O czym nie wolno rozmawiać ??

[nunik]

Moja 4 latka rozmawia o wszystkim bez względu na sytuację i miejsce.
Jak wyczulic takiego dzieciaczka że nie o wszystkim wolno rozmawiać gdy
przysłuchują się temu sąsiadki bądź inni obcy ludzie.
Dzisiaj powiedziałam że nie życzę sobie rozmawiać na dany temat w klatce.

Powolutku zaczynamy takie wyczulanie ale koza jest dociekliwa i potrafi
pytanie powtórzyć z trzy razy i zmiana tematu już nic nie daje.

To teraz już wprost mówię o tym wolno mówić tylko w domku z mamą i tatą.

Jak jest u was ???????

[d.o.s.i.a]

A co takiego mowi Twoje dziecko, ze nie mozna tego powiedziec na glos?

[mama303]

Oj ciekawska, ciekawska

[camel_3d]

no np pyta czy wszyscy na wakacjach dostaja syfilisa.. i czy np tata wie, ze
mama i wojek biegaja nago po domu))

[marghe_72]

mnie tez zastanawia jakie to kontrowersyjne tematy może poruszac tak małe
dziecko..

[crusk]

Oj ma się tajemnice przed sąsiadkami? ))

Swojego syna, jak tylko zaczął mówić, nauczyłam jak się nazywa, gdzie mieszka,
jak nazywają się rodzice. Tak na wszelki wypadek.
Teraz muszę go nauczyć, że nie każdy na świecie musi o nas tyle wiedzieć, i że
zanim komuś przedstawi całą rodzinę, powinien zapytać opiekuna czy może.

[agnieszka_gk]

Też mnie zaintrygowały co to moga być za tematy tabu dla 4-letniego dziecka. No
i trudno wymagać od takiego dziecka, żeby już miało intuicyjne wyczucie co i
przy kim mozna powiedzieć.

[bi_scotti]

Czepiacie sie tego, co i co. Sa dziesiatki drobnych rzeczy, ktore niekoniecznie
musza byc obwieszczane calemu swiatu, pierwsza to przyklad ze starego, niezbyt
madrego dowcipu o chlopczyku w tramwaju: "tata, mama sie na ciebie zlosci jak
sikasz do zlewu!" i inne takie. Moja wlasna corka oglosila kiedys w kolejce po
bilet do kina "a moj tata to lubi glaskac mame po pupie". Oczywiscie to nie jest
jakas wielka tajemnica i po pewnym czasie czlowiek sam sie z tego smieje ale w
momencie gdy wszyscy inni kolejkowicze zaczynaja czlowiekowi patrzec na
siedzenie zainteresowani tym, czy tata ma faktycznie co glaskac, to jest raczej
srednio fajne. Od dziecka trudno wymagac zeby intuicyjnie wiedzialo, co, gdzie i
do kogo mozna powiedziec ale trzeba dziecko uczyc takiej wrazliwosci. Tego, ze
nie mowi sie rzeczy, ktore moga komus sprawic przykrosc np. "jestes brzydka" i
tego, czego samemu nie chcialoby sie uslyszec. To jest proces - uczenie i
wlasciwie zaczyna sie od momentu gdy dziecko zaczyna mowic. Moze kiedys bedzie
dyplomata ))

[d.o.s.i.a]

Jezeli tatus do zlewu nie bedzie sikal to i dziecko nie bedzie mialo czego
komentowac.

A to, ze "moj tata lubi glaskac mame po pupie" jest akurat bardzo fajne, wiec
nie wiem, czego tu sie wstydzic. Ja bym sie cieszyla, ze dziecko widzi, ze
rodzice sie kochaja. Nic w tym zlego nie ma.

A jak dziecko powie "jestes brzydka" to po prostu powiedz, ze to nieladnie i
tyle.

Innym slowem - wiele halasu o nic.

[iwucha]

Ja też nie bardzo kumam, co to za tematy tabu. U mnie się gada o wszystkim.
Staram się tylko zwracać uwagę na formy i rozwijać empatię (" tej pani mogłoby
być przykro gdybyś powiedziała jej, że jest brzydka, nie wszyscy ludzie są tacy
ładni na zewnątrz ale może ta pani jest akurat bardzo miła?")

[dirgone]

Heh, widać, że niektórym osobom trudno sobie wyobrazić niestosowne tematy.
A wystarczy "mamo, powiedz jeszcze raz, dlaczego ci leciała krew z pupy?",
"hahahaha,ale się fajnie wczoraj spierdziałaś w łazience, jak poszłaś robić
kupę, hahahaha", "mamo, dlaczego ta pani jest taka gruba? i dlaczego mam o tym
nie mówić?" "mamo, ta pani śmierdzi!"
Mój brat był w młodości bardzo szczery i właśnie nie potrafił pohamować swoich
komentarzy. Ile się mama wstydu przez niego nabawiła... eh. No ale przeszło mu w
końcu, po bardzo długim czasie. Chociaż jak chodziłam z nim do podstawówki, to
miałam czasami ochotę go zamordować.

[marghe_72]

dirgone napisała:

> Heh, widać, że niektórym osobom trudno sobie wyobrazić niestosowne tematy.
> A wystarczy "mamo, powiedz jeszcze raz, dlaczego ci leciała krew z pupy?",

i to ma być temat tabu?
Menstruacja?



> "hahahaha,ale się fajnie wczoraj spierdziałaś w łazience, jak poszłaś robić
> kupę, hahahaha",

ciekawe skąd dziecko zna takie słownictwo..
to raz
dwa: ludzie się wyprózniają. Normalna sprawa, nie sądzisz?

"mamo, dlaczego ta pani jest taka gruba? i dlaczego mam o tym
> nie mówić?" "mamo, ta pani śmierdzi!"

Skoro pani smierdzi to smierdzi. To ona powinna sie zawstydzić, nie matka
spostrzegawczego dziecka.

Co do otyłości, wystarczy dziecku wytłumaczyć, ze niektórych spraw nie
komentuje się na pełen regulator bo mogą sprawić przykrośc.
Czterolatek to zrozumie.


> Mój brat był w młodości bardzo szczery i właśnie nie potrafił pohamować swoich
> komentarzy. Ile się mama wstydu przez niego nabawiła... eh. No ale przeszło
mu
> w
> końcu, po bardzo długim czasie. Chociaż jak chodziłam z nim do podstawówki, to
> miałam czasami ochotę go zamordować.

No cóz, to my wychowujemy nasze dzieci..

[scher]

marghe_72 napisała:

> i to ma być temat tabu?
> Menstruacja?

Na pewno nie do omawiania publicznie.

[marghe_72]

a niby dlaczego nie?
zwłaszcza z małym dzieckiem

dziecko zadaje pytanie, ja odpowiadam. Może niekoniecznie na pełen regulator.
No i zależy co rozumiemy przez "publicznie"

[das.krokodil]

Podpisuję się pod marghe.

[das.krokodil]

Poza tym, dobrze wychowane dzieci uznają za naturalne pobyty w toalecie i nie
czują potrzeby, żeby "podniecać się' czynnościami fizjologicznymi. Słownictwa
typu "spierdziałaś się" nie używam do dzisiaj ja - osoba dorosła, co dopiero
małe dziecko - ludzie, czego Wy uczycie te biedne maluchy ????

[mama303]

"pierdzenie" - słowo bardzo modne ostatnio u mojej córki w przedszkolu i inne
jeszcze gorsze.

[kea100]

I tu się mylisz,nie masz pojęcia jakie śmieszne mogą być dla 4-latka "sprawy
toaletowe",wlaśnie pucszczanie bąków,zrobienie kupy najlepiej jak kolega
popuści.Niestety mam małego przedszkolaka,i zauważyłam,że przynosi mi
masę "śmiesznych"jego zdaniem powiedzonek,"mamo a Jarek to jest śmierdek
pierdek szesnasty,bo puścił dzisiaj bąka"i tak dalej,i tak dalej....

to było do das.krokodil:)

[kea100]

.....

