moje 1,5 roczne dziecko mnie bije :/

[ewa.zaspiewa]

Bywa tak, że leżymy sobie we trójkę z mężem i synusiem rano w łóżku, taki
poranny zwyczaj gadania i przytulania, wszystko jest milutko i ok, aż tu
nagle synek zaczyna skrzeczeć, złościć się i uderza mnie po twarzy. Właściwie
tylko mnie, męża chyba nigdy nie uderzył. Często kiedy mu czegoś zabronię,
reaguje tak samo - bije. Kiedy inne dziecko bierze jego zabawkę, też bije.
Kiedy 7-letnia przyrodnia siostra ogląda bajkę, zamiast się z nim bawić,
próbuje na niej tej samej sztuczki. Dotychczasowa metoda: przytrzymuję za
rękę i mówię że nie wolno, ale kiedy tylko puszczę, znowu się wścieka i bije.
Czy to taka faza rozwoju, czy może coś robimy nie tak? Czy ktoś z Was ma
podobny problem?

[ewalip]

Mój syna ma 15 meisięcy i też bije i w dodatku gryzie. Najczęściej mnie, do
taty chyba nie ma tyle odwagi. Ale gryzie też moje siostry i swojego kuzyna. I
ja też przytrzymuję za rękę, gadam że nie wolno, w skrajnych
sytuacjach "wynoszę" go do jego pokoju, żeby mi nerwy nie puściły. Mi się
wydaje że to jest taka próba, na ile sobie może pozwolić i co zrobić, żeby mama
dała to czego nie wolno. To samo jest z wrzaskami na słowo "nie". Więc staram
się go czasami "olewać".

[kasiadud]

Cześć. Mój ma niecałe 15 miesięcy i też już próbuje swoich sił. Potrafi uderzyć
w twarz, ugryśc w ramię, zupełnie nie wiem skąd takie zachowanie. Czytałam że
to sposób na rozładowanie emocji, choć trochę bolesny Ja stosuje taktykę
mówienia w kółko 'nie wolno' zdecydowanym tonem, a jak już to nie działa po
prostu staram się go odstawić dalej od siebie i czymś zainteresować.

a nie probowalyscie....

[camel_3d]

oddac?
no tylko raz widzialem taka akcje, u kolezanki. Tarez jej corka mam juz 4 lata,
ale kiedymajal jakies poltora roku, chciala koniecznie ogladac cartoon network.
pownieaz mam chciala ja polozyc spac zaczela sie wciekac i udezyla ja w twarz
(mysle ze dosc mocno). na co kolezanka zareagowala tak samo..oddala. Mala nawet
nie zaczela plakac..tak ja to zaskoczylo i zabolalo. Nie wiem, ale podobno
nigdy si eto nie powotrzylo. Oczywiscie zaraz potem kolezanka powiedziala coce
ze tak sie nie robi i nie bije sie innych bo moga oddac...itak dalej i tak
dalej..

a swoja droga t ciekawe czemu dzieci nie ryzykuja z udarzenie taty

[alfama_1]

camel_3d napisał:

> oddac?
na co kolezanka zareagowala tak samo..oddala. Mala nawet
>
> nie zaczela plakac..tak ja to zaskoczylo i zabolalo. Nie wiem, ale podobno
> nigdy si eto nie powotrzylo.

O matko, chyba moja cierpliwość się wyczerpała. Kolejna wypowiedź o tym, że
należy dziecku oddać jak bije.
Czy naprawdę tak trudno przeczytać jakąkolwiek książkę nt.rozwoju dziecka, żeby
sę dowiedzieć, że taka metoda jest karygodna i już więcej nie głosić takich
bzdur?
Ręce opadają.

[helga1970]

no to zaproponuj cos zamiast sie wymadrzac
nie wszyscy łykaja ksiazki jak ciepłe bułeczki

[alfama_1]

> no to zaproponuj cos zamiast sie wymadrzac

Teraz to dopiero stwierdzisz, że się wymądrzam ) Proszę bardzo: chwytać rękę,
mówić "nie", tłumaczyć, przeczekać cierpliwie stosując powyższe. Bić dziecko bo
uderzyło żeby nauczyło się, że bicie jest złe? Pokrętne i bezsensowne, dla mnie
zbyt często proponowane, właśnie dlatego polecam elementarną edukację.

