a propos wątku bezsilności

[mama_biedronki]

Mam pytanie, zwłaszcza do tych osób które bardzo krytycznie odniosły
się do autorki wspomnianego wątku. Przerobiłam już n razy te
supernianiowe mądrości, że nie wolno dziecku krzywić psychiki
groźbami o porzuceniu, straszyć restrykcjami które są niemożliwe do
wprowadzenia, że klaps albo i grubsze lanie to porażka wychowawcza
rodziców itd. itp. Ale sama mam podobne diablątko w domu i
policzyłam już chyba do miliona powstrzymując się dzień w dzień żeby
nie stłuc smarkuli na kwaśne jabłko, i dlatego pytam jak postępować
w sytuacjach kiedy ustąpić albo przeczekać się nie da, a "brutalna
przemoc" owszem załatwiłaby (choćby doraźnie) problem. Już ilustruję
przykładami:
Gdy na dworze po serii upalnych dni jest marne 10 stopni a moja
dziecina urządza karczemną awanturę, że pójdzie do przedszkola w
krótkim rękawku i krótkich spodenkach. Ok, ktoś powie niech idzie i
zmarznie, ale ona naprawdę pójdzie, bo jest uparta jak dzik, i kto
potem będzie z nią latał po lekarzach i zarywał noce? Ja
oczywiście.
Gdy w środku nocy albo wieczorem drze się jak potłuczona, pretekst
dowolny, najchętniej w łazience (dobra akustyka) albo w pobliżu
kogoś śpiącego, kiedy okna i balkony są pootwierane i dobrze się
niesie, a wszelkie uwagi, że przeszkadza mniej więcej połowie
osiedla w wypoczynku nocnym oczywiście w ogóle do niej nie trafiają?
Gdy z premedytacją i złośliwie niszczy róźne rzeczy, które są dla
mnie w ten czy inny sposób cenne/ważne i bynajmniej nie mam chęci
poświęcać ich na ołtarzu matkocórkowych dobrych stosunków? A
młodociana na wszelkie uwagi czy groźby produkuje teatralnie
bezczelny rechocik i drze/plami/psuje nadal? W końcu nie schowam
przed nią całego domu.
Dodam jeszcze że dobrze ją rozumiem bo charakterek ma po mnie i
dlatego tym bardziej chciałabym ją "złamać" zanim zabrnie za daleko.
Moi rodzice nie za bardzo sobie ze mną poradzili i w sumie sama
musiałam dojść do tego, że nie opłaca się wylewać kompotu z wiśni na
biały obrus tylko po to żeby udowodnić światu że nikt nie jest w
stanie mnie przed tym powstrzymać.

[verdana]

Primo - wystarczy wziąć ze soba kurtkę, a dziecko po dziesięciu
krokach chetnie ja włozy. Albo nie - a zmoich doswiadczeń wynika, ze
wcale się nie zaziębi.
Pozostałe - łącze sie w bólu.
Ale mam pytanie - czy jak dajesz klapsa, to dziecko przestaje?
problem w tym, ze klaps czasem działa, pod warunkiem, ze jest
stosowany bardzo, bardzo wyjatkowo, a nie jako metoda wychowawcza.
jesli zas nie dziala, to po co?
Jesli straszysz dziecko to masz tez dwa wyjscia - albo dziecko
wierzy, a wtedy naprawde do zniszczenia psychiki jeden krok, bo
dziecko, ktore straszysz oddaniem prawdopodobnie straci poczucie
bezpieczenstwa, a na pewno nie będzie przekonane, ze go kochacie. A
jak wiadomo kary wymierzane przez kogos, kto dziecka nie kocha sa
znacznie mniej skuteczne. Albo dowie się, ze rodzice kłamia jak z
nut i wierzyć im nie mozna - tez srednie rozwiązanie.
Solidnym laniem wymierzanym rgularnie można podporzadkowac sobie
dziecko, podobnie jak doroslego można podporzadkować sobie
regularnymi torturami. Tylko wtedy niszczysz dziecko kompletnie i
zadne dobre zachowanie nie jest tego warte.
czasem człowiek nie widzi wlasnych błedów - gdy nie radzi sobie z
dzieckiem czasem warto poszukac pomocy specjalisty. Bo prawde mówiac
nie jest najwazniejsze, jak powstrzymac dziecko od wycia w nocy i
systematycznego niszczenia, tylko dojscie do tego dlaczego dziecko
wyje w nocy i systematycznie wszystko niszczy?

[zofijkamyjka]

mama_biedronki napisała:

> Mam pytanie, zwłaszcza do tych osób które bardzo krytycznie
odniosły
> się do autorki wspomnianego wątku. Przerobiłam już n razy te
> supernianiowe mądrości, że nie wolno dziecku krzywić psychiki
> groźbami o porzuceniu, straszyć restrykcjami które są niemożliwe
do
> wprowadzenia, że klaps albo i grubsze lanie to porażka wychowawcza
> rodziców itd. itp. Ale sama mam podobne diablątko w domu i
> policzyłam już chyba do miliona powstrzymując się dzień w dzień
żeby
> nie stłuc smarkuli na kwaśne jabłko

Groźy o porzuceniu? czys Ty zwariowała? Albo dziecko straci poczucie
bezpieczeństwa, które masz mu zapewnic jako matka i jest to podstawą
wychowania albo kompletnie zacznie Cie lekceważyć bo przecież nie
porzucisz czyli słowa rzucasz na wiatr!

o kalpsach i laniach to mi sie nawet pisac nie chce - może i są
skuteczne na krótką metę i bardzo "okazjonalnie" - na dłuższą metę
nie wróżą nic dobrego bo Patrz powyżej czyli albo dziecko
zastraszysz albo uodpornisz na klapy albo zacznie kombinować i
okłamywać i będzie sie w tym udoskonalało!

I tak jak pisze mądrze Verdana - postaraj się zrozumieć dlaczego
Twoje dziecko np. drze się w nocy bo to normalne nie jest.