[marghe_72]

kea100 napisała:

> I tu się mylisz,nie masz pojęcia jakie śmieszne mogą być dla 4-latka "sprawy
> toaletowe",wlaśnie pucszczanie bąków,zrobienie kupy najlepiej jak kolega
> popuści.Niestety mam małego przedszkolaka,i zauważyłam,że przynosi mi
> masę "śmiesznych"jego zdaniem powiedzonek,"mamo a Jarek to jest śmierdek
> pierdek szesnasty,bo puścił dzisiaj bąka"i tak dalej,i tak dalej....


niestety?
też mam przedszkolaka
i nie przynosi..
ewenement jakiś?

a może po prostu nie robi to na niej zadnego warazenia?

[das.krokodil]

ja przedszkolaka jeszcze nie mam, ale moja siostra ma 7-latka, który również
nie używa takich słów i nie bawią go "sprawy toaletowe", pewno też ewenement?;/

[mama303]

das.krokodil napisała:

> ja przedszkolaka jeszcze nie mam, ale moja siostra ma 7-latka, który również
> nie używa takich słów i nie bawią go "sprawy toaletowe", pewno też
ewenement?;/

7 latka już nie, 4-latka - jak najbardziej

[das.krokodil]

Trzy lata temu ten 7-latek był 4-latkiem i też nie zachowywał się w ten
sposób ;/

[mama303]

das.krokodil napisała:

> Trzy lata temu ten 7-latek był 4-latkiem i też nie zachowywał się w ten
> sposób ;/

Watpie aby 7 latek zachowywał sie tak samo jak zachowywał sie 3 lata temu.

[scher]

marghe_72 napisała:

> Może niekoniecznie na pełen regulator.

Ciepło, ciepło...

> No i zależy co rozumiemy przez "publicznie"

Przeczytaj pierwszy post.

[marghe_72]

scher napisał:

> marghe_72 napisała:
>
> > Może niekoniecznie na pełen regulator.
>
> Ciepło, ciepło...
>
> > No i zależy co rozumiemy przez "publicznie"
>
> Przeczytaj pierwszy post.
>

Czytam i widzę - przy obcych ludziach, przy sąsiadkach , na klatce. Nie w
kościele, w biurze czy na uroczystym obiedzie u szefa


wg mnie w takich miejscach można swobodnie poruszac takie tematy

[scher]

marghe_72 napisała:

> wg mnie w takich miejscach można swobodnie poruszac takie tematy

To sobie poruszaj, ale autorki wątku nie zamierzasz chyba zmuszać?

[catinka1]

mnie też wydaje się że niektórzy są tu totalnie bezpruderyjni, ja też nie
chciałam rozmawiać z córką o menstruacji w tramwaju i komentować chorobliwej
otyłości kobiety w autobusie. Opowieść o klepaniu przez męża po pupie też by
mnie trochę speszyła. Pewnie że dzieci należy wyczulać, na pewne temety, które
są w pewnych miejscach niestosowne. Zawsze można spróbować wybiegu
typu "porozmawiamy o tym później" a jak nie pomoże to zmienić temat .

[mama303]

marghe_72 napisała:

>>
> i to ma być temat tabu?
> Menstruacja?

W pewnym sensie jest to temat tabu, czyli nie do omawiania np. głośno w sklepie.
A co mama ma powiedzieć? - Wiesz dziecko, mam menstruację.

> > "hahahaha,ale się fajnie wczoraj spierdziałaś w łazience, jak poszłaś rob
> ić
> > kupę, hahahaha",
>
> ciekawe skąd dziecko zna takie słownictwo..
> to raz
> dwa: ludzie się wyprózniają. Normalna sprawa, nie sądzisz?

Które słow tak Cie szokuje? "Kupa" czy "pierdzieć" Chyba nie wiesz co potrafia
wygadywac kilkulatki...
Wypróznianie sprawa normalna oczywiscie ale opowiadanie o tym publicznie- juz
nie.

[marghe_72]

mama303 napisała:

> marghe_72 napisała:
>
> >>

> W pewnym sensie jest to temat tabu, czyli nie do omawiania np. głośno w
sklepie
> .
> A co mama ma powiedzieć? - Wiesz dziecko, mam menstruację.

po pierwsze nie chodzi o to co powie matka, a o to o co pyta dziecko. I ja w
pytaniu nie widze niz zdrożnego. Odpowiedziec można później.
>
> > > "hahahaha,ale się fajnie wczoraj spierdziałaś w łazience, jak poszł
> aś rob
> > ić
> > > kupę, hahahaha",
> >
> > ciekawe skąd dziecko zna takie słownictwo..
> > to raz
> > dwa: ludzie się wyprózniają. Normalna sprawa, nie sądzisz?
>
> Które słow tak Cie szokuje? "Kupa" czy "pierdzieć" Chyba nie wiesz co
potrafia
> wygadywac kilkulatki...
> Wypróznianie sprawa normalna oczywiscie ale opowiadanie o tym publicznie- juz
> nie.
>
mam w domu kilkulatka
jakoś nie używa takiego słownictwa..
i nie fascynuje ją defekacja jako taka
ot, normalna sprawa

[mama303]

marghe_72 napisała:

> > W pewnym sensie jest to temat tabu, czyli nie do omawiania np. głośno w
> sklepie
> > .
> > A co mama ma powiedzieć? - Wiesz dziecko, mam menstruację.
>
> po pierwsze nie chodzi o to co powie matka, a o to o co pyta dziecko. I ja w
> pytaniu nie widze niz zdrożnego. Odpowiedziec można później.

Zdrożnego może nie, ale niezbyt nadajacego sie do publicznych rozmów.
Nie zawsze odpowiedziec mozna później bo dziecko może nalegać i dopytywać się.

> mam w domu kilkulatka
> jakoś nie używa takiego słownictwa..
> i nie fascynuje ją defekacja jako taka
> ot, normalna sprawa

A czy my mówimy o tym, co fascynuje Twojego kilkulatka i jakiego używa
słownictwa?
Dzieci bywaja różne i z moich obserwacji akurat takie fascynacje u rówieśników
mojej córki sa normą a i słownictwo bywa różne.

> >

[marghe_72]

mama303 napisała:


>
> A czy my mówimy o tym, co fascynuje Twojego kilkulatka i jakiego używa
> słownictwa?
> Dzieci bywaja różne i z moich obserwacji akurat takie fascynacje u
rówieśników
> mojej córki sa normą a i słownictwo bywa różne.
>
to Ty stwierdziłaś, ze chyba nie wiem jak porafią rozmawiac kilkulatki..
stąd odpowiedź o moim dziecku, kilkulatku.
Opócz swojego własnego mam do czynienia z innymi .. zatem niejakie pojęcie o
tym jak takie rozmowy wyglądają mam.
Jakoś kupy i za przeproszeniem "pierdzenie" nie sa ich ulubionym tematem
więc naprawdę nie warto uogólniać.
bo , jak sama piszesz, są rózne dzieci
a także rózni rodzice..
Tak dużo zależy od wychowania.

[mama303]

marghe_72 napisała:

>> to Ty stwierdziłaś, ze chyba nie wiem jak porafią rozmawiac kilkulatki..
> stąd odpowiedź o moim dziecku, kilkulatku.
> Opócz swojego własnego mam do czynienia z innymi .. zatem niejakie pojęcie o
> tym jak takie rozmowy wyglądają mam.

A kilka to znaczy ile ma Twoje dziecię?

[marghe_72]

a jakie to ma znaczenie?
niedługo będzie miała 7..

[mama303]

marghe_72 napisała:

> a jakie to ma znaczenie?
> niedługo będzie miała 7..

Ma znaczenie, pewnie nie pamiętasz - moja ma 4,5 roku i wyraźnie widac że te
tematy bawia i ją i jej rówieśników chociaz nie sa to oczywiscie tematy jedyne
ani główne.

