POMOCY! WRAŻLIWA 6-LATKA!

[kamaj33]

Martwię sie moją prawie 6-letnią córcią. Na codzień jest cudowną, roześmianą
i skorą do figlów dziewczynką - od dłuższego jednak czasu z powodu kazdego
drobnego nawet niepowodzenia płacze, po prostu zamienia się w fontannę. ktoś
coś zrobi nie po jej mysli, coś nie wyjdzie (np rysunek), lekko się uderzy -
od razu w płacz. Po czym w dość szybkim czasie wraca do równowagi i znów jest
wszystko w porzadku. Próbowaliśmy już wielu sposobów - od tłumaczenia, nie
reagowania po ostre reprymendy - na nic. Do piatego roku była taka dzielna -
nie wiemy gdzie leży przyczyna takiego zachowania i jak można tą sytuację
zmienić. Boję się o jej start w zerówce - z takimi skłonnościami do płaczu
będzie miała delikatnie mówiąc ciężko. Może miałyście podobny problem i
wymysliłyście lepsze i skuteczniejsze niż my sposoby? Będę wdzięczna, jeśli
się nimi podzielicie.
pozdr. Kama

[sasha3]

Witaj!
My też przechodziliśmy przez to, gdy synek miał 5-6 lat. Każdy powód był dobry
do tego, aby ronić łzy, szczególnie zaś, gdy coś się nie udawało (np. właśnie
rysunek). U nas zakrawało to już na paranoję, staraliśmy się bowiem nie
dopuszczać do sytuacji, które powodowały płacz. Zastanawiałam się nawet, gdzie
popełniliśmy błąd, dlaczego nasze dziecko ma tak mało pewności siebie i skąd
bierze się ten jego fatalizm. Tłumaczenia, prośby i groźby, próby
dowartościowania - wszystko na nic. W końcu po rozmowie z koleżankami, które
mają starsze dzieci, zrozumiałam, że to taki wiek i taki etap w rozwoju dziecka.
Co wcale nie znaczy, że mnie te jego zmienne nastroje i mazanie się przestały
irytować. Jak tu się nie wkurzać, gdy smarkacz przynosi laurkę dla taty,
skądinąd bardzo udaną, i ja już wiem, że nawet jak go pochwalę i powiem, że
jest śliczna - i tak wywali ją do kosza, bo ubzdura sobie, że kwiatek jest
krzywy.
Nie mam recepty na to, jak sobie poradzić w tej sytuacji. My okazywaliśmy
synkowi dużo miłości, czułości i zrozumienia, pozwalaliśmy mu się wypłakać i
traktowaliśmy jego problemy niezwykle poważnie (a w środku nieraz aż wrzało).
Teraz jest już znacznie lepiej. Synek ma 7 lat, właśnie kończy zerówkę, przez
którą przebrnął bez kłopotu. Wychowawczyni mówiła, że czasem, gdy coś mu się
nie udawało, troche popłakiwał, ale nie była tym faktem zaniepokojona, widać
jest przyzwyczajona do takiego zachowania się dzieci.
Nie pomogłam Ci wiele, ale przynajmniej wiesz już, że nie tylko Ty masz takie
problemy ze swoim dzieckiem.
Pozdrawiam i życzę cierpliwości!

[klaryma]

Moja córcia też to przechodziła, w tym samym mniej wiecej okresie. Zwłaszcza
drobne niepowodzenia ją załamywały, a zreszta każda rzecz, każde zadanie było
kwitowane stwierdzeniem ja tego nie zrobię, nigdy się tego nie naucze, mi się
nigdy nie uda itp. Z rozmów z koleżankami wywnioskowałam, ze jest to chyba
normalny etap w rozwoju u sześciolatka. My cały czas tłumaczymy : jak nie
spróbujesz to się nie przekonasz, wszystkiego trzeba sie uczyc powoli, nikt
niczego nie umie od razu i podajemy przykłady ilu juz rzeczy się nauczyła, choć
zarzekała sie, ze jej się na pewno nie uda (wiazanie butów, czytanie, jazda na
rowerze z dwoma kółkami) Te przykłady chyba najlepiej na nią działaja.