> nie wszyscy łykaja ksiazki jak ciepłe bułeczki

Myślisz, że moja rada wystarczy żeby rodzice zrozumieli zachowania dziecka i
nauczyli się jak reagować? Pochlebiasz mi.
Ja bym jednak polecała książkę, przynajmniej jedną, czytanie nie boli.

[scher]

alfama_1 napisała:

> O matko, chyba moja cierpliwość się wyczerpała. Kolejna wypowiedź o tym, że
> należy dziecku oddać jak bije.

Czytałem wiele książek na temat rozwoju dziecka, ale nie odrzucam tej rady jako
bzdurnej. Oddać - nie tak, zeby zrobić krzywdę, ale tak, żeby dziecko poczuło.

I się skończy.

Sz.

[lolinka2]

Czytałem wiele książek na temat rozwoju dziecka, ale nie odrzucam tej rady jako
>
> bzdurnej. Oddać - nie tak, zeby zrobić krzywdę, ale tak, żeby dziecko poczuło.
>
> I się skończy.

Skończy, potwierdzam. Moje włąsne przestało bić w ten sposób, a twarda z niej
sztuka i lekko.... ze tak powiem chorobowa.

[ewa.zaspiewa]

nie chciałabym tłumaczyć dziecku, że nie wolno bić, bo ktoś może oddać. Bo co,
jeśli nie może oddać (jest mniejszy, słabszy)? To nie ta motywacja. Przecież
nie wolno bić, bo to kogoś boli!
A poza tym, skoro tłumaczę dziecku, że nie można innych bić, to jak mogę je na
potwierdzenie swoich słów... uderzyć?!
Nie wiem, czemu taty nie bije - ale nie podejrzewam, żeby oszacował ryzyko

[scher]

ewa.zaspiewa napisała:

> A poza tym, skoro tłumaczę dziecku, że nie można innych bić, to jak mogę je
> na potwierdzenie swoich słów... uderzyć?!

Generalna rada w wychowaniu - mniej filozofowania, więcej intuicyjnych reakcji.

Tłumaczenie, że kogoś boli, jest dobre wtedy, gdy dziecko nie ma tego
świadomości, gdy robi tak z niewiedzy. Kiedy jednak powtórzyłaś to już kilka
razy, a dziecko - WIEDZĄC, że Cię boli - uderza ponownie, jest to już działanie
z premedytacją, lekceważenie, świadoma chęć zrobienia przykrości. Wtedy nie
czas na tłumaczenie, ale na naturalne konsekwencje. I tak jak gorący piec
dziecko kojarzy z bólem, tak nie stanie mu się żadna krzywda, kiedy CHĘĆ
zadania bólu mamie, też pokojarzy z bólem.

> Nie wiem, czemu taty nie bije - ale nie podejrzewam, żeby oszacował ryzyko

Najprawdopodobniej chodzi o podświadomie odbierane oznaki zdecydowania ojca, o
ton głosu itp. - co pokazuje dziecku, że tata nie da sobie w kaszę dmuchać.
Nie warto być nadopiekuńczym, rodzic zdecydowanie musi bronić swoich granic.

Z literatury (dobrze sobie pewne rzeczy uśiadomić już na początku drogi):

"Jeśli wy, jako rodzice, wybaczacie dziecku zachowanie bez skrupułów, brak
szacunku lub nawet bezczelność, wówczas szkodzicei sobie samym. To wy ponosicie
konsekwencje i macie konkretne straty. Ograomnie męczące i obciążąjące może być
wspólne życie z kimś, kto nie zważa na nikogo lub zachowuje się bez szacunku.
Nigdy nie pozwolilibyśmy sobie na tego typu traktowanie ze strony innej osoby
dorosłej i byśmy się tym oburzyli. Jednak wielu rodziców sprawia wrażenie, iż
bez sprzeciwów wybacza swoim dzieciom takie zachowanie. Czasami mozna się tylko
dziwić, na jakie osobiste pogwałcenie granic dorośli pozwalają swym dzieciom i
jakie bezczelności są w oczywisty sposób gotowi przyjąć.
Tym samym rodzice ci szkodzą na dłuższą metę także swoim pociechom, gdyż
chociaż w danej sytuacji dziecko wyciąga korzyść ze swojego zachowania,
długoterminowe skutki mogą być bardzo negatywne. Mianowicie traci ono szacunek
dla rodziców. Gdy do tego dopuścicie, stracicie wpływ na swe dziecko, którego
potrzebujecie, aby móc wywiązywać się ze swego wychowawczego obowiązku: jeśli
wasze dziecko was nie szanuje, nie będzie również was słuchać. (...)
Dopuszczając coś takiego, sabotujecie własną pracę wychowawczą! Naturalny
autorytet, jakiego potrzebujecie do wypełniania swego wychowawczego obowiązku,
możecie utrzymać tylko wtedy, gdy będziecie żądać od swego dziecka respektu,
który wam się należy.
I szkodzicie mu jeszcze na inny sposób: jeśli straciło szacunek dla was jako
rodziców, wówczas zagrożony jest także szacunek dla samego siebie. Może
sprawiać trudność respektowanie samego siebie, jeżeli lekceważy się własną
rodzinę."