>

[marghe_72]

mama303 napisała:

>
> Ma znaczenie, pewnie nie pamiętasz

że jak , prosze ?
nie pamiętam powiadasz?

[das.krokodil]

mamo303, a jak Ty reagujesz na takie słownictwo dziecka??? Śmiejesz się??
Przymykasz oko?? Ja jako dziecko byłam wychowywana bez przekleństw, nawet
słowo "durny" nie przechodziło mi przez usta. Do kolezanki nie mówiłam też "co
się gapisz", czy 'jesteś głupia" o innych słowach nawet nie wspomnę. Wyrosłam
na normalnego, kulturalnego człowieka i jakoś nie czuję potrzeby kląc na każdym
kroku, chociaż dzieci w mojej szkole też przeklinały. Jak napisano wyżej -
wszystko zależy od wychowania.

[mama303]

das.krokodil napisała:

> mamo303, a jak Ty reagujesz na takie słownictwo dziecka??? Śmiejesz się??
> Przymykasz oko??
Ja? leję pasem
a na poważnie A co mam robić? reaguje podobnie jak inne rozsądne matki - nie
robie zbytniej afery ale tez tłumaczę że to nie ciekawe tematy, czy brzydkie
słowa i że nie widze w tym niczego śmiesznego itp.
njagorzej jak w grupie jedno coś palnie głupiego np. o pierdzeniu czy kupie czy
czym tam jeszcze /dla nich bardzo smiesznym/ i wsztskie sie ciesza i powtarzają.

Ja jako dziecko byłam wychowywana bez przekleństw

Ja też.

[d.o.s.i.a]

> A wystarczy "mamo, powiedz jeszcze raz, dlaczego ci leciała krew z pupy?",

Zgadzam sie z Marghe_71, ze menstruacja to nie jest jakis straszny temat i
wystarczy spokojnie dziecku powiedziec, ze porozmawiamy o tym w domu, jezeli z
jakichs powodow nie chcemy o tym dyskutowac tu i teraz. Albo w dwoch zdaniach
wytlumaczyc, ze to tylko menstruacja i kobiety tak maja.

Po drugie, dziecko w tym wieku nie musi byc zapoznawane ze wszystkimi detalami
fizjologii mamy. Nie musi na ten przyklad wiedziec, ze mamie czasem leci krew.
Po co mu taka wiedza?

> "hahahaha,ale się fajnie wczoraj spierdziałaś w łazience, jak poszłaś robić
> kupę, hahahaha", "mamo, dlaczego ta pani jest taka gruba? i dlaczego mam o tym
> nie mówić?" "mamo, ta pani śmierdzi!"

To nie jest kwestia poruszania przez dziecko tematow tabu, tylko tego w jaki
sposob to robi i tego kto nauczyl go takiej, a nie innej kultury. Rodzice maja
obowiazek uczyc dzieci kultury i jezeli na porzadku dziennym w domu jest
rozmawianie takim jezykiem, to co sie pozniej dziwic, ze dziecko powtarza?

[mama303]

d.o.s.i.a napisała:
>
> Zgadzam sie z Marghe_71, ze menstruacja to nie jest jakis straszny temat i
> wystarczy spokojnie dziecku powiedziec, ze porozmawiamy o tym w domu, jezeli z
> jakichs powodow nie chcemy o tym dyskutowac tu i teraz. Albo w dwoch zdaniach
> wytlumaczyc, ze to tylko menstruacja i kobiety tak maja.

Dosia Ty chyba nie masz dzieci, Dzieci potrafia czasem uparcie drążyc temat
szczególnie jak widza ze mama sie zmieszała i nie chce go kontynuować.
Ja mam bardzo śmiałe i wygadane dziecię i nie raz wprawiło mnie w osłupienie w
miejscach publicznych swoja szczerością. Wiem że to może byc problemem chociaz
dla pocieszenia mama wygadanych pociech napisze że dziecko z tego wyrasta
>
> Po drugie, dziecko w tym wieku nie musi byc zapoznawane ze wszystkimi detalami
> fizjologii mamy. Nie musi na ten przyklad wiedziec, ze mamie czasem leci krew.
> Po co mu taka wiedza?

Ale jednak czasem wie, bo nie zawsze da sie ukryc przed dzieckiem w łazience -
takie zycie mamuśki. Był czas że moja córka nie odstepowała mnie na krok -
takze w toalecie.
>
> > "hahahaha,ale się fajnie wczoraj spierdziałaś w łazience, jak poszłaś rob
> ić
> > kupę, hahahaha", "mamo, dlaczego ta pani jest taka gruba? i dlaczego mam
> o tym
> > nie mówić?" "mamo, ta pani śmierdzi!"
>
> To nie jest kwestia poruszania przez dziecko tematow tabu, tylko tego w jaki
> sposob to robi i tego kto nauczyl go takiej, a nie innej kultury. Rodzice maja
> obowiazek uczyc dzieci kultury i jezeli na porzadku dziennym w domu jest
> rozmawianie takim jezykiem, to co sie pozniej dziwic, ze dziecko powtarza?

A jeżeli nie jest to na porzadku dziennym tylko dziecko gdzies to usłyszało /np
od kolażanek/ i z lubością powtarza - jest i taki etap w wieku dziecka.

[crusk]

Myślę , że ja wprawiłam w osłupienie otoczenie, odpowiadając synowi na takie
pytania w miejscach publicznych. Unikanie odpowiedzi prowokuje natarczywe
powtarzanie pytania – do skutku, lub irytacji matki, aż dziecko dostaje burę.
Można odpowiedzieć nie wdając się w szczegóły, lub odpowiedzieć na ucho,
zaznaczając, że jest to temat dyskretny i nie wypada mówić o nim w obecności
nieznajomych. Mój syn reaguje natychmiast – nie przestaje zadawać pytań – zadaje
je szeptem (na ucho).

[mama303]

crusk napisała:

> Można odpowiedzieć nie wdając się w szczegóły, lub odpowiedzieć na ucho,
> zaznaczając, że jest to temat dyskretny i nie wypada mówić o nim w obecności
> nieznajomych. Mój syn reaguje natychmiast – nie przestaje zadawać pytań &
> #8211; zadaje
> je szeptem (na ucho).

Z tym uchem tez sie u nas udawało chciaz raz mała sie rozejrzała i
spytała "dlaczego tak cicho mówię, przeciez nikt nie śpi"

[mama303]

nunik napisał:


> To teraz już wprost mówię o tym wolno mówić tylko w domku z mamą i tatą.
>
> Jak jest u was ???????

U nas podobnie. Mam podobna kozę /4,5 roku/- szczerą do bólu i bardzo śmiałą w
kontaktach z ludźmi.
Widze że powoli zaczyna wyczuwać, że pewnych rzeczy sie nie mówi publicznie -
wyrasta się z tego.

[nunik]

Wow widzę że nie jestem sama.

Nie mam ochoty pewnych rzeczy tłumaczyć dziecku w obecności licznych gapiów.

No i stopniowo próbuję wypracować reakcję małej że o tym porozmawiamy w domku.

Powoli przynosi to skutki ale jeszcze długa droga przed nami.

Bo nie wszystkie sąsiadki muszą słyszeć po co idziemy do urzędu, że mama była
na egzaminie, pies zwymiotował, itp.

Później dojdzie jeszcze dopytywanie sąsiadek i też trzeba małą jakoś nauczyć
żeby kulturalnie je zbyła.
Ja sama pamietam sąsiadki które wypytywały dzieciaki o różne sprawy a te
sąsiadki dalej w tym miejscu mieszkają i my też.
Starsze sprytnie się wymigiwały a młodsze jak na spowiedzi.
Myślę że na takie rzeczy trochę póxniej będziemy małą uczulać.

[mama303]

nunik napisał:

>> Później dojdzie jeszcze dopytywanie sąsiadek i też trzeba małą jakoś nauczyć
> żeby kulturalnie je zbyła.
> Ja sama pamietam sąsiadki które wypytywały dzieciaki o różne sprawy a te
> sąsiadki dalej w tym miejscu mieszkają i my też.
> Starsze sprytnie się wymigiwały a młodsze jak na spowiedzi.

