matka i nastoletnia córka

[nangaparbat3]

poruszona listem mlodej kobiety na innym forum (psychologia, watek o matce i
córce w hipermarkecie) wysmazylam taki dość dlugi tekst, ktory tu wklejam.
Nie jestem pewna, czy wypada tak robić, ale drugiego takiego postu prędko nie
napiszę, a zalezy mi na temacie.

Podobno starozytni Grecy miłość miedzy matka a córką uwazali za najdoskonalszą.
Chodzi mi po glowie takie określenie, stare i pewnie wschodnie - światlo moich
oczu - o córce właśnie.
Kiedy czytałam Twoj list myślalam o tym, jak często u nas (nie wiem po prostu,
jak jest w innych krajach) matki upokarzają, ponizaja swoje córki.
Moja dobra znajoma, pani wykształcona, humanistka pracujaca nobliwym instytucie
naukowym, o swojej corce, kóra zreszta bardzo kocha, mawiala (gdy ta była
nastolatką) "gó..ara". I bez złych intencji.
W najlepszej - jestem tego pewna - wierze matki mowią (wykrzykują) do corek:
żebys mi tylko z brzuchem nie przyszła!
Córka ma balagan w szafie? wchodzimy do jej pokoju, otwieramy szafę i wygarniamy
zawartość na podłogę: sprzataj!
I te matki nie chca xle - powtarzaja gesty, słowa, postawy, emocje którymi
uraczyły je ich matki, a te - ich matki, i tak dalej, jak w Biblii -
przekleństwo do siodmego pokolenia.
Jest taka piekna i madra ksiazka amerykańskiej terapeutki (Mary coś -
pozyczyłam, nie sprawdzę) "Ocalic Ofelie". O tym, jak kruche sa mlode
dziewczyny, jak potrzebuja akceptacji, zainteresowania, czulości. Jak malo ich
dostaja.
Jest im nieporównywalnie trudniej niz poprzednim pokoleniom kobiet - tamte zyły
w świecie w aspekcie hierarchii wartosci uporządkowanym, stabilnym, wiedzialy,
czego swiat od nich oczekuje. Teraz rózne systemy wartosci funkcjonuja obok
siebie i wszystkie usiłuja - i skutecznie - wywierac wpływ na mlode osoby. Wiec
im trzeba o wiele więcej niz dawniej mądrego wsparcia od najblizszych,
zrozumienia i ciepła. Kto ma je dać? Ktoś, kto sam tego nie zaznał? a do tego
jest przeciazoną, znerwicowana najczęsciej kobietą, plus minus czterdzieści, do
której zewszad wygladaja spreparowane zdjecia rozneglizowanych dwudziestolatek?
Skad taka matka ma brac siły? Madrala powie: od kochajacego meza.
No comments.
Potem wybuchamy świetym oburzeniem - badania wykazują, ze coraz więcej jest
agresywnych, zdemoralizowanych dziewcząt. najłatwiej ocenic, napietnować,
odrzucić.
Ale przecież to nasze, dorosłych, dzieło. Jak mawia moja przyjaciołka - mlodzież
to nie desant spuszczony przez kosmitow.

[asidoo]

Zgadzam się.
Zastanawiające jest dla mnie takze to, że pokolenie współczesnych matek
rywalizuje z nastolatkami na stroje. Dawniej kobieta w średnim wieku (40 lat i
więcej) ubierała się po prostu elegancko, teraz te kobiety chcą wyglądać jak ich
córki - pstrokacizna, balejaże i obcisłości. Córki traktują gorzej niż
koleżanki, bo to przecież tylko gó..ary...
Nie wspierają młodych kobiet, tylko je poniżają. Wiele takich przypadków widzę i
szkoda mi tych młodych dziewczyn, że mają takie matki.

[mama303]

asidoo napisała:


> Zastanawiające jest dla mnie takze to, że pokolenie współczesnych
matek
> rywalizuje z nastolatkami na stroje. Dawniej kobieta w średnim
wieku (40 lat i
> więcej) ubierała się po prostu elegancko, teraz te kobiety chcą
wyglądać jak ic
> h
> córki - pstrokacizna, balejaże i obcisłości. Córki traktują gorzej
niż
> koleżanki, bo to przecież tylko gó..ary...
> Nie wspierają młodych kobiet, tylko je poniżają.

łomatko, przeraziłam się. Mam zupełnie inne obserwacje.

Przerazilam sie

[kicia031]

Dawniej kobieta w średnim wieku (40 lat i
> więcej) ubierała się po prostu elegancko, teraz te kobiety chcą
wyglądać jak ic
> h
> córki - pstrokacizna, balejaże i obcisłości.

Dobiegam 40 i eksponuje swoje rewelacyjna figure w obcislych
strojach, czasami pstrokatych ) Czy moge uniknac totalnego
potepienia zapewniajac, ze nie mam balejazu (choc moim zdaniem
przystoi on bardziej kobiecie dojrzalej, niz nastolatce, ale de
gustibus...)

Na szczescie nie mam corki, tylko pasierbice )

[cynta]

eeeeeeeee to jestes o.k., nawet balejaz mozesz sobie zrobic... :o)))

[asidoo]

Na brak gustu nic nie poradzisz.

[mgla_jedwabna]

Hmm, Basiaaa4 od dłuższego czasu wstawia na różnych forach teksty o tym, że traktuje swoje dzieci jak pieski na smyczy. Pamiętam wypowiedzi o tym, jak to każe swoim córkom pokawywać indeks po zaliczeniu semestru, albo dwudziestokilkuletniej dziewczynie wracać o 22, bo skoro mieszka z matką to ma się jej słuchać.

Sama nie wiem, co mi bardziej podnosi ciśnienie: wypowiedzi tej niedojrzałej emocjonalnie paniusi czy odpowiedzi forumowiczów. Najczęściej sprowadzają się do dwóch rodzajów: "jaka ta dzisiejsza młodzież rozwydrzona" (no comments) i "jak ta córka taka niby dorosła, to niech się wyprowadzi".

To drugie już skomentuję. wiele tak mówiących osób zapomina, że w dzisiejszych czasach dorosłość w sensie prawnym i emocjonalnym nie jest jednoznaczna z samodzielnością ekonomiczną. To dlatego, że teraz dużo więcej osób niż kiedykolwiek studuije zamiast iść do pracy po maturze. A terroryzowanie kogoś mówiąc "jak ci się nie podoba to się wyprowadź" to jest przemoc ekonomiczna. To taka sama przemoc, jak w rodzinie, gdzie żona chodz na pasku męża, bo to on zarabia pieniądze. Nawet nie musi jej bić, wystarczy, że powie "jak ci się nie podoba, to się wyprowadź" i ona już zrobi wszystko, do czego jest zmuszana.

Basiaa4 nie powinna się dziwić. Znamy wszyscy teorię dziecka-garnka (co włożysz to wyjmiesz). Jeśli "wychowuje" córkę biciem (jeśli potrafiła przyłożyć jej publicznie, z pewnością miała to "przećwiczone w domu"). Poza tym co do "pyskowania" córki. Hmm, nie byłomnie tam i nie wiem, czy było to wulgarne wyzywanie, czy tylko mówienie zirytowanym głosem (każdy ma prawo się zdenerwować). Ale pytam: od kogo ta córka miała się nauczyć kulturalnego dialogu? Od policzkującej ją publicznie matki? Poza tym nie sądze, by do tej pani docierało jakiekolwiek cywilizowane argumentowanie, skoro dla niej dorosła kobieta, jest kimś, kto "pyskuje" i kogo trzeba "przywołać do porządku". Czy ja czytam o pięciolatku, który nie chce założyć czapeczki?

Dwudziestokilkulatka nie pyskuje, tylko ma swoje zdanie. A jeśli matka nie otrafi tego zakceptować, to powinna się leczyć. Aha, swoje zdanie to jest coś, co wynika z wieku i poziomu dojrzałości, a nie stanu finansów (pozwalającego na wyprowadzkę).

Basiaa4 jest osobą nie panującą nad sobą, za to próbującą panować nad swoimi dziećmi, jakby były malutkie. Mówię tu o traktowaniu studentek jak pierwszaków, sprawdzaniu indeksów jakby to był szkolny dzienniczek uwag. Swoje zapędy uzasadnia przewagą ekonomiczną, co jest - przy tej skali konfliktu - podłością. Pozostaje tylko współczuć jej córkom i życzyć im jak najszybszego usamodzielnienia się. Założę się, że za rok-dwa będziemy czytać posty Basi, jak to "mja niewdzięczna córka zwiała za ocean".

Na miejscu tej córki nie uciekałabym z supermarketu. Ja obezwładniła agresywną kobietę, która mnie zaatakowała (tak, to pewnie wymagałoby użycia siły) i wezwała policję. O ile nie zamordowałabym kogoś takiego w afekcie dobre parę lat wcześniej, w bardziej niedojrzałym i niezrównoważonym wieku.

[olamazur]

mgla_jedwabna napisała:

> Hmm, Basiaaa4 od dłuższego czasu wstawia na różnych forach teksty
> o tym, że...

Jesteś pewna, że tu to chciałaś napisać? Jaka znów u licha Basiaaa4?
Bywam sobie często na tym forum, ale ani Basiaaa4 ani Ciebie,
mgla_jedwabna, nie kojarzę. Coś Ci się musiało pomylić.

[mgla_jedwabna]

Basiaa4 to autorka wątku z psychologii, do którego nawiązała Nangaparbat. Tego o scenie w hipermarkecie.

A mnie nie musisz pamiętać - nie spędzam całych dni na forum, pojawiam się od czasu do czasu. Ale niektóre wątki i ich autorzy potrafią zapaść mi w pamięć - tak jak ten pani B. o kontrolowaniu dorosłych córek.

[cynta]

Jestem matka 3 nastoletnich corek i jednej w zerowce: O wiekszosci moglabym
powiedziec ze sa zrenica mojego oka, o jednej nie moge.... Dzis jeszcze nie wiem
czy to genetyka czy jej choroba czy nasze bledy czy zwykala nieprzystawalnosc
charakterow ale dziecko mi nie lezy i ja jej tez nie... Zastanawiam sie czy jest
jakis prog po przekroczeniu ktorego mozna dziecka i rodzica nie kochac... czy na
milosc rodzicielska trzeba sobie zasluzyc? a na milosc dziecka tez? dlaczego
jest tylko przykazanie o szanowaniu (kochaniu?) rodzicow a o dzieciach nie ma...
bo mozna ich nie sznowac (=kochac) czy bo ta milosc jest dana i nie trzeba na
nia przykazania sama jest.... czy ma znaczenie ze to corka?

[nangaparbat3]

Moze to ta srodkowa?

[cynta]

jest ich w sumie 4 wiec srodkowa trudno znalezc :o)) Z tych trzech
starszych to ta najmlodsza... moze ma znaczenie ze ma cukrzyce???
nie mysle...ale jest coraz gorzej...dla innych jest o.k. tzn. dla
obcych, w rodzinie przesladuje mala, cale zycie zarla sie z ta
srodkowa i ma staly konflikt ze mna, ojca naciaga na forse...

[nangaparbat3]

Strasznie smutne.
A kto ja kocha? Tak zeby czuła, że ktoś jest po jej stronie? I ile ma lat?
Przepraszam, ze tak wypytuje, ale jakoś ciezko mi sie zrobiło.
Może miała byc chlopcem?