Marion Lemper-Pychlau "Dzieci potrzebują dyscypliny. Poradnik dla rodziców",
Kielce 2004, s. 51-52

Sz.

[alfama_1]

> Dopuszczając coś takiego, sabotujecie własną pracę wychowawczą! Naturalny
> autorytet, jakiego potrzebujecie do wypełniania swego wychowawczego
obowiązku,
> możecie utrzymać tylko wtedy, gdy będziecie żądać od swego dziecka respektu,
> który wam się należy.

Czy Marion Lemper-Pychlau to pseudonim Wielkiego Romana?

[scher]

alfama_1 napisała:

> Czy Marion Lemper-Pychlau to pseudonim Wielkiego Romana?

Przeczytaj, zanim się wypowiesz. Bardzo wyważona książka.

Sz.

[alfama_1]

Dziękuję, chyba nie będę tracić czasu, wystarczy mi próbka zamieszczona przez
Ciebie.

[scher]

Szufladkując, bez znajomości istoty rzeczy, idziesz po najmniejszej linii oporu.

Sz.

[alfama_1]

Wynikiem tego, że przeczytałam wiele książek w życiu jest również umiejętność w
miarę trafnego przewidywania zawartości książki po jej fragmencie (bierzesz pod
uwagę zarówno język jak i zawartość merytoryczną). Jeśli autorka w kilku
zacytowanych przez Ciebie zdaniach nie potrafi wyjść poza podkreślanie
konieczności budowania siłą autorytetu przez rodzica, w dodatku pisze mało
strawnie jeśli chodzi o formę, raczej nie sięgnę po jej książkę.

zbrodnia i kara:)

[camel_3d]

hej hej... no tak soebie obserwuje te dyskusje.
jest sporo takich glupawych programow w TV o super niani..i tak dalej. Nie wiem
czy sa tez takeiw Polsce.
Ot..wyglada to tak.
sa rodzice i dzieci. Dzieci sa nieznosne, wrecz koszmarne czesem - pluja bija
wariuja. Rodzina szuka pomocy u super niani.
okazuje sie ze wiekszosci tych dzieci po prostu brakuje dyscypliny. rodzice
probuja ja wymusic krzykiem lub wogole..lub takimi wlasnie gadkami.. nie wilno,
be, nie itd. tyle ze nie wszyscy rodzice sa konsekwentni. Bo za kazdym razem,
keidy dziecko sie zle zachowa..nie ma konkretnej kary tylko ta sama gadka. i
dzieci wiedza, ze za zle zachowanie co najwyzej rodzice pogledza.
w wiekszosc przypadkow sa to samotne matki. rzadko zdarza sie zeby to byl
ojciec. wspolczesne matki, naszpikowane bzdetami o bezstresowym wychowaniu
tworza male potworki. Ojscowie w wielu przypadkach odsuwaja sie od wychowania
dzieci bo nie chce narazac sie na "kobiecy gniew" jezeli sie z niemi nie
zgadzaja. No i potem klapa..dzeici sa rozwydrzone. Juz wiele razy widzialem
dzieci rzucajace sie na chodniku, albo krzyczace na cale gardlo w sklepei. A
mam tylko tlumaczy, tlumaczy i tlumaczy..a dziecko swoje.
wiecie..a tak na serio...mam wrazenie, ze jak ktos nie potrafo dziecka
bezstresowo wychowac, ale konsekwentnie..to powinien to zalatwic klapsem. Bo i
naczej bedzie to Januszek.

