nie radzę sobie . POMOCY

[anka766]

Dziewczyny jestem bliska obłędu, nie radzę sobie z moim 17 miesięcznym
łobuziakiem. Nie wiem klapsy czy krzyki. Dzisiaj na spacerze doprowadził mnie
do łez. Nie chciał nigdzie chodzić sam cały czas musiałam go nosić a jak w
końcu przekonałam go zeby szedł na własych nóżkach to szedł gdzie chciał jak
chciałam go prowadzić za rączkę wyrywał się i krzyczał. Krzycze nie pomaga z
klapsa się smieje.Pomóżcie i pocieszcie diabeł wcielony czy to normalne w tym
wieku i co mam robić.

Pozdrawiam.

[magdap78]

Mój mały swego czasu, kiedy wracaliśmy do domu od opiekunki, kładł się na
chodniku, wył wniebogłosy, nie pomagały prośby ani groźby. Ludzie się za mną
oglądali i kręcili głowami. Musiałam taszczyć go do domu (2-latka) razem z
ciężkimi zakupami.Po wejściu do mieszkania byłam mokra i wściekła.Dostawał
lanie, płakał, a ja razem z nim. Trwało to 2 tygodnie.
Z tego co piszesz wygląda mi na to, że w pewnym momencie zabrakło ci
konsekwencji i stąd nie reaguje ani na krzyk ani na klapsa. Tłumacz mu może, że
bardzo bolą cię rączki, pokazuj gdzie boli, może da się przekonać. Ale napewno
kiedyś mu przejdzie. Nie chcę cię martwić, ale to 2 - 3-latki są najostrzejszymi
zawodnikami. Nikt nie mówił, że będzie lekko!
Trzymam kciuki!

[iwpal]

Jeżeli krzyki i klapsy nie działają, to nalezy z nich zrezygnowac, bo sa bez
sensu; tylko konsekwentne i stanowcze tłumaczenie ma szansę zmienić zachowanie
Twojego synka.

[myelegans]

hehehehehehehe, bylas na spacerze z moim synkiem ????, ktory ma najczesciej
inne pomysly na spacer niz ja, albo niania, albo babcia,ale nikt nie robi z
tego dramatu, raczej sie smiejemy z pomyslowosci i ciekawosci. Za reke NIGDY
nie chodzil, chodzi swoimi sciezkami, gdzie go wyobraznia poniesie, wiec zeby
mu to umozliwic.
1. chodze z nim w miejsca, gdzie nie ma w poblizu ruchliwych ulic, wody,
parkingow itd. zwykle do parku, na lake, boisko szkolne(jak nie ma w tym czasie
mieczu) gdzie moze chodzic i biegac tam gdzie chce. Cmentarze tez sa dobre,
takie cmentarze-parki. Po godzinie chodzenia swoimi sciezkami, sam prosi, zeby
go do wozka wlozyc, bo jest zmeczony.
2. jak nie chce chodzic, to wkladam do wozka i sama spaceruje, szybciej =
wiecej kalorii spale= wiecej endorfin mi sie wydzieli= jestem w lepszym
nastroju. Dziecko w tym czasie zajete jest obserwacja swiata.
3. zawsze zabieram wozek, i nie spiesze sie nigdzie, to ma byc relaks, a nie
szarpanina

Nie walcze, jak trzeba wziac na sile, bo wychodzi np na ulice, to zabieram, ale
nie krzycze, nie szarpie, tylko stanowczo przytrzymuje, jak sie sie chce
polozyc na chodniku, ziemi, trawie, i powrzeszczec to mu pozwalam, guzik mnie
obchodzi co ludzie sobie pomysla. Jak sie uspokoi to go przytulam, tlumacze i
idziemy do domu, albo gdzie tam trzeba. Te bunty trwaja juz coraz krocej. Dobra
metoda jest tez odwrocenie uwagi, w tym wieku latwe, bo pamiec jeszcze nie
najlepsza. "O popatrz jaki duzy samochod jedzie"


Nie frustruj sie i nie wsciekaj, spojrz na swiat z perspektywy dziecka, jego
ciekawosci, z moze strachu, frustracji, obawy.
I NIE BIJ, prosze.

