Za wszelką cenę na swoim

[ata_x]

Dziewczyny, moje dziecko (lat prawie 4) ostatnio zaczęło objawiać swoją silną
wolę (???) Polega to na tym, że za wszelką cenę chce postawić na swoim.

Sytuacja 1:
Usypiam małego, przeczytałam mu dwie umówione wcześniej książki, po czym mały
nie prosi, ale urządza awanturę, że on CHCE jeszcze jedną. Tłumaczę mu że
jest późno i umawialiśmy się wczesniej na dwie. Nie dociera. Jak widzi, ze
się nie ugnę, bierze do reki słowniczek ortograficzny, otwiera na chybił
tarfił i pyta: "A co to za słowo ?" Mówie mu. On pyta o nastepne, też mu
mówię, choć dokosnale wiem do czego dąży. Nie mylę, się. Mały tryumfalnie
stwierdza: "A w idzisz, przeczytałaś mi jeszcze !!!" Postawił na swoim

Sytuacja 2:
Mały prosi mnie o zabranie kubeczka i postawienie na kuchence, choć sam
mógłby to zrobić. Biorę kubeczek i stawiam, choć mówię, że mógłby to przecież
zrobić sam. Następnie mały niechcąco przerwaca kubeczek stojący obok i
zamiast sam go postawić z powrotem, mówi: "Mamusia, postaw go." Ja
stwierdzam, że skoro sam przewrócił to przecież samo może postawic i awantura
gotowa. Łącznie ze spazmami i wszelkimi możliwymi kombinacjami po
rozmiekczające serce" Baaaardzo cię proszę ....." Kiedy widzi, że nic z tego,
idzie na kompromis i mówi: "To trochę ja, trochę ty" co polega na tym, że ja
mam trzymać kubek razem z nim i stawiamy go wspólnie tam, gdzie on chce. Po
czym tryumfalne: "A widzisz, postawiłaś "

I tu jest mój (może głupi) problem. Widze wyraźnie, że mały chce postawić na
swoim za wszelką cene. I mam dylemat. Z jednej strony chcę, żeby synuś miał
silną osobowość, ale z drugiej strony czuję się manipulowana No cóz, ja
chyba tez mam silną osobowość
Poradźcie, czy mam odpuszczać ? Ale wtedy boję się, że mały będzie naciskał
coraz więcej.
A jak nie odpuszczę, to czy biedne dziecko nie zacznie jeszcze bradziej się
upierać, albo nie zostanie stłamszone ?

A moze dzieci tak mają i to jakiś etap w rozwoju ?
Poradźcie oświecone mamy, moze ktoś miał to za sobą , albo ktoś ma jakąś radę
jak reagować ?
Dodam, że nie upieram się przy bzdurach, mały ma pewne pola, na których sam
dokonuje deczyji i to świadomych Ale tu .... No wiecie, to tryumfalne "A
jednak postawiłem na sowim" trochę mnie jakby martwi ....

[miola]

Polecam wszystkim książkę "Rozwój psychiczny dziecka od 0 do 10 lat" wydaną
Przez Gdańskie Wydawnictwo Pedagogiczne, autorki niestety nie pamiętam, ale to
polskie nazwisko. I cz. tej książki to charakterystyka poszczególnych etapów w
rozwoju dziecka. Nie ma tam rad, czy recept jak przemówić do dziecka, ale
bardzo to ułatwia zrozumienie malucha, zorientowanie się na ile okreslone
zachowanie można i warto zmieniać, a na ile nie, no i uspokaja wyrzuty sumenia,
bo nie wszystko da się ustawić wychowaniem. Wydaje mi się ze to co opisujesz,
jest charakterystyczne dla pewnej grupy wiekowej.