[scher]

alfama_1 napisała:

> Wynikiem tego, że przeczytałam wiele książek w życiu jest również umiejętność
> w miarę trafnego przewidywania zawartości książki po jej fragmencie (bierzesz
> pod uwagę zarówno język jak i zawartość merytoryczną).

Akurat Twoja "metodologia" w tym przypadku wywiodła Cię na manowce. Wynika z
tego, że w przypadku autorów twórczych, niejednoznacznych, trudnych do
zaszufladkowania, w przypadku dzieł nietuzinkowych, zupełnie się ona nie
sprawdza.

> Jeśli autorka w kilku zacytowanych przez Ciebie zdaniach

Na podstawie kilku zdań wyrabiasz sobie prawdziwą, w Twoim przekonaniu, opinię
o całej książce, liczącej 154 strony, dodatkowo nie wstydzisz się do tego
przyznać na forum publicznym...

Inny cytat:
" Tak jak w przypadku innych cnót, także przy wtórnej cnocie "dyscypliny"
musimy uważać, aby unikać jednostronności, gdyż co by się stało, gdyby człowiek
był zdyscyplinowany w stu procentach?
Taki człowiek wyznaczałby swoje cele, a później uparcie ku nim kroczył. Nie
patrzyłby ani w prawo, ani w lewo i miałby w głowie tylko swój cel. Ponieważ ma
na punkcie tego manię, nie potrafiłby dostrzec okazji, jakie mu się znienacka
nadarzają. Być może nie byłby nawet w stanie podjąć koniecznej korekty kursu,
gdyż nie pozwoliłby sobie na zboczenie z raz obranej drogi. We wszystkich
sytuacjach wymagających wyjątku wpadałby w tarapty. Wkrótce miałby na twarzy
wyraz zaciętości. Przypuszczalnie byłby także niezdolny, aby dostrzegac małe
codzienne radości, które niekiedy niespodziewanie się pojawiają, oraz cieszyć
się nimi.(...)
Za dużo rygoru szkodzi radości życia, a z człowieka może zrobić automat lub
nawet go zabić."
(dalszy ciąg pomijam, gdyż niewątpliwie jesteś go w stanie zacytować na
podstawie powyższego urywka)

I fragment, który jak ulał pasuje do naszej dyskusji:

"Uważam, że nasze dzieci od małego powinny uczyć się, jak postępować z
wątpliwością. Muszą także umieć znieść fakt, iż rzeczy są złożone. Nie
powinniśmy wmawiać im jednoznaczności tam, gdzie jej nie ma, a więc bądźmy
wobec nich szczerzy. W naszym wychowaniu nie może chodzić o to, aby ukazywać
świat jako coś jednoznacznego. Wystarczy, że uczynimy go zrozumiałym. Do
każdego stanu rzeczy znajdziecie kilka wyjaśniających teorii, które wzajemnie
sobie przeczą. Stanowi to element demokratycznego społeczeństwa, które pozwala
na pluralizm myślenia. W ten sposób zyskujemy wolność zapatrywań i myśli, a
jednocześnie musimy zrezygnować z pewności, którą daje jednoznaczność. Dlatego
swojemu dziecku wyjaśnijcie świat takim, jakim go widzicie. I bądźcie pewni, że
możliwe są także i inne sposoby myślenia.(...)

Jeśli tak mówimy do naszych dzieci, sygnalizujemy im następujące kwestie:
1. To jest moja prawda i mam dobre powody na to, aby tak widzieć rzeczy.
2. Istnieją ludzie, którzy wszystko to widzą inaczej i także dają sobie radę.
3. Wymagam od ciebie, abyś zniósł ten brak jednoznaczności.
4. W tej rodzinie żyjemy według moich reguł, gdyż nie chcę i nie mogę żyć
inaczej. Także i tobie wskazuję kierunek na podstawie moich przekonań, gdyż nie
mam nic innego."