[karolcia86]

Ja też przechodziłam etap kładzenia się na chodniku. Siadałam sobie wtedy
spokojnie na krawężniku i czekałam, informując go co jakiś czas że ja cały czas
czekam aż przyjdzie. Powył, czasem to napradę długo trwało, nagle wstawał i
szliśmy dalej. PO jakiś 3 tyg samo przeszło tak jak przyszło. Nie ukrywam
trochę mi było wstyd przed sąsiadami, ale stwierdziłam, że trudno, musze go
przetrzymać.

[mama_zuzi5]

My już powoli wyrastamy z tupania i kładzenia się na ulicy. Uff!!! Oczywiście
zaczynają się inne historie, jak to zwykle u 2-3 latków. Z moich doświadczeń
wynika i zgadzam się, że cierpliwość i konsekwencja to najlepsze metody. Ja też
na początku dostawałam białej gorączki. Tłumaczenie nic nie pomagało, krzyki,
czasami klapsy... Na prawdę nie odnosiły skutku. Jak dziecko jest małe i sobie
idzie (a raczej biegnie) gdzie chce, to nic nie poradzisz. Tłumaczyć trzeba, ale
chyba u maluchów nie za bardzo jest sens. Po prostu chodziłam w bezpieczne i
znane miejsca, daleko od ulic a w razie czogo łapałam i przytrzymywałam, żeby
sobie krzywdy nie zrobiła.
Histeria na ulicy? Do przeżycia, gdyby się tylko przechodnie nie wtrącali, co
mnie osobiście irytowało najbardziej. Co sobie ktoś pomyśli? Olej to, nie masz
na to wpływu. Ja siadałam na najbliższej ławce i czekałam. Raz nawet, jak mojemu
dziecku "odjęło władzę w nogach" a tłumaczenie, że mamusię bolą rączki nie wiele
pomogło, stałam oparta o ścianę budynku i czekałam, aż się wypłacze głaszcząc
moje wrzeszczące dziecko po głowie, a w przerwach, gdy brała oddech mówiąc, że
mi się to zachowanie nie podoba i że nic nie zmieni. Zauważyłam ,że z czasem
choć sceny się powtarzały, było to z czoraz mniejszą częstotliwością i krótszym
czasem trwania.A propos karania (a w zasadzie co zamiast kary) polecam gorąco
książkę A. Faber i E. Mazlish pt. "Jak mówić, żęby dzieci nas słuchały. Jak
słuchać, żeby dzieci do nas mówiły". Mnie ona dużo pomogła i nadal pomaga. Choć
autorki są Amerykankami (chyba), to są doświadczenia rodziców w Polsce a tym
samym dużo z naszych realiów i nawyków odnośnie wychowania dzieci.
Poza tym życzę cierpliwości i wytrwałości. Czas naprawdętak szybko mija...
Pozdrawiam
Agnieszka

[mynia_pynia]

Ja nie wyobrażam sobie szarpania się dzieciakiem który jest żywym ogniem.
Szelki na spacer i smycz - serio mówie, ja tak będe robić,i niech się ludzie
gapią, a ja będę miała choć odrobine pewności że dziecko nie wybiegnie na
jezdnie, pod rower itp.

[juliaaaaa]

Przede wszystkim nie krzycz i nie bij. Proszę...

Jak nie chce chodzić za rękę, to nie. Mój synek chyba nigdy mi ręki nie podał.
Ale wyjaśniłam Mu, że jak przechodzimy przez jezdnie, to tylko za rączkę. Nie
chce? To nie przejdziemy na druga stroną i nie zobaczymy, co jest dalej. Zawsze
skutkuje.

Pamiętaj, że to Ty wyznaczasz granice. Okazywanie synkowi frustracji,
rezygnacji i beznadziejności jeszcze bardziej utwierdza Go w przekonaniu, że to
On rządzi.