[mruwa9]

Przyklad pierwszy- gdy negocjcje i tlumaczenia nie pomagaja,
pakujemy zapasowa zmiane odziezy (bluza, dlugie spodnie) do torbby i
zabieramy do przedszkola. Gdy dziecko zmarznie, samo sie upomni o
ubranie, albo laskawie pozwoli sie ubrac. Nie widze problemu. A
bezposredni zwiazek miedzy zbyt cienka odzieza a chorobami,
przeziebieniami, uwazam za przereklamowany, a tego typu obawy za
mocno przesadzone. Przyklad drugi- przedszkolaki w nocy zwykle spia
snem Sprawiedliwego, jesli zamiast spac, awanturuja sie w nocy w
lazience, zastanawiam sie, dlaczego, z jakiego powodu i dzialam
przyczynowo. Cenne przedmioty? Te naprawde cenne, wazne i
wartosciowe sa schowane poza zasieg lapek dzieci. Poza tym dzieciom
moze zdarzac sie cos zniszczyc niechcacy, ale celowo- to chyba
dotyczy glownie dzieci, ktore za czesto, za duzo razy, nieustannie
slysza: nie rusz! Nie wolno! Zostaw!, a za malo slysza pochwal za te
zachowania , ktore sa warte wzmocnienia, Jaka akcja, taka reakcja.
Ja sie na Superniani nie znam, nie czytalam, nie ogladalam, ale
slucham, i obserwuje wlasne dzieci. I wyciagam wnioski z ich i moich
zachowan, rowniez tych glupich.

[agazuchwa]

ja też mam w domu egzeplarz "mała mamusia" więc uarte totot
łorzeszku....i jakby nie był taki spokojny to powiem ci że mogłoby
sie kalpem cięzkim na tyłek czasem skończyć, bo dziecko moze się
uprzec (moim zdaniem) dla samego uparcia i udowodnienia że to ono
jest góra i sie drzeć o 23 i dochodzenie przyczyn.....hmmmmm sam
człowiek czasme nie wie czemu cos tam głupiego zrobi a co dopiero
rozgryźć dziecko
ale ja autorki wątku z kałuzą nie krytykowałam ja jej współczułam
szcezrze

[jola_ep]

> Gdy na dworze po serii upalnych dni jest marne 10 stopni a moja
> dziecina urządza karczemną awanturę, że pójdzie do przedszkola w
> krótkim rękawku i krótkich spodenkach.

Upiera się zwyczajnie, czy nie rozumie, że jest dużo zimniej?
Niech się więc przekona. Można zacząć od balkonu (o ile macie),
otworzyć okno, a jak nie pomoże, to wyjść z zapasowymi ubraniami w
torbie. Albo pójść na kompromis: długie spodnie, choć krótki
rękawek. Przeprowadzałam też test "zimnej ręki" - sprawdzałam, czy
mój synek ma ciepłe ręce, albo kark. Jak nie były zbyt zimne, to
pozwalałam mu iść z krótkim rękawem, choć ja byłam w swetrze.
Zdarzało się potem latem, że w czasie takiego ochłodzenia on latał w
spodenkach 3/4 i krótkim rękawku, gdy ja niemal marzłam w swetrze.
Okresy przemarźnięcia nie wpływały na jego chorowanie.

Na darcie niestety nie mam rady. Osobiście wdzięczna jestem głęboko
moim wyrozumiałym sąsiadom. Dzięki nim mogłam wydzieranie z
premedytacją spokojnie przetrwać pokazując, że w ten sposób na mnie
nie wpłynie...

> Gdy z premedytacją i złośliwie niszczy róźne rzeczy

Pochować co najcenniejsze. Zostawić tylko to, co się da naprawić.
Zastnanowić się nad przyczynami.

Moje tylko czasem tak się zachowywały: zwykle wtedy, gdy ja byłam
zbyt zajęta pracą, aby na nie zwracać uwagę. Okazało się, że moja
córa doskonale wie, czym może mnie najbardziej zdenerwować. Pomogło,
gdy zajęłam się nią w większym stopniu - wtedy, gdy była spokojna.
Motywy niszczenia mogą być różne: mój syn w wieku 3 lat potajemnie
ciął nożyczkami dziury w swoich ubrankach. Kary nie pomagały.
Przeszło, gdy dałam mu wór starych ubranek i pozwoliłam na nich
wyżywać się nożyczkami...

> Dodam jeszcze że dobrze ją rozumiem bo charakterek ma po mnie i
> dlatego tym bardziej chciałabym ją "złamać" zanim zabrnie za
daleko.

Po co zaraz "łamać"? Może raczej wydobyć co dobre i to wykorzystać?
Mój synek jest fajnym, konskwentym dziewięciolatkiem. Jak coś
postanowi, to wykona. Lubi mieć dużą przestrzeń do swoich decyzji
(większą od jego siostry). Jak musi coś zrobić, to niech w tym
będzie odrobina jego postanowienia: zrobi to, ale po swojemu
(inaczej niż ja poprosiłam), albo wtedy, gdy sam uzna to za stosowne
(nieco później - np. jak coś tam innego zrobi). Musi znać sens moich
poleceń: nauczył się ubierać (czyli pozwalać mi na ubieranie jego)
po tym, jak w wieku dwóch lat pozwoliłam mu latać półnago po domu
niemal do jego zlodowacenia. Najlepiej jak sam odczuje
konsekwenecje. Zakazów i nakazów było bardzo mało, świadomie
ograniczałam się do tych, które potrafiłam upilnować.

Klaps może odnieść jakiś skutek tylko wtedy, gdy nie jest to nasza
metoda wychowawcza, tylko jakieś bardzo okazjonalne, uzasadnione
zachowanie (mój synek oberwał ode mnie raz: gdy wszedł w okres bicia
mnie, wtedy zwyczajnie straciłam ponowanie nad sobą, powiedziałam mu
po fakcie, że go nie biję, ale jak mnie jeszcze raz uderzy to też
oddam). Najważniejsze jest nie uzyskanie skutku doraźnego, ale
długofalowego.

Pozdrawiam
Jola

[lena.111]

Witam. Jak się to wszystko czyta to niby takie logiczne: nie chce
się ubrać , niech zmarznie a wtedy poprosi o bluzę... a jak nie?
Moja nie poprosi co najwyżej zacznie wrzeszczeć, że jej zimno ale
ubrać się nie chce I co wtedy?
Albo inny przykład: Ja mówię do niej,że jak chce obejrzeć bajeczkę
to właśnie się zaczyna na co ona wrzeszczy, że się nie zaczyna ale
musi ją obejrzeć. I co mam wtedy zrobić? Tłumaczę więc spokojnie że
jak teraz nie pójdzie do domu to ta bajka się skończy i jednocześnie
mówię jej ze zaraz po bajce znowu może na dwór wyjść no to ona wtedy
okropna histeria,że ona nie chce,żeby się bajka skończyła.I tak o
wszystko Jestem zdania ,że bicie nie pomaga ale przyznam się Wam,
że tak za 1000 razem zdarza mi się dać jej klapsa, jednego, nie
więcej, później tego żałuję ale gdy już np to jest 3 miesiąc
ciągłego wrzasku to po prostu nie wytrzymuję
Uważacie to za moją klęskę? Pewnie tak. Nie chcę żeby ją ten klaps
zabolał tylko żeby się opamiętała, że źle robi.Co sądzicie?