[cynta]

Chyba kocha ja tatus, jak sie daje na forse naciagac... Wiem ze to
smutne ale ja sie juz uodpornilam, kazdy moj wysilek byl
niezauwazony i zdeptany, zwyzywany po to tylko aby osiagnac jakis
okreslony zysk typu wyjscie z kolezankami. My jestesmy jej potrzebni
do zaspakajania jej potrzeb: kupowania ubran, pokoju swojego, czeku
na to czeku na tamto w szkole... a do radosci, przyjacielskosci
jakichkolwiek uczuc sa znajomi. Niestety jest tak pozbawiona
logicznego myslenia ze chyba uwaza ze jej to wystarczy do zycia.
Poniewaz ona wzbudza we mnie bardzo negatywne i agresywne reakcje
doszlam do wniosku ze lepiej jej zrobi jak ja sie nia nie bede
zajmowac i probowac jej wychowywac. Nie nie miala byc chlopcem, ja
nie lubie chlopcow :o)) dziewczynki uwazam za ciekwaszy material do
wychowywania, ale z ta mi zdecydowanie nie wyszlo :o(

[nangaparbat3]

Podobno dla dzieci najgorsza jest obojetność rodziców.
Dlatego te, ktore czuja się nie dość zauważane, broją, zeby tylko ktos zwrócił
na nie uwagę.
Pewna starsza lekarka opowiadała mi, ze w czasach, kiedy matkom nie wolno było
siedzieć z dziecmi w szpitalu, niemowleta, ktore dłuzej w nim przebywaly, lubiły
kiedy im robiono zastrzyki. Bo ktos sie nimi zajmował, dotykał, moze nawet
zagadał czy pogłaskał.
Jeśli piszesz prawdę, ze nie chcesz się corką zajmować ani jej wychowywać, to
zanczy, ze ja calkiem odrzucasz. To gorsze od porzucenia, ktore dzieje sie raz -
a Twoja córka wciąż na nowo dowiaduje się, że jej nie chcesz.
Nie próbuje nawet zgadywać, gdzie przyczyna. Mysle jednak, ze powinnaś cos z tym
zrobić - sprobowac terapii po prostu. Bo tak jest, to się nie moze dobrze skończyć.

[asidoo]

A ja współczuję twojej córce takiej matki. Szczerze współczuję!

[cynta]

A moze chociaz wytlumaczysz czego dokladnie jej wspolczujesz? takie na wiatr
rzucane stwierdzenia nic nie wnosza do dyskusji.
Sytuacja taka wytworzyla sie przez lata i nie ma miejsca od wczoraj. Myslisz ze
nie probowalam? na tyle sposobow ile moglam wymyslic a ja w koncu tez jestem
czlowiekiem...Ona ma juz 16 lat i doskonale rozumie co robi, to nie malenkie
dziecko ktore nie kuma rzeczywistosci. Swoja droga ciekawam co ty bys zrobila?

[nangaparbat3]

Cynta, znam panią, która dowalała swoim dziciom. Poszla do dobrej
psychoterapeutki i powiedziała: proszę mi pomoc, nie chcę krzywdzic moich dzieci.
Ty jesteś - i zawsze byłaś - od corki starsza, dojrzalsza, silniejsza,
mądrzejsza, Ty zawsze miałaś (choc pewnie juz nie masz) nad nią władzę. To
naprawdę na Tobie spoczywa odpowiedzalność, ja rozumiem, ze probowalaś i nie
wychodziło, że masz dość - ale przecież gdybys zobojetniala juz tak całkiem, nie
pisałabys do nas tego wszystkiego, prawda? To oczywiste, ze sama nie dasz rady -
poszukaj pomocy, ale nie w znaczeniu jak wplynac na corkę, tylko jak zmienic
siebie, zeby przestac ją odrzucać.
a szesnascie lat to i duzo, i bardzo mało. Można jeszcze wiele zepsuć, ale tez
niejedno naprawić.

[wieczna-gosia]

Dzis jeszcze nie wie
> m
> czy to genetyka czy jej choroba czy nasze bledy czy zwykala nieprzystawalnosc
> charakterow ale dziecko mi nie lezy i ja jej tez nie... Zastanawiam sie czy jes
> t
> jakis prog po przekroczeniu ktorego mozna dziecka i rodzica nie kochac... czy n
> a
> milosc rodzicielska trzeba sobie zasluzyc? a na milosc dziecka tez? dlaczego
> jest tylko przykazanie o szanowaniu (kochaniu?) rodzicow a o dzieciach nie ma..
> .
> bo mozna ich nie sznowac (=kochac) czy bo ta milosc jest dana i nie trzeba na
> nia przykazania sama jest.... czy ma znaczenie ze to corka?

cunto, mam dwie nastoletnie corki i gdybym o ktorejkolwiek miala kiedys
powiedziec "ona mi nie lezy i ja jej tez nie" to poglalabym do psychologa ze
soba a jak trzeba to z nia. Mam 3 letniego syna, ktory spadl na mnie po 4
corkach i wybralam sie do psychologa, bo zaczynalam miec tendencje do uwazania
ze tak mnie meczy "bo to chlopiec".
Szczegolnie szukalabym fachowej pomocy, gdybym nie byla w stanie nazwac problemu
(tzn konkretnie CO mi w niej przweszkadza a co jej przeszkadza we mnie)

Uwazam ze jesli dziecko traktuje rodzicow jako dostarczycieli karmy i ciuchow to
cos zostalo zwalone w wychowaniu i wzajemnych relacjach. I wcale nie sadze ze
psycholog bedzie zlotym srodkiem, a pozniej sielanka i zyli dlugo i szczesliwie-
byc moze cos jet zwalone w takim stopniu, a charaktery indywidualne nie
pozwalaja tych przeszkod przejsc. Sama bylam dzieckiem (jedynaczka) ktora
traktowala rodzicow jako dostarczycieli karmy- i uwazam ze zwalili pare spraw i
to powaznie. Ale dzieki temu ze wiem co zwalili, dzieki temu ze rozumiem troche
wiecej- moge ich kochac, moge miec z nimi poprawne stosunki, moge im wybaczyc.
jednej wszakze rzeczy wybaczyc nie moge- ze nie starali sie naprawic naszych
stosunkow. Bo ja- bylam tylko dzieckiem. jako osoba dorosla zrobilam co moglam i
faktycznie nasze relacje sa lepsze. Oni w mojej ocenie nie zrobili wszystkiego (
a pomoc zewnetrzna to nie jest jakies wielkie halo).

[cynta]

Dzieki... moze i pojde do psychologa... choc osobiscie uwazam ze niewiele da sie
zrobic. Gdybym wam opisala moje relacje z 3 innymi corkami to moglyby posluzyc
za przykladowe, tak sadze :o). 2 z nich nie mieszkaja juz w domu i wydaje mi sie
iz pomimo istnienia drazliwych tematow mamy dobre stosunki. Roznice polegaja
w/g. mnie na tym ze po pierwsze one rozumieja moje intencje, widza i wierza ze
robie to co robie dla ich dobra. Czyli:"Posprzataj pokoj" x 10, nie jest
osobistym atakiem i przypier... sie jak uwaza #3, tylko prosba o jakis ludzki
wyglad domu i treningiem w wykonywaniu nieprzyjemnych zadan. I choc do
wszystkich 3 musialam mowic mniej wiecej tyle samo razy, tylko w #3 wzbudza to
agresje i jest to dla niej objaw mojej nienawisci do niej. Po drugie, wydaje mi
sie ze ##1 i 2 rozumieja/czuja "ludzkosc" maminej osoby, znaja moje slabosci i
mocne strony, wiedza kim jestem, co lubie a czego nie (o!! TEN film to sie mamie
napewno nie bedzie podobal), wiedza jakich ludzi lubie co w innych cenie (np.
zapal i poswiecenie do nauczania, wszystko jedno czego, o nauczycielu: " Na
pewno bys tego nauczyciela lubila, z taka pasja opowiadal o... i bardzo nam sie
podobalo). #3 zaczyna wszystkie zdania od "ja" i dalej juz nie siega.... To jest
chyba sedno sprawy: ja nie moge zniesc jej egocentrycznosci i egoizmu. Bycie
samolubnym jest cecha ktorej nie trawie a ona na dodatek nie posluguje sie
logika i nie widzi ze najzwyczajniej w swiecie czasami oplaca sie byc milym i
cos dla kogos zrobic. A ze wierze w genetyke musze przyznac ze dostala to po
dziadkach i pra...

[verdana]

Sadzac z osttniego postu podpadła Ci córka, ktora jest Twoim
lustrzanym odbiciem - nie wykonuje twoich poleceń (a wiadomo, mama
ma zawsze rację), nie odgaduje Twoich intencji (a wszyscy domownicy
powinni odgadywać), nie zna Twoich slabosci i mocnych stron i nie
uwzględnia ich w swoich działaniach (a przeciez to inni powinni się
podporzadkować Twoim upodobaniom i charakterowi, a nie odwrotnie),
ma inna opinię niż Ty na temat róznych osób i nie podziela Twoich
wartosci, a o zgrozo! - bardziej liczy się z własnymi.
"JA nie znoszę jej egocentrycznosci i egoizmu" "zaczyna wszystkie
zdania od "ja" - pisze osoba, ktora najwyrażniej ceni w dzieciach
to, ze jest centrum ich swiata.
Ona jest po prostu taka sama jak Ty.

Verdana

[nangaparbat3]

Pojechałaś po bandzie i trafiłaś w sedno. Kłaniam sie nisko.

[cynta]

No Verdana, na Ciebie moglam liczyc ze mi dowalisz, nie zawiodlam
sie a jednak nie umiesz czytac ze zrozumieniem...

verdana napisała:

>
> Sadzac z osttniego postu podpadła Ci córka, ktora jest Twoim
> lustrzanym odbiciem - nie wykonuje twoich poleceń (a wiadomo, mama
> ma zawsze rację)
To nie chodzi o niewykonywanie polecen ale o reakcje na JAKIEKOLWIEK
wymiany zdan. BTW, mam sie jej pytac czy jej zdaniem nalezaloby ten
pokoj sprzatnac???

, nie odgaduje Twoich intencji (a wszyscy domownicy
> powinni odgadywać)
Nikt nie musi odgadywac moich intencji, i nikt tego nie robi. Po
prostu inne dzieci mnie znaja a ona nie.

, nie zna Twoich slabosci i mocnych stron i nie
> uwzględnia ich w swoich działaniach
Jak wyzej, nic nie musi ale dowodzi braku inteligencji i
przywiazania do rodziny
(a przeciez to inni powinni się
> podporzadkować Twoim upodobaniom i charakterowi,

a nie odwrotnie)
A to co ma byc? ja mam sie podporzadkowywac? w koncu do moj dom i
moje zycie tez, moze bysmy tak razem cos zbudowali?

> ma inna opinię niż Ty na temat róznych osób i nie podziela Twoich
> wartosci, a o zgrozo! - bardziej liczy się z własnymi
Priblem polega na tym ze ona nie ma zadnych opini, i nie ma zadnych
wartosci, glowe i p.... dalaby sobie ogolic za przypodobanie sie
obcym ludziom, nam nie musi wedlug niej....

