Zazdrosny brat

[Gość: DorotaS]

Po urodzeniu drugiego dziecka mój synek (2,5 roku) stał się nie do wytrzymania. Wiem, że w ten sposób objawia zazdrość o młodszego brata, ale ja nie mogę sobie już z nim poradzić. Jest złośliwy (wręcz wredny), zaczepia małego, nie daje mu spać. Staramy się jak najwięcej czsu poświęcać starszemu, ale to nie przynosi żadnego rezultatu. Czasem nie wytrzymuję i niestety obrywa, i choć nie chce tego robić nie mam już pomysłów. Czy ktoś ma jekieś doświadczenia?

[Gość: aga102]

Witaj Doroto!Może nie napiszę Ci nic, czego byś już nie słyszała, ale może warto. Sama mam dwóch synów z różnicą wieku 1,5 roku. Juz przed urodzeniem się młodszego staraliśmy się starszego przygotować na pojawienie się brata, opowiadaliśmy mu jak to jest z takim maluchem . Jak sie okazało, musiałam zostać aż tydzień w szpitalu a potem jeszcze 9 dni praktycznie mnie i męża nie było bo jeździliśmy do maluszka do szpitala... Starszy synek prawie mnie nie poznał jak wróciłam po tygodniu, był to dla niego naprawde trudny czas...To co u nas sie sprawdziło to maksymalnie dużo czasu dla starszego iduuuuuuuuuuuuuuuuużo cierpliwości i wyrozumiałości (tak dla zobrazowania: Ty przecież też nie cieszyłabyś się gdyby Twój mąż przyprowadził Ci do domu swoją nową żonę i kazał być w stosunku do niej miły...) Z tym czasem było nie najgorzej, bo maluszek na początku dużo spał. Nie warto pomagać sobie klapsami bo to daje dokładnie odwrotny skutek. Wiem, że jest ciężko, ale warto wykrzesać z siebie jeszcze wiecej ciepła... Maluszek nie odczuje tak dotkliwie tego, że nie będziesz z nim non-stop, a starszy musi wiedzieć i czuć że nadal jesteś mamą, która go kocha bez względu na wszystko. Życzę Wam powodzenia, wytrwałości Może tato (albo ktokolwiek inny) mogłby sie zajać maluszkiem a Ty wybierz sie ze starszym synkiem na spacer, na huśtawki czy w inne jego ulubione miejsce, a może będzie wolał spędzić trochę czasu tylko z tatą, wujkiem albo dziadkiem...Warto tak sie zorganizować, zeby starszy nie stracił nic ze swoich przyzwyczajen, przywilejów...życzę powodzenia i wytrwałościaga

[Gość: Agna]

Dodam do tego, co napisała Aga (sama mając dwójkę - prawie 8 i prawie 6 lat), że polecam książkę "Rodzeństwo bez rywalizacji" - Mazlish i Faber. To właśnie autorki dały tam przykład z nową żoną, który mną też wstrząsnął Na pocieszenie - teraz, co prawda awantury u nas w domu się nie skończyły, ale od wielu już lat (jak młodsze skończyło roczek - dwa) obserwujemy też ich bardzo duże przywiązanie, tęsknią za sobą, gdy są osobno, myślą o sobie ("cukierek dla brata" ) i wogóle na prawdę jest fajnie!