Powodzenia

[boguskap1]

anka766 napisała:
czesc ja tez mam 17miesieczne dziecko [ córke ] własnie byłysmi dzisiaj na
spaceze dosc daleko i ona tez nie dawala mi raczki sama szla gdzie chciała
wszystko oglada . Dziecko w tym wieku jeszcze jest małe zeby całyczas samo szlo
i zeby szlo z mama za raczke gdyż go wszystko ciekawi musisz byc cierpliwa i im
czesciej bedziecie chodzic wkoncu chlopczyk sie nauczy . a jesli to twojee
pierwsze dziecko dlatego jestes zaniepokojona ale niebawem wszystko sie ulozy
pozdrawiam
> Dziewczyny jestem bliska obłędu, nie radzę sobie z moim 17 miesięcznym
> łobuziakiem. Nie wiem klapsy czy krzyki. Dzisiaj na spacerze doprowadził mnie
> do łez. Nie chciał nigdzie chodzić sam cały czas musiałam go nosić a jak w
> końcu przekonałam go zeby szedł na własych nóżkach to szedł gdzie chciał jak
> chciałam go prowadzić za rączkę wyrywał się i krzyczał. Krzycze nie pomaga z
> klapsa się smieje.Pomóżcie i pocieszcie diabeł wcielony czy to normalne w tym
> wieku i co mam robić.
>
> Pozdrawiam.

[sliwka81]

mój 18 miesięczny synek robi dokładnie to samo. tłumaczenie nie skutkuje.
krzyki i klapsy tym bardziejdlatego zaprzestałam i tobie też radze. z
doświadczenie wiem, że ma to odwrotny skutek. moje dziecko na wszystko reaguje
wrzaskiem, płaczem i rzucaniem sie na podłoge, waleniem głową o podłoge. spacer
to istny koszmar. nawet nie wiem co ci doradzić bo sama jestem bezradna.
cudowne sposoby "doswiadczonych mam" nie działają. chyba trzeba to
przetrzymać, starać się być konsekwentny i znosić cierpliwie jego kaprysy.
jedynie pocieszający jest fakt, że dobrze już tak małe dziecko pokazać swoją
osobowość.

[sylwia183]

oj tak nie ma lekko, myślę że kategoeycznie zrezygnuj z tych klapsów i krzyków
gdyż w tak skrajnych sytuacjach potęgują jedynie bunt dziecka.
W podonych sytuacjach używałam zawsze jakiegoś podstępu, uważam że nie ma
dzieciaczka, którego nie można wziąść sposobem, należy jedynie wysilić
wyobraźnię. Mi bardzo pomagała gwaałtowna zmiana tematu, ptaszki, auta a już
nalepsze były gilgotki i wyścigi kto pierwszy. Wystarczy jak tylko widać, że
zanosi się na grubszą zadymę wyprzedzić malca o mały kroczek. Tym sposobem nie
miałam problemu z histerią.
Jednocześnie radzę przeprowadzić małe "szkolonko" w domu na codzień, koleżanka
psycholożka podała mi ten sposób i jest rewelacyny.
W momentach kiedy dziecko zupełnie ignoruje nasze słowa np. nie ruszaj ...,
powtarzamy ok 3 razy a jeżeli maluch nadal pozostaje głuchy na nasze słowa
dajemy klapsa ( oczywiście, jeżeli ktoś uznaje klapsy), w trudniejszych sporach
dobra jest mała kara, która polega na wysłaniu do swojego pokoju na parę minut
( jedna minuta to jeden rok dziecka), czyli dwulatek na 2 minuty. W momencie
kedy przez parę dni będziemy konsekwentni w egezekwowaniu naszych zasad,
wprowadzamy następny element przy kolejnych sprzeciwach tym razem mówimy
tylyko, nie ruszaj a jeżeli malec nadal ma to gdzieś to dajemy mu szansę i
głośno liczymy do trzech z jednoczesnym ostrzeżeniem, że trzy oznacza klapsa
lub karę.
Przyznam, że całośc wydaje się ddddłłłuuga i trudna ale zapewniam efekty są
rewelacyjne, zupałnie na spokojnie malec zaczyna respektować nasze słowa, mi
całośc zajęła ok. dwóch tygodni, po tym czasie słowo jeden, dwa lub trzy
zastępowały 100 klapsów i tyle samo kar, działały elektryzująco na mojego
synka. Dzisiaj mój syn ma 3 lata i pomimo jego silnego charakteru (jest
koziorożcem ) i ogromnej żywotności nie miałam jak dotąd większych problemów.
Oczywiście nie twierdzę, że sposób z liczeniem załatwiła wszystko, bardzo dużo
poświęcam czasu i CIERPLIWOŚCI na tłumaczanie nawet najdrobniejszych rzeczy,
czasami jego opory i liche samopoczucie zamieniam w żart, czasami przeczekam
złe chwile po cichutku a czasami dam klapsa.
To się rozpisałam, tak czy siak we wszystkim, co robimy najważniejsza jest
KONSEKWENCJA !!!
Trzymam kciuki i pozdrawiam, a może samo mu przejdzie, taka opcja również
istnieje.