> "JA nie znoszę jej egocentrycznosci i egoizmu" "zaczyna wszystkie
> zdania od "ja" - pisze osoba, ktora najwyrażniej ceni w dzieciach
> to, ze jest centrum ich swiata.
Ciekawe gdzie to wyczytalas??? Cenie w dzieciach to ze maja
charakter, ze sa samodzielne, ze sa inteligentne, ze potrafia
przejac sie kims innym (nie koniecznie mna), ze sa spontaniczne i
robia rozne rzeczy bezinteresownie, i pelno innych zalet. Egocentryk
i nie grzeszacy madroscia czlowiek nie posiada tych cech...

> Ona jest po prostu taka sama jak Ty.
I jest to wniosek wysuniety na podstawie mojego "przykladowego"
postu... brawo! a moze by tak podwyzszyc lot, troszke chociaz???
Moje proby dogrania sie z nia byly wlasnie przykladem egocentryzmu??
Teraz, na koniec doszlam do wniosku ze dywanikiem i spluwaczka nie
jestem i to jest egoizm? hummm, ja mam jeszcze inne dzieci dla
ktorych musze zyc wiec sie tej jednej zadeptac nie dam....
Serdecznosci

[verdana]

Ciekawe, dlaczego tak nienawidzisz córki? Urodzilaś potwora bez
zadnych zalet? Psychopatkę? Nie zastanowilas się, dlaczego corka z
Toba nie rozmawia - i czy istnieja sytuacje, gdzie wina lezy w 100%
po stronie dziecka, a matka jest czysta jak łza? Jest
nieinteligentna, bo nie zna Twoich upodobań? W swoim domu Tobie sie
trzeba podporzadkować - a to nie jest dom Twojej córki także?
Inne osoby lubi i chce im sie przypodobać - a Tobie nie? Czyli
jednak z innymi rozmawia, zna ich upodobania....Ciekawe dlaczego...
W dodatku piszesz, że córka nie jest inteligentna. Jesli to prawda,
to czy to jej wina?
Przykro mi, ale taka skoncentrowana nienawiść do wlasnego dziecka to
nie jest postawa normalna, ktora można zaakceptować. Obawiam się, ze
choroba córki zdetronizowała Cię z pierwszego miejsca w domu -
pojawil się ktoś, kim zajmowano sie bardziej niż Toba -
tatus "naciagany" kupował prezenty, trzeba było o dziecko dbać - a
przecież nie dziecko jest w domu najwazniejsze.
Bardzo to smutne co piszesz. Obawiam się, że dziecko tak
znienawidzone przez wlasna matkę nie będzie już nigdy szczęśliwe. A
Twoja nienawiśc, Twoja opinia o córce wydaje mi sie doskonalym
alibi, ktore ma usprawiedliwić przed Toba sama fakt, ze nie
potrafisz pokochac chorego i krnabrnego dziecka. usprawiedliwia
Twoje zaniedbania.
Pora iść do psychologa, poki jeszcze nie stalo się żadne
nieszczęście.

[mama-nesika]

verdana napisała:

>>Obawiam się, że dziecko tak znienawidzone przez wlasna matkę nie będzie już nigdy szczęśliwe.

Zgadzam się, ralacja matka dziecko jest fundamentam, na którym budujemy wszystkie inne. Udowodniono też, że nasze - kobiet - poczucie własnej wartości - jest adekwatne do tej relacji.

Taka toksyczna relacja obija się na całym dorosłym zyciu... niestety...

[cynta]

verdana napisała:

> Ciekawe, dlaczego tak nienawidzisz córki?
Ja jej nie nienawidze, ona po prostu taka jest
Urodzilaś potwora bez zadnych zalet?
Nieee, dlaczego, ma zalety: jest ladna i ma dobra pamiec (do aktorow
i seriali)
Psychopatkę?
Dlaczego psychopatke ona nie jest psychopatka jest wredna dla
otoczenia to nie to samo
Nie zastanowilas się, dlaczego corka z Toba nie rozmawia
Rozmawia, relacjonuje mi zajecia w szkole itp a zaraz potem wychodzi
do kolezanki...
- i czy istnieja sytuacje, gdzie wina lezy w 100% po stronie
dziecka, a matka jest czysta jak łza?
Nie nie ma takich sytuacji, moja wina lezy w tym kim ja jestem, nie
jestem instytucja do kochania, jestem czlowiekiem, ktorego wysilki
mozna zniweczyc i ktorego uczucie mozna ubic.
Jest nieinteligentna, bo nie zna Twoich upodobań?
Nie, dlatego ze nie laczy przyczyny i skutku, nie widzi zaleznosci,
jest fatalna w matematyce i naukach scislych. Poszukaj sobie
definicji inteligencji ona na bezludnej wyspie przezylaby pare
godzin (bo by jej sie makijaz zmyl :o)

W swoim domu Tobie sie trzeba podporzadkować
Nie, trzeba mnie brac pod uwage, szanowac, widziec co ja dla tego
domu robie, tak! -

a to nie jest dom Twojej córki także? Jest, ale ona kiedys bedzie
miala te wlasnie SWOJ dom a ja juz go mam
> Inne osoby lubi i chce im sie przypodobać - a Tobie nie? Czyli
> jednak z innymi rozmawia, zna ich upodobania....Ciekawe
dlaczego...
Bo nie moze, ja nie reprezentuje tych wartosci co jej przyjaciele a
ona nie rozumie moich

> W dodatku piszesz, że córka nie jest inteligentna. Jesli to
prawda,
> to czy to jej wina?
Niczyja, ludzie sie rodza tacy jak sie rodza... moze i cukrzyca tez
ma na to jakis wplyw... chyba nie myslisz ze mozna kogos "zrobic"
inteligentnym?
> Przykro mi, ale taka skoncentrowana nienawiść do wlasnego dziecka
to nie jest postawa normalna, ktora można zaakceptować.
to nie jest nienawisc, to jest niekompatybilnosc
Obawiam się, ze
> choroba córki zdetronizowała Cię z pierwszego miejsca w domu -
Nigdy go nie mialam, ja tu jestem od zarabiania pieniedzy i
sprzatania a reszta sie zabawia...
> pojawil się ktoś, kim zajmowano sie bardziej niż Toba -
Kto sie zajmowal? przeciez to ja sie zajmuje jej choroba...

> tatus "naciagany" kupował prezenty, trzeba było o dziecko dbać -
Kupowanie prezentow to jest dbanie??? no to ci sie chyba cos
zajaczkuje...
a przecież nie dziecko jest w domu najwazniejsze.
Jak wyzej, ciekawe kto?
Bardzo to smutne co piszesz. Obawiam się, że dziecko tak
znienawidzone przez wlasna matkę nie będzie już nigdy szczęśliwe.
To nie jest nienawisc tylko trzezwe spojzenie na sytuacje

A Twoja nienawiśc, Twoja opinia o córce wydaje mi sie doskonalym
> alibi, ktore ma usprawiedliwić przed Toba sama fakt, ze nie
> potrafisz pokochac chorego i krnabrnego dziecka.
O!! ja ja bardzo kochalam, tak jak i inne moje dzieci ale ostatnie
lata wskazuja ze on tego nie potrzebuje, nie zalezy jej na mojej
milosci, o.k. przezyje
usprawiedliwia Twoje zaniedbania.
Na przyklad jakie?
> Pora iść do psychologa, poki jeszcze nie stalo się żadne
> nieszczęście.
Wszystko przyjme, nie takie numery znam z wlasnego zycia... a
psycholog to mi taki tekst sypnie jak wy to po co :o)))

[nangaparbat3]

Cynta,
psycholodzy nie sypia takich tekstów, psycholog to nie forum netowe.
Z tego co piszesz myslę sobie, ze nie do zaakceptowania dla Ciebie jest
dziewcyzna mniej zdolna niż pozostałe Twoje dzieci, nie spelniajaca Twoich
oczekiwań Ty własciwie całkiem jasno to formułujesz.
Znam takie dzieci, takie matki. Zwlasza z rodzin, gdzie inteligencje i wiedze
ceni się bardzo wysoko - jak u Ciebie.
Nie wiem, czy nienawidzisz córki, wiem, ze ją odrzucasz, ze dajesz jej do
zrozumienia, ze Cię rozczarowała. Zastanawiam się, jakim jeszcze cudem chce Ci
relacjonować, co było w szkole. Jęsli to robi, nawet na Twój wyraźny rozkaz, to
znak, ze jej jeszcze wciąż na Tobie zalezy - nawet gdyby Ci w twarz wykrzykiwała
co innego.

Prosze Cie, poszukaj pomocy.
To ierwsze zdanie:
Ja jej nie nienawidzę, ona po prostu taka jest - po prostu mnie przeraziło.
Cynta, ludzie kochają nieznośne dzieci, niedorozwiniete dzieci, kochają je,
jakie by one nie były - nie kochaja zdemoralizowanych dzieci, ale to dlatego, ze
przyczyną jest brak miłości rodziców.
Prosze Cie, poszukaj pomocy.

[iwucha]

> Wszystko przyjme, nie takie numery znam z wlasnego zycia... a
> psycholog to mi taki tekst sypnie jak wy to po co :o)))


I chyba tu jest największy problem. Lokalizacja winy w córce,
genach, cukrzycy, wszystkich na około i jednoznaczny opór przed
przyglądaniem się SOBIE na drodze interwencji terapeutycznej. Z
takiej postawy nie wyniknie nic dobrego ani dla Ciebie ani dla
córki. Dlatego myśle, że w jakis sposób pasuje Ci ten dziwny stan,
załatwiasz sobie jakieś nieuświadomione problemy własnie poprzez
trwanie w tej relacji z córką. Tylko, że nieruszenie problemu wróci
kiedys do Ciebie jak bumerang. W przyrodzie nic nie ginie.

[nangaparbat3]

Cynta, nie zlość się, Verdana ma racje. Bardzo uwaznie przeczytałam Twoje posty
i musze sie calkowicie zgodzic z jej opinią. To o czym pisze jednoznacznie
wynika z tego, co Ty sama piszesz o Tobie.
Zezlościłaś sie, bo zabolalo, a boli wtedy, kiedy słyszymy prawdę - wtedy
reagujemu najzywiej.
Sama znałam bardzo podobną sytuacje - mądrą, uroczą panią, ktora miala juz
kilkoro doroslych, świetnie wychowanych dzieci, i tę najmlodszą, nastolatkę,
która podniosła bunt. Czytajac Twój post przez chwile nawet zacżęłam sie
zastanawiać, czy Ty to nie ta pani (skadinad ona jest dyrektorem szkoły, a Ty
cenisz dobrych nauczycieli).
Tatmta dziewczyna wyprowadziła sie z domu, kiedy tylko skończyła 18 lat -
zamieszkala z narzeczonym. Zdała maturę, studiuje, wszystko jest OK (poza tym,
ze jej matka nie akceptuje zycia bez slubu).
Miedzy Tobą a tamtą panią jest jednak niesłychana rożnica - ona cały czas
martwiła sie o corkę, walczyła o nią, głosno mówiła, ze bardzo ją kocha. Do
końca nie odpusciła, zalezało jej i zalezy.
Ty otwartym tekstem mówisz, ze odpuszczasz, ze Cie nie obchodzi. Niewiele
gorszych rzeczy mozna zrobić swemu dziecku (i to nie jest moja prywatna opinia,
tylko wyniki badań młodziezy z zaburzeniami zachowania).
Żeby nie wiem co wyczyniała szesnastolatka - a przecież zacżęlo się, kiedy była
duzo młodsza - Ty zawsze masz nad nią przewagę. To Ty jestes dorosła, Ty jestes
matką.

[wieczna-gosia]

ona cały czas
> martwiła sie o corkę, walczyła o nią, głosno mówiła, ze bardzo ją kocha. Do
> końca nie odpusciła, zalezało jej i zalezy.

> Ty otwartym tekstem mówisz, ze odpuszczasz, ze Cie nie obchodzi. Niewiele
> gorszych rzeczy mozna zrobić swemu dziecku (i to nie jest moja prywatna opinia,
> tylko wyniki badań młodziezy z zaburzeniami zachowania).
> Żeby nie wiem co wyczyniała szesnastolatka - a przecież zacżęlo się, kiedy była
> duzo młodsza - Ty zawsze masz nad nią przewagę. To Ty jestes dorosła, Ty jestes
> matką.

z lenistwa sie podpisze )

cynto....

[mama-nesika]

cynta napisała:
>>Nikt nie musi odgadywac moich intencji, i nikt tego nie robi. Po
prostu inne dzieci mnie znaja a ona nie.

A Ty znasz swoja córkę?? Wiesz o czym marzy, czego pragnie, jakie ma zdanie o sobie, czego się boi?? potrafiłabys bez zająknięcia wymienić jej 3 zalety?? Bo KAZDY je ma!

>>A to co ma byc? ja mam sie podporzadkowywac? w koncu do moj dom i
> moje zycie tez, moze bysmy tak razem cos zbudowali?

Skoro to jest Twój dom, to gdzie jest dom Twojej córki??

>>Problem polega na tym ze ona nie ma zadnych opini, i nie ma zadnych wartosci, glowe i p.... dalaby sobie ogolic za przypodobanie sie obcym ludziom, nam nie musi wedlug niej....

Skoro ktoś rozpaczliwie pragnie akceptacji obcych ludzi, oznacza to przede wszystkim bardzo niskie poczucie własnej wartości, i bardzo silne poczucie niezaspokajania potrzeby emocjonalnej - a to właśnie w tym wieku powinien dac Twojej córce dom rodzinny.


>>glowe i p.... dalaby sobie ogolic
samo to, ze piszesz coś takiego o swojej córce jest dla mnie jakoś znamienne...

Pewnie nie jest Ci lekko, wierzę, że sie starałaś i robiłaś wszystko, co wydawało Ci sie najlepsze. Ale może czas przestać patrzeć na tę córkę przez pryzmat pozostałych. każde dziecko jest inne, każda relacja jest inna...
Ale kazda relacja z dzieckiem jest NIEPRZERYWALNA. Nie możesz sie z nim rozstać, rozwieść, zapomniec o nim, nawet dgyby wydawało Ci się, że potrafisz...

Wiele z nas deklaruje, ze zrobbiłoby dla swojego dziecka wszystko. Czy więc poszukanie fachowej pomocy to tak wiele?? Jeszcze nie jest na nią za póżno...

Relacja, o której piszesz nie jest mi obca. Sama byłam taka trzecią córką - dosłownie i w przenośni. Choc minęły 2 lata od smierci mojej mamy, nadal nie potrafie jej pewnych rzeczy wybaczyć, zapomnieć... Czasem myślę, że wszystko byłoby inaczej, gdyby kiedykolwiek powiedziała "pomyliłam się, przepraszam"...

Życze Ci z całego serca, abyś jednak znalazła w sobie siłę i zawalczyła o córkę. Nawet jeśli będzie się opierała, a początkowo na pewno tak bedzie, w końcu zmięknie.

Jest takie piękne powiedzenie, że najwazniejsze, co ojciec może zrobic dla dzieci, to kochac ich matkę.
A ja mysle, że najwaniejsze, co matka może zrobić dla swoich dzieci to... nieprzestawac ich kochać!

Spójrz w przeszłość.... przypomnij sobie chwilę,kiedy byłaś z niej dumna,
przypomnij sobie najpiękniejszy z jej uśmiechów... To wciąz ta sama dziewczynka...

[cynta]

Dziekuje wam wszystkim za dobre intencje. Oczywiscie nie zgadzam sie
z waszymi pogladami bo przeciez nie pisalabym tego co pisze....
Gwoli wyjasnienia: ja jej nie zostawiam na pastwe losu, teraz nie
bedzie miala mamy ktorej tak bardzo potrzebuje itp. Ja
ja "zostawiam" emocjonalnie bo ten zwiazek jest toksyczny i ona
bedzie duzo szczesliwsza beze mnie, bez moich interwencji w jej
zycie, bez nagabywania, zmuszania itp.
Zawalczyla? o co? zeby nie marudzila, wrzeszczala, i normalnie
odpowiadala zagadnieta? obejde sie.. po co ona ma mieknac? to nie
jest nikomu potrzebne: ani ja nie chce jej lamac ani ona nie ma
potrzeby bycia kims innym.
Latami pracowalam na tym aby docenic cos w niej, a jedyne co mozna
to urode, ladne ubieranie sie itp. wiec tak sobie poprzestawialam
system wartosci aby to co uwazam za niesitotne bylo wazne bo ona to
wlasnie reprezentuje.
Nie zgadzam sie z nieprzerywalnoscia wiezi z dzieckiem, mozna ja
przerwac a jezeli uszkadza obie strone to nawet nalezy. Znam takie
przypadki... Jak widzicie podoba mi sie ta dyskusja wiec zadam
jeszcze jedno pytanie: Jak ja niby mialabym do niej podejsc? co
zrobic? i jaki mialby byc cel moich dzialan? czyli o konkrety mi
chodzi... A do psychologa pewnie i tak nie pojede bo uwazam ich za
konowalow i nie lubie wydawac pieniedzy na idiotyzmy...

[nangaparbat3]

Nam chodzi właśnie o to emocjonalne porzucenie. Dokładnie o to, o nic innego.
Co mogłabys zrobić?
Na pewno nie interweniować, nagabywać, zmuszać.
Spróbować zobaczyć w niej cos dobrego, ale tez młodziutką kobietę, która jak
powietrza potrzebuje akceptacji i bliskosci matki.
Ty jej tego odmawiasz, nie wiemy, dlaczego. Nie sądzę, by była w tym jakaś Twoja
wina - przecież nie załozyłaś sobie, ze odrzucisz jedno z Twoich dzieci.
Ale bedzie Twoja winą, jeśli nie poszukasz pomocy - dla siebie samej, a w
rezultacie i dla córki.

[mama303]

cynta napisała:

> Latami pracowalam na tym aby docenic cos w niej, a jedyne co mozna
> to urode, ladne ubieranie sie itp. wiec tak sobie poprzestawialam
> system wartosci aby to co uwazam za niesitotne bylo wazne bo ona
to wlasnie reprezentuje.

No i dobrze - super że sie ładnie ubiera!
Przestań ją oceniać swoja miarką, jest inna niż TY!!

Porzucasz ją

[sir.vimes]

ja jej nie zostawiam na pastwe losu, teraz nie
> bedzie miala mamy ktorej tak bardzo potrzebuje itp.

Ja
> ja "zostawiam" emocjonalnie bo ten zwiazek jest toksyczny

Zaprzeczasz sama sobie. Porzucasz swoją córkę w wyjątkowo bolesny sposób.

[mgla_jedwabna]

Przykazania nie ma, bo Dekalog powstawał w kulturze patriarchalnej, czyli służył tym, którzy byli u władzy - ojcom. Prawa kobiet i dzieci mieli oni w d...

[nangaparbat3]

mgla_jedwabna napisała:

> Przykazania nie ma, bo Dekalog powstawał w kulturze patriarchalnej, czyli służy
> ł tym, którzy byli u władzy - ojcom. Prawa kobiet i dzieci mieli oni w d...

Ale dzieci były darem bozym i najwiekszym szczęsciem.

[optymistka35]

Cynto Ty ją po prostu kochaj, okaż jej odrobinę miłości. Wiem co
czuje taka młoda osoba, bo ja też byłam takim dzieckiem. Pragnęłam
tylko tego, by matka przytuliła mnie i powiedziała, że kocha. To tak
niewiele, a może zdziałać cuda. Jestem już dorosła, mam swoje
dorosłe dzieci, ale nie mogłabym napisac o nich tak jak Ty to
piszesz, jesteś albo bardzo odważna, albo bardzo jej nienawidzisz,
tylko dlaczego? Jest tego jakiś powód. Ja się dowiedziałam po
latach, że byłam podobna do ojca (tylko ja, z czwórki rodzeństwa),
którego nigdy nie kochała. Stąd całą nienawiść przelała na mnie.
Jest to gorsze niż porzucenie, niż dom dziecka. Ale jest między nami
jakaś dziwna więź, bo w tej chwili tylko ja się nią opiekuję (jest
bardzo chora, nie może chodzić) i wiesz co? jestem szczęśliwa, bo
matka mnie potrzebuje, bo w końcu zwraca na mnie uwagę. Zastanów się
nad sobą i nad swoim postępowaniem w stosunku do swojej córki, nie
wychwalaj tak bardzo pozostałych dzieci, bo nie wiesz jakiego figla
spłata Ci los. Wiesz, na starość też trzeba sobie zapracować. Moja
matka ma szczęście, bo ja ją pomimo wszystko kocham, i nigdzie jej
nie oddam, ale czy Twoja córka będzie kochała Ciebie? A może będzie
szczęśliwa tak jak ja, jak będziesz od niej uzależniona.

[verdana]

Matka nie jest instytucją do kochana? A kim jest?
przerwanie wiezi emocjonalnej to niewyobrazalne okrucieństwo.
Porównywalne z fizycznym znęcaniem się nad dzieckiem.
Naprawde wydaje Ci się, ze matka ma prawo do wyboru - to dziecko mi
odpowiada, jest miłe i przyjemne, to bedę je kochała, a to drugie
jakos mi się nie podoba, jest niegrzeczne - to z nim zrywam więzi,
szkoda moich nerwow, mam inne dzieci, wolę aby dziecko bylo
nieszczęsliwe niż ja?
Rozumiem, ze czasami można tak czuć, ze czasami jedno dziecko
sprawia, ze człowiek nie śpi w nocy, denerwuje sie i ma wrazenie, ze
ono niszczy mu życie. Ale matka - matka, która choć w częsci
zasługuje na tą nazwę, nie pozwala sobie na zaakceptowanie postawy -
nie odpowiada mi to dziecko, to odetne sie od niego. Matka szuka
pomocy dla siebie i dla dziecka, za które jest odpowiedzialna.
Ty poczuwasz się do odpowiedzialnosci wyłacznie za własne dobre
samopoczucie. Kosztem corki? Nie szkodzi, ona jest nieważna -
niegrzeczna, więc niewazna.
Pierwszy raz cos takiego piszę na forum i rozumiem, ze spotkaja mnie
za to gromy - ale jesteś wyrodną matką. Współczuje głęboko Twojej
córce, dziecku, które jest unieszczęśliwiane przez osobe, ktora
miala być dla niego oparciem w życiu. I tyle.

[cynta]

Matka nie jest INSTYTUCJA do kochania tylko CZLOWIEKIEM do kochania tzn. ze ta
milosc jest dynamiczna, mocniejsza lub slabsza, jest lub jej nie ma, jest ciagla
interakcja, sa kary i nagrody. Matka nie jest drewnianym posagiem na ktory mozna
napluc, popchnac go, odepchnac, pozwolic zeby zczezl a on ciagle bedzie kochal
bo jest niewzruszony tym traktowaniem. Jak ty masz zamiar byc taka matka to
sobie badz, ja nie bede! Matka nie wybiera i naturalnie kocha kazde dziecko
rowno ale mozna ta milosc zabic jezeli matka nic w zamian nie otrzymuje. A moja
corka nie jest nieszczesliwa, wprost przeciwnie, cala szczesliwa znika na cale
dnie bo nie musi sie opowiadac i nikt jej glowy nie suszy. Skad wyczytalas ze
ona jest nieszczesliwa??? Ja wlasnie odstepuje poto aby ona byla szczesliwa..

[kania_kania]

Nie wiem, jak na prawde wygladaja Wasze relacje, wiec napisze tylko to co mi sie
pierwsze nasuwa. Dziecko nie staje sie tym kim jest samo. Jego charakter i
tozsamosc sa wypadkowa genow i srodowiska. OK, na geny nie masz wiekszego wplywu
(poza faktem wyboru ojca swoich dzieci) ale srodowisko to przede wszystkim dom
rodzinny.

Nie atakuje Cie, bo nie jestem jasnowidzem i najzwyczajniej w swiecie nie wiem,
jak sie u Ciebie sprawy przedstawiaja. Ale jesli masz cos do zarzucenia SWOJEMU
dziecku, to najpierw sie zastanow, na ile Ty sama ponosisz odpowiedzialnosc za
nieakcpetowane zachowania.

Nikt nie oczekuje, ze bedziesz odpowiadala na forum. Po prostu dla samej siebie
i swojej corki odpowiedz sobie szczerze na to pytanie.

Jestem jedna z wielu osob, ktora ma zal do swojej matki. Teraz, majac 30 lat nie
widze sensu rozpamietywac wszystkich jej bledow. Kocham ja, choc zdarzalo sie
jej mnie krzywdzic, w imie mojego dobra.

Zastanow sie, co Twoja corka mysli o Tobie? Czy wszystko to co robilas i robisz
jest na pewno dla jej DOBRA? A moze jest dobre dla Ciebie, bo daje Ci poczucie,
ze robisz cos dla niej? Uwierz mi, ze nie jestes, nie bylas i nie bedziesz
jedyna matka, ktora popelnia ten blad... Natomiast takich, ktore potrafia sie do
niego przyznac i zmienic zachowanie jest bardzo malo.

Daj szanse i sobie i jej.

Kania

[zwiatrem]

<zwykala nieprzystawalnosc
charakterow ale dziecko mi nie lezy i ja jej tez nie...>

Juz nie dam rady uwierzyć, że z pozostałymi córkami masz niezakłócone relacje -
nawet gdyby wasze poprawne relacje mogły istniec to druzgotałyby istnienie tej
tobie "nie leżącej" córki;

Jedna matka jeden dom i jeśli dziecko matce nie leży to sprawdza się powiedzenie
<jak Kuba Bogu tak Bóg Kubie>

Pozwól jej tutaj opisać co czuje ona, na pewno okazałoby się, że powie to o
tobie co ty o niej;
Może zamiast się ranić to ją oddaj, będzie wam obu lżej.
Udowodniłaś mi, że jej NIE chcesz, wiec Ona o tym wie już od dawna. Makabra.

[cynta]

zwiatrem napisała:

> <zwykala nieprzystawalnosc
> charakterow ale dziecko mi nie lezy i ja jej tez nie...>
>
> Juz nie dam rady uwierzyć, że z pozostałymi córkami masz niezakłócone relacje -
Dlaczego??

> nawet gdyby wasze poprawne relacje mogły istniec to druzgotałyby istnienie tej
> tobie "nie leżącej" córki;
Te starsze corki doskonale rozumieja sytuacje i tez uwazaja ze ich siostra jest
nie do wytrzymania i to nie z mojej relacji tylko dlatego zedoswiadczaja tego na
wlasnej skorze

>
> Jedna matka jeden dom i jeśli dziecko matce nie leży to sprawdza się powiedzeni
> e
> <jak Kuba Bogu tak Bóg Kubie>

Moze i prawda, ja tez nie bylam nadmiernie kochana przez moja matke, tez sobie
"nie lezymy" z podobnych powodow...
>
> Pozwól jej tutaj opisać co czuje ona, na pewno okazałoby się, że powie to o
> tobie co ty o niej;
> Może zamiast się ranić to ją oddaj, będzie wam obu lżej.
No wlasnie to robie!!! staram sie nie zaklocac jej zycia mna ale wy mnie za to
potepiacie, i jej nie ranie, nie mozna zranic kogos zabierajac mu cos czego on
nie potrzebuje i nie ceni.

> Udowodniłaś mi, że jej NIE chcesz, wiec Ona o tym wie już od dawna. Makabra.
Dlaczego? moze ona teraz jest szczesliwa??
Dlaczego zakladacie ze wszystkie dzieci kochaja swoje matki i wszystkie matki
kochaja swoje dzieci??? dlaczego nie pomyslalyscie ze to ONA mnie nie kocha a
wiec i moja milosc do niej odeszla??

[nangaparbat3]

cynta napisała:
> Te starsze corki doskonale rozumieja sytuacje i tez uwazaja ze ich siostra jest
> nie do wytrzymania i to nie z mojej relacji tylko dlatego zedoswiadczaja tego
na wlasnej skorze



To po prostu znaczy, ze jedna z corek pełni w rodzinie role kozla ofiarnego.


> Dlaczego zakladacie ze wszystkie dzieci kochaja swoje matki i wszystkie matki
> kochaja swoje dzieci??? dlaczego nie pomyslalyscie ze to ONA mnie nie kocha a
> wiec i moja milosc do niej odeszla??

Niczego nie zakladamy. Wiemy, ze miłość dziecka do matki wyksztalcicła się
ewolucyjnie - dziecko ma zakodowane, ze samo zginie, ze musi byc ktoś, kto
bedzie karmić, chronić, ratować. Komu moze zaufac. Bez takiej osoby dziecko
normalnie rozwijac sie nie moze. Jeśli między matką a dzieckiem nie ma miłości,
to zawsze najpierw matka musiiala odmowic swojej milości jemu - innej mozliwosci
nie ma.
I chyba nikt nie ma do Ciebie pretensji, ze cos takiego się stało, chyba nikt
nie podejrzewa Twojej zlej woli.
ale skoro tak sie stało, to Ty masz obowiazek postarac się to naprawić,
korzystajac z pomocy osob z zewnatrz - bo w takim układzie rodzinnym jak ten,
który opisalaś, bez pomocy z zewnatrz po prostu nie moze sie udać, zebyś nie
wiem jak sie starała,

[wieczna-gosia]

> Dlaczego zakladacie ze wszystkie dzieci kochaja swoje matki i wszystkie matki
> kochaja swoje dzieci??? dlaczego nie pomyslalyscie ze to ONA mnie nie kocha a
> wiec i moja milosc do niej odeszla??

bo ona ma 16 lat a ty masz wiecej. I dlatego GLOWNY ciezar odpowiedzialnosci
zwalamy na ciebie- to dosyc naturalne w przypadku ukladu matka- dziecko.

[cynta]

Wszystkie wasze wypowiedzi daly mi duzo do myslenia, wbrew pozorom... tzn.
zaczelam sie zastanawiac od kiedy tak jest i czy cos to spowodowalo.. I doszlam
do wniosku ze zaczelam przybierac taka postawe kiedy zorientowalam sie ze Ona
nie jest w stanie wlasciwie kontrolowac tej swojej cukrzycy, nie potrafi
dostosowac sie do polecen lekarza i utrzymuje zbyt wysoki cukier we krwi. O
konsekwencjach tego mozecie sobie poczytac w necie, ja z racji mojego zawodu
wiem o tyn troche wiecej... Wiem poprostu ze ona bedzie nalezala do tego grona
ludzi ktorym cukrzyca zalatwia zdrowie i skraca zycie.
Kiedys mi ktos powiedzial ze ja w obawie przed zranieniem wymyslam sobie teorie
w/g. ktorej to co mialo mnie zranic juz tego nie zrobi bo np. juz mi na tym nie
zalezy (to dotyczylo innej sytuacji). I tak sie zastanawiam czy to nie dlatego
ze wiem ze ona bedzie kiedys bardzo cierpiec, z wlasnej glupoty, odsuwam sie od
niej emocjonalnie zeby nie (lub mniej) mnie bolalo to co sie jej stanie. Nie
moge zdierzec jej powolnego zaltwiania sie. Teraz mi oczywiscie napiszecie ze
jak sie rozchoruje to bedzie potrzebowala podwojnie mojej milosci, tylko jak ja
mam patrzec przez 10 lat jak ona powoli acz nieodwracalnie zaprzepaszcza swoje
zdrowie. Powinnam moze dodac dla mniej zorientowanych ze wlasciwie kontrolowana
cukrzyca pozwala na dlugie i normalne zycie. Nie zmienia to niczego co o niej
napisalam, naprawde jest taka jak pisze ale moze dlatego wlasnie takie wybralam
rozwiazanie???

[esssse]

Pozdrawiam Cię, Cynta, bardzo, bardzo ciepło. Na pewno jest Ci
bardzo trudno i mam nadzieję, że sytuacja się jakoś ułoży.

[cynta]

Dziekuje, jak zauwazylas jestes chyba jedyna osoba ktora powiedziala cos
ludzkiego do MNIE, wyrodnej matki, milo pomyslec ze sa ludzie o nieco szerszych
horyzontach....

[3wiek]

To ja jestem druga z "ludzkim słowem". Pozdrawiam Cię i rozumiem, że
jest Ci bardzo ciężko. Może i córce również, ale to wcale nie jest
takie pewne.Dzieci też bywają różne i nieprawda, że tylko oddają
rodzicom to samo, co od nich wzięły. Czasem najlepsze intencje
rodziców natrafiają na jakiś mur, który być może powoli narastał
latami, a czasem po prostu dziecko jest, jakie jest.
Nie jesteś wyrodna matką, tylko bezsilną. Szkoda, że nie poszliście
wcześniej z rodziną do psychologa. Teraz na siłę jej nie
zaciągniesz. Ale może ma jakiś inny autorytet - starszą koleżankę,
młodą ciotkę?
Jedno mnie w tym wszystkim zastanawia - gdzie przez te lata był Twój
mąż. {Jego, akurat, koleżanki forumowe nie podsumowały.}
Spróbowałabym też namówić starsze siostry, żeby zbliżyły sie do tej
młodej. (We wszystkich znanych mi rodzinach dziewczyny przepadają za
rodzinami "młodych").
Masz jeszcze obowiązki wobec najmłodszej córki i powinnaś zadbać o
siebie. Nie sprawujesz władzy nad nastolatką, ale też nie możesz sie
zgadzać, żeby Tobą pomiatała. Tu już nie chodzi nawet o Twój honor,
tylko o przykład dla najmłodszego dziecka.
Myślę, że sama powinnaś sie wybrać do dobrego psychologa. Jezeli nie
uda już sie pomóc tej nastolatce, to pomożesz sobie i tej
najmłodszej, która w sumie też znajduje się w niekomfortowej
sytuacji.

[iwucha]

> tylko jak ja mam patrzec przez 10 lat jak ona powoli acz
> nieodwracalnie zaprzepaszcza swoje zdrowie.

Może taka formę autodestrukcyjnych zachowań wyybrała? Może to jest
wlasnie jej krzyk rozpaczy, walka o zainteresowanie? to, że
zachowuje się ignorując Ciebie, odrzucająco, nielogicznie, to tym
bardziej sygnał i informacja od niej. Jej zachowanie to
najprawdopodobniej maska, którą zaklada - dzieci z zab.
emocjonalnymi bardzo często tak robią. Córka chce Ci cos w ten
sposób powiedzieć bo może inaczej nie potrafi, inne drogi zawiodły!

[zwiatrem]

nie wyszlyśmy z żadnego założenia o jakim piszesz, przynajmniej ja nie;
choroba dziecka zawsze boli, ale to nie tobie się zdarza tylko jej, ty mogłas
uciec i uciekłas od <tego> ona nie, tkwi w tej chorobie i stan rzeczy probuje
chwilowo sobie uprzyjemnic, absolutnie nie przygotowana do tego co spotka ją za karę

ona sie nie rozchoruje lecz już jest chora

tyle pisalas ale do tej pory nie wiem jakie wybrałaś rozwiązanie, nie ma
rozwiązania tej sytuacji poza porzuceniem emocjonalnym ... tyle ze to SOBIE
zrobiłaś rozwiązanie niepomna wlasnych słów o tym, że leczona cukrzyca daje
szanse na życie w dobrostanie - zajmij sie teraz szukaniem rozwiązania dla córki -

[cynta]

I tez szukam nieustannie rozwiazan ktore by jej pomogly, niestety wszystkie
wymagaja wspolpracy a ta nam sie raczej nie uklada delikatnie mowiac. Tu gdzie
mieszkamy cukrzyca nie jest traktowana jako choroba sama w sobie, tylko jej
komplikacje...

[verdana]

Zmam kilka takich wypadkow - matki boja się o zycie swojego dziecka,
wiec wola go nie kochać, bo to powoduje frustracje - lepiej aby
zmarła osoba niekochana niz kochana. Czyli powodem, ze odsunęłas od
siebie dziecko byla jej choroba, nie caharakter/ Wiele dzieci nie
jest dojrzalych w pełni do tego, by kontrolować swoją diet,
zastrzyki itd. - a więc uznalas, ze skoro dziecko nie potrafi dbac o
siebie i przyspiesza swoją chorobe, to nie jest warte kochania?
nie tylko Ty dziecka nie kochasz, ale i pozwolilas zauwazyć to
pozostałym córkom - one tez pozostana zranione na całe życie. Bo
rodzac dzieci nie beda kochaly ich automatycznie - pozostawiłas im
przekaz, ze dzieci niedoskonalych, chorych się nie kocha. A to może
zniszczyć także Twoje zdrowe córki.
Dla ludzi nieradzacych sobie z cuktrzycą najlepsza jest pompa
insulinowa - droga, ale pozwalajaca nie trzymać tak dokladnie diety.
Może to ulattwiloby i Tobie i corce zycie?
Cukrzyca jest choroba przewlekłą. natomiast pewne rzeczy ,
wynikające z tego, że córki, zmagającej się z chorobą nikt w domu
nie kocha, moga doprowadzić do wielu rzeczy, ktore zabija ją
znacznie wczesniej - niebezpiecznego seksu, narkotyków, samobójstwa.
I nie jestem pewna, czy ten rak współpracy corki, to nie jest forma
samobojstwa - znam taki przypadek u zupełnie doroslej osoby, ktora
po rozwodzie przestala brac lekarstwa i zmarła.

[julamimi]

cynta napisała:

> I tez szukam nieustannie rozwiazan ktore by jej pomogly,

cynta, nie szukaj rozwiazan, ktore by JEJ pomogly w sensie walki z
cukrzycą - Ty ją po prostu kochaj. Nie znam dziecka, ktore nie
potrzebuje milosci matki. Co najwyzej - jesli tej milosci nie
dostaje, to samo sobie wmowi, ze to niepotrzebne. Ale
to "niepotrzebne" jest wtórne w stosunku do tego, ze najpierw matka
odebrala swoją milosc...

Majac Twoje wsparcie w sensie MILOSCI - sama znajdzie sposob na
chorobe. A nawet jesli nie... Ty ją odrzucilas, zeby chronic siebie.
Nie potepiam Cie, mysle ze to wszystko dla Ciebie tez jest trudne.
Moze to jest kwestia jakiejs dojrzalosci emocjonalnej... Rodzice nie
są po to, zeby chronic siebie, tylko zeby chronic dzieci. Nie mam
Twoich doswiadczen, moze w podobnej sytuacji tez bym sie wycofala -
nie wiem.

Znasz film "Stalowe magnolie"? Tak mi sie jakos skojarzyl z tym, co
napisalas... Chcialabym, zebys go obejrzala...

> wymagaja wspolpracy a ta nam sie raczej nie uklada delikatnie
mowiac.

Sa takie dwie ksiazki, ktore do mnie dosc dobrze przemawiają. "Jak
sluchac, zeby dzieci mowily, jak mowic, zeby dzieci sluchaly" (albo
odwrotnie ) - to jedna z nich. A druga "Wychowywanie bez porazek"
Gordona. Zwlaszcza z ta druga nie w pełni sie zgadzam, niemniej
uwazam, ze jest warta przeczytania - ja przynajmniej przemyslalam
sobie pare spraw. Uwazam, ze nie zastapia rozmowy z psychologiem
(oni naprawde sa w stanie pomoc czlowiekowi, to nie tylko wyciagacze
kasy), ale warto do nich zajrzec. Z tego, co piszesz, wnioskuję, ze
nie mieszkasz w Polsce. Jesli nie jestes w stanie dostac tych
ksiazek, a chcialabys przeczytac, napisz na priv, sprobuje pomoc.

"Stalowe magnolie" - moze to historia o Tobie?

pozdr

[cynta]

Dzieki,
jezeli masz te ksiazki to powinny miec tytul oryginalu, po angielsku i jak bys
mogla mi go podac to bede wdzieczna... Sprobuje poczytac chociaz ja juz
ochowalam 2 corki starsze i mam niemalo doswiadczenia w tej dziedzinie a
osobiscie nie lubie ksiazek typu: Ja wiem jak jest to wam powiem. Ale sprobuje
poczytac.
Filmu nie ogladam specjalnie, unikam go, zreszta sytuacja tam opisana jest
nietypowa i malo prawdopodobna w dobie obecnego rozwoju medycyny w tej
dziedzinie, film wyszedl w 1989 roku. Moja corka po jego obejrzeniu zapytala sie
mnie czy ona tez tak umrze. Macie jakis pomysl na odpowiedz?

[wieczna-gosia]

a juz
> ochowalam 2 corki starsze i mam niemalo doswiadczenia w tej dziedzinie


ktore jak widac ci jednak nie wystarcza do wychowania trzeciej.

[julamimi]

thomas gordon, Parent Effectiveness Training. The Tested New Way To
Raise Responsible Children

Drugiej nie mam pod reka, ale mam autorki: Faber i Mazlish.

Specjalnie napisalam, ze nie do konca sie z nimi zgadzam, bo tez nie
lubie gotowcow pod tytulem "sprawdzony przepis na...". I nie polecam
ich jako podrecznika, tylko raczej przyczynek do przemyslen.

Filmu nie ogladasz specjalnie - Twoj wybor. Ale tez nie
traktowalabym go doslownie i nie oceniala, jak bardzo jest (nie)
prawdopodobny. Ze akurat tam tez cukrzyca - zbieg okolicznosci, to
moglaby byc jakakolwiek inna choroba. Twoja corka utozsamila sie z
filmowa corka, a Ty masz chyba wiele wspolnego z filmowa matka. Ale
nie namawiam, to tylko takie moje luzne skojarzenia.

A pomysl na odpowiedz... "Nie wiem. Zrobie, co bede mogla, zeby do
tego nie dopuscic. I niezaleznie od tego, jak sie bedzie rozwijac
Twoja choroba, bede przy Tobie, mozesz na mnie polegac." Wlasnie
tego oczekiwala od matki ta chora dziewczyna z filmu...

pozdr

[3wiek]

1. "Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały - jak słuchać, żeby dzieci
do nas mówiły" / Adele Faber i Elaine Mazlish ; przeł. [z ang.]
Mariola Więznowska ; [supl. pt. Doświadczenia rodziców polskich
napisała Zofia Śpiewak].Wyd. Media Rodzina, Poznań
Tytuł oryg.:
"How to talk so kids will listen, and listen so kids will talk".

2. Wychowanie bez porażek : rozwiązywanie konfliktów między
rodzicami a dziećmi / Thomas Gordon ; tł. [z ang.] i wstęp Alicja
Makowska, Elżbieta Sujak.Wyd Pax, Warszawa.
Tytuł oryg. "P.E.T., Parent Effectiveness Training"

Pompa insulinowa

[echtom]

o której ktoś juz wspomniał w tym wątku - czy nie byłaby
ułatwieniem? Nie wiem dokładnie, jak to działa, ale ma ją 17-letnia
przyjaciółka mojej córki, prowadząca bardzo aktywne życie i z tego,
co wiem, nie ma problemów z dietą.
A co do "różnicy charakterów" - mam dwie nastolatki, które są
zupełnie różne. Starsza, tak jak ja, jest "mózgowcem" - lubi czytać,
ma zainteresowania podobne do moich i znacznie łatwiej mi z nią
rozmawiać na różne tematy. Młodsza interesuje się głównie strojami,
makijażem i muzyką, co też mnie trochę denerwuje. Jest niepokorna,
zbuntowana, i ciągle ma do mnie pretensje, że fsworyzuję starszą.
Miałyśmy niedawno bardzo poważny kryzys naszej relacji. Teraz jest
lepiej - po prostu zaakceptowałam, że jest inna niż ja. Doceniam, że
ma odwagę cywilną i dobre serce, choć to ostatnie starannie ukrywa,
lubi gotować, ostatnio pomaga mi w praniu. Żeby pokazać, że ją
kocham i akceptuję jej pasje, zabrałam ją do Drezna na koncert jej
ulubionego zespołu. Myślę, że to doceniła. Może Ty też spróbuj wejść
w świat swojej córki, chociaż nie do końca jest Twój i wydaje Ci się
dość ubogi. Jeśli się przełamiesz, masz szansę odkryć w nim coś
ciekawego. Pozdrawiam.

[cynta]

Dzieki,
W USA na pompe insulinowa trzeba sobie zasluzyc przez codzienne notowanie
wynikow w kajeciku ale moja corka nie chce tego robic bo.... wszystkie wyzej
wymienione przyczyny. Wiec pompy nie mamy. Mam zamiar porozmawiac z lekarzem w
czasie najblizszej wizyty i wytlumaczyc mu koniecznosc tego urzadzonka w tej
sytuacji ale nie wiem czy to zagra.
Ja tez popracowalam nad soba i... wszlo nam ze #3 moze byc naszym ekspertem od
fashion czyli co mozna ubrac co nie i jak sie uczesac, umalowac itp. to wazne
jak sie jest mama paru nastolatek i malego i nie chce sie wygladac jak na sile
odmladzajaca sie ochocza mamuska. To mam opracowane.

[julamimi]

Światło moich oczu

[karola1008]

to moja 8-miesięczna córeczka. Patrzę na nią i zastanawiam się, co
ona będzie o mnie myślała za lat 15? Teraz na mój widok śmieje się,
pokrzykuje, przychodzi do mnie na czworakach i usiłuje wdrapać się
na kolana. A za kilknaście lat?
Kiedy moja mama wspomina, jak mnie rozpieszczała, jak szukałam u
niej potwierdzenia tego, czego dowiadywałam się od innych-to trudno
mi uwierzyć. Bo ja pamiętam kłótnie za każdym razem gdy wychodziłam
na imprezę i chciałam się ubrać inaczej, niż moja mama sobie tego
życzyła. Pamiętam, jak pokazywała ciotce bałagan w mojej szafce i
przy tej ciotce kazała mi sprzątać. Moja mama lubi wspominać
rodzinne niedzielne śniadania, pachnące jajkami na twardo,
majonezem, szczypiorkiem i goracym kakao, a ja pamiętam, że zawsze w
pewnym zaczynała się nas czepiać o byle co i śniadanie zamieniało
się w małe piekiełko. Pamiętam, jak się czerwieniłam z jakiegoś
powodu, a moja mama jeszcze głośno pytała "A co ty się taka czerwona
zrobiłaś". Pamiętam wieczne uczucie, że mama wolałaby by jej córką
była któraś z moich koleżanek. I ciagłe tejsty: Ty chyba nienormana
jesteś, gdy chciałam zrobić coś, czego ona, tak się złożyło w
młodości nie robiła (od razuzaznaczam, że nie chodzi mi o chlanie,
ćpanie, puszczanie się i kradzieże). Mogłabym te "pamiętam" wyliczać
jeszcze długo.
Wiem, że moja mama chciała dla mnie dobrze, ale sposób w jaki to
robiła prowadził do przekonania, że nie spełniam jej wymagań, nie
jestem taka, jak ona by chciała. Nie zwierzałam jej się, nie miałam
w niej oparcia. Nie mówiłam jej o nieczym ważnym.
Narażam się na zarzut pamiętliwości, wiem. Ale ja nie potrafię
zapomnieć. MOje stosunki z mamą są dobre, widujemu się często, ona
jest wspaniałą babcią, zawsze może liczyć na moją pomoc. Ale
sztywnieję, gdy mnie przytula, to jest silniejsze ode mnie.
Jak Nangi koleżanka słusznie mawia-młodzież to nie desant kosmitów,
dlatego zastanawiam się, ile dobrego, a ile złego niestety uda mi
się włożyć w moje maleństwo. Chciałabym, żeby będąc dorosłą kobietą
też miała ochotę się do mnie przytulić czasami, tak jak mój mąż-
dorosły chłop, przytula się czasem do swojej matki. Mam świadomość,
że zależy to ode mnie w przeważającej większości.
Cynta pisze o niedopasowanych charakterach jej i jej córki. Czy to
znaczy, że od niemowlęctwa córki nie mogły się dogadać? Co się
takiego stało, że przestały?
Cynto, Twoja córka Cię potrzebuje. Jest w trudnym wieku, trudnym dla
niej i dla Ciebie. Nie zostawiaj jej samej, ale też nie próbuj jej
kształtować na swój obraz i podobieństwo. Jesteś tylko człowiekiem i
masz swoje złe i dobre chwile, możesz tracić dla dziecka
cierpliwość, ale nie "odpuszczaj sobie" córki. Rozumiem, że w
sytuacji, gdy dzieco jest chore, to matka może jakoś podświadomie
odpychać je od siebie, nie chcieć się zbytnio przywiązywać, by po
stracie mniej cierpieć. A czy pomyślałaś o tym, jak Twoja córka może
się czuć ze świadomością zagrożenia życia i zdrowia? Pewnie teraz
napiszesz, że ona ma to w d... .
Piszesz, że jest mało inteligentna. A może po prostu gorzej sobie
radzi w tych dziedzinach, które są ważne dla Ciebie, a lepiej w
innych. Ładnie się ubrać też nie jest łatwo, doceń jej urodę, to że
potrafi o siebie zadbać. Znajdź w niej coś dobrego, nie wierzę, ze
nic takiego nie ma.
NIestety mam wrazenie, że matka jednak jest instytucją do kochania,
bo bez tego rodzaj ludzki by nie przetrwał.

[marysia251]

witam
przeczytałam te wszystkie wpisy i poryczałam się jak bóbr,
zobaczyłam siebie, moją matkę i moją trzyletnią córkę, którą kocham
nad życie, ale która nie ma ze mną łatwego życia. Moje dziecko ma
dopiero 3 lata, a ja już wiem, że muszę szukać pomocy u psychologa,
bo nie radzę sobie sama z tym, żeby nie popełniać tych błędów, które
moja matka popełniała wobec mnie. Kiedy marzyłam o tym żeby
wyprowadzić się z mojego rodzinnego domu, zawsze obiecywałam sobie,
że nigdy nie będę postępować wobec moich dzieci, tak jak moja matka.
Ale teraz widzę, że łatwo sie teoretyzuje, a trudniej jest w
praktyce, kiedy człowiek dwadzieścia kilka lat żył w takiej a nie
innej atmosferze. Pamietam do dzis pewne sceny z mojego domu, które
chyba na zawsze pozostaną w mojej pamięci, moja mama stojąca nade
mną z podniesioną ręką, zaciśniętymi zębami i powtarzająca: przestań
ryczeć, bo dostaniesz, spokój ma być; niegdy nie pozwalała mi
płakać, nie nawidziła moich emocji, nieważne, czy byłam małą
dziewczynką, czy dziewczyną w szkole średniej, zawsze tak samo.
Kiedy chciałam pomilczeć, zamknąć się w swoim pokoju, wpadała,
otwierała drzwi i krzyczała: już obrażona, tylko tyle potrafisz, jak
twój tatuś itd; nigdy nie powiedziała, że mnie kocha,
słowo"kochać", "miłość" były wyłączone z jej słownika, tak
jak "seks". To nie był temat do rozmowy, tak jest też do tej pory,
kiedy mam 30 lat i o czyms rozmawiamy, nie powie wprost, jakby
brzydziła się tego słowa, potrafi powiedzieć: no wiesz w tych
sprawach. Kiedy dostałam okres jako 13 letnia dziewczyna, przyszła i
powiedziała: no okres dostałaś, ale po co to już potrzebne. Zawsze
mówiła, że bardzo mnie lubi, a Dla mnie lubić to można psa, spacery
i jazdę na nartach. Ale dla niej to była forma wyrażania uczuć.
Teraz gdy jest babcią, oczywiście przepada za wnuczką, ale gdy np
mała jest chora i dzwoni zapytać, jak się czuje, to mówi: my ją tak
lubimy i tak się o nią martwimy. Sprawy dotyczące uczuć, relacji
między ludźmi były obce, nie do ruszenia. Kiedy był taki czas, że
jako nastolatka pokłóciłam się mocno z moja przyjaciółką i bardzo mi
jej brakowało, nawet nie próbowałam z nią rozmawiać. Wystarczyło, że
raz zakomunikowała mi, że chyba zwariowałam, że płaczę przez to, mam
przeciez tyle koleżanek w klasie, że chyba mam się z kim kolegować.
Traktowała mnie, jak gorszy gatunek, bo byłam dzieckiem, jej
dzieckiem, a więc jej włąsnością i albo robiłam to, co ona chciała
lub tolerowała, albo byłam niewdzięcznicą, gó..arą (to było jej
ulubione słowo), nic nie wiedziałam o życiu, ona za to wszystko itd.
Najgorszy był później temat chłopaków. Do momentu poznania mojego
męża, byłam na 1 roku studiów, nie spotykałam sie z nikim, bo miałam
się uczyć, chłopak w wieku lat nastu, to był wybryk natury i coś tak
niemoralnego nie mogło zdarzyć się w jej domu, jej jedynaczce, która
według niej powinna żyć tylko według zasad wyznawanych przez matkę.
Ale kiedy poznalam męża, zakochałam się, wiedziałam, że do niego nie
powinna się przyczepiać, bo był starszy, studiował, przypadkiem
okazało się, że moi rodzice znaja jego rodziców, więc postanowiłam,
że tu sie nie poddam. On przyjeżdżał z innego miasta, bo nie
studiował tu gdzie ja. Pamiętam na pierwsze wspólne mikołajki
przysłał mi kartkę z mikołajem, który mruczał : "gdybym był
bogaty..." i napisał, że gdyby on był bogaty, to nie siedzielibyśmy
teraz daleko od siebie w zimnej Polsce, tylko razem pływalibyśmy
jachtem .... O tym kiedyś marzyliśmy. Później przesyłał mi buziaczki
it. Jeden jedyny raz pokazałam matce tą kartkę, gdyż mardzo mnie
wzruszył, myslałam, że spodoba jej się, chciałam się z nią podzielić
moja radością, chciałam jej powiedzieć, że tęsknię za nim, że .....
a ona powiedziła uśmiechając się ironicznie, hm, głupi jakiś, takie
kartki przysyłać, ty sie lepiej ucz. To chyba wystarczy wszystkim,
żeby opisać, co to za osoba. Drugie jej oblicze, to poświęcająća sie
do granic matka polka, lepiąca po nocach pierogi, dająca pieniądze
na korepetycje, martwiąca się o wszystko na zapas, a podła córka
wyjechała do innego miasta i nie chce być blisko niej. Jestem po
prostu egoistką. To generalnie słyszałam, gdy chciałm wyjśc za mąż.
A teraz wracając do mojej córki. Nie jest mi łatwo, bo niestety
widzę u siebie wiele cech, które przenoszę, a które kiedyś były dla
mnie nie do znieisenia. Wyłazi ze mnie moja matka, wiecznie
zdenerwowana, niedoceniona, sztywna, krzykliwa, bez żadnej
cierpliwości. Każdego dnia obiecuję sobie, że dziś poświęce mojej
córce wiećej czasu na prawdziwą zabawę, żeby czuła, że lubię się z
nia bawić ( tak naprawdę nie zawsze lubię), że nie będę denerwować
się za byle co, że nie będę nakazującym tonem mówić, że ma zjeść
teraz zupę, że nie będę grozic karą, że .... Mogę dużo wymienić,
dziś był chyba punkt kulminacyjny, jestesmy obie chore, siedzimy w
domu. Mała od rana marudzi, parę scen płaczu, nie wytrzymałam,
nawrzeszczałam na nią z jakąś furią, trzasnęłam drzwiami,
wykrzyczałam, że ma nie ryczeć, że mam dosyć jej wycia, że ma zejść
mi z oczu aż sie uspokoi, że to ja ustalam zasady, nie chciałam jej
brac na ręce, kiedy płakała i chodziła za mną. Kiedy potem jadła tą
zupę, mając całe czerwone oczy, ja czułam sie jak kat. Zrobiłam
tylko jedną rzecz, która rózni mnie os od mojej matki. wzięłam ją na
ręce, popłakałam się i przeprosiłąm ją, przytuliłam, powiedziałam,
że kocham ja strasznie, bo jest moją córeczką, przyznałam sie że
bardzo się zdenerwowałam, ale niejejstem na nią zła, obiecałam, że
postaram się wiecej tak nie krzyvczeć. A moja trzylatka z
załzawionymi oczkami mówiła do mnie , wiem mamuniu, przepraszam cię
bardzo, że tak wyłam, już będe grzeczna.
Po kilku minutach zasnęła.
Wiem, że gdy to potrwa, kiedyś ja napiszę taki list, jak Cynta, bo
nie będę wiedziała, co dzieje się z moja córką, która po prostu nie
będzie mnie kochać, za to, jaką byłam matką. A tego nie chcę, z
całego serca, więc będe szukac pomocy.

marysia

do Cynty

[olamazur]

Cynta - napisałam do Ciebie na priv. Pozdrawiam!

[dorota711]

po przeczytaniu prawie wszystkich postów postanowiłam napisać kilka słów od
siebie - bardziej z pozycji córki, która żyje z TAKĄ matką
- Po pierwsze - choroba i sposób jej traktowania przez córkę (zaniedbywanie
leków itd.). Na myśl przyszło mi moje własne zachowanie sprzed kilku lat. Ja
wciąż nie dopuszczałam do siebie myśli, że jestem chora, nie biorąc lekarstw,
unikając lekarza niejako zapominałam o chorobie. Teraz (mam 22 lata) wreszcie
dojrzałam do tego, by przed samą sobą powiedzieć: tak, jestem chora, mam astmę,
ale przecież branie lekarstw nie oznacza choroby, wprost przeciwnie - oznacza
pozbycie się objawów. Wiem, że to wydaje się oczywiste, ale wiele osób uważa, że
dopóki nie muszą brać lekarstw tak właściwie nic im nie jest. Ja tak sądziłam,
gdy miałam 16-18 lat. To moim zdaniem takie oszukiwanie siebie. Pozory normalności.
- Po drugie - kwestia odrzucenia Ciebie przez córkę. Tak się składa, że ja
również mam dosyć toksyczną matkę (przepraszam za niezbyt może trafne
określenie), więc mogę się wczuć w sytuację Twojej córki. Mimo tego, że mając
15, 17 lat byłam w bardzo napiętych stosunkach z matką, bardzo jej
potrzebowałam. Nie zdawałam sobie nawet sprawy jak bardzo, uświadomiły mi to
dopiero pamiętniki, które prowadzę regularnie od kilkunastu lat. Potrzebowałam
choćby małego gestu aprobaty, było mi bardzo źle ze świadomością tego, że mnie
nie akceptuje. Choć oczywiście nigdy dosłownie się do tego nie przyznałam. Za
wszelką cenę chciałam być poczytywana za silną, silniejszą od niej. Zastanów
się, czy z Twoja córka nie postępuje tak samo.
- kwestia akceptacji... hmmm... ciężki orzech do zgryzienia. Moim zdaniem wcale
nie akceptujesz córki. Nawet te wyliczanie zalet jakieś takie wymuszone. Poza
tym na kilometr czuć nutkę ironii w Twoich słowach, gdy piszesz o jej
zainteresowaniach. Mnóstwo osób to pisało, więc ja tylko powtórzę pewien truizm
- ona jest inna niż Ty i przez to wcale nie gorsza. Lubi makijaż? Może zostanie
dyplomowaną kosmetyczką. Potrafi komponować ubiory? Myślała o zawodzie stylistki
albo projektantki odzieży? Pytałaś ją o coś związanego z JEJ zainteresowaniami?
o to co chciałaby w przyszłości robić? Wiem, wiem, nic ambitnego ani
prestiżowego zapewne (w Twojej skali wartości). A może ubiory i makijaż czynią
ją szczęśliwą? Wolałabyś aby była ambitna czy szczęśliwa?
Słówko o inteligencji... moim zdaniem inteligencję można kształtować i mnóstwo
zależy od rodziców - mogą dużo z dzieckiem rozmawiać, ćwiczyć, podsuwać ciekawe
zabawki, grać w gry logiczne. Największy rozwój inteligencji przypada na wiek do
4 lat: 50%, nieco mniejszy na wiek do 8 lat (wtedy inteligencja rozwija się o
kolejne 30%) /badania dr B.S.Blooma/. Zatem największy wpływ na rozwój
inteligencji dzieci ma do rodzinny (w którym do 4. roku życia przebywa
najwięcej). Podsumowując, jeśli uważasz swoją córkę za mało inteligentną już
wiesz kogo za to winić
- Napiszę jeszcze o odrzuceniu. Piszesz o swojej córce w bardzo lekceważący
sposób, Ty już ją odrzuciłaś! Zwracaj uwagę na to, jak się do niej odnosisz!
Pamiętaj, że raz wypowiedzianych słów nie cofniesz. A to zostanie w psychice i
potem ciężko Wam będzie do siebie wrócić. Ja chociaż minęło kilka lat i obecnie
mam z mamą dobre stosunki (głównie z mojej inicjatywy nastąpiła zgoda),to jednak
wciąż pamiętam wypowiedziane przez nią słowa:"Lepiej nie mieć żadnej córki niż
mieć taką jak Ty", "Ty mnie zabijesz", "Miał się urodzić chłopiec", "Nic
dziwnego, że nikt cię nie lubi..."
tego się nie zapomina...NIGDY...pamiętaj o tym

Córka Cynty

[rycerzowa]

O problemach ze swoją córką Cynta pisze od co najmniej dwóch lat; akurat pamiętam.
Czyli jest to dla niej ból, problem, ciągła troska, jak Młodej pomóc.

W tej rodzinie złożyło się kilka czynników, z których wypłynęły trudności z tą
właśnie córką.

Pierwszy - to wiek dorastania, który sam w sobie bywa najczęściej trudnością.
Drugi - Młoda była przez 11 lat najmłodszą z trójki i nagle została obdarzona
siostrzyczką. Została nagle i trwale zdetronizowana. Jaka to trauma, to ja
rozumiem doskonale, bo przeżyłam to samo.
Trzeci - w tej rodzinie ceni się zdolnych i ambitnych, takich co to nad
poziomy wylatują.(Cynta pisała nieraz o osiągnięciach córek, szczególnie tej
najstarszej). A Młoda jest przeciętna. W przeciętnej rodzinie, jakich dokoła
tysiące, wiodłaby przeciętny spokojny żywot, taki od lodówki do telewizora, od
tabloidu do spotkania w Mc Donald's.
A w rodzinie cyntów czuje się jak na forum ONZ, gdzie znalazła się przypadkowo i
czuje się nomen omen głupio.
Czwarty - choroba. Wielkiej dojrzałości trzeba, by umieć dobrze żyć z cukrzycą.

Można dyskutować, snuć teorie, wyciągać daleko idące wnioski, oceniać, ale
przecież najważniejsza jest odpowiedź na pytanie co zrobić.
Kochać mimo wszystko?
To oczywiste, ale na czym to kochanie ma polegać?
Iść do psychologa?
Może nie zaszkodzi.
Cynta się trochę odsunęła emocjonalnie od córki. W tym sensie - o ile rozumiem
- że nie nagabuje jej swą obecnością i miłością, ani nie próbuje koniecznie
nawrócić jej na drogę cnoty, czyli przerobić na swoje kopyto.
Owszem, ja też stosowałam takie zostawianie dziecka (i nie tylko) na jakiś czas
w spokoju. Trzeba pozostać przy tym w miarę przyjacielską, normalna matką, nie
okazywać wrogości. Poczekać na wyciszenie emocji. Z czasem konflikt sam się
rozwiąże, bo stosunki z dzieckiem ułożą się na nowej płaszczyźnie, przy
wzajemnej tolerancji.

[cynta]

Witaj Rycerzowa, wiedzialam ze w koncu cos skrobniesz, madzre jak
zwykle...
Nota bene... wczoraj nawet sie poprzyjaznilam z moja corka,
pogadalysmy o odrebnosciach charakterow o jej ostatnich
osiagnieciach na arenie szkolnej, o tym ze jej algebra bardzo dobrze
idzie a geometri nie mogla pojac (raczej nici z projektowania
ciuchow). Przyjacielsko zjadlysmy razem zupe (z reguly nie je
gotowanego przez nas jedzenia), przyjacielsko zawiozlam ja do
kolezanki aby popracowala nad jakims tam projektem... Po godzinie
jechalam z powrotem, z telefonu wynikalo ze jej cukier spadl do 32
bo wziela za duzo insuliny w/g jakies tam jej logiki (chyba tej
geometrycznej!), dla nie wtajemniczonych dodam ze ten cukier
powinien byc ok. 80-120 gora. Ona zalatwi i mnie i siebie, ciekawe
kogo predzej..

[rycerzowa]

Pozostaje mieć nadzieję,że jednak zmądrzeje.

Gdyby 10 lat temu istniało forum i pisała na nim (szczerze) Verdana, to
dowiedzielibyśmy się, jak traktowała swego syna, i jakie miała o nim zdanie.
Potem przyznała: "O mało go nie zniszczyłam wespół z nauczycielką".

Łatwo jest rzucać epitety, gdy się problemu już nie ma, albo jeszcze nie ma.
Syn Verdany wyszedł na prostą, mój takoż, zatem teraz możemy się wymądrzać.
Tymczasem bywa że jedyną radą jest - przeczekać.
Jak nie wiesz, co robić, nie rób nic.

[cynta]

Mnie akurat dobrze robi takie przetrzepanie skory forumowe wiec w
sumie jestem wdzieczna Verdanie i innym tez jaknajbardziej.
Oczywiscie konstruktywne wnioski jakos bardziej sie przydaja ale i
takie tez zmuszaja do popatrzenia na siebie inaczej.

[linka9]

Czasami życie nas przerasta, nie potrafimy z pokorą mądrze działać na bazie
tego, co zgotował nam los.

Cynto, pewnie Ci jest/było ciężko: czwórka dzieci, w tym jedno specjalnej
troski, sprawiające problemy. Byc może Twoja krnąbrna córka byłaby w stanie po
części wykończyć anioła, a co dopiero zapracowaną, psychicznie przeżywającą
porażkę matkę. Rozumiem, że nie masz siły walczyć o nią, wszak każdy z nas ma w
jakims sensie ograniczone możliwości fizyczne i psychiczne. Ale nie dolewaj
oliwy do ognia dając jej sygnał, że Ci na niej nie zależy, że nie spełnia Twoich
wyobrażeń, że jest zła, gorsza od pozostałych córek i nic dobrego z niej nie
wyrosnie. To z pewnością jej nie pomoże (ani Tobie na dłuższa metę). Ona pewnie
cierpi nie mniej niż Ty i nawet jeśli nie okazuje tego, zależy jej na Twojej
akceptacji. I nie zmieni powyższego fakt, że Ty jesteś dodatkowo zdołowana tym,
że dużo włożyłaś starań, a efekty są kiepskie. Powodzenia!

[cyborgus]

cynta, wydaje mi sie ze lekarz powinien byc w stanie przepisac taka
pompe bez tlumaczenia sie ubezpieczalni. porozmawiaj z nim szczerze,
gdzie macie problem, ipowinno przejsc.