[mamaizyimoniki]

ata_x napisała:

> Dziewczyny, moje dziecko (lat prawie 4) ostatnio zaczęło objawiać swoją silną
> wolę (???) Polega to na tym, że za wszelką cenę chce postawić na swoim.
>
> Sytuacja 1:
> Usypiam małego, przeczytałam mu dwie umówione wcześniej książki, po czym mały
> nie prosi, ale urządza awanturę, że on CHCE jeszcze jedną. Tłumaczę mu że
> jest późno i umawialiśmy się wczesniej na dwie. Nie dociera. Jak widzi, ze
> się nie ugnę, bierze do reki słowniczek ortograficzny, otwiera na chybił
> tarfił i pyta: "A co to za słowo ?" Mówie mu. On pyta o nastepne, też mu
> mówię, choć dokosnale wiem do czego dąży. Nie mylę, się. Mały tryumfalnie
> stwierdza: "A w idzisz, przeczytałaś mi jeszcze !!!" Postawił na swoim
>

Brak konsekwencji


> Sytuacja 2:
> Mały prosi mnie o zabranie kubeczka i postawienie na kuchence, choć sam
> mógłby to zrobić. Biorę kubeczek i stawiam, choć mówię, że mógłby to przecież
> zrobić sam. Następnie mały niechcąco przerwaca kubeczek stojący obok i
> zamiast sam go postawić z powrotem, mówi: "Mamusia, postaw go." Ja
> stwierdzam, że skoro sam przewrócił to przecież samo może postawic i awantura
> gotowa. Łącznie ze spazmami i wszelkimi możliwymi kombinacjami po
> rozmiekczające serce" Baaaardzo cię proszę ....." Kiedy widzi, że nic z tego,
> idzie na kompromis i mówi: "To trochę ja, trochę ty" co polega na tym, że ja
> mam trzymać kubek razem z nim i stawiamy go wspólnie tam, gdzie on chce. Po
> czym tryumfalne: "A widzisz, postawiłaś "

Brak konsekwencji. Czy ty tego nie zauważasz?


> I tu jest mój (może głupi) problem. Widze wyraźnie, że mały chce postawić na
> swoim za wszelką cene. I mam dylemat. Z jednej strony chcę, żeby synuś miał
> silną osobowość, ale z drugiej strony czuję się manipulowana No cóz, ja
> chyba tez mam silną osobowość
> Poradźcie, czy mam odpuszczać ? Ale wtedy boję się, że mały będzie naciskał
> coraz więcej.
> A jak nie odpuszczę, to czy biedne dziecko nie zacznie jeszcze bradziej się
> upierać, albo nie zostanie stłamszone ?
>
> A moze dzieci tak mają i to jakiś etap w rozwoju ?
> Poradźcie oświecone mamy, moze ktoś miał to za sobą , albo ktoś ma jakąś radę
> jak reagować ?
> Dodam, że nie upieram się przy bzdurach, mały ma pewne pola, na których sam
> dokonuje deczyji i to świadomych Ale tu .... No wiecie, to tryumfalne "A
> jednak postawiłem na sowim" trochę mnie jakby martwi ....


Pozdrawiam

[fasolka3]

Nie wdawac sie w dyskusje. On do Ciebie prosze, prosze, ze lzami w oczach,a ty
mu w kolko jak katarynka to samo, i to najlepiej streszczone w jednym zdaniu.

moj syn : 4,5 robi to samo, co twoj syn. Wieczorem tez chce zawsze wiecej czytac
niz umowione, nie chce isc do przedszkola itp. itd.i marudzi do tego moomentu,
kiedy widzi, ze naprawdde nic nie wskora. Wtedy robi sie slodki i nagle
przestaje chciec.

Jesli nie chcesz nic czytac a syn podtyka ci slownik, to go zignoruj. Powiedz.
koniec na dzis, jutro poczytamy. Dlugie przemowy tylko szkodza, im wiecej gadasz
i tlumaczysz, tym wiecej okazji bedzie mial twoj syn, zeby ci wpasc w slowo, no
i ma poczucie, ze chyba jednak jest cos nie tak. Im wiecej sie tlumaczymy, tym
mniej wiarygodnie to brzmi, to zna kazdy. A wiec krotko wezlowato i sie tego
trzymac.

A ataki histerii to ulubiona bron dzieci do manipulowania rodzicami. Nie daj sie
skolowac!