Moja mama doświadczony pedagog przedszkolny nasłuchała sie niejednego o
rodzinnych tematach tabu od szczerych i naiwnych dzieciaków /wcale zreszta nie
pytanych/

[d.o.s.i.a]

> Bo nie wszystkie sąsiadki muszą słyszeć po co idziemy do urzędu, że mama była
> na egzaminie, pies zwymiotował, itp.
>

No prosze Cie. A o czym moze Twoje dziecko rozmawiac? O tym jak pieknie ptaszki
cwierkaja...?

[marghe_72]

nunik napisał:

> Wow widzę że nie jestem sama.
>
> Nie mam ochoty pewnych rzeczy tłumaczyć dziecku w obecności licznych gapiów.
>
> No i stopniowo próbuję wypracować reakcję małej że o tym porozmawiamy w domku.
>
> Powoli przynosi to skutki ale jeszcze długa droga przed nami.
>
> Bo nie wszystkie sąsiadki muszą słyszeć po co idziemy do urzędu, że mama była
> na egzaminie, pies zwymiotował, itp.

Nunik, wybacz , ale niejak nie moge pojac co w takich tematach jest nie tak?
Bo dyskusje o menstruacji jestem jeszce w stanie pojąc.. ale egzamin czy
choroba psa to chyba codziennośc..

--
Homo sapiens non urinat in ventum

[nunik]

Pewnie że choroba psa to codzienność i nawet mała chodzi z nim do weterynarza
razem z nami ale nasze kochane sąsidki znajdując potem jakieś wymiociny na
korytarzu zostawione przez pijaka z pobliskiej izby wytzeźwień zwłaszcza zimą
potrafią dzwonić na straż miejską podając winowajcę jakoby naszego psa.

Ale na szczęscie już niedługo zmieniamy miejsce pobytu.

Może jestem przewrażliwiona ale to kwestia otoczenia.

To że idziemy do urzędu to pikuś ale po co tam idziemy to już nasza sprawa.

[niewyparzony_jezyk]

Wychodzi na to, ze wolno rozmawiać tylko o ptaszkach.
Ale nie, bo w locie robią kupę (uuups!)
O pieskach też nie, bo potrafią pierdzieć (uuups!), no i jeśli pies zrobi kupę
(uuups!), to trzeba posprzątać- i trzeba będzie dziecku publicznie odpowiedzieć,
dlaczego i po co.

Najlepiej w ogóle nie rozmawiać z dzieckiem na ulicy. Nic a nic, ani słowa.

> To że idziemy do urzędu to pikuś ale po co tam idziemy to już nasza sprawa.

To nie mów dziecku, po co idziecie i problem z głowy. "Idziemy, bo muszę
załatwić ważną sprawę, która Ciebie nie dotyczy".

[scher]

niewyparzony_jezyk napisała:

> Najlepiej w ogóle nie rozmawiać z dzieckiem na ulicy. Nic a nic, ani słowa.

Po co się dziewczyny czepiasz, po co nadinterpretujesz, wystawiając odpowiednie
świadectwo swojej inteligencji? Dziewczyna zadała pytanie, pytanie jest
normalne, jej obiekcje są normalne, a te wszystkie zastrzeżenia i dyskusja o
nich są dość żałosne.

[d.o.s.i.a]

> Po co się dziewczyny czepiasz, po co nadinterpretujesz, wystawiając odpowiednie
>
> świadectwo swojej inteligencji? Dziewczyna zadała pytanie, pytanie jest
> normalne, jej obiekcje są normalne, a te wszystkie zastrzeżenia i dyskusja o
> nich są dość żałosne.
>

No nie moge sie zgodzic. Dziewczyna szuka rady jak sprawic, aby zamknac usta
swojemu dziecku, bo ONA sie wstydzi rozmowy o piesku, urzedzie i egzaminach itp.
Wiekszosc ludzi uzna, ze sa to tematy absolutnie dozwolone dla dziecka. A
dziecko jest po to dzieckiem, aby gadac o roznych rzeczach, bo przez to uczy sie
nawiazywania wiezi spolecznych, pewnosci siebie i wlasnego zdania. Nie oczekujmy
od 4letniego dziecka, ze spotykajac sasiadke nawiaze z nia inteligentna rozmowe
o najnowszych osiagnieciach medycyny. Piesek, to co robimy z mama i najnowsza
zabawa - to sa wlasnie tematy rozmow czterolatkow. Dziecko nie ma jeszcze innych
doswiadczen poza domowymi. A dziewczyna chce to ukrocic, z niewiadomych
przyczyn, bo jej jest niezrecznie, bo sie boi sasiadow. To chyba jej problem, ze
boi sie sasiadow, i drzy przed tym jak sasiedzi wykorzystaja niewinna
informacje? I my mamy jej poradzic jak sprawic, aby jej dziecko przestalo sie w
ogole odzywac, albo, zeby nauczylo sie rozroznic tematy o tak delikatnej
granicy? To jest niemozliwe. Albo zamkniemy buzie dziecku w ogole, na zasadzie
"masz sie nie odzywac przy doroslych", albo pozwolimy mu rozmawiac o tym czym
chce, ewentualnie korygujac naprawde smiale pytania, z ktorych dziecko sobie
moze rzeczywiscie nie zdawac sprawy. A i wtedy nie zawstydzac, tylko delikatnie
wytlumaczyc.

Nie popadajmy w przesade. Juz tu kiedys byla na forum dziewczyna oburzona tym,
ze dziecko chce jesc kolacje z rodzicami przy gosciach i byl to dla niej
wieeeelki problem. Za chwile znajdzie sie taka, ktora uwaza, ze dzieci glosu nie
maja w ogole i co zrobic, zeby nauczyc dziecko mowienia tylko po wyrazeniu zgody
przez rodzica odnosnie tematu wypowiedzi.

[scher]

d.o.s.i.a napisała:

> Dziewczyna szuka rady jak sprawic, aby zamknac usta swojemu dziecku

Chce "zamknąć usta swojemu dziecku"?

> bo ONA sie wstydzi rozmowy o piesku, urzedzie i egzaminach itp

"Wstydzi się" rozmowy?

> Wiekszosc ludzi uzna, ze sa to tematy absolutnie dozwolone dla dziecka.

Dozwolone może i są, ale niekoniecznie do omawiania z sąsiadkami. Każda rodzina
ma, jeśli można tak powiedzieć, swoje "osobiste" sprawy i sąsiadkom nic do nich.

> Nie popadajmy w przesade.

W mojej ocenie sama nadinterpretujesz i przesadzasz, podkładając pod
uzasadnione pytanie dowolne podteksty.

Reasumując: pozwól, że pozostanę przy swoim zdaniu.

[d.o.s.i.a]

No wlasnie staram sie nie nadinterpretowywac, dlatego zapytalam jakiez to
tematy sa tak "obciachowe" dla rodzica w ustach dziecka. No i sie dowiedzialam -
piesek, urzad i egzamin. Bo dziecko rozmawia z sasiadka.
No prosze. Nie uczmy dzieci gburowatosci od kolyski. Skad dziecko moze
wiedziec, ze mozna mowic o kwiatku, ale nie o piesku, o urzedzie, ale nie o tym
w jakim celu, a o egzaminie w ogole nie mowic? Czy to troche nie nazbyt
skomplikowane dla 4-letniego dziecka, skoro na ten przyklad ja tez nie kumam
dlaczego te tematy sa tabu i dlaczego nie mozna o nich rozmawiac.

A potem sie dziwimy, ze dzieci w ogole buzi nie otwieraja i nastepuje
litania "Krzysiu, odpowiedz babci, no powiedz jak bylo w szkole" itp. itd.
Dzieci maja prawo do swobodnego wyrazania mysli i nie maja obowiazku znac
subtelnosci, albo humoru mamy, bo mama sie wstydzi, z niewiadomo jakich
powodow, sasiadce powiedziec, ze zdala egzamin, albo ze idzie do urzedu zlozyc
PITa.