Sz.

trucie d..y

[camel_3d]

wiesz....nikt nie psal o katowaniu dzieci, choc na tych foruach slowo klaps=
maltretowanie, przypalanie, bicie i podtapianie.

wszystkie ksiazki sa dobre..ale niestety nie wszyscy je czytaja, a juz wogolne
nie wszyscy je rozumieja. kazde dziecko jest inne i kazd edziecko wymaga innych
metod, ale tez kazde dzeicko potrzebuje dyscypliny, obowiazkow i mozliwosci
oceniania swiata takim jakim jest. jezeli raz dziecko uderzy matka, ona nie
zareaguje, to powtorzy sie to jeszcze raz., samo gledzenia nie skutkuje.
potrebna jest konsekwencja...
choc po lekturze watkow..nie bardo wiadomo co znaczy konsekwensja i kara: bo

klaps= maltretowanie
zamkniecie w pokoju = maltretowanie i ograniczanie wolnosci
zabranianie ogladania TV = maltretowanie psychiczne
zabranie kieszonkowego (w przpadku starszych dzieci) - niewlasciwe bo ogranicza
wolnosc uczy oszukiwania.


kuzwa..to jak wy karzecie swoje dzieci? samym gledzeniem ze to be i to be? a
potem przytulacie dziecko?

> alfama_1 napisała:
>
> > Wynikiem tego, że przeczytałam wiele książek w życiu jest również umiejęt
> ność
> > w miarę trafnego przewidywania zawartości książki po jej fragmencie (bier
> zesz
> > pod uwagę zarówno język jak i zawartość merytoryczną).
>
> Akurat Twoja "metodologia" w tym przypadku wywiodła Cię na manowce. Wynika z
> tego, że w przypadku autorów twórczych, niejednoznacznych, trudnych do
> zaszufladkowania, w przypadku dzieł nietuzinkowych, zupełnie się ona nie
> sprawdza.
>
> > Jeśli autorka w kilku zacytowanych przez Ciebie zdaniach
>
> Na podstawie kilku zdań wyrabiasz sobie prawdziwą, w Twoim przekonaniu,
opinię
> o całej książce, liczącej 154 strony, dodatkowo nie wstydzisz się do tego
> przyznać na forum publicznym...
>
> Inny cytat:
> " Tak jak w przypadku innych cnót, także przy wtórnej cnocie "dyscypliny"
> musimy uważać, aby unikać jednostronności, gdyż co by się stało, gdyby
człowiek
>
> był zdyscyplinowany w stu procentach?
> Taki człowiek wyznaczałby swoje cele, a później uparcie ku nim kroczył. Nie
> patrzyłby ani w prawo, ani w lewo i miałby w głowie tylko swój cel. Ponieważ
ma
>
> na punkcie tego manię, nie potrafiłby dostrzec okazji, jakie mu się znienacka
> nadarzają. Być może nie byłby nawet w stanie podjąć koniecznej korekty kursu,
> gdyż nie pozwoliłby sobie na zboczenie z raz obranej drogi. We wszystkich
> sytuacjach wymagających wyjątku wpadałby w tarapty. Wkrótce miałby na twarzy
> wyraz zaciętości. Przypuszczalnie byłby także niezdolny, aby dostrzegac małe
> codzienne radości, które niekiedy niespodziewanie się pojawiają, oraz cieszyć
> się nimi.(...)
> Za dużo rygoru szkodzi radości życia, a z człowieka może zrobić automat lub
> nawet go zabić."
> (dalszy ciąg pomijam, gdyż niewątpliwie jesteś go w stanie zacytować na
> podstawie powyższego urywka)
>
> I fragment, który jak ulał pasuje do naszej dyskusji:
>
> "Uważam, że nasze dzieci od małego powinny uczyć się, jak postępować z
> wątpliwością. Muszą także umieć znieść fakt, iż rzeczy są złożone. Nie
> powinniśmy wmawiać im jednoznaczności tam, gdzie jej nie ma, a więc bądźmy
> wobec nich szczerzy. W naszym wychowaniu nie może chodzić o to, aby ukazywać
> świat jako coś jednoznacznego. Wystarczy, że uczynimy go zrozumiałym. Do
> każdego stanu rzeczy znajdziecie kilka wyjaśniających teorii, które wzajemnie
> sobie przeczą. Stanowi to element demokratycznego społeczeństwa, które
pozwala
> na pluralizm myślenia. W ten sposób zyskujemy wolność zapatrywań i myśli, a
> jednocześnie musimy zrezygnować z pewności, którą daje jednoznaczność.
Dlatego
> swojemu dziecku wyjaśnijcie świat takim, jakim go widzicie. I bądźcie pewni,
że
>
> możliwe są także i inne sposoby myślenia.(...)
>
> Jeśli tak mówimy do naszych dzieci, sygnalizujemy im następujące kwestie:
> 1. To jest moja prawda i mam dobre powody na to, aby tak widzieć rzeczy.
> 2. Istnieją ludzie, którzy wszystko to widzą inaczej i także dają sobie radę.
> 3. Wymagam od ciebie, abyś zniósł ten brak jednoznaczności.
> 4. W tej rodzinie żyjemy według moich reguł, gdyż nie chcę i nie mogę żyć
> inaczej. Także i tobie wskazuję kierunek na podstawie moich przekonań, gdyż
nie
>
> mam nic innego."
>
> Sz.

