roczne dziecko i agresja

[lucerka]

Witam,

mam rocznego dzieciaczka, ktory od jakiegos czasu (kiedy mu czegos odmowie)
uderza mnie w twarz i ciagnie za wlosy. Nie robi tego bezwiednie tylko celowo.
Za kazdym incydentem mowie mu, ze tak nie wolno i pokazuje, ze lepsze jest
glaskanie.
Ale...szczerze mowiac w "wirze wydarzen" jestem bardzi zdenerwowana i palam
niechecia do dziecka. Sama odczuwam wobec niego hm.. miniagresje. Coz to duzo
mowic: mam ochote mu dac lekkiego klapsa.
Jestem zwolenniczka wychowania bez przemocy a tu prosze.
Powiedzcie mi czy to, ze mu pokazuje , ze mozna tez poglaskac cos da? Jak
dotad zadnych efektow.

[katklos]

Ja bym radziła złapać za łapkę, dobitnie powiedzieć, ze nie wolno i zdjąć Go z
kolan,odsunąc od siebie bądź posadzić na podłodze - wszystko to jako komunikat,
że z "bijącym się nie bawię". Myślę, ze to chyba za wcześnie na uzmysławianie
dziecku kontrastu miedzy mocnym a delikatynym dotykiem (biciem i glaskaniem),
roczniak moze to zrozumieć jako zaproszenie do zabawy pt: ja zbiję, a mama
weźmie moją raczkę i pogłaszcze.

[asia889]

To nie agresja, tylko frustracja. To normalne, że dziecko się złości kiedy nie może dostać tego co chce. Nie ma sensu w tym momencie pokazywanie, że głaskanie jest lepsze. Trzeba jedynie pokazywać, że nie wolno bić, ciągnąć za włosy. Z czasem się nauczy inaczej wyrażać złość.

[koniczynkak]

U mnie to samo, własnie przed chwilą zabroniłam córce ciągnąć za kabel,
powiedziałam NIE WOLNO a ona bach w buzie mnie uderzyła, mąż mnie nie bije,
telewizji agresywnej nie ogląda, wiec skąd ta agresja. jak w takich momentach
postępować? Nie chcę jej oddawać, bo kółko się nakręci, ale nie chcę też być
bita przez własne dziecko

[croyance]

Agresja jest czescia matury ludzkiej, nieogladanie telewizji nic tu nie
pomoze
Mozna najwyzej nauczyc ja inaczej skanalizowac.

[marghe_72]

nie głaszcz dziecka po tym jak Cie uderzyło bo nic nie zrozumie
przytrzymaj łapki
odsuń malucha od siebie
włoż do kojca, wyjdź.. ale nie głaszcz

a jak ciągnie za włosy to i Ty pociagnij, niech poczuje, że to boli

[rillia]

Pobijam wątek, bo mam w tej chwili ten problem. Moja 13 miesięczna córcia z 2
miesiące temu przechodziła etap bicia. Ale ignorowałam i kazałam ignorować
wszystkim. Bardzo szybko przeszło. Odkąd córą częściej zajmuje sie prababcia,
młoda znów zaczęła bić. Zauważyłam, że babcia jak Emila ją uderzyła to jej lekko
oddała. Kurcze... cały okres wali poszedł w czorty. Zaczęła bić nie tylko
babcie, ale i mnie, swoje koleżanki. Boje sie córkę dopuszczać do dzieci.
Do tego ma ataki histerii jak nie chcemy jej czegoś dać. Potrafi ze złości
uderzyć głową z podłogę. Wtedy już ryczy na całego i co mam zrobić? Podnieść i
przytulić, czy zostawić?
Bardzo proszę o pomoc, bo naprawę brak mi cierpliwości.

[sokra]

witam,
moj 13miesieczny synek urodzil sie juz nerwowy i kiedy tylko jego rozwoj juz na to pozwolil pokazal na co go stac: walil glowa w szczebelki lozeczka kidey staralam sie go usypiac, kiedy mu cos nie pasowalo robil sceny nie z tej ziemi-przestalam z nim juz wychodzic w miejsca publiczne, potrafil pasc na podloge i walic glowa , kiedy biore go na kolana i mu nie pasuje bo woli zeby go nosic chce uderzac glowa do tylu z tym ze uderza w powietrze co jest bardzo niebezpieczne bo moze sobie zwichnac kark!! Zaczal mniej wiecej kiedy mial 9 miesiecy i od tamtej pory po prostu go zostawiam na podlodze i ignoruje. Na poczatku potrafil sie awanturowac 5 minut teraz kilka sekund, Takze najlepsza rada: jak juz przedmowczynie wspomnialy; posadz na podlodze ( do kojca moze nie jesli chcesz zeby je lubuilo) i wyjdz z pokoju. Pojdzie za Toba, ale ignoruj i odwroc jego uwage np zabawka.
Czasami wyprpwadza mnie z rownowagi i dre sie na niego, ale wtedy uzmyslawiam sobie ze ucze go tego krzyku, wiec teraz ja sama ucze sie sztuki opanowania wlasnych emocji, choc z natury mam anielska cierpliwosc, no ale zycie z nerwowym dzieckiem nie jest takie proste, ym bardziej jak widze dookola inne grzeczne dzieci, z ktorymi mozna wyjsc do sklepu, do banku gdziekolwiek..Pamietam jak raz go trzymalam na rekach i na niego krzyknelam bo sie zaczal wyginac i rzucac i on wtedy zaczal na mne krzyczec i bic mnie po twarzy! To byl naprawde policzek ( od natury)za moje zachowanie, wiec staram sie teraz jak moge i kiedy czuje ze wzbiera sie we mnie zlosc, sadzam go na podlodze i ide zajarac (majac go na oku za szyba ).
Pozdrawiam i trzymajcie sie i nie dajcie, to musimy dac im przyklad radzenia sobie z wlasnymi emocjami.
Iza