[jagaga]

Dzieki za opis tej metody. Slyszalam, ze raz, dwa, trzy dobrze dziala, ale nie
wiedzialam jak to wprowadzic. Moj prawie dwulatek pojdzie za raczke jak musi
np. "bo tutaj jest ulica i jada samochody" i to ja biore go za reke a nie
czekam az mi ja da. Ale nie slucha prostych polecen. Zadnych. ucieka podczas
ucbierania itd i wlasnie kombinowalam co tu zrobic, zeby zaczal sluchac, chocby
zwyklego "prosze chodz tutaj". Moze masz jeszcze jakis sposob?

[mamamareczka]

hej. jak mój mały (23,5 miesiąca) nie chce sie ubierać jak mamy iśc na spacer
albo ucieka podczas ubierania to go tak zostawiam i po prostu mówie mu, ze mama
idzie sama a Marek zostaje w domu sam!(podkreślam że sam) i zaczynam sie
ubierać do wyjścia. Nie macie pojecia jak szybko przychodzi zeby go ubrac bo on
tez idzie papa działa jak nic.

A druga sparawa to jak mamy przejść przez jezdnię (nie ma tam sygnalizacji
świetlnej) i nie chce mi dać rączki to mu mówie, że pojedzie samochód i go
przejedzie - od razu podaje mi rękę i szybko przebiega przez jezdnię i to na
pasach w innym miejscu nie przejdzie!

[jagaga]

No tak, ja tez mam metode na to ubieranie, tylko troche juz mnie meczy ta
metoda. jak nie chce ubierac spodni, to mowie, ze ja je zaloze, czasem nawet
wkladam noge - od razu przybiega. I tak ze wszystkim, nie ma czasu siasc z
nami do stolu, tato zaglada do jego talerza i mowi, ze on zje, tez od razu
przybiega. A ja bym chciala powiedziec "chodz tu prosze" i zeby od razu
przyszedl bez zadnych sztuczek... chyba za duzo mi sie marzy...
Najgorzej jest rano, bo wychodzimy wszyscy i nie ma mozliwosci "jak nie
ubierzesz, to nie pojdziemy"...

[sylwia183]

z reguły jak mały nie chciał podejść to ja starałam się podejść do niego i
wytłumaczyć dlaczego chciałam aby podszedł, po pewnym czasie zaczął podchodzić
spokojnie i bez wygłupów. Równocześnie nie można oczekiwać, że mały bąbel
będzie na każde zawołanie robił, co mu każemy.

[mika_p]

Sylwia, ty sie moze zdecyduj, co?

Na samym poczatku subtelnie sugerujesz za[przestanie bicia dziecka, ale potem
kilkakrotnie radzisz bić na zimno:

> W momentach kiedy dziecko zupełnie ignoruje nasze słowa np. nie ruszaj ...,
> powtarzamy ok 3 razy a jeżeli maluch nadal pozostaje głuchy na nasze słowa
> dajemy klapsa

> jeżeli malec nadal ma to gdzieś to dajemy mu szansę i
> głośno liczymy do trzech z jednoczesnym ostrzeżeniem, że trzy oznacza klapsa
> lub karę.

> mi
> całośc zajęła ok. dwóch tygodni, po tym czasie słowo jeden, dwa lub trzy
> zastępowały 100 klapsów i tyle samo kar, działały elektryzująco na mojego
> synka.