[d.o.s.i.a]

> Moja nie poprosi co najwyżej zacznie wrzeszczeć, że jej zimno ale
> ubrać się nie chce I co wtedy?

Olac. A co niby masz zrobic? Stanac na rekach i podskoczyc?

> to właśnie się zaczyna na co ona wrzeszczy, że się nie zaczyna ale
> musi ją obejrzeć. I co mam wtedy zrobić?

Przekazalas komunikat. Wystarczy. Nie chce isc to nie pojdzie.
Wrzeszczy? Niech wrzeszczy. Olac. Klapsem chcesz ja zmusic, zeby
poszla ogladac bajke, czy jak?

Dziecko wrzeszczy bo widzi rekacje Twoja. I tlumaczenie. Po co to?
Ignorowac wrzaski.

[jola_ep]

> Ignorowac wrzaski.

Potwierdzam wszystko. Zwykle byłam głucha na wrzaski, otwarta na
spokojną rozmowę, negocjację i kompromisy. Czasem zaś dziecko
zwyczajnie musi sobie powrzeszczeć, aby wyładować swoje emocje.
Pomogałam mu je nazwać ("widzę, że jesteś bardzo zły, poczkam, aż ci
złość przejdzie") i czekałam aż się uspokoi.

Jak marźnie, to mogę wyjaśnić (raz), że jak chce, to go ubiorę, jak
nie chce - niech marźnie. Nowe doświadczenie. Jak nie chce wracać do
domu na bajkę, a potem wrzeszczy, że chce bajkę, to mogę wyjaśnić
(raz), że wolał plac zabaw (zresztą słusznie), a potem poczekać, aż
złość mu przejdzie.

Pozdrawiam
Jola

[mama_biedronki]

Kiedy ja ignoruję wrzaski mojej córki to ona wrzeszczy jeszcze
głośniej, nakręca się i wpada w taką histerię, że mi stają przed
oczami sceny z "Egzorcysty". Miota się, tupie, kopie, pluje, rzuca
czym popadnie - ma strasznie nieopanowany charakter. Mogę oczywiście
poszukać pomocy specjalistów, zwłaszcza takich z zakładu
zamkniętego, ale trochę to drastyczne mi się widzi. A jak młoda
dostanie klapsa, to to ją jakoś wyrywa z tego transu, chwilę poryczy
i robi się z powrotem "negocjowalna"

[e-emma-e]

mama_biedronki napisała:

> Kiedy ja ignoruję wrzaski mojej córki to ona wrzeszczy jeszcze
> głośniej, nakręca się

Nie zawsze ignorowanie jest dobre. Trzeba być elastycznym i w miarę
potrzeby i rozwoju sytuacji zmieniać "metody", np. na przytulenie,
odwrócenie uwagi, czy nawet na klapsa. A czasem i odpuścić.

Ważne, żeby dziecku pokazać, że wciąż panujesz nad sytuacją i nie
jesteś bezradna, że jesteś zdecydowana i konsekwentna i jeśli już
czegoś zakazujesz, czy nakazujesz, to nie odpuścisz. A może dziecko
bardziej, niż ignorowanie, nakręca Twoje niezdecydowanie i
bezsilność (choć po treści postów sądzę, że nie jest tak źle i że
wiesz, jaki masz problem)?


> A jak młoda
> dostanie klapsa, to to ją jakoś wyrywa z tego transu, chwilę
poryczy
> i robi się z powrotem "negocjowalna"


Widzisz? O to właśnie chodzi, żeby przerwać ten głupi trans. Jak się
nie da łagodnie, to trzeba klapsem. Nie miej z tego powodu wyrzutów
sumienia.

I pamiętaj, że każde dziecko jest inne i że metody podawane na forum
czy u superniani działały na tamte dzieci, niekoniecznie zadziałają
na Twoje dziecko. Ty musisz wypracować własne metody, skoro te
powszechne są nieskuteczne

[jola_ep]

> Kiedy ja ignoruję wrzaski mojej córki to ona wrzeszczy jeszcze
> głośniej, nakręca się i wpada w taką histerię, że mi stają przed
> oczami sceny z "Egzorcysty".

Może zamiast słowa "ignorować" lepiej użyć: "przyjąć ze spokojem"?
Rozumiem, że piszesz o takim ataku "histerii", nad którym samo
dziecko już nie panuje?

Ja wypracowałam sobie wtedy sposób, w którym spokojnie czekałam obok
dziecka, aż mu przejedzie i zacznie "kontaktować". Wtedy można
przystąpić już do pocieszania, odwracania uwagi, przejścia do nowego
punktu dnia itp. Ważne jest, abyśmy przy tym zachowali pełny spokój,
warto krótko pokazać, że je rozumiemy, że ma prawo do swoich uczuć,
nazwać te uczucia i powiedzieć, że na pewno się uspokoi i my na to
poczekamy. Ta metoda działała w przypadku mojego synka (średni czas
trwania stanu "bezkontaktowego" w wieku 2,5 lat - około 20min, raz
miał taki atak w wieku 4 lat - 1,5 godz)

U mnie nie było mowy o jakimkolwiek przytrzymaniu, czy przytulaniu,
rozmawianiu, zabawianiu w czasie ataku "histerii". Ale może właśnie
Twoje dziecko tego wymaga?

Czym innym zaś były wrzaski "wymszające". Z jednej strony byłam na
nie odporna, z drugiej byłam otwarta na spokojnie wyrażone prośby.

Warto też pamiętać o uczuciach dziecka. Jeśli "ignorujemy", to warto
zacząć od "widzę, że jesteś na mnie wściekły, bo ...", "jesteś
rozczarowany..." itd. itp. Pokazać, że je rozumiemy i akceptujemy
jego uczucia. Można zapytać, jakie ma rozwiązanie, zamiast z góry
je narzucać, można dać mu jakiś wybór.
Czasem trochę pomaga.