FFF

[ata_x]

mamaizyimoniki napisała:

> > Sytuacja 1:
> > Usypiam małego, przeczytałam mu dwie umówione wcześniej książki, po czym m
> ały
> > nie prosi, ale urządza awanturę, że on CHCE jeszcze jedną. Tłumaczę mu że
> > jest późno i umawialiśmy się wczesniej na dwie. Nie dociera. Jak widzi, ze
>
> > się nie ugnę, bierze do reki słowniczek ortograficzny, otwiera na chybił
> > tarfił i pyta: "A co to za słowo ?" Mówie mu. On pyta o nastepne, też mu
> > mówię, choć dokosnale wiem do czego dąży. Nie mylę, się. Mały tryumfalnie
> > stwierdza: "A w idzisz, przeczytałaś mi jeszcze !!!" Postawił na swoim
> >
>
> Brak konsekwencji

No nie całkiem się z toba zgodzę chyba. Bo bajki nie przeczytałam -
konsekwentna byłam A dwa słowa przeczytane ze słowniczka ortograficznego to
nie to samo co bajka. Widzisz, moje dziecko doskonale wiedziało, że nie będzie
trzeciej bajki i na to mnie nie namówi. Dlatego wziął ten słowniczek
ortograficzny i chciał żeby mu przeczytać dwa słowa (więcej odmówiłam). A to mu
dało poczucie postawienia na sowim. Ale złudne, nie Co mu potem
wytłumaczyłam - że to nie to samo co czytanie bajki.

>
>
> > Sytuacja 2:
> > Mały prosi mnie o zabranie kubeczka i postawienie na kuchence, choć sam
> > mógłby to zrobić. Biorę kubeczek i stawiam, choć mówię, że mógłby to przec
> ież
> > zrobić sam. Następnie mały niechcąco przerwaca kubeczek stojący obok i
> > zamiast sam go postawić z powrotem, mówi: "Mamusia, postaw go." Ja
> > stwierdzam, że skoro sam przewrócił to przecież samo może postawic i awant
> ura
> > gotowa. Łącznie ze spazmami i wszelkimi możliwymi kombinacjami po
> > rozmiekczające serce" Baaaardzo cię proszę ....." Kiedy widzi, że nic z te
> go,
> > idzie na kompromis i mówi: "To trochę ja, trochę ty" co polega na tym, że
> ja
> > mam trzymać kubek razem z nim i stawiamy go wspólnie tam, gdzie on chce. P
> o
> > czym tryumfalne: "A widzisz, postawiłaś "
>
> Brak konsekwencji. Czy ty tego nie zauważasz?

Co do braku konsekwencji to też chyba się nie zgodzę. Bo JA nie postawiłam tego
kubka. Postawiliśmy go razem

Może to jednak nie brak konsekwencji, a kompromis ? Bo jego to
usatysfakcjonowało. Chętnie podyskutuję. Tę książkę o rozwoju dziecka tez
poczytam.

[mamongabrysi]

Myślę, że Mamaizyimoniki ma rację. Rozumiem jednak, że trudno jest być
bezwzględnie konsekwentnym i sprawą do dyskusji jest to jak daleko powinna być
posunięta "bezwzględna konsekwencja". Rzeczywiście wydaje mi się, że w tym
przypadku niewdawanie się w zbędne dyskusje jest lepsze niż długie tłumaczenie.
A może to się da jakoś obrócoć w żart? Nie wiem , tak mi tylko przyszło do
głowy. Podoba misię też koncepcja A.Samsona na tzw. upierdliwego rodzica, który
jak katarynaka swoje.
Pozdrawiam
Ania

[ata_x]

No ja tę metodę na katarynkę stosuję dosyć często

[fasolka3]

Ja tez. Ale przyznam racje, ze poczucie humoru w wychowaniu to jest to. No i nie
ma nic gorszego, niz sztywne trzymannie sie zasad. Dziecko tez musi zachowac
twarz, nie mozna go stale gnoic i udawadniac, ze to nie ono rzadzi. Ciezkie to
jest, ciezkie.....

FFF

[mamongabrysi]

Tak sobie o tym wszystkim myślę i myślę... Może warto by było wyśledzic
dlaczego mały tak bardzo upiera się żeby było jego na wierzchu. Może dzieciaki
w przedszkolu maja taką modę...Może warto by też było w tym naszym bezwzględnym
świecie nauczyć nasze dzieci, ze nie zawsza NASZE musi być na wierzchu? I że
zachowujemy twarz i swoją wartośc nie tylko gdy my jesteśmy górą? I że trzeba
umieć szanować innego człowieka? Ale jak to zrobić i czy nasze dziecko nie
zostanie wtedy ofiarą losu?
Takie sobie mysli obok tematu....
Pozdrawiam
Ania

[joannab-o]

Aniu, to nie jest obok tematu. I jako mama dziecka już 9-letniego zapewniam
Cię, że wszystko to, co napisałaś da sie zrobić, bardzo łatwo, a treści takie
spotykaja się ze zrozumieniem dziecka jako zupełnie logiczne i wręcz oczywiste.