[mami26]

Ja tez walcze z moim prawie dwuletnim synkiem.Od jakis pieciu miesiecy miewa
ataki histerii.Mial tez okres bicia,ciagniecia za wlosy czy szczypania-
tlumaczenie nic nie pomagalo wiec mu pokazalam jak to jest milo ciagnac kogos
za wlosy i tez go lekko pociagnelam to samo ze szczypaniem czy biciem.Co do
histeri to w domu sobie jakos radze-najpierw ostrzegam ze go zamkne w pokoju a
jak nie dziala to na sile go tam wkladam.Maly jeszcze krzyczy pare minut a
potem sie wycisza i juz jest dobrze-przytulam go i tlumacze co zrobil
zle.Gorzej jest jak jestesmy na spacerku a on nagle rzuca sie na ziemie i
krzyczy-czasami klaps pomaga,czasami maly szantarzyk albo grozba kary.Jedno
jest pewne nie mozna malemu ulegac a kiedys mu napewno przejdzie-przynajmniej
mam taka nadzieje
Pozdrawiam wszystkie mamy malych histerkow(yczek),nie dajcie sie!!!

[wierzba_b]

Ja Witkowi (14 mies) przytrzymuję rączkę, mówię, że mamy nie można bić, i
pokazuję, że może uderzać np. w wiaderko, poduszkę czy dowolny inny przedmiot,
który akurat jest pod ręką. Inna sprawa, że u niego to nie jest bicie z agresją,
tylko takie sobie "pac, pac" - ze śmiechem i radością, przy przytulankach czy
zabawie. Ale nie pozwalam i tak.

[elliz76]

Ja tez to przechodzilam i wiem co przechodzicie teraz.Moj bil mnie na gminie po
twarzy i ciagal za wlosy. Do tego jak usypial i go przytulamam do snu to mnie
kopal po nogach pietami. Kiedys tak mnie skopal,niby nie mocno,ale jak wstalam
po pol godzinie,to mialam trak nogi skopane cale,ze wygladalo to jakbym dostala
od jakis chuliganow. nawet wszystcy sie smiali,ze powinnam isc na
obdukcje.Pokazywalam ze to boli,np.jak pociaglo mnie za wlosy to tez to zrobilam
tylko lzej,tlumaczylam,wyprowadzalam do drugiego pokoju,przytrzymywalam.trwalo
to jakis czas,ale teraz choc sie czasem zdarzy,ze ze zlosci lub od tak podejdzie
i np. uszczypnie z calych sil jest to sporadyczne juz.Choc nie powiem bywalo
ciezko i nie raz przeplakalam w poduszke,bo nie tak wyobrazalam sobie
maciezynstwo,a tu wlasne dziecko mnie leje.teraz dzieki mojemu znajomemu nauczyl
sie przepraszac i chyba zaczyna byc coraz lepiej,bo coraz mniej jest takich
incydentow.Powiem tez szczerze,choc nie jestem zwolenniczka bicia,ze pomoglo jak
poczol pasa na golym tylku.Teraz wie co znaczy bol i ze mnie krzywdzil.Czasem
jednak pokazanie,oczywiscie starszemu dziecku,ze to boli co robi daje pozytywny
skutek. A i jeszcze jedno raz jak juz ktorys raz mnie uderzyl w twarz i nie
wytrzymalam juz,to mu lekko oddalam i zapytalam sie czy jest mu
milo.Odpowiedzial po swojemu,ze nie i wiecej juz tego nie robil.Czasem warto
pokazac,co robi,by zrozumial.Nie jestem za biciem,ale z jakiej niby paczki mamy
to znosic i pozwalac by ktokolwiek to robil.To,ze jest male i nie rozumie
niczym nie usprawiedliwia by nas bilo.Nawet z milosci nie wolno sie godzic na
to, by nas bilo,bo w przyszlosci napewno tez sie nie zawacha.Taka jest prawda.Ja
swoje dziecko oduczylam jak mu pokazalam co mi robi.Owszem trzeba szanowac
dziecko,jego uczucia,ale niech ono tez to szanuje,a przede wszystkim nas.

[elliz76]

A zapomnialam,ze to wszystko zaczelo sie wlasnie tez jak mial gdzies wlasnie
roczek i tralo jakies 8 miesiecy w sumie.Wiem jedno u mnie Wplyw zapewne mialo
to,wszystko co sie dzialo w owczesnym momencie,na moje reakcje na jeczenie i
wybryki mojego synka.A potrafil i potrafi byc wredny.Ja nie bylam
swieta,popelnilam tez wiele bledow,ale bylo to spowodowane bezsilnoscia na to
wszystko i wyczerpaniem zasobow cierpliwosci.Wiem,ze jego agresja byla
spowodowana moja nerwowoscia oraz nie wlasciwym zachowaniem wobec niego.Ciezko
jest jednak opanowac gdy jest sie z taka maruda,jeczydlem z byle powodu i
wyjatkowo wrednym dzieckiem jak moje,ktore czesto z czysta premedytacja uwielbia
wkurzac i ma sie na dokladke jeszcze problemy w kolo i walczy sie z calym
swiatem w tym samym czasie.Ciezko jest wtedy panowac nad soba.Wiem cos o tym
Pozdrawiam i wspolczuje,wiem jak to boli matke,ktora kocha swe dziecie.Nie tyle
fizycznie,co w sercu sie kraje.