Pozdrawiam
Jola

[julamimi]

a ja uderzę w taką mało popularną nutę...
jak wygląda dieta dziecka? Nawet bez uczulenia, niektóre składniki
mogą powodować nadpobudliwość. Na moją córkę (teraz 5,5 roku) tak
działało jakies 2 lata temu mleko krowie w postaci pitnej oraz za
duza ilosc slodyczy.
Kolejny na liscie szukania przyczyn bylby u mnie telewizor - ile i
co ogląda dziecko? Niektore z pozoru niewinne bajki potrafią dziecko
niezle nakrecic (bo są za 'szybkie', bo dziecko ich nie rozumie, bo
się boi - np. tego, że mrówki przechodzące przez strumyczek utopią
się w 'Pszczólce Mai')...
Kolejna rzecz - ogólna atmosfera w domu. Najlepszy przepis na
zrobienie z mojej dwójki istot z ADHD - częste kłótnie w domu między
mną i mężem. Jak się sprzeczamy/nie odzywamy do siebie itp, mam w
domu dwójkę małych furiatów. Jak my dorośli pukniemy się w czoło i
przestajemy odreagowywać w domu np. kłopoty z pracy, dzieci nagle
jakieś spokojniejsze się robią...
Rytm dnia - niektóre dzieciaki potrzebują naprawdę dużej rutyny,
nawet odrobinę nudy, bo bycie ciągle na wysokich (z ich punktu
widzienia) obrotach prowadzi do duzego pobudzenia. I 'wysokie
obroty' to może być np. jedna zwykla wizyta znajomych albo pojscie
na inny niz zwykle plac zabaw...
PIszę ze swoich obserwacji, możliwe, że są dzieci, które się tak
zachowują dla zasady, chociaz osobiscie z takim jeszcze nie mialam
do czynienia...
pozdr

[jola_ep]

Masz całkowitą rację
> jak wygląda dieta dziecka? Nawet bez uczulenia, niektóre składniki
> mogą powodować nadpobudliwość.

Do słodyczy dodałabym jeszcze sztuczne dodatki do żywności (choć
może tu mechanizm jest na tle alergii) - typu barwniki.
Na dietę zwracają uwagę m.in. w książce "Rozwój psychiczny dziecka 0-
10lat"

Pozdrawiam
Jola

[mama_biedronki]

No ja się z tym owszem zgadzam, ale nie bardzo się da wszystkie g...
wyrugować z dzicięcej diety. Generalnie staramy się małą zdrowo
żywić, słodycze ma ograniczone, raczej domowego wypieku, nie jada
chipsów itp., pija tylko wodę, soki własnej roboty i mleko. Ale na
przykład nad tym co jada w przedszkolu to już kontroli nie mam.
A co do rutyny i bezpiecznych bajek to wydaje mi się że nie tędy
droga. Czteroletnie dziecko nie może być całkowicie odcinane od
wszelkich źródeł stresu bo wyrośnie na kompletnie nieodpornego
psychicznie dorosłego. Nie będzie żyło w bezpiecznej bańce z
kochającymi rodzicami do końca świata.

[julamimi]

ale ja nie o odcinaniu dziecka od zrodel stresu pisalam
z mojego podworka - moja cora oglada tv, zreszta calkiem sporo, ale
jak widze, ze jakas konkretna bajka ma na nia niekorzystny wplyw
(wzmaga w niej agresje, strach, wywoluje moczenie itd.), to to
cenzuruję. Na takiej samej zasadzie, jak nie zmuszam samej siebie do
ogladania horrorów, mimo, że czasem mnie korcą, acz gatunku jako
takiego nie trawię.
Naprawde nie chodzi o stworzenie banki, od tego jestem daleka.
Chodzi o stworzenie NORMALNYCH, a jednak kontrolowanych warunkow, w
ktorych dzieciak moze DOBRZE funkcjonowac.
Nie wiem, jaki rodzaj pracy wykonujesz, ja mam czasem na raz pare
projektow do wykonania wg jakiegos harmonogramu. I jesli te
harmonogramy i zakresy są ułożone z głową, to wszystko jest ok. A
jak harmonogram przewiduje 3 razy za krotki czas na wykonanie
czegos, to zaczynam stawac na glowie, chodzę napompowana, wulkan
przed wybuchem.
Chodzi mi raczej o porcjowanie bodzcow, niz ich odcinanie
W kazdym razie na mojej corce sie to spradza, a odcieta od
rzeczywistosci zdecydowanie nie jest
Nie stosujemy zreszta również nic na kształt bezstresowego
wychowania
pozdr

[mariefurie]

Jeśli mówisz do dziecka (lub wariancje i tym podobvne teksty) "i kto
> potem będzie z nią latał po lekarzach i zarywał noce? Ja
> oczywiście. "
...no to sie Twojej córce nie dziwię. Bo dziecko łatwo wyczuje, ze Tobie nie o nią chodzi tak naprawdę, tylko o to że "bedziesz musiała latać po lekarzach".
Od tego typu komunikatów bardzo niedaleka droga do:
- znowu rajstopki podarłaś!
- przewrociłam się.
- same wydatki przez ciebie!kiedy nareszcie zaczniesz patrzeć pod nogi?!

Albo:
-znowu masz buty ubłocone!
-no bo na podwórku jest błoto...
- nie możesz się bawić jak czlowiek tam, gdzie błota nie ma? bo inne dzieci to potrafią...!....i blabla bla.

Kapujesz czym to grozi? Ty będziesz martwiła się ze dziecko Ci doda roboty, a dziecko pod wpływem takich tekstów im starsze, tym bedzie się robiło co raz mniejsze i niewidoczne. Bylebys tylko z nią kłopotu nie miała. Lub, dla odmiany (w zależności od charakteru dziecka), dowali Ci takich klopotów, żebyś poczuła wreszcie i popamiętała, ze to dziecko JEST i żyje!
A więc przestań się martwić sobą i nie traktuj dziecko jak, nie przymierzając, - kłopot.
Przykre to jest do czytania. Twoj watek i wątek autorki o "bezsilności".
Idźcie wy kobity do jakiego specjalisty, jak nie macie zwyczajnej babskiej i matczynej intuicji. Bo nic innego tu poradzić nie można.

