Jestem nieładna:-((

[jessia]

... usłyszałam dziś z ust mojej 5,5-latki! i co z tym fantem zrobić?
Wzieła mnie zupełnie znienacka, mogłabym tego oczekiwać najwcześniej
za 6-7 lat!
Pytałam się, kto jej tak mówił, moze ktoś w p-szkolu dokucza, ale
stwierdziła, że nikt, że ona sama o tym wie.
Zaczęłam coś plecieć typu: jeżeli Ci się tak wydaje, to się
usmiechaj więcej, każdy, kto się usmiecha, jest ładny; oraz: nie
jest ważne jak wyglądasz, tylko jaka jesteś... Ale tak naprawdę
zupełnie nie wiedziałam, co jej powiedzieć, żeby przestała płakać.

Jakieś doświadczenia?

[mbkow]

moj starszy czesto powtarzal, ze jest gruby, wiec podobne doswiadczenia mam, ale raczej sukcesow w perswazji nie bylo, bo wracal do tego.
ze tak sie posluze cytatem, "opisz z uznaniem, co widzisz lub czujesz", reszte zostaw Mili, bo, po wysluchaniu takiej opinii, bedzie mogla/umiala pochwalic sama siebie...
od razu pobieglam do naszej galerii i wez jej wlej za te glupoty, co gada ma sliczne wlosy, fajna modna grzywke i ciekawe lekko skosne oczka, madra buzie... uderz do niej z konkretami

[jessia]

Dzięki za konkrety.
Obiecałam, że może się ostrzyc jak chce i jest od zawsze
chwalona "za piękno" jak tylko sie uśmiecha (m.in. dlatego że się to
raczej rzadko zdarza).
Podejrzewam, ze problem może tkwić w tym, że jest niezdrowo wręcz
zapatrzona w swoją najlepszą przyjaciółkę (widzimy to na różnych
poziomach, pani w p-szkolu mówi to samo), która jest jej
przeciwieństwem: czarne, kręcone włosy, ciemna wręcz cygańska
karnacja, brązowe oczy... Ale po prostu nie wiedziałam, że tak małe
dzieci są nawet świadome swoich wyglądów i że tak krytycznie i
porównawczo do nich podchodzą.

[hovawartka]

w pierwszej chwili zrozumiałam, ze to tobie tak palnęła, w sensie,
że mama nieładna

Tak, te konkretne rzeczy własnie zastosowałabym, ale ważne, żeby
było szczerze, w kontekście, niewymuszone, powiedziane bo tak
czujesz. Czyli nie ogólnie, ze jest ładna.

Tu mi staje przed oczami moja mama, której pochwał nie akceptowałam,
nie wierzyłam w nie (i do dziś tak to troche trwa). Bo jej zachwyty
są odbierane przeze mnie jako nieszczere, na wyrost, np sytuacja
niedawna: podaję zupę na stoł, a moja mama "o, jaką pyszna zupę
ugotowałaś!", ale nawet jej nie spróbowała... hmm, mogła sie
wstrzymać z komplementem do zjedzenia pierwszej łyzki, nie?

[mamcia2synow]

Ej hovawartko chyba jestes przewrazliwiona Mama chciala byc mila
i tyle.Zreszta nie wiem jakie sa stosunki miedzy wami,wiec trudno
wyrokowac.A ja duzo bym dala zeby chocby taki glupi komplement
uslyszec od mojej mamy.Nigdy mnie nie chwali za to ciagle krytykuje
(kiedys nawet przyczepila sie ze body malego uszyte bylo zla nitka
niepasujaca i ja go w to ubralam!).Dlatego ja moje dzieci
chwale ,chwale i chwale!Nawet na wyrost i nawet jesli to brzmi
nieszczerze,wole tak nizby mialy nosic w sobie ciagle uczucie
niedowartosciowania. Pozdrawiam i milego dnia zycze.


L'enfant n'est pas un vase à remplir mais un feu à allumer.

[mbkow]

chwalenie na wyrost dziala odwrotnie, przestaje byc wiarygodne... moze nie
skutkowac wcale. porazka. chcialam sie podzielic z Toba ta wiadomoscia, bo z
podobnych przyczyn sama tak robie

[mamcia2synow]

Aha
Moze zle to zabrzmialo,oczywiscie nie chwale za cos na co nie
zasluguje.Ale nawet jak po raz setny pokazuje swoje nabazgrane
dzielo,to mowie ze jest piekne-choc to nie jest obiektywna prawda
Oczywiscie im starsze dziecko,tym bardziej trzeba uwazac bo takie
sztuczki nie dzialaja i dziecko potrafi wszystko wyczuc bedzie mu
tylko przykro.