100 klapsów w 2 tygodnie? 7-8 dziennie i tyleż kar? Ja sie nie dziwie, ze potem
synek bał sie odliczania. Wytresowałas go bardzo ładnie, gratuluję.
Mnie sie nie miesci w głowie planowe bicie dwulatka.
Jestem w stanie zrozumieć, ze czasami człowiekowi puszczaja nerwy i klapnie
malucha w tyłek, ale klaps to oznaka słabości rodzica. Planowe, regularne
bicie dziecka przez kilka tygodni opisują w gazetach jako znęcanie się nad
dzieckiem. Taki przypadek jak twój jest opisany pod koniec artykułu:
serwisy.gazeta.pl/df/1,34471,3182710.html

[sylwia183]

nie muszę się decydować, tam są dwie zupełnie różne sytuacje.
Zanim następnym razem coś napiszesz, łaskawie przecztaj dokładnie całość.
Po za tym, co ty za brednie wypisujesz jakie 100 klapsów jakie 100 kar, może
język cięty to ty masz ale kojarzenie i logiczne myślenie fatalne.

100 klapsów to dokładny cytat z twojego postu.

[mika_p]

Czwarty akapit a w nim 4 linijka - tam jest liczba 100 w takim zdaniu:
"mi całośc zajęła ok. dwóch tygodni, po tym czasie słowo jeden, dwa lub trzy
zastępowały 100 klapsów i tyle samo kar, działały elektryzująco na mojego
synka. "

"100 klapsó i dokładnie tyle samo kar", czyli 100 klapsów i 100 kar - tyle
stosowałaś przed wprowadzeniem metody w ciągu 2 tygodni. Myślę logicznie a w
dzieleniu 100 na 14 pomógł mi kalkulator, bo mi się w głowie nie mieściło, ze
można 7-8 razy dziennie uderzyc dziecko planowo.
Widać można I jeszcze polecać to innym jako doskonałą metodę wytresowania
grzecznego dziecka

[sylwia183]

radzę wziąść słownik i poczytać o przenośniach czy porównaniach ....
Powodzenia z taką logiką.

[etato1]

nie sadze aby katowanie dziecka bylo dobrym polem do wyrafinowanych przenośni

[krystyna-anna7]

Popelniasz błąd braku konsekwencji-stąd takie efekty.Dziecko musi się
ruszac,musi biegać trzeba dać mu taką możliwośc,musi sie też słuchać dla jego
własnego bezpieczeństwa.Więc za posłuszeństwo nagroda za brak posłuszeństwa
niekoniecznie kara chyba ,że już za karę przyjmiemy brak nagrody.Przed wyjściem
z domu uprzedm malca,że nieposłuszenstwo kończy sie powrotem do
domu,posłuszeństwo zaowocuje wspólnym bieganiem w parku czy na placyku.I
realizuję.Nie chce chodzić ?tłumaczę,bolą mnie rączki,zachęcam do pomocy,woże w
wózeczku,biorę pod pachę i wracamy do mieszkania.SPOKOJNIE bez klapsów,krzyków
ale STANOWCZO.I zawsze trzeba sprobować szukać przyczyny może ma niewygodne
buciki,może coś innego jest nie tak,chwalić za samodzielnośc,zachęcać do
samodzielności,konsekfencja,cierpliwośc to musi dać efekt

[anka766]

Dziewczyny dziekuje za cenne rady wykorzystam je na pewno. Muszę jednak coś
wyjaśnić. Te straszne klapsy i krzyki nie są nagminne. Są ostatecznością po
długich spokojnych tłumaczeniach i prośbach . Nie dre się na niego jak na męża
gdy zasłuży raczej jest to stanowcze słowa powiedziane podniesionym głosem
klapsy są lekkie raczej symboliczne dla zaznaczenia tego ze za złe zachowanie
należy się kara. Jednakże muszę przyznać racje ze brak mi konsekwencji musze
nad tym popracować bardzo Wam dziekuje. Wczoraj byłam załamana ale dzisiaj
inaczej widze świat ale wasze rady wezmę sobie do serca.