[scher]

d.o.s.i.a napisała:

> tematy sa tak "obciachowe" dla rodzica w ustach dziecka. No i sie
> dowiedzialam - piesek, urzad i egzamin.

Dla mnie uzasadnienie autorki wątku jest logiczne i zupełnie zrozumiałe.

> Bo dziecko rozmawia z sasiadka.
> No prosze. Nie uczmy dzieci gburowatosci od kolyski.

Jeżeli nie chcę, aby dziecko wszystkie sprawy rodzinne omawiało z sąsiadkami,
nie uczę je przecież tym samym gburowatości! Czy ty masz jakiś umiar w tych
swoich nadinterpretacjach?

> Skad dziecko moze wiedziec, ze mozna mowic o kwiatku, ale nie o piesku,
> o urzedzie, ale nie o tym w jakim celu, a o egzaminie w ogole nie mowic?

Z kontekstu sytuacyjnego?

> Czy to troche nie nazbyt skomplikowane dla 4-letniego dziecka

Czyż nie po to są rodzice, aby pomagać rozumieć skomplikowane kwestie, póki
dziecko do ich samodzielnego rozumienia nie dorośnie?

> skoro na ten przyklad ja tez nie kumam dlaczego te tematy sa tabu i dlaczego
> nie mozna o nich rozmawiac.

Otóż to! Nie kumasz uzasadnienia autorki i stąd ta cała żałosna dyskusja.

> A potem sie dziwimy, ze dzieci w ogole buzi nie otwieraja

...albo popełniają samobójstwa

[d.o.s.i.a]

Scher. Nie wiem dlaczego tak sie upierasz, ze ja nadinterpetowuje, oraz ze
4letnie dziecko bedzie sobie radzilo z subtelnosciami, ktorych nawet ja nie
kumam. Otoz nie bedzie sobie radzilo. Dziecko nie wie, ze mama ma najwidoczniej
jakis problem z sasiadka. Skad ma wiedziec? Nie wymagaj od 4letniego dziecka
rozpoznania "kontekstu sytuacyjnego"! Nie w przypadku tego typu tematow.

I nie, nie przekonuja mnie uzasadnienia autorki - w dalszym ciagu nie rozumiem
co takiego strasznego w tym, ze dziecko powie po co idzie do urzadu.

[scher]

d.o.s.i.a napisała:

> Scher. Nie wiem dlaczego tak sie upierasz, ze ja nadinterpetowuje, oraz ze
> 4letnie dziecko bedzie sobie radzilo z subtelnosciami, ktorych nawet ja nie
> kumam. Otoz nie bedzie sobie radzilo.

Dlatego też Bóg mu dał rodziców których musi słuchać.

> co takiego strasznego w tym, ze dziecko powie po co idzie do urzadu.

Nie wiem, po co dziewczyna szła do urzędu. Cudze tajemnice trzeba uszanować.

[d.o.s.i.a]

> Nie wiem, po co dziewczyna szła do urzędu. Cudze tajemnice trzeba uszanować.

No ja tez nie moge sobie wyobrazic co takiego w urzedzie mozna rozbic, ze
dziecko nie moze o tym powiedziec sasiadce. Skoro zalozycielka watku w ogole
nie chce, zeby dziecko z sasiadka rozmawialo, to niech mu tego zabroni, ale
niech nie oczekuje, ze za kazdym razem dziecko bedzie doskonale wiedzialo co
jest tajemnica, a o tematem neutralnym.

Moze niech przed wyjsciem z domu zalozycielka przedstawia dziecku liste
tematow, ktore moze poruszac. Na zasadzie "tylko pamietaj Krzysiu, ze masz nie
mowic po co idziemy do urzedu. I nie mow nic, ze sie piesek zrzygal. O moim
egzaminie tez masz nie mowic. Rozumiesz?". W przeciwnym razie dziecko ma prawo
nie wiedziec, ze te tematy sa tabu.

[kowaliska]

Przyjęłaś pozę zadowolonej z siebie idealnej mamuśki rodem z amerykańskiego kina
familijnego. Niezręczne sytuacje Ci sie nie zdarzają?
Jakoś nie wierzę.
Zawsze zarzucasz innym matkom, że dramatyzują, przesadzają, są do niczego.
Bardzo pomocne, zwłaszcza jak szuka sie życzliwej porady.

[d.o.s.i.a]

> Zawsze zarzucasz innym matkom, że dramatyzują,

A ta matka Twoim zdaniem nie dramatyzuje?

[kowaliska]

Moim zdaniem jest normalna.
Jeżeli Twoim zdaniem wszystko co robisz nadaje się do opowiadania przy obcych,
to po co Ci w domu np drzwi?

[d.o.s.i.a]

A co ma piernik do wiatraka?

[kowaliska]

A to, że zamykając drzwi od mieszkania przyznajemy sie do tego, ze nie wszystko
chcemy robić publicznie. Więc dlaczego mielibyśmy potem rozmawiać o tym w
tramwaju albo pod blokiem?

[mama303]

d.o.s.i.a napisała:

> A potem sie dziwimy, ze dzieci w ogole buzi nie otwieraja

ale nie dziecko autorki wątku. Tu akurat problem jest odwrotny i ja go
doskonale rozumiem - moje dziecie jest podobne

[mama303]

Mylisz pewne kwestie.
Oczywiste jest że z dzieckiem należy rozmawiać a z niektórymi, nawet się nie da
nie rozmawiać, gdyż interesuje je wszystko począwszy od defekacji a
zakończywszy na kosmosie i stwórcy świata. Ponadto niektóre dzieciaki są
wszędobylskie, buzia im się nie zamyka, mają uszy dookoła głowy i do tego mają
małe opory aby np. rozmawiać z zupełnie obcymi ludźmi.
Moja córka należy do tego typu dzieciaków i dlatego wiem ze może to być problem
chociaż jest to moim zdaniem pewna przewaga nad dziećmi cichymi, nieśmiałymi,
mniej zainteresowanymi otaczającym światem.
Oczywistym jest dla mnie że w domu rozmawia się jednak trochę innym językiem
niż w miejscach publicznych, bardziej swobodnym. Niektóre rodziny nawet mają
swoje ulubione żarty, powiedzonka które być może nie dla wszystkich są
zrozumiałe i śmieszne. W domu bez oporów porusza się także pewne tematy,
których nie wypada poruszać np. w sklepie, urzędzie czy nawet w gronie mało
zaprzyjaźnionych sąsiadek z bloku. Do takich tematów należą np. kwestie
związane codzienną toaletą.
I autorka wątku widząc w tym pewien problem, napisała o tym. Nie widzę powodu
aby to lekceważyć bo dziecko jednak trzeba nauczyć pewnych zasad prowadzenia
rozmów i tyle.
Moja córcia powoli zaczyna wyczuwać o czym można rozmawiać publicznie a o czym
tylko z mamą i tatą i że istnieją pewne sprawy powiedzmy prywatne o których nie
koniecznie trzeba opowiadać sąsiadkom.