[mama_biedronki]

Ciśnie mi się na usta kąśliwa uwaga o czytaniu ze zrozumieniem
tudzież o niewyrywaniu z kontekstu...
Nie mówię do dziecka w ten sposób i nie traktuję go jak kłopot. Jako
natomiast wyrodna i wyprana z intuicji matka mam tą fanaberię, że
nie zamierzam pozwolić mojej córce uczyć się na błędach które mogłby
ją kosztować zdrowie lub życie. Nie twierdzę tu oczywiście że
przemarznięcie spowoduje od razu zapalenie płuc z powikłaniami, ale
rycząca zasmarkana czterolatka z wysoką gorączką raczej słabo
kojarzy, że ten nieszczęśliwy stan jest konsekwencją jej
wcześniejszego uporu w kwestiach ubraniowych. I wtedy do upojenia
mogę sobie turczeć, że "dziecko kochane gdybyś się była ubrała jak
cię mamusia prosiła...". Może lepiej powiem "a nie mówiłam"
albo "masz za swoje" bo to takie wychowawcze.

[sandra20071]

"Jak to cudownie, że są wśród nas prawdziwe matki Polki, które nigdy nie
podnoszą głosu na swoje dziecko, zawsze starannie dobierają słowa zwracając się
do swoich pociech, nie popełniając błędów wychowawczych, mogą się ulitować nad
tymi, które tracą cierpliwość, mając po kilka razy dziennie wyrywane włosy,
kopane, gryzione przy próbie ubrania dziecka np. po kąpieli. Czy chodzi o to,
żeby specjalista nafaszerował je prochami, to pomoże okiełznać uparciucha, który
musi postawić na swoim, a każdy zakaz kończy zdaniem:Będę bić mamę, co zaraz
wcielone zostaje w życie.. Nie wiem skąd ta agresja w domu, w którym nie bije
się dzieci!

[epreis]

> Gdy na dworze po serii upalnych dni jest marne 10 stopni a moja
> dziecina urządza karczemną awanturę, że pójdzie do przedszkola w
> krótkim rękawku i krótkich spodenkach. Ok, ktoś powie niech idzie i
> zmarznie, ale ona naprawdę pójdzie, bo jest uparta jak dzik, i kto
> potem będzie z nią latał po lekarzach i zarywał noce? Ja
> oczywiście.

tak zwyczajnie wzięłabym dwa sweterki i powiedziała "który?"
na odpowiedź "ja nie chcę żadnego", krótko "masz wybór, który?"
i tak konsekwentnie- w końcu wybór podejmie...
ewentualnie w trudniejszej sytuacji zostawiłabym w odosobnionym miejscu, samą ztymi sweterkami i powiedziała "pomyśl w spokoju, który chcesz założyć, jak podejmiesz wybór przyjdź i powiedz"

> Gdy w środku nocy albo wieczorem drze się jak potłuczona, pretekst
> dowolny, najchętniej w łazience (dobra akustyka) albo w pobliżu
> kogoś śpiącego, kiedy okna i balkony są pootwierane i dobrze się
> niesie, a wszelkie uwagi, że przeszkadza mniej więcej połowie
> osiedla w wypoczynku nocnym oczywiście w ogóle do niej nie trafiają?

znalazłabym takie miejsce w domu, w którym jest najgorsza akustyka, i gdzie przeszkadza najmniejszej ilości osób. tam wysyłam na "przemyślanie" swojego zachowania i wyciszanie się, zupełnie ignorując atak histerii

> Gdy z premedytacją i złośliwie niszczy róźne rzeczy, które są dla
> mnie w ten czy inny sposób cenne/ważne i bynajmniej nie mam chęci
> poświęcać ich na ołtarzu matkocórkowych dobrych stosunków? A
> młodociana na wszelkie uwagi czy groźby produkuje teatralnie
> bezczelny rechocik i drze/plami/psuje nadal? W końcu nie schowam
> przed nią całego domu.

mój ma 4lata, za to, że nie szanuje swoich i nieswoich rzeczy nie dostaje nic nowego- rozumie to i się stara.
ewentualnie bardziej drastyczną formą, której jeszcze4 nie użyłam- za zniszczenie mojej rzeczy ja niszczę jego (tylko tu mi coś nie pasuje i raczej tego nie zrobię ;/)


konsekwencja i spokój....
wiem, ze ciężko, wiem że czasem nerwy siadają..
mój starszak był BARDZO grzecznym, spokojnym, ugotowym, wręcz "plastycznym wychowawczo' dzieckiem...dopóki nie urodził się mały żuk, który w sobie ma "wszystkie złe moce z całej rodzine"..czort wcielony który od małego wpadał na takie pomysły, że włos na głowie się jeżył..
zaraziła brata i czasem nie tylko ręce ale wszystko co tylko może opada mi w dół...
przetestowałam WSZYSTKIE metody, napewno te jak najmniej drastyczne- krzyki, nawet niestety któregoś razu po klapsie załapali- totalne akty bezsilności...
i najlepiej działa spokój, konsekwencja- im bardziej widzą, że mnie wkurzają tym "lepsze" mają pomysły..
więc schowałam "nerwy w konserwy" i wiecznie stoję na straży ;/

[lena.111]

Witammamy "niesfornych" dzieciaczków. Napisałyście tu wiele mądrych
zdań, z którymi zresztą się w 100% zgadzam i tak też postępuję z tym
moim "diabląkiem".Przez niektórych zostałam skrytykowana, że np siłą
dziecka do oglądania bajki nie zmuszę.... a przecież nie o to mi
chodziło! Chciałam Wam tylko przdstawić zarys sylwetki mojej
córeczki, jaka jest upaaaarrrtttttaaaaaaa......I pytam się Was
kochane Mamy czy my Mamy nie mamy czasem prawa, żeby postąpić nie
zgodnie z wpojonymi zasadami, że jak wrzeszczy to my mamy być
spokojne itp, czy my nie mamy prawa tak po prostu się wkurzyć i nie
być tymi idealnymi matkami? Pytam bo mam wrażenie ,że niektóre z Was
nie mamją żadnych wpadek wychowawczych.Ja to wszystko wiem, że
spokój, konsekwencja, opanowanie itp. to najważniejsze cechy w
wychowaniu upartego dzieciaczka ale chciałam Wam sie tylko tak po
prostu wyżalić jak matka matce , że czasem nerwy mi puszczają
(chociaż i tak często słyszę od osób postronnych,że mnie podxziwiają
że mam tyle spokoju i cierpliwości do "tego" dziecka)Pozdrawiam i
gratuluję wszystkim mamom, Które zawsze są wzorowe. Aha, tak na
koniec powiem Wam tylko, że przy pierwszej córce też byłam wzorowa.
Jak oglądałam suoer nianie to miałam wrażenie ,że to wina rodziców,
że tak wychowali takiego rozdzirka, że to niemożliwe,żeby dziecko
miało normalny dom ,A było "takie". Przy drugim dziecku jednak wiem,
że to możliwe....