[scher]

camel_3d napisał:

> wiesz....nikt nie psal o katowaniu dzieci

Nie rozumiem, czemu piszesz to do mnie. Ja akurat jestem zwolennikiem
konsekwencji i mądrej dyscypliny - wystarczy uważnie przeczytać wątek.

> samo gledzenia nie skutkuje. potrebna jest konsekwencja...

Genau!

> kuzwa..to jak wy karzecie swoje dzieci? samym gledzeniem ze to be i to be? a
> potem przytulacie dziecko?

Też się nad tym czasem zastanawiam

Sz.

[camel_3d]

nie nie..to nie bylo do Ciebie, to bylo do tych fanek ´gledzenia
i "tlumaczenia" bez konsekwencji czyli w kol macieju, a dziecko swoje.

[joannab-o]

To wychowanie , jesli wolno wnioskować na podstawie fragmentów (wolno?) takie
jakieś starożytne jest Ta dyscyplina, cnoty...

Uczenie "jak postępować z wątpliwością" stosuję sama od zawsze i mogłabym podać
jeszcze parę istotnych argumentów za.

Natomiast co do drugiego wątku, to autorka nie jest konsekwentna i niepotrzebnie
rozmydla sprawę. Przecież, jeżeli wychowamy dziecko w stuprocentowym rygorze, to
wydamy mu polecenie, zeby nie było jak automat i ono nie będzie, nieprawdaż?

A tak to nieszczęsny rodzic nie będzie wiedział, czy dla jego dziecka to
potrzeba 85% czy 70% rygoru, ani czy właściwie obliczył, ile tego rygoru
właściwie zastosował. W dodatku cwane dziecko może fałszować stan licznika i
potem pewnego dnia okaże się, że ma ten rodzic w domu 15-latka zaledwie
pięcioprocentowozdyscyplinowanego i okazującego 1% szacunku. A wtedy,
oczywiście, będzie za późno...

[scher]

alfama_1 napisała:

> Czy Marion Lemper-Pychlau to pseudonim Wielkiego Romana?

Notka biograficzna o autorce:
www.herder.de/veranstaltungen/autoren/autorenportrait?k_autor=30582

Sz.

[vharia]

Niezgodne z nowoczesnymi "trendami" a jednak załatwia sprawę. Około 8 lat po
zastosowaniu tej metody na mojej córce nadal nie widzę zrujnowanej i wykolejonej
osobowości a z bieciem i gryzieniem ze złości rozstaliśmy się w ten sposób
natychmiastowo. Tylko akcja była kontrolowana a nie w formie zemsty, to oczywiste.

Teorie psychologiczne i jedynie-słuszne-kanony-wychowawcze zmieniają sie m/w w
systemie 15-letnim, więc jeśli ktoś się naczytał ksiązek, to jeszcze nie
pozjadał wszystkich rozumów ani nie posiadł Prawdy Objawionej

[teraz_asia]

A mnie się bardzo podobają te cytaty. Niby rzeczy dośc oczywiste, a jednak w
pewien sposób definiują to, co "na co dzień" po prostu kołacze mi się w głowie
i nie do końca potrafię to ująć w słowa. A to jest przekaz, który sama, pewnie
nie tak precyzyjnie i celowo, usiłuję wpoić moim dzieciom. Czy można gdzieś
dopaść jeszcze tę książkę w księgarni?

[scher]

teraz_asia napisała:

> Czy można gdzieś dopaść jeszcze tę książkę w księgarni?

www.google.pl/search?hl=pl&q=dzieci+potrzebuj%C4%85+dyscypliny&lr=lang_pl
Sz.