[agnieszka_gk]

nunik, mam wrażenie, że większym problemem jest dla Ciebie co sobie o tobie
pomyślą sąsiadki, niż sam fakt, że pewnych tematów się nie porusza publicznie.
Dziecięce pytania są niewinne, nie robi tego złośliwie czy żeby wprawić ciebie
w kłopot. I przyznam szczerze, że te ostatnie przykłady "niestosownych" tematów
trochę mnie zadziwiły...
Mojemu dziecku tez zdarzyło się nie raz zadać "trudne" pytanie, np. "mama, masz
jeszcze okres ?" albo, gdy była na etapie odkrywania róznicy płci (3 latka)
patrzyła na pana stojącego za nami w kolejce i pytała "a czy ten pan też ma
piptoszka ?", albo "a czy ta pani ma włoski na pipi ?". Spokojnie odpowiadałam,
pewnie tak i najczęściej temat się kończył. Osoby obgadywane często robiły się
czerwone ze wstydu, ale to już ich problem, bo co to za wstyd że jest się
mężczyzną i dziecko o to pyta.
Zgadzam się, że trzeba dziecko uczyć, że o pewnych rzeczach nie mówi się
publicznie, tak jak i pewnych rzeczy nie robi się publicznie, ale nie ma też co
robić problemu z powodu niewinnego pytania dziecka. I jeszcze a propos
słownictwa i niektórych zachowań dziecka - dziecko przedszkolne wiele rzeczy
przynosi z przedszkola, to, że w domu się tak nie mówi i nie robi, wcale nie
oznacza, że nasze dziecko nie będzie zafascynowane jakimś słówkiem czy
zachowaniem równieśnika, i w pewnym, czasem najmniej odpowiednim momencie, to
wykorzysta. A nieodpowiednie słówko jest tym bardziej atrakcyjne, im bardziej
rodzice/otoczenie jest skonfudowane lub zażenowane.

[scher]

agnieszka_gk napisała:

> patrzyła na pana stojącego za nami w kolejce i pytała "a czy ten pan też ma
> piptoszka ?", albo "a czy ta pani ma włoski na pipi ?". Spokojnie
> odpowiadałam, pewnie tak i najczęściej temat się kończył.

Przy tych ludziach odpowiadałaś?!

[dirgone]

Chęć do rozmawiania o takich sprawach publicznie nie zależy od wychowania. Mnie
i brata dzielą 3 lata i wychowali nas ci sami rodzice.
Ja pierwszy raz słowo "cholera" powiedziałam w piątek klasie podstawówki i się
dziwiłam, że mi język od tego nie usechł. Mój brat natomiast podłapywał takie
rzeczy natychmiast i powtarzał przy każdej okazji. Mi by wystarczyła jednorazowa
odpowiedź na pytanie, a on drążył i drążył to samo, szczególnie jak widział
zażenowanie w oczach innych ludzi. Ja słowo "spierdzieć" z ledwością piszę na
klawiaturze (wypowiedzenie go nawet jest dla mnie obrzydliwe, bo go po prostu
nie lubię), a dla mojego brata podniecanie się bąkami to był chleb powszedni i
nieważne, jak starali się moi rodzice, żeby tego nie robił.

To, że niektórzy z was mają to szczęście, że wasze dzieci procesy fizjologiczne
traktują normalnie nie oznacza, że ci, których dzieci nadmiernie się tym
podniecają żyją w patologii! Zapewne moja mama, gdy miałam 4 lata, też się
chwaliła, że takie grzeczne dzieci ma. Jak brat zaczął mówić, to zmieniła zdanie.
A co do publicznego rozmawiania - kiedy byłam w 7 klasie podstawówki, brat
przyprowadził kolegów i podejrzeli mnie w łazience. Pomyślcie sobie, jakim
upokorzeniem było dla 13-latki to, że owi chłopcy rozpowiedzieli w szkole, gdzie
i jak bardzo jestem owłosiona. Też to takie normalne i zupełnie niekrępujące?
Teraz by mnie już nic takiego nie ruszyło, ale wtedy z rozpaczy przez tydzień
nie chodziłam do szkoły.
Przepraszam za tak długi post, ale wkurza mnie, że niektóre mamy potrafią tak
łatwo oceniać innych, bo ich dzieci są "tak dobrze wychowane", choć mnóstwo
problemów nie ma z tym nic wspólnego (jak widać po moim przykładzie)

[nunik]

He he to mi nie pozostaje nic innego jak przyzwyczaić się do haseł mojego
dziecka. Bo buzi to raczej mu nie zamkniemy nadaje 24 na dobę.
Nam pozostaje filtrować wiadomości i po prostu o pewnych rzeczach przy niej nie
rozmawaić a nie zawsze to się udaje chyba tylko jak śpi albo jest w przedszkolu.
Co do różnych ciekawych tekstów to we wrześniu jak przywitała tatusia swoimi
super słodkimi zwrotami to aż przedszkolanka jej Pani wyszła z gabinetu
Dyrektora zobaczyć kto tak nadaje.


A rozmów o pieskach, kupkach itp rzeczach to ja się nie boję.
No a zdaniem sąsiadek to my się zbytnio nie przejmujemy.
Żyjemy swoim życiem czy to komuś odpowiada czy nie.

[agnieszka_gk]

nunik napisała: "Nam pozostaje filtrować wiadomości i po prostu o pewnych
rzeczach przy niej nie rozmawaić a nie zawsze to się udaje chyba tylko jak śpi
albo jest w przedszkolu".

My tą zasadę stosujemy od momentu, kiedy córka skończyła roczek - niestety nie
rozmawiamy o bardzo wielu rzeczach przy niej, nawet wydających się kompletnie
neutralnymi - np. plany wyjazdów, gdyż ona od razu to podłapuje i albo dopytuje
się kiedy, albo denerwuje, że nie jedziemy, albo niepokoi się, że któres z nas
wyjedzie itp. Nigdy też w jej obecności nie komentujemy zachowań/sytuacji
naszych znajomych, czyli nie opowiadamy i nieplotkujemy. I nigdy nie mówimy o
niej przy niej, chyba, że są to zupełne drobiazgi typu że w przedszkolu dziś
dostała medal za sprzątanie lub jest to konieczne, np. u lekarza.

[mama303]

agnieszka_gk napisała:

> nunik napisała: "Nam pozostaje filtrować wiadomości i po prostu o pewnych
> rzeczach przy niej nie rozmawaić a nie zawsze to się udaje chyba tylko jak
śpi
> albo jest w przedszkolu".
>
> My tą zasadę stosujemy od momentu, kiedy córka skończyła roczek - niestety
nie
> rozmawiamy o bardzo wielu rzeczach przy niej, nawet wydających się kompletnie
> neutralnymi - np. plany wyjazdów, gdyż ona od razu to podłapuje i albo
dopytuje
>
> się kiedy, albo denerwuje, że nie jedziemy, albo niepokoi się, że któres z
nas
> wyjedzie itp. Nigdy też w jej obecności nie komentujemy zachowań/sytuacji
> naszych znajomych, czyli nie opowiadamy i nieplotkujemy. I nigdy nie mówimy o
> niej przy niej, chyba, że są to zupełne drobiazgi typu że w przedszkolu dziś
> dostała medal za sprzątanie lub jest to konieczne, np. u lekarza.

To kiedy zaczynacie normalnie ze soba rozmawiać?
Przesada w druga strone tez nie jest dobra, dziecko to członek rodziny i
naturalna rzecza jest że uczestniczy w jej zyciu.

[nunik]

Nasze tak uczestniczy w zyciu że koniecznie chce auto z 4 poduszkami i kołderką
dla pieska. My planujemy tylko kupić nowe auto.

[d.o.s.i.a]

Mam wrazenie, ze w wielu rodzicach pokutuje jednak przekonanie, ze w mniejszym
lub wiekszym zakresie, ale dzieci jednak glosu nie maja...

No bo czy jest normalne to, ze "nie mowimy o dziecku o pewnych rzeczach"
dotyczacych, jakby nie bylo rodziny? To dziecko nie ma prawa uczestniczyc w
rozmowie na temat planowanych wyjazdow, zakupu samochodu? Nikt nie mowi, ze od
razu ma o wszystkim decydowac, ale chyba ma prawo byc czescia rodziny?
U mnie w domu tak bylo, ze rodzice absolutnie ze mna niczego nie omawiali - o
tym, ze jechalam na oboz dowiadywalam sie jak mama zaczynala pakowac moje
rzeczy i nawet do konca nie wiedzialam, gdzie jade. O zakupie samochodu, czy
czegokolwiek tez nigdy ze mna nie rozmawiano. Stawiano mnie zawsze przed
faktami dokonanymi. Skutek? Ja tez stawiam rodzicow przed faktami, jako
nastolatka nie mowilam im NIC, moi rodzice nie wiedzieli o mnie nic.

