ma 5 lat, a nie chce się ubierać

[moja2poczta]

Mam poważny problem. Córka ma już pięć lat i nie chce się ubierać.
Twierdzi, że ubranie jej przeszkadza, więc gdy już nawet zacznie się
ubierać, to potrafi np. w trakcie zakładania kurtki wpaść w
hiasterię, że bluzka jej przeszkadza. Majtek w ogóle nie nosi i
nawet skarpety jej przeszkadzają. Wiem,że tak na prawdę ubranie jej
nie przeszkadza, bo gdy założy coś i chwilę to ma na sobie, to
problem znika. Ale trudno jej tą chwilę w czymś wytrzymać. Latem
jest mniej do ubierania, więc wychodzi chętnie. Normalnie się
rozwija i poza tym jest bardzo grzeczna, ale przecież nie może być
tak, że dziecko jak jakieś warzywko siedzi tylko w domu. Nawet
zabawa na śniegu nie jest w stanie jej skusićNie wiem jak sobie z
tym poradzić, bo próbowałam już chyba wszystkiego.

[mama_olgi3]

A moze pozwolisz dziecku siedzieć w domu, jak ma na to ochote?
Zmuszanie dziecka do zabawy?!(To nie raj dziecięcy, a dramat - słowa
z książki ,,Jak kochać dziecko'').
Ja też wolała siedzieć w domu, i jakoś na złe mi to nie wyszło.
A co do tego ubierania - w końcu jej to mnie, napewno

[moja2poczta]

Nigdy nie była zmuszana do zabawy! To była tylko jedna z wielu
propozycji, którymi próbowałam ją skusić i w dodatku nie na siłę. Od
trzech lat sama siebie próbuję przekonać,że jej to kiedyś minie.
Gdyby to była zwykłe "widzimisie", które zaczęło się nie dawno, to
nie byłoby problemu...

[iwpal]

Radziłabym sie skontaktować z psychologiem-terapeutą integracji
sensorycznej, gdyż często problem z ubieraniem i nietolerancja ubrań
moze być oznaką nadwrażliwości dotykowej (tzw. obronności dotykowej,
co jest zaburzeniem rozwoju zmysłu dotyku). Mam pacjentke z bardzo
silnym zaburzeniem tego typu, która trafiła na właściwa terapię
dopiero w wieku 7 lat, bo wczesniej tez wydawało sie, że minie,
przejdzie itp. Też to miała "od zawsze" i samo nie mijało, tylko sie
nasilało.
Zobacz na stronach artkuły na ten temat i jeżeli cos pasuje do
Twojego dziecka to warto szukac pomocy
www.integracjasensoryczna.org.pl
www.pstis.pl

[moja2poczta]

Dziękuję za odpowiedź. Wszystkie testy wyszły ok. Tylko w
dotykowym "zdobyła" 4 pkt. Będę dalej drążyć temat i szukać więcej
informacji w tym zakresie

[nangaparbat3]

Zimowe ubranie krępuje ruchy. Żeby było nie wiem jak wygodne - zawsze choc
trochę czuje się w nim "spetana", do dzisiaj. Będąc dzieckiem wkładanie zimowego
płaszczyka odczuwałam jako koszmar, ale bylam grzeczną dziewczynką, więc sie
poddawałam.
To były jednak czasy, kiedy ciepła odzież była o wiele bardziej sztywna i ciężka
niz teraz.
Na Twoim miejscu szukałabym jej ubrań jak najmiekszych, najluźniejszych,
najlżejszych. Dałabym mozliwość wyboru tego, w co zechce się ubrać - jedyne
ograniczenie - odpowiednio do pogody.
No i starałabym sie okazać jej zrozumienie i wspołczucie - wiem ze to okropne,
ale nie ma rady, czasem trzeba się ubierać.

moze nudystka:))

[camel_3d]

[1-lea]

Moja corka ma 6 lat i mam dokladnie taki sam problem. Jestem ciekawa czy
skorzystala Pani z tej terapii sensomotorycznej?

[moja2poczta]

nie skorzystałam. długo to trwało i było na pewno mało edukacyjne
(po prawdzie w dalszym ciągu zdarzają się kryzysowe sytuacje), ale
zdarzało mi się ją po prostu zawstydzać (np.gdy odwiedzała ją
koleżanka, to zawsze mówiłam: patrz, a Julce nie przeszkadzają
skarpetki, czy inna część garderoby) zaczęłam częściej zabierać ją
na zakupy - zauważyłam, że zawstydzanie przyniosło taki skutek, że
krępowała się przymierzyć spodenki, czy buciki, które uprzdnio sama
wybrała i podobały się jej. Zawsze mówiłam, że wobec tego nie
mierzymy, nie kupujemy i wychodzimy. Po paru takich sytuacjach oraz
z chęci przymierzenia czegokolwiek - zaczęła ubierać się, ale tylko
do sklepu. Jak nadszedł czas zerówki i dołączyła do większego grona
rówieśników, to po prosu nie miała wyboru.

[verdana]

Proponije kupować ubrania na wyrost, szersze i luźniejsze.

[ik_ecc]

moja2poczta napisała:

> (np.gdy odwiedzała ją
> koleżanka, to zawsze mówiłam: patrz, a Julce nie przeszkadzają
> skarpetki,

Czepie sie tch skarpetek - czy skarpetki sa obowiazkowe?

Moja sasiadka nie zaklada skarpet jakies 360 dni w roku. Dodam, ze
mieszkamy w Kanadzie, gdzie w zimie temp schodzi ponizej -30C.
Zaklada kiedy idzie na narty (co robi moze wlasnie 5 razy do roku)
bo ja narciarskie buty mocno obcieraja. Poza tym nie znosi i nie
nosi skarpet - dodam, ze nie choruje i np. nie budzi grozy w
znajomych, wspolpracownikach, itp.

Moja corka nie znosi ani skarpet ani obuwia. Mniej wiecej od maja do
pazdziernika chodzi boso (na dworze). Toleruje tylko crocs, ktore
nosi w wersji klapkowej i ktore z niej "spadaja" po minucie
noszenia. W zimie tez probowala wychodzic boso na dwor, mamrolila
costam pod nosem i zawziecie maszerowala po sniegu - ale
rzeczywiscie niedlugo, pozniej sama wolala buty. Nie chorowala po
tym, w ogole bardzo malo choruje.

Znam tez ludzi, ktorzy nie nosza bielizny cale zycie - i tez zyja,
funkcjonuja w spoleczenstwie, itd. Krotkich spodnic nie nosza, jak
sie domyslam...

[bi_scotti]

Podobne mam zdanie jak post powyzej. Nie chce, niech nie nosi.
Zmarznie, sama poprosi nastepnym razem. Kupilabym jak najluzniejsze
dresy, nic przez glowe, zadnych guzikow czy innych skomplikowanych
zapiec, buty wsuwane, bez skarpet, bez majtek - bedzie Jej wygodnie
a to najwazniejsze. Nie ma obowiazku chodzenia w majtkach czy
skarpetach, jesli ktos woli bez to w czym problem?

[moja2poczta]

Oczywiście - bieliznę i te nieszczęsne skarpety, których
się "uczepiłam" ma tylko w sytuacjach, które tego wymagają, jak
założenie krótkiej spódniczki, czy w zerówce, gdzie musi się
przebierać przy innych dzieciach. Wchodzi do domu i zrzuca to
wszystko (po domu nawet kapci nie nosi, a na dwór najlepiej w
laczkach). I niczego więcej mi nie trzeba - najważniejsze, że gdy
już musi, to nie nie trwa to godzinę i nie jest połączone z histerią

[anaj75]

Ciężko tej małej. Zaszczepić jej nawyk porównywania się z innymi i
wzbudzać poczucie wstydu, to droga do problemów z poczuciem własnej
wartości teraz i w przyszłości. Czy warto dla natychmiastowego
rezultatu tu i teraz?
Moim zdaniem lepiej dociec przyczyny jej zachowań (np. wcześniej
wspomniana IS) i pozwolić zachować dziecku szacunek do siebie
samego.

[moja2poczta]

o tak bardzo ciężko - zbrukałam ją paroma porównaniami i kompletnie
straciła szacunek do siebie. no ale dość sarkazmu - córka jest
wspaniałym, kochanym i kochającym dzieckiem i nie zauważyłam odcisku
tych "traumatycznych przeżyć" w jej psychice. Ile mamy dzieci, tyle
metod wychowawczych - nie da się wszystkich uogólnić i
zaszufladkować np. pod IS. Gdyby zachowania dziecka były spowodowane
IS, to samodzielnie bym raczej nic nie poradziła i wówczas
skorzystałabym z pomocy psychologa. Sama wybiera ubrania - ma takie
w jakich jej wygodnie i nosi je - szukanie teraz przyczyn zachowań
dziecka sprzed pół roku i wcześniej (jak zaburzenia dotykowe)
mogłoby być krzywdzące dla malucha.

[nangaparbat3]

Publiczne zawstydzanie to jedna z najgorszych rzeczy, jakie mozna zrobic
człowiekowi, niezależnie od wieku.
Co było, to sie nie odstanie, ale więcej tego nie rob. Nikomu.

[moja2poczta]

nangaparbat3 napisała:

> Publiczne zawstydzanie to jedna z najgorszych rzeczy, jakie mozna
zrobic
> człowiekowi, niezależnie od wieku.
> Co było, to sie nie odstanie, ale więcej tego nie rob. Nikomu.
>
Jak napisałam - nie jest to edukacyjne i z pewnością nie jestem z
siebie dumna (z metody, ale ze skutków jak najbardziej!!!)