[mama_biedronki]

Podpisuję się ręcami i nogami Ta cała piękna teoria co to ja ją
znam i popieram, och jak ona się boleśnie nie sprawdza gdy moja
córeczka zaczyna ją weryfikować. Gdy wrzeszczy po nocy bo pada już
na pysk ale kocyk jest krzywo albo ściągnęłam nie tą co trzeba
książeczkę z półki albo przysiadłam jej przytulaka, cokolwiek. A
potem to już się nakręca i godzinne ryki gotowe, a pod nami starsi
sąsiedzi, biedacy
Teraz panuje poprawność polityczna, poszanowanie praw dzieci,
bezstresowe wychowanie, a co z psychiką biednych rodziców? To tak
łatwo zrzucać winę za złe zachowanie dzieci na błędne postępowanie
rodziców, ale przeciez żaden rodzic nie jest przygotowany na
konfrontację z małym diablęciem. Rodzicom marzą się dzieci idealne
(idealne wcale nie rozumiem jako idealnie grzeczne) a jeśli trafią
na egzemplarz wyjątkowo wredny to muszą wszystkiego uczyć się w
biegu. I niby jaki specjalista tu pomoże? Ja przecież te wszystkie,
skądinąd słuszne, pogadanki psychologiczne-pedagogiczne znam, tylko
nie jestem robotem.

[epreis]

moja też krzyczy, dużo i często..
mało tego obydwoje tworzą jedną armię, wpsólny front przeciwko mnie- wieć jak krzyczy jedno zaczyna drugie...

no przykro mi bardzo..
myślęo sąsiadahc- nie pozwalam w domu grać w piłkę, skakac, walić w podłogi ale krzyki? no nie rozpuszczę dla dobra sąsiadów jak dziadowskie bicze..niestety...oni też wychowywali swoje dzieci..myslę, że potrafią zrozumieć..

[epreis]

strach przed sąsiadmi to nie wymówka...

pozatym metoda i tak jest błedna, bo jak sama zauważyłaś młode krzyczy częściej i więcej widząc, ze dzięki temu może sporo osiągnąć ;/

gdy zignorujesz pokrzyczy kilka razy , dużo, głośno, prządnie jak zobaczy, że efektów nie ma to i krzyczeć nie będzie- bo po co????

[srebrnarybka]

Coraz lepiej rozumiem Twoją córkę. Jeżeli traktujesz ją
jako "diablę", a takie sprawy, jak krzywy kocyk, wybór książeczki
czy szacunek dla przytulanki uznajesz za nieważne, to się nie
dziwię, że dziecko ma wybuchy złości. Dziecko to OSOBA, ma swoje
przyzwyczajenia, ulubione sposoby zachowania, ulubione zabawki,
książeczki etc. i trzeba to szanować. Tego rodzaju rytuały dla
dzieci są ważne. Dla dorosłych już nie, bo my mamy wielokrotnie
więcej innych spraw, ważniejszych, więc na krzywy kocyk patrzymy w
odpowiedniej perspektywie. Dziecko dopiero za parę lat się dowie, że
są większe zmartwienia, niż krzywy kocyk. Na razie krzywy kocyk albo
przysiądnięcie przytulaka to dla niej koniec świata i zlekceważnie
czegoś, co dla niej jest ważne. Cholernie ważne. Więcej szacunku dla
młodej. To doprawdy nie jest diablątko, tylko młoda panna ze swoimi
przyzwyczajeniami.
Oczywiście rozumiem, że są sytuacje, w których nie da się użyć
ulubionego kocyka, nie ma ukochanej przytulanki, a mama nie może
opowiedzieć bajki, bo właśnie przyszli niezapowiedziani goście. Ale
dziecko traktowane poważnie łatwiej te rzeczy zrozumie.
Lekceważenie, z jakim wyrażasz się o krzywych kocykach i
przytulankach świadczy, że sprawy, które dla Twojego dziecka są
ważne, Ty uznajesz za nieważne i olewasz. I w tym problem. A
wystarczy tak niewiele.

[jola_ep]

> zarys sylwetki mojej
> córeczki, jaka jest upaaaarrrtttttaaaaaaa......I pytam się Was
> kochane Mamy czy my Mamy nie mamy czasem prawa, żeby postąpić nie
> zgodnie z wpojonymi zasadami, że jak wrzeszczy to my mamy być
> spokojne itp, czy my nie mamy prawa tak po prostu się wkurzyć i
nie
> być tymi idealnymi matkami?

Masz prawo. Ja też nie jestem i nie byłam idealna. Nie uważam
również wkurzania się za straszną zbrodnię.

Tylko myślałam, że ten wątek jest raczej do podzielenia się
pomysłam, jak sobie w takich trudnych sytuacjach poradzić - bo
czasem czyjeś spojrzenie z boku natchnie nas pomysłem, jak sobie
poradzić w trudnej sytuacji.

> Ja to wszystko wiem, że
> spokój, konsekwencja, opanowanie itp. to najważniejsze cechy w
> wychowaniu upartego dzieciaczka

Nie zawsze. Napisałam wyżej, że byłam głucha na wrzaski, otwarta na
spokojne negocjacje. Spokojnie wypowiedziane prośby rozważałam i
potrafiłam nawet niekonsekwentnie zmienić nieco moje wymagania.
Dzieci muszą wiedzieć dlaczego mają robić to, a nie co innego
(przekonać się na własnej skórze), warto dać im możliwość
decydowania. Muszą wiedzieć, że w pewnych sprawach jesteśmy
niezłomni, ale niech to będą w miarę szerokie granice. Nie róbmy z
gęby cholewy Wolałam nic nie mówić, niż potem zastanawiać się,
jak tego dopilnować. Jak wracałam wieczorem z pracy i widziałam, że
mi dzieciaki "chodzą po ścianach", to nawet nie próbowałam z nimi
dojść do ładu, tylko zbierałam towarzycho i przepędzałam po
podwórku

> Jak oglądałam suoer nianie to miałam wrażenie ,że to wina
rodziców,
> że tak wychowali takiego rozdzirka

Hm... Jak ja oglądałam supernianię (a w zasadzie tylko zajawki), to
myślałam sobie, że jakby tak zmontować wybrane sceny z życia moich
dzieci, to też niezły odcinek by powstał

Pozdrawiam
Jola

[agazuchwa]

a ja teksty w stylu chodź jest bajeczka a dziecko na to..nie ma
doskonale rozumie moje dziecko upiera się, ze ziemniak to nie
ziemniak, nie jest grzeczny, nie idziemy do domu...itp zaraz po tym
jak ja stwoerdze, ze idziemy albo że jets grzeczny
wiem wiem wiem
macie milion teoriii na ten temat

[mustardseed]

Myślę, że mamy nie-uparciuszków NIGDY nie zrozumieją, że czasem nic
nie pomaga, żadna logiczna argumentacja, nic. Być może nigdy nie
doświadczyły 'jazd' fundowanych przez rozwrzeszczane bez
zapamiętania dziecko.