Dziecko jest czlonkiem rodziny i zasluguje na uczestnictwo w jej zyciu, a nie
jedynie na rozmowy o ptaszkach i pieskach (chociaz jak widac, nawet te o
pieskach sa ryzykowne dla niektorych mam).

Szkoda, ze niektorzy rodzcie nie traktuja swoich dzieci jak normalnych,
rozumnych ludzi.

[agnieszka_gk]

d.o.s.i.a napisała:

> Mam wrazenie, ze w wielu rodzicach pokutuje jednak przekonanie, ze w
mniejszym lub wiekszym zakresie, ale dzieci jednak glosu nie maja...

MOje filtrowanie tematów rozmów nie wynika z faktu, że "dziecko nie musi nic
wiedzieć", tylko z etapu jej rozwoju i specyficznego interpretowania wielu
wyrywkowo zasłyszanych tekstów. Podczas rozmów na jakiś temat pada np. mnóstwo
wątpliwości, obaw, zastrzeżen itp. ze strony jednego z rodziców, które później
w formie zwielokrotnionej mogą przekładać się na odbiór danej decyzji przez
dziecko. Co innego jest rozmowa konkretna - np. kupujemy mieszkanie i jeździmy
wspólnie i oglądamy, i omawiamy co nam się podoba a co nie, a co innego rozmowa
nt. decyzji czy w ogóle się przeprowadzić ze wszystkim ZA i PRZECIW. Resztę
argumentów napisałam w poprzednim poscie.
I raczej nie przyrównywałabym sytuacji braku rozmowy ze szkolnym dzieckiem a z
4-latkiem.

[scher]

d.o.s.i.a napisała:

> No bo czy jest normalne to, ze "nie mowimy o dziecku o pewnych rzeczach"
> dotyczacych, jakby nie bylo rodziny?

Tak, jest to normalne, a ty masz wyraźnie zapędy pajdokratyczne. Dziecko w
wieku przedszkolnym nie jest wystarczająco dojrzałe, by w pełni rozumnie
uczestniczyć w życiu rodziny. Twoi rodzice przesadzali w jedną stronę (bo jakąś
patologią jest dla mnie informowanie dziecka w dniu wyjazdu o wyjeździe albo
programowe nieomawianie ważnych spraw rodziny z dzieckiem starszym), ty zaś
przesadzasz w drugą stronę.

[d.o.s.i.a]

Nie twierdze, ze z 4-letnim dzieckiem nalezy omawiac kwestie dotyczace
inwestycji finansowych. Bo i tak nic z tego nie zrozumie. Ale nie nalezy go
wykluczac z rodziny tylko dlatego, ze jest male i "nierozumne". Bo potem,
wlasnie jak cos podchwyci, podslucha, to bedzie rodzicow meczyl (takze
publicznie) o wytlumaczenie.

[scher]

d.o.s.i.a napisała:

> nie nalezy go wykluczac z rodziny

Mam wrażenie, że wątek jest jakby o czymś innym.

[d.o.s.i.a]

Watek juz dawno zrobil sie o czyms innym...

[agnieszka_gk]

mama303 napisała:

> To kiedy zaczynacie normalnie ze soba rozmawiać? Przesada w druga strone
tez nie jest dobra, dziecko to członek rodziny i naturalna rzecza jest że
uczestniczy w jej zyciu.

A co to znaczy normalnie ? Uważam, że nie wszystkie tematy są odpowiednie do
rozmowy przy 4-letnim dziecku, zwłaszcza przy wrażliwym dziecku. Niemal
sztandarowe są juz przykłady, gdy rodzice obgadują bliskich znajomych a potem
sa zdziwieni, że dziecko to ujawnia przy wspólnym spotkaniu. To samo dotyczy
np. narzekania na dziecko w jego obecności, że jest takie i owakie, w co
dziecko potem podświadomie się wpisuje, a matka nakręca się nadal, że jest
coraz gorzej.
Staram się nie przesadzać i wiem, że dziecko jest członkiem rodziny, i
rozmawiamy razem np. na temat formy spędzania czasu czy mnóstwa codziennych
spraw. Ale o wielu sprawach wolę porozmawiać bez jego uczestnictwa, dla jego
dobra i dla spokojnej atmosfery rozmowy (dziecko potrafi często przerywać,
dopominac się uwagi, zwłaszcza wieczorami, gdy wreszcie wszyscy jesteśmy w
komplecie). U dziecka drobnostki mogą urastać do wielkich spraw,
interpretowanych w dziecięcy sposób, mogą tez wywoływać lęki, niepokój,
zagubienie. Można bardziej lub mnie filtować tematy rozmów znajac swoje
dziecko, ale nie ma się potem co dziwić, że dziecko wystrzeli z nieodpowiednim
pytaniem czy komentarzem...

[d.o.s.i.a]

> A co to znaczy normalnie ? Uważam, że nie wszystkie tematy są odpowiednie do
> rozmowy przy 4-letnim dziecku, zwłaszcza przy wrażliwym dziecku. Niemal
> sztandarowe są juz przykłady, gdy rodzice obgadują bliskich znajomych a potem
> sa zdziwieni, że dziecko to ujawnia przy wspólnym spotkaniu. To samo dotyczy
> np. narzekania na dziecko w jego obecności, że jest takie i owakie, w co
> dziecko potem podświadomie się wpisuje, a matka nakręca się nadal, że jest
> coraz gorzej.


To nie jest kwestia tego czy mowi sie to przy dziecku, tylko czy sie w ogole
mowi. Obgadywanie znajomych przez rodzicow niestety nie wplynie pozytywnie na
dziecko, bez wzgledu na to jak bardzo beda sie starali nie robic tego przy
dziecku. Dziecko bierze przyklad z gory. A trudno sobie wyobrazic, aby rodzice
byli w stanie stuprocentowo kontrolowac sytuacje i mowic przy dziecku tylko
rzeczy mile. Smiem twierdzic, ze ludzie, ktorzy namietnie obgaduja znajomych,
nawet sobie z tego nie zdaja sprawy i beda to robic przy dziecku. W przeciwnym
razie po prostu trzymaliby buzie na klodke.

Zreszta smieszy mnie to, ze rodzice wymagaja od dziecka trzymania buzi na
klodke, podczas gdy oni nie potrafia sie powstrzymac przed obgadywaniem
znajomych...

Zgadzam sie, ze nie wszystkie tematy nadaja sie uszu dziecka, ale mimo wszystko
ma ono prawo znac chocby skrotowe relacje. Natomiast kwestie wyjazdow,
samochodu to nie sa tematy, przy ktorych dziecka byc absolutnie nie powinno. A
jezeli zadaje pytania - no coz, posiadanie dzieci laczy sie z pewnymi
obowiazkami wobec nich. Wychowanie to nie tylko wydawanie rozkazow, ale takze
uczestniczenie w rozwoju. A czescia rozwoju dziecka jest zadawanie pytan. I
mysle, ze im bardziej dziecko czuje, ze jest rownym partnerem tym mniej pytan
zadaje.