[ania55]

Czytam te wszystkie Mamy ktore oburzaja sie na haslo 'oddac'. Zastanawiam sie w
jaki sposob dziecko do ktorego mowi sie tylko 'nie wolno' lub trzyma za reke po
bolesnym uderzeniu kogos ma sie nauczyc zasady ze jego zachowanie ma swoje
konsekwencja - akcja i reakcja. Tak jest w zyciu normalnym. Robisz cos i
niestety masz tego efekt. Nie mowie o katowaniu dzieci - bo juz widze napad na
mnie.
Chodzi mi o to, ze w doroslym zyciu nikt nie przytrzyma ci raczki jak go
uderzysz. Nie widze nic zlego w tym ze jesli zlosliwe dziecko mnie uszczypnie
po raz kolejny to otrzyma w zamian to samo - oczywiscie lekko (!). Nie
rozumiem jak mozna byc ofiara wlasnego dziecka...

[camel_3d]

to sie nazywa bezstresowe wychowanie bo kubusie, marcinki, jasiunie, basiunie i
inne unie...nerwow si emoga nabawic i miec skrzywiana psychike na cale zycie

[qumqwat]

Autorytetu nie da sie zbudowac na sile. A juz na pewno nie za pomoca bicia. Klaps to bicie. Danie po
lapach to bicie. Uderzenie malego dziecka w twarz jako kara i nauczka ("oddanie") to bicie. Tak latwo
przekroczyc te granice, prawda? Czy uderzenie paskiem to bicie? A kablem? No, zeszytem to pewnie
nie, prawda?. A ksiazka?
Dlaczego twoje dziecko cie bije, zastanawialas sie nad tym? Moze chce ci o czyms powiedziec i nie
umie inaczej bo ma dopiero 18 miesiecy? Moze jest zazdrosne kiedy tak lezycie sobie razem i jest wam
fajnie, ale ono by wolalo byc tylko z toba? Moze jest zle i zrozpaczone, kiedy wychodzisz do pracy? A
moze nie zna granic bo nigdy ich mu nie pokazalas? Dziecko uczy sie od pierwszych dni zycia, nie
wolno jego karac za to, ze sie jeszcze nie zdazylo nauczyc, co to zadawanie bolu.
Konsekwencja, dyscyplina, madrosc, wyznaczanie granic, maksimum uwagi dla dziecka tak, ale bicie -
nigdy.

[vharia]

Siła jest wtedy, kiedy oddasz mu mocniej i starając się dziecko zastraszyć ani
nie poprostu zilustrować, ze w życiu akcja powoduje reakcję.
A przytrzymanie siłą rączki to nie siła?! A unieruchomienie delikwenta (wbrew
jego woli) to nie przemoc? Wyniesienie do drugiego pokoju (wbrew jego woli) to
nie przemoc? To może pora przerzucić sie na wychowanie bezstresowe jednak, bo
dla każdej autonomicznej jednostki ubezwłasnowolnienie, uniemożliwienie ruchu
itepe to trauma))
No i jesteśmy znów przy propozycji ględzenia w kółko, że nie, be, a fee...

[bartoo]

Tak male dziecko bije kiedy chce powiedzec, ze sie nie zgadza (z tym co
uslyszalo, z tym co mu kazano).
Sprawa ma sie inaczej, kiedy dotyczy dzieci mowiacych.

Zalezy na co dziecko reaguje.

[maksimum]

alfama_1 napisała:

> camel_3d napisał:
>
> > oddac?
> na co kolezanka zareagowala tak samo..oddala. Mala nawet
> >
> > nie zaczela plakac..tak ja to zaskoczylo i zabolalo. Nie wiem, ale podobno
> > nigdy si eto nie powotrzylo.
>
> O matko, chyba moja cierpliwość się wyczerpała. Kolejna wypowiedź o tym, że
> należy dziecku oddać jak bije.
> Czy naprawdę tak trudno przeczytać jakąkolwiek książkę nt.rozwoju dziecka,
żeby
> sę dowiedzieć, że taka metoda jest karygodna i już więcej nie głosić takich
> bzdur?

Dzieci sa bardzo rozne i moje mnie nigdy nie bily,a metody trzeba stosowac
takie,jakie skutkuja.

> Ręce opadają.

Nie dziwie sie.

[ewa.zaspiewa]

To ja już chyba będę miała niewychowane dziecko. Bo nie mogę sobie wyobrazić
uczenia kogoś, że NIE WOLNO BIĆ, skoro ja przecież w konsekwencji je BIJĘ!!!
Cholera, to nie jest filozofia, to jest dla mnie właśnie konsekwencja i
intuicyjne podejście! Trudno. Będzie chodził w kajdankach