Ja natomiast przyznaję, że czasami 'odpuszczanie' prowadzi do
jeszcze gorszych zachowań w przyszłości, np dziecko zaczyna się
drzeć o 23.00 ze nie chce spać (choć zmęczony jak pies)i chce
jeszcze bajkę, to matka włącza bajke jeszcze na 10 min, byleby tylko
sąsiedzi policji nie wezwali. I co? Za 3 dni taka sama jazda, bo
dziecko wie, ze jak będzie krzyzczec to dostanie co chce.
Oczywiście, trzeba zignorować krzyki, ale co zrobić np. z
potencjalnymi narzekajacymi sąsiadami, którzy wyciągają wnioski, że
matka sobie nie radzi (to lajcik), albo że dziecko pewnie bite, bo
po co tak wrzeszczy??

[verdana]

Ależ oczywiscie, że matka ma prawo, a nawet czasem powinna się
wkurzyć, ukarać, nawrzeszczeć. Natomiast nie powinna uwazać tego za
norme, podstawowy środek wychowawczy. Podobnie rozumiem danie klapsa
za coś absolutnie niedopuszczalnego (np wyrwanie się na ulicy i nie
zarzymanie), ale nigdy nie dopuszczam lania ani straszena.

[epreis]

ależ oczywiście!
tak samo jak mama z jednym dzieckiem nie zrozumie matki dwojga/trojga dzieci...

mama dwojga dzieci z jakąś tam różnicą wieku,mamy bliżniaków itp itd...

mas zrację- pierwszy synek, starszy tak jak pisałam był taki, że takich jak on mogłabym mieć 5, amoże i 10...
wystarczyło raz, może dwa powiedzieć, zwrócić uwagę...
wymagał mało energii, nerwów, cierpliwości...

córeczka..urodziła się chyba po to, żeby wybić mi myśl o kolejnym dziecku/dzieciach z głowy - taki mały czort, szatan...
do pół roku aniołek, chociaż i wtedy wszyscy żartowalio , ze w oczach ma iskry, groźbę "ja wam jeszcze pokażę"..
i pokazała..w wieku 6 miesięcy zrzuciła mi z półki (położonej wysoko na barku) kwiatka, zbiła doniczkę..przechodziłam znią na rękach, sekunda-złapała i zbiła.
czego się nie dotknie od razu zepsuje- zabawki którymi bawił się mój młodszy brat, kacper- w stanie idealnym przy niej zamieniają się w złom.
jest rozbrajająco żywa, pełna nieoczekiwanych pomysłów i zachowań, krnąbrna, uparta i..złośliwa..
tak tak..studiowałam pedagogikę i wiem- takie dzieci nie są wredne i złośliwe, tzn nie powinny być..
teraz wiem, że takie przypadki się zdarzają..

i owszem, nawet matka nie jest cyborgigem tylko człowiekiem, i nawet matce czasem mają prawo puścić nerwy ale "czasem" nie jest "codziennie/stałą metodą wychowawczą"..

pozdrawiam!

[mariefurie]

epreis napisała:

> ależ oczywiście!
> tak samo jak mama z jednym dzieckiem nie zrozumie matki dwojga/trojga dzieci...
>


Taki przykład, z zycia.
Pierwsze dziecko, chłopak. drze sie w nibogłosy od urodzenia. Nieważne czy się
budzi w nocy czy w dzien, pierwsze co - to wzmacniacz na full.
Nie plakał po obudzeniu się tylko wtedy, gdy otworzył oczy a nad sobą widział
matkę. wtedy było ok.
Z zasypianiem , tez - maskara. Mama, tata, babcia , dziadek, ciocia, wujek - po
kolei nosili dziecko na rekach (bo jedna osoba nie dałaby rady po prostu),
tulili śpiewali, az biedne zaniemoglo i wreszcie zasnęło. Trwało to jakos do
roku, może ciut dlużej.
Rodzi się drugie dziecko. Dziewczynka. Oaza spokoju.
Rodzice, niejako wytresowani przez pierworodnego, usypiją malutką, spiewaja i
tp. Dziecko momentalnie - pada. W ogole tego nie potrzebuje. Spi i koniec. A jak
sie budzi, to sama soba się zajmuje. Ale. rodzice juz tak nie mogą. Zaczęli
biegać, sprawdzać, zagladać do pokoju itp. Dziecko spi godzinę, no to biega i
zagłąda, dwie godziny, o! chyba za długo. Trzy godziny? Trzeba być w pokoju,
kiedy się obudzi. No to przyzwyczaili bardzo szybko małą do tego (a ona tego
wcale nie potrzebowala!), ze jak sie budzi, to trzeba być. Po pół roku, dziecko
jak tylko sie budzilo zaczynało sie drzeć w niebogłosy, domagając się obecności
rodzica tu i natychmiast.

A rodzice potem się dziwią: taka byla spokojna, sama zasypiała, sama soba się
zajmowała, a teraz to jak czort jaki w nia wstąpil.
No i czemu się dziwią? Dziecku? Ze sie wzięło i zmienilo? Zmienilo się, no bo
tak zosatalo wytresowane.
A więc pretensje - do siebie, nie do dziecka.

To jest jeden z przykładow na szybko, a takich sytuacji jest cała masa na co
dzień w relacjach dziecko - rodzic, i warto je na co dzień analizować i
obserwować dziecko od małego, jak zmiana naszego zachowania wpływa na zachowanie
dziecka i jaka jest jego reakcja na nasze tzw metody wychowawcze.

[srebrnarybka]

czy zrzucenie kwiatka z półki przez półroczną dziewczynkę, która nie
rozumie, co to kwiatek, co to rozbicie i że to dla Ciebie ważne, za
przejaw złośliwości? Dla mnie to po prostu objaw żywotności.
Kłopotliwy, bo trzeba pochować rzeczy cenne i tłukące, ale straty są
wkalkulowane w koszty posiadania dzieci. Przecież absurdem jest
obwiniać za coś takiego.
Przypomina mi to historię mojego ciotecznego bratanka, który mając
1,5 roku zamknął matkę na balkonie. Ona wyszła na balkon, młody
został w pokoju i nie zdawał sobie sprawy, że jeśli zamknie drzwi od
wewnątrz, to matka nie wyjdzie. Byli sami w mieszkaniu, ale piętro
niżej mieszkanli teściowie. Matka poprosiła przechodniów, by
zaalarmowali teściów, po paru minutach ktoś ją uwolnił. Wtedy nie
było komórek, by w podobnej sytuacji mogła ją mieć z sobą na
balkonie. W każdym razie młody ma 17 lat, a do dzisiaj mu się to
wypomina jako przejaw niegrzeczności. A przecież on do cholery nie
zrobił nic niegrzecznego. Bawił się klamką, matce nie starczyło
wyobraźni, rzecz dobrze się skończyła. Potraktować jako przygodę i
anegdotę, człowiek nie wszystkiego może dopatrzyć. Ale robić z
dzieciaka chuligana rodzinnego? Bzdura. Podobnie z Twoją córeczką.
przecież ona nie zdawała sobie sprawy.

[epreis]

a propos sąsiadów, wiem że trafiają się jakieś okropne typy ale myślę, że każdy miał dzieci i wie, ze dzieci czasem krzyczą, niektóre częściej niż czasem..

jeśli nie masz nic sobie do zarzucenia, jeśli wiesz że nie maltretujesz swojego dziecka to policji bym się nie bała tylko zaprosiła do siebie.
narzekającym sąsiadom powiedziałabym, ze dziecko ma twardy charakter, ja jestem zmęczona- może miałabym więcej pomysłów jak go ujarzmić gdyby zechcieli mi pomóc i od czasu do czasu pozwolili odpsapnąć zapraszając małego na ciasteczko lub zabierając na spacer ;ppp

[mama_biedronki]

No ja akurat ciągle sobie zarzucam, że może są jakieś lepsze metody
postępowania niż to co ja robię, dletego między innymi rozpoczełam
ten wątek. Ostatnio powiedziałam córce przy jej kolejnym ataku
furii, że jak będzie tak nieustannie wrzeszczeć to sąsiedzi w końcu
zawiadomią policję i opiekę społeczną i mogą ją od nas zabrać (młoda
cały czas wrzeszczała, że mamy sobie iść i że ona woli mieszkać
sama). I tu pojawia się kwestia, czy to było powiedzenie prawdy czy
krzywienie psychiki groźbami? Nie straszyłam, że ZABIORĄ tylko
uświadomiłam, że MOGĄ... Impas i tyle.
Przy okazji, epreis, moje diablątko też jest z 3.10.2005

[verdana]

raczej jednak straszenie. prawdą yloby, gdybys powiedziała "i
bedziemy mieli klopoty". Jesli straszys dziecko , ze zostanie
odebrane/oddane to sa w tym wypadku dwa rozwiazania. Albo dziecko
nie posłucha, nie zostanie odebrane i zrozumie, ze rzucasz
bezpodstawne groxby 9czyli klamiesz), albo o gorsza poslucha, co
oznacza, ze nie będzie krzyczeć nawet gdy będzie miała powód, bo
uwierzyla Ci, ze jesli bedzie niegrzeczna, to ją zabiorą.
Nie kazda prawda nadaje się dla dziecka - mozesz dziecku także
powiedziec, ze moze w kazdej chwili dostac raka i umrzeć. Albo, ze
ty mozesz wychodzac z domu wpaść pod samochód i powinna być
grzeczna, bo być moze widzicie się po raz ostatni. To tez jest
prawda, tylko co z tego?

[mama_biedronki]

Ale ja jej nie straszyłam, że zostanie odebrana, tylko, że może
zostać, a to jest jednak subtelna różnica. Chciałabym żeby
zrozumiała że każde jej zachowanie pociąga za sobą określone
konsekwencje, czasem też takie które trudno albo wręcz których się
nie da odkręcić, i że nie wszyscy dookoła są tak wybaczliwi jak
rodzina.
Zachowanie młodej nie ma na bezpośredniego wpływu na raka czy wypadki
(no może poza wybieganiem na jezdnię) natomiast na reakcje sąsiadów
jak najbardziej.
Niestety, z racji wybuchowego charakteru nader często zdarza mi się
miotać w konfrontacji z córunią, ale nawet kiedy ją głupio postraszę
albo coś chlapnę to zawsze przepraszam kiedy ochłonę i tłumaczę że
źle postąpiłam i nie powinnam tak robić. Problem chyba w tym, że ona
mnie tak wkurza bo jest do mnie podobna, w sumie aż mi jej żal
czasami, będzie miała ciężkie życie z takim charakterem, a ja nie
wiem jak jej pomóc uniknąć moich błędów.

[verdana]

I naprawde sądzisz, ze małe dziecko rozumie subtelnosci "może"
czy "bedzie"??? nie mowiąc już o tym, ze nie mogła -żaden sad nie
odbierze dziecka za to, ze ryczy. Owszem, dziecko powinno ponosić
konsekwencjie - na miare swojego wieku. Tzn, jak zniszczy zabawke,
to nie bedzie jej miala. Natomias wymaganie, aby czterolatka
ponosila za swoje zachowanie dotyczace losow calej rodziny jest nie
tylko śmieszne, ale i groźne. W dodatku nieprawdziwe, bowiem gdyby
odebrali Ci dziecko to nie dlatego,z e dziecko zawinilo, ale
dlatego, że matka nie potrafi sobie z dzieckiem poradzić. Zrzucasz
więc konsekwencje wlasnego zachowania na barki malutkiego dziecka.
Alez oczywiscie, ze zachowanie mlodej ma wplyw na raka - mozesz jej
to np. mowic ile rzy zje frytkę czy chipsa - ze to grozi rakiem. A
jak Cię zdenerwuje, to mozesz się nie rozejrzeć i wpaść pod
samochód. dokladnie takie same prawdopodobienstwo jak odebranie praw
rodzicielskich, bo dziecko ryczy.