[aluc]

wracając od tematu nie pojmuję twojego skrępowania, bo dotąd żaden z tematów
poruszanych przez moje dzieci publicznie (łącznie z tym, że ta pani jest
taaaaka gruba) nie wprowadził mnie w stan skrępowania, ale widać mało wrażliwa
jestem

nie sądzę natomiast, że zwrot "nie życzę sobie rozmawiać na dany temat na
klatce" albo "o tym wolno mówić tylko w domku" jest właściwą reakcją,
zdecydowanie lepiej powiedzieć gadulcowi "porozmawiamy o tym w domu, dobrze?",
bez złości i zniecierpliwienia, natomiast stanowczo, a tłumacząc przyczyny
raczej argumentowałabym, że sąsiadki niekoniecznie są ciekawe tego, co się u
was w domu dzieje (chociaż rzeczywistość pewnie jest dokładnie odwrotna he he),
w końcu póki nie powie, gdzie w domu pieniądze trzymacie i ile, to takie
gadulstwo raczej nieszkodliwe jest

dzieci głupie nie są i kilkulatek potrafi zmieniany po tysiąckroć temat
sprowadzać do skutku na właściwe tory

Nunik,

[karola1008]

mnie tam wydaje się oczywiste, że o pewnych rzeczach po prostu mowić publicznie
nie należy. O tej przysłowiowej menstruacji czy defekacji, czy szerzec-
fizjologii człowieka, właśnie na przykład. Jedna i druga to rzeczy normalne i
zwyczajne, zdarzające się codziennie lub co jakiś czas, wszystkim-albo
określonej grupie ludzkości. Dzieci są ciekawe i to naturalne, ale szczerze
mówiąc nie mam ochoty informować pasażerów autobusu, którym jadę, że okres mi
się właśnie zaczyna, albo kończy. To moja prywatna sprawa. Co oczywiście NIE
znaczy, że się rumienię, gdy u pana w kiosku kupuję podpaski. Tak samo nie
obwieszczam na podwórku radośnie:"Wiecie, dziś wlanęłam takiego klocka, że aż z
wystawał poza deskę klozetową". Mój synek jest bardzo ciekawski, kwestie
związane z kobiecą i nie tylko, fizjologią, staram mu się w sposób przystępny
dla jego wieku wytłumaczyć. Ale też staram się mu tłumaczyć, że o pewnych
sprawach publicznie się nie mówi, bo są to sprawy prywatne. Ostatecznie nie
załatwiamy się na środku chodnika, prawda? Ale jesli dziecko zapyta publicznie,
czy wszyscy panowie mają włoski na sisiaku, to lepiej najpierw spokojnie
odpowiedzieć, że owszem i od razu uprzedzic, że pogadamy o tym szczegółowo w
domku, bo mały ciekawski może wywiercić dziurę w brzuchu. I zająć dziecko czymś
innym, nie tylko ze względu na nasze własne skrępowanie. Naprawdę nie wydaje mi
się, aby np. ludzie w autobusie czy w kolejce po kiełbaskę mieli ochotę
zapoznawać się ze szczegółami wczorajszego wypróżniania się naszego dziecka.
Warto by czasem pomyśleć nie tylko o tym, że jesteśmy tacy bez krępacji, ale
też o tym, że innych coś tam może krępować.
Na koniec przytoczę dwa "fakty autentyczne":
1) wracałam z delegacji pociągiem z dwoma znajomymi panami dystyngowanymi, w
szacownym wieku. W przedziale siedziała z nami naprawdę sympatyczna na oko
dziewczyna w ciąży, lat ok. 30. I odkąd wsiedliśmy do przedziału, prowadziła ze
swoją matką przez komórkę rozmowę na temat fizjologii ciąży własnej i w ogóle.
Padały teksty typu: ból jajników, zwiększenie wydzieliny (sory za dosłowność,
ale tak było). Widziałam, że moi towarzysze po prostu cierpieli męki
zażenowania. Oczywiście i ból i wydzielina są w ciąży normalne, ale czy
naprawdę ta dziewczyna musiała na ten temat dyskutować w pociągu? Panowie w
końcu wyszli na korytarz, a ja naprawdę najdelikatniej jak umiałam, poprosiłam
ją, by jednak o tym nie mówiła publicznie.
I druga historia, opowiedziana mi przez koleżankę:
Ma ona znajomych, bardzo kulturalnych, no w ogóle kultura wysoka. Niestety
zepsuł im się kiedyś samochód i musieli podróżować metrem, mieszając się z
plebsem. Mają dwoch synków, bliżniaków, wtedy ok. 7 lat. Chłopcy tłoczyli sie w
wagonie, wymieniając uwagi jak poniżej:
-Ciasno.
-No, ciasno.
-I śmierdzi.
-No, śmierdzi. Ktoś dupy nie umył.
I tym optymistycznym akcentem kończę, pozdrawiając wszystkich. Kasia
P.S. Jeśli chodzi o przypadki, gdy dziecko skarży się na smród, to nie mam mu
za złe. Niech się wstydzi ten, kto śmierdzi.

[moniqep]

Moje 3 letnie dziecko spytalo sie mnie w kosciele "czy ksiadz ma siusiaka?".
Grzecznie,cicho odpowiedzialam: "tak, ksiadz jest mezczyzna wiec ma siusiaka"
Moje dziecko zapytalo,dostalo odpowiedz i temat sie wyczerpal. Mysle,ze nawet
jesli ktos slyszal nasza rozmowe to bardzo sie nie zbulwersowal. Dla 3 latka
cipcia,siusiak,reka ,noga,glowa czy uszy to po prostu czesci ciala.

[moniqep]

Moje dziecko jeszcze nie posiadlo wyczucia tematu,czy sytuacji. Lubi rozmawiac z
obcymi i wszystko im opowiadac. Kiedys byla na spacerku z babcia. Babcia
potrzebowala szybko wrocic do domu za potrzeba. Tak wiec moje dziecko wracajac z
placu zabaw do domu napotkanej osobie opowiedziala,ze szybko musi wracac z
babcia do domu bo babci sie zachcialo kupe.
Rozumiem wiec problem. Trzeba dziecko nauczyc ,ze o pewnym sprawach nie mozna
rozmawiac swobodnie z nieznajomymi.

[dorota.konowrocka]

Ktoś tu już pisał, że dobrze jest udzielać odpowiedzi szeptem i na ucho.
Czterolatka powinna podchwycić konwencję, chyba że chce zaeksperymentować i
głośno powtórzyć, co powiedziałaś, dla zgrywu, ale wtedy szeptem i na ucho do
skutku, myślę, że w pewnym momencie załapie. U mnie zadziałało w przypadku
niespełna trzylatka, który teraz przychodzi do mnie i np. baardzo cichutko mówi,
że chce kupę i żebym poszła z nim do łazienki (w gościach, bo w domu obsługuje
się sam).

Myślę, że nie ma co napadać na autorkę wątku, ze nie chce omawiać pewnych
kwestii. Każdy z nas ma prawo do indywidualnej wrażliwości. Mnie też peszą różne
rzeczy i dziecko, jak każdy człowiek, musi sie nauczyć to szanować. To nie
chodzi o jakiś trening trzymania jezyka za zębami, ale o zwykłe sprawy - to, że
mama chodzi po domu nago to nie znaczy, że trzeba o tym wszystkim powiedzieć, i
nie jest to również powód, by po domu NIE chodzić nago (wide post o nie sikaniu
do umywalki - a czemu nie? jak kogoś to bawi, ale może nie chce tego
wszystkim obwieszczać?) To jak z seksem - nie uprawiam publicznie, ale to nie
powód, żeby nie uprawiać w domowym zaciszu ) A menstruacja moim zdaniem nie
jest tematem do omawiania głośno w kolejce, choćby dlatego, że nie każdy (np.
ja) jako członek kolejki ma chęć tego słuchać. Normalna sprawa.

Także ja polecam po prostu mówienie szeptem do ucha. W sumie chyba lepiej
odpowiedzieć od razu, bo dzieci rzeczywiście drążą do skutku. Odpowiedzieć dwoma
zdaniami i dodać, że jak będzie chciało, to pogadacie jeszcze o tym w domu.

A swoją drogą, jestem zdania, że rodzic też człowiek i ma czasem prawo
odpowiedzieć po prostu "Nie chcę o tym z Tobą rozmawiać, nie czuję się na
siłach, może tata/ciocia będą chcieli o tym z Tobą porozmawiać". Jasne, w miarę
możliwości trzeba odpowiadać, ale jak ktoś naprawdę nie czuje sie na siłach (np.
ja ostatnio poległam, gdy trzylatek zapytał mnie, co to jest prezerwatywa), to
chyba można odesłać. I błagam, nie mówcie "A gdzie trzylatek usłyszał to
słowo?!" )