[hovawartka]

tak, tak, te pochwały wszystkich moich rysunków też pamiętam
Dlatego właśnie chyba ja tego nie robię. Jesli coś mnie zachwyci to
jak najbardziej, natychmiast wyrażam ten zachwyt, ale jesli coś tam
średniego mi pokazuje to wyrazam zainteresowanie, jakoś tam
komentuję typu "o, widzę, ze tu jest ślimak" ale co bedę ściemniać,
ze piękne.

[hovawartka]

a co do stosunków z moją mamą to wszystko ok, bardzo się kochamy,
dzwonimy do siebie codziennie, wpadamy do siebie bardzo często,
cenię ją bardzo. Te jej komplementy... śmieszą mnie i nie wierzę w
ich szczerość, po prostu przymykam na nie oko. Ale po urodzeniu
swoich dzieci inaczej tez się chyba patrzy na świat, bo kiedy byłam
nastolatką to wkurzała mnie mama takim gadaniem na maksa, czułam się
gdzieś tam oszukiwana przez nią.

[hovawartka]

i jeszcze coś (tak na raty mi sie przypomina) a propos poczucia
bycia oszukiwanym - to chyba bardziej złożony problem.

Moja mama jest mistrzynią "zagadywania" małych dzieci, odwracania
ich uwagi (gdy płaczą, marudzą) i często po prostu mówienia
nieprawdy. Czasem błahe sprawy, typu zjedz daję ci tylko ziemniaczki
(a w srodku ukryte mięsko), popatrz tam jest piesek (a oczywiscie
żadnego nie ma) po cięzszy kaliber typu chodź bo cię pani zabierze
(jakas tam pani przechodząca obok kiedy dziecko opornie idzie w
kierunku zamierzonym - to przeciez nieprawda, jak mogłaby pozwolić
na zabranie, więc po co takie rzeczy gadać??)

To gdzies we mnie zostało, te jej niewinne kłamstewka z najmlodszych
lat. I rozmawialam z nia kiedys ostatnio o tym, ze nie chcę, zeby
tak mówila moim córkom, ze ja to widzę inaczej. Przyjęła, choc nadal
uwaza, ze dzieci trzeba trochę robić w konia no i usłyszałam, ze
jestem bardzo "sztywna" w zasadach wychowywania dzieci. Może i
jestem jakaś spięta w tym temacie, ale to dlatego, ze sama gdzies w
sobie noszę to bycie oszukanym.

[gopio1]

Jess, a podpytaj ją, co tak naprawdę jej się nie podoba - pamiętam jak Kuba tez
mi kiedyś tak strzelił, że się sobie nie podoba. Potem się okazało, że chodzi o
to, że nie ma jeszcze włosków pod pachami...

Znam tez jedną dzieczynkę, która nabawiła się kompleksów, gdy zaczęły jej
mleczaki wypadac - bardzo źle się czuła jako szczerbatka. Gdy zaczęły się
pojawiac zęby stałe, poczucie własnej wartości wzrosło!

Możesz jej też poopowiadać, co robią dorosłe kobiety, żeby poczuć się ładniej.
Że czasem wystarczy zmiana fryzury, inne ubranie, jakiś wisiorek.

Możecie tez sobie zafundowac niezłą zabawę - zafunduj dziewczynkom taki babski
wieczór - daj się poprzebierać w Twoje sukienki, zarzuć na szyję pieć sznurów
korali, pomaluj pazurki, pozwól założyć buty na obcasie, może nawet pomaluj
usteczka - ot, choćby czekoladą (ha! ja tak robiłam! ). Niektóre dziewczynki w
tym wieku to uwielbiają!

I jeszcze, koniecznie jej powiedz, że każdy człowiek jest inny, niepowtarzalny i
w tym właśnie tkwi piękno!

A ode mnie jej powiedz (jeśli mnie jeszcze pamięta), że jest bardzo ładną
dziewczynką! Obiektywnie! Bo wiadomo - mamie się zawsze jej dziecko podoba.
Buziaki!
G.

[oli.nek]

ja moim corom ciagle mowie, jakie sa sliczne, piekne etc. wiec tak mysla. moze
mow tak samo. bez okazji. niech dziecko w to uwierzy.

[mbkow]

wez jeszcze przypomnij sobie, czy nie odziedziczyla tej sklonnosci do
samokrytyki po mamusi ostatnio 9letnia corka koleznaki chuda i sliczna
mowila cos o byciu za gruba i brzydka. a moja kolezanka ma jedynie malutkie
lusterko do makijazu, bo mowi, ze nie znioslaby swojego widoku w duzym

[jessia]

Nie nie, ja raczej nie z tych

szczęśliwie wydaje się, że był to jednorazowy dołek. Na razie nie
powtorzyło się, a dawkuję komentarze o pięknych miodowych włosach i
mądrych niebieskich oczach...