gdy zginęła nasza ukochana papużka, jeszcze zalewając sie łzami,
mówiłam, ze kupimy sobie nową, też ja oswoimy, nauczy sie mowić itp itd. A po
kilku dniach stwierdziłam sama, ze nie chcę INNEJ papużki, bo na pewno nie
byłaby tak cudowna jak tamta...I nowej już nie było...

[tane1]

A ja w sprawie kotka.
Napisałas, ze wet podejrzewa raka. Jesli kot ma guzy, to nie mo co poprzestawac
na podejrzewaniu. Trzeba je wyciąć i oddac do badania, zeby sprawdzic co to za
paskudztwo.
To młody kot. Nawet jesli ma raka mozna go wyleczyc.

[mynia_pynia]

Mam swojego ukochanego psa. Ale czasem mnie nachodzą takie myśli że później
jest mi wstyd, np. że następnego to sobie kupie takiego i takiego, ehhh.
Gdyby się coś stało mojemu zwierzaczkowi to bym umarła ze smutku, Ja nawet na
niego nie krzycze, czasmi jak mnie wq... do szaleństwa i walne go w dupe, to on
nawet tego nie traktuje poważnie tylko jak zachęte do zabawy, ehh.

A dzieci czasem nie traktują poważnie odejścia zwierzaka dzięki bajką w którym
co chwile ktoś dostaje w ryja, jest podpalony, przygniato go kamień.

[rita75]

Dziekuję za opinie, wiele dla mnie znaczą, pozwoliły mi dostrzeć inne aspekty
tej sprawy. O ile wobec problemów, które są udziałem innych osób, mozna
zachować dystans i trzeźwo ocenić sytuację, o tyle w stosunku do własnego
dziecka zawsze podchodzi się w sposób emocjonalny, oparty na wlasnych
przeżycciach...bo to przecież "krew z krwi"- tak wiec jeszcze raz dziekuje
osobom, ktore wypowiedzialy sie w tym watku.
Rita