[anatemka]

Ty nie masz prosić dziecka. Ty masz mu mówić co teraz bedzie: teraz idziemy tu,
lub pytać co on teraz chce. Widziałam mamusie proszace dzieci na placu zabaw:
proszę, chodźmy njuż do domu, no prosze cie chodźmy. Chyba role w tych
rodzinach się pozamieniały! Pamiętaj: to ty rządzisz, a nie dziecko. Nie znaczy
to że masz być tyranem. Ale ty masz wyznaczać granice. Musisz być konsekwentna,
bo dziecko szybko się uczy. Będzie wiedział, że mamusię można nie słuchać jesli
się nie ma ochoty.

[sylwia183]

anatemka - jakie to szczęście, że nie jesteś mmoją mamą !!!!!!!!

re: nie radzę sobie pomocy !!!!!!!!!!

[edith1978]

wynika z tego ze przeraża cie to iż twój 17 miesięczny maluch rozwija się jak
najbardziej prawidłowo !! zwyczajnie dziecko w tym wieku jest ciekawe świata,
nowych miejsc, nie chce dać ci ręki bo wie że stanowi to pewny ogranicznik jego
ciekawości. Pozwól mu na to !! pozwól mu na normalne rozwijanie się,
zaspokajanie ciekawości, poznawanie nowych miejsc. Wybierzcie się razem do
parku gdzieś gdzie bezstresowo chłopak będzie mógł sobie "połazić". Wiecie co
mnie najbardziej przeraża??? Te klapsy !!! Za co one ?? za prawidłowe
rozwijanie się i chęć poznawania świata ?? Oj dziewczyny, więcej wyobraźni !
Pozdrawiam.

[katklos]

Jeszce jedna sprawa- od kiedy toj synek chodzi?? Moj zaczał wczesnie - 10 mcy- i
przez wiele natępnych nie było o mowy o jakimkolwiek posłuszeństwie - chodził
dokładnie w przeciwnym kieunku niż my)) ręki nie podał rónież...po prostu
musiał sie nacieszyć tą nową umiejętnoscia, aż tu nagle -bez nerwów, klaspów -
zaczął podążac za nami!!! Odkąd miał 1,5 roku można z nim było powoli wybierać
sie bez wózka ( o ile był czas na długie spacerowanie w jego tempie), a teraz,
gdy ma 2 latka cudownie chodzi za rączkę, słucha, na widok samochodu sam chwyta
nasza rękę, jesli akurat spaceruje sam... Cierpliwości- okres chadzania wlasnymi
sciezkami minie jak spowszednieje mu fakt, ze w ogole chodzi))

[etato1]

moja rada

1. nie bij, nie znęcaj się nad dzieckiem
2. ogranicz wszelkie kary do minimum

ale za to:
3. wyrażaj swoje uczucia, mów jemu co czujesz złość, smutek, żal
4. rozmawiaj z nim o jego uczuciach postaraj sie patrzec na swiat jego oczami,
zastanow sie co on czuje, staraj sie zgadnąć to

nie rozkazuj i wymuszaj ale traktuj dziecko jak czlowieka ktory ma uczucia,
swoja wole, godnosc i nienaruszalnosc cielesną

nie jest to latwe... ale skuteczne i owocne

i jeszcze

[etato1]

zdaje sobie sprawe ze postulat aby unikac za wszelką cenę nie tylko bicia dzieci
ale nawet karania jest bardzo odważny

dlatego zastanowicie sie drogie mamy czy chcialybyscie aby
wasz mąż was ukarał jak nie zrobicie tego co on chce?

a teraz zastanowcie sie dlaczego nie chcecie byc karane ?
(o biciu nawet nie wspominam)

[sylwia183]

do etato1
błagam nie daj się ponieść tokowi myślenia miki, zanim cokolwiek napiszesz
przeczytaj inne moje posty, przecież metoda 1,2,3 nie jest sposobem na
wychowanie dziecka pomaga ona w przypadku sytuacji kryzysowych.
Metoda ta nawiązuje głównie do naszej konsekwencji, sama piszesz
" 2. ogranicz wszelkie kary do minimum ", czyli nawet w twoim przekonaniu bez
tego się nie obejdzie.
Jak uważasz, do ilu takich sytuacji może dojść przez okres 2 tygodni, jednej,
dwóch może trzech. Tutaj chodzi jednie o wskazanie dziecku drogi do unikana
sytuacji konfliktowej.

[dagu75]

Ja zakładałam córeczce szelki takie jak do wózka i doczepiałam smycz o
regulowanej długości. Ludzie się śmiali, ale wiedziałam, że nic się jej nie
stanie. A jak się rzucała na chodnik to stawałam z boku i patrzyłam ( trzeba
mieć naprawdę silne nerwy, nie tylko na dziecko, ale też na przechodniów). Jak
się wykrzyczała, tuliłam i szłyśmy dalej. Teraz ma 4,5 roku i jest jeszcze
gorzej. Wrzeszczę na nią i mam moralniaka. To nie skutkuje. Powinnam zrobić jak
radzi iwpal - zaprzestać krzyków, ale czasm nie wytrzymuję. A karanie nic nie
daje, bo przychodzi i mów - mamo błagam cie, mogę obejrzeć scooby-doo?Albo - no
co mi zrobisz, nie obejrzę scobiego, tak?Tu dopiero ręce opadają.
Wydaje mi się, że trzeba się pogodzić z faktem, że na spacerze niczego się nie
załatwi, iść w miejsce, gdzie może łazić bez przeszkód ( u mnie sprawdziło się
zoo- bywało, że byłyśmy tam 2x w tygodniu).
I pomyśl sobie na pocieszenie, że za jakieś 18 lat się skończy )))

[sylwia183]

skończy albo dopiero się zacznie ?!

[zaba9915]

A ja poradzę Ci jeszcze coś. Przećwiczyłam to na sobie.Codziennie wieczorem
herbatkę uspakajającą np. melisę. Po tygodniu lub dwóch sama zdystansujesz się
do zachowania dziecka. Będziesz miała więcej cierpliwości a to zaowocuje w
kontaktach z dzieckiem. I nie krzykiem a podstępem.Powodzenia

[jagoda123451]

przede wszystkim nie wychodź bez wózka na spacer, 17 miesięczne dziecko może
nie chcieć spacerować dłużej samo, szybko się męczy, więc nie dziw się, że chce
na ręce, może za dużo od niego wymagasz. Może na razie woli świat oglądać z
wózka. Mało znam dzieci w tym wieku, które idą za mamą. TWOJE DZIECKO JEST
NORMALNE, ale ty masz za duże oczekiwania wobec niego

[madek26]

Hej, mam bardzo podobny problem. Też 17-sto miesięczny. Jak na razie na
spacerze potrafię moją córcie czymś zająć, tak w sytuacjach domowych jest
gorzej. Np. problem sie pojawia kiedy wracamy ze spaceru - a mała nie chce
wracac, choc jest bardzo zimno i ona sama już jest nieźle zmarznieta. Albo
wymyśla sobie, że nie pozwoli sobie załozyc pieluchy, a jak juz jej zdejmę, to
nie pozwala załozyć nowej, ucieka i wrzeszczy. O usiądnięciu na nocniku, albo
na podkładce na ubikacju nie ma mowy i już. Mogłabym tutaj zapisac kilka stron
rzeczy których Wiktoria nie chce robić, a wedlug mnie powinna (mycie zębów,
zakładanie kapci itp. rzeczy które są dla jej dobra)i już jest awanturka, tzn:
ja mówie że tak trzeba a ona nie nie nie i płacz spazmatyczny.
Bić jej nie będę, bo nic to nie da, bo nie sądze, żeby takie dziecka wiedziało
co oznacza klaps - chyba że ktoś wali z całej siły ale ja nie mam zamiaru
maltretowac mojego dziecka.
więc siadam i myślę (moje dziecko płacze) co mam zrobić, a ta przychodzi i sie
tuli do mnie, ale dalej nie zrobi tego co ja chcę - ręce opadają.
Wiem, że to jest kolejny etep rozwoju, tak jak inne rzeczy które odkrywa, że
może robic sama, ale z drugiej strony jak nie dac wejść sobie na głowę i nie
zwaryjować.

Konsekwencja - brzmi nieźle tylko jak widze moje płaczące dziecko to jest
bardzo trudne do zrealizowania
Pozdrawiam Magda

href="b2.lilypie.com/0IWXp1.png""
target="_blank">b2.lilypie.com/0IWXp1.png"</a> alt="Lilypie Baby Ticker"
border="0" />Wikusia ma...</a>