A moje dzieci ofiarami losu nie bedą na pewno, bo umieją konsekwentnie i
niezależnie robić swoje właśnie DZIĘKI temu, że paraliżujące emocje związane z
problemem "wygrywania" i "przegrywania" są im najzupełniej obce.
joanna

[edytka73]

A propos konsekwencji, która bardzą ważną jest.
Gdzieś kiedyś przecytałam, że jeśli zgodzimy się na czyjąś prośbę od razu - to
będzie to wspaniałomyślność z naszej strony. Jeśli zgodzimy się po jego
usilnych namowach, histeriach i innych manipulacjach - to będzie to jego
wygrana.
Staram się być konsekwentna, bo dziecku zwyczajnie jest to potzrebne. Ale
staram się tez być człwoiekiem - czasem trzeba ominąć, nagiąć zasaday - i
wtedy robię to od razu. jeśli ne zrobię od razu - nie zrobię w ogóle.
Przykład:
Kuba (prawie 2 latka) ogląda po jednej bajce na dobranoc. Od czasu do czasu
chce drugą. Rzadko na tą drugą się zgadzam, ale czasem tak - jak widzę, że
bardzo mu zalezy i nie wrzeszczy o to.
Im bardziej histeryzuje tym bardziej jestem nieugieta. To jest trudne za
pierwszym razem: kiedy tzreba poradzić sobie z jego emocjami i swoimi na
skutek jego histerii. "Katarynka" bardzo pomaga.
Ed.

[chalsia]

Absolutnie się zgadzam i popieram.

Chalsia

[judytak]

Czy to nie ty masz zwyczaj mówić "no widzisz, a jednak ja miałam rację"?
Niekoniecznie do dziecka, może być np. do męża. Dzieci szybko się uczą takich
rzeczy.

Ja też mam raczej "silną osobowość". Ale rzeczy, na których mnie zależy,
ograniczam do minimum.

Taką "kluczową sprawą" jest np. pora położenia się spać. Nie ma dyskusji, nigdy
nie było, to ja zdecyduję, ile przeczytamy, nie jest to wynik negocjacji, a
kiedy koniec bajki, to na wszystkie prośby mówię tylko, że jest póżno, jestem
zmęczona, też chcę spać, wstaję, i wychodzę. Żelazna konsekwencja. Chodzi mi o
to, żeby już spać, nie przeciągać, a nie o to, czy będziemy czytać kolejną
bajkę, czy pośpiewamy, czy może poprzekomarzamy się jeszcze trochę.

We wszystkim, co nie należy do spraw "życiowo istotnych", jestem zupełnie na
luzie. Jak dziecko mówi, żebym postawiła gdzieś kubek, odruchowo biorę i
stawiam, nawet się nie zastanawiam. Chyba że akurat nie mogę, to mówię, że nie
mogę, bo np. mam brudne ręce.

Oczekuję, że dziecko też tego typu moje prośby będzie spełniało odruchowo, bez
zastanowienia się. Jeśli jest inaczej, poproszę usilniej. Jeśli nie skutkuje
(raczej rzadko), czasami dam spokój, czasami oferuję pomoc ("zrobimy to
razem"). Jak dalej się opiera, opiszę konsekwencje ("nie pozbierasz ze mną
klocki? już nie są ci potrzebne? to wyrzucimy do śmieci"). Jeśli dziecko akurat
ma napad przekory, i mówi, że dobrze, to pozbieram klocki i wyrzucam.
(najważniejsze, żeby nie obiecywać rzeczy, których w razie czego nie byłabym
gotowa zrobić).

A też czasami mówię dzieciom (trochę starszym) wprost: nie mam ochoty się
przekomarzać. Powiedziałeś, co chcesz, ja powiedziałam, co o tym myślę, i
sprawa skończona. Zawsze reaguję na nowe argumenty (chociażby tłumaczeniem, że
nie da się, nawet jeśli), ale nie reaguję na prośby-groźby. Też mówię wprost:
może i to zrobię, ale tylko jak powiesz sensownie, o co ci chodzi, a nie
będziesz mi tu pokrzykiwał (pomiaukiwał).

Trudno jest czasami nie wdawać się w "przekomarzanki". Najgorsze, że dzieci nie
wyczuwają granicy, nie potrafią tak, że troche sobie poprzekomarzamy, potem
robimy, co trzeba. Ta umiejętność przychodzi dopiero z czasem.

Pozdrawiam
Judyta

[ata_x]

No nie, nie mówię "A widzisz......" nie znoszę tego. Wiec to nie ja wykrzywiłam
moje dziecko Ale profilaktycznie przyjrzę się sobie pod tym kątem, bo może
mnie się tylko wydaje
Pod resztą twojej wypowiedzi mogę się podpisać, robię to samo i dziecko
generalnie wie, że jak nie to nie. Dlatego właśnie uskuteczniało te wybiegi. I
wiesz, po głębszym namysle doszłam do wniosku, że te dwie i pare podobnych
sytuacji miały miejsce, kiedy mały był ewidentinie przemęczony i nie był
otwarty na racjonalne argumenty. I chyba tu jest pies pogrzebany. A
przynajmniej część psa Tylko nadal jakby mnie niepokoi ta satysfakcja

[sylviakia]

Ata może cie to nie pocieszy ale to nromalne jak wyczytałam w książce rozwój
dizecka 0-`10 to tak własnie jest... za pół roku własnego dziecka nie poznasz.
a za rok b ędzie aniołkiem by znów w ieku 6 lat znienawidzieć cię całuym
serduszkeim... ponoć taka kolej rzeczy... polecam tę książkę i kompromisy i
konsekwencje... Sylwia Z krzysiem i Asia..

[mama.ali]

...Czytając Twój post przypomniało mi się co czułam i myślałam jakiś miesiąc
temu. Nie brzmiało to dokładnie tak, ale sens dla mojego dziecka chyba był
właśnie taki: "no widzisz, a jednak ja miałam rację "! Podobnie jak Ty nie
przypominam sobie abym tak stawiała sprawę. Zdaje się, że mamy dzieci w
podobnym wieku, więc potwierdzasz moje wnioski, że to kolejny schodek w
rozwoju. Na szczęście zdaje się, że ja już mam go prawie za sobą.
U mnie pomogła jak zwykle konsekwencja, ale w tym wypadku musiałam jeszcze do
niej dołożyć większą świadomość samej siebie a dokładnie chodzi o to by nie
wdawać się w polemikę z dzieckiem, znać swoje racje i ich wartość a dyskusje
na ich temat chwilowo schować do kieszeni.

Wiem ,że może to brzmieć dziwnie dla mam które akurat nie przerabiają tego
etapu.
Brutalne podważanie Twojego autorytetu minie, oby wcześniej niż później.
Pozdrawiam.

[mama.ali]

...Czytając Twój post przypomniało mi się co czułam i myślałam jakiś miesiąc
temu. Nie brzmiało to dokładnie tak, ale sens dla mojego dziecka chyba był
właśnie taki: "no widzisz, a jednak ja miałam rację "! Podobnie jak Ty nie
przypominam sobie abym tak stawiała sprawę. Zdaje się, że mamy dzieci w
podobnym wieku, więc potwierdzasz moje wnioski, że to kolejny schodek w
rozwoju. Na szczęście zdaje się, że ja już mam go prawie za sobą.
U mnie pomogła jak zwykle konsekwencja, ale w tym wypadku musiałam jeszcze do
niej dołożyć większą świadomość samej siebie a dokładnie chodzi o to by nie
wdawać się w polemikę z dzieckiem, znać swoje racje i ich wartość a dyskusje
na ich temat chwilowo schować do kieszeni.

Wiem ,że może to brzmieć dziwnie dla mam które akurat nie przerabiają tego
etapu.
Brutalne podważanie Twojego autorytetu minie, oby wcześniej niż później.
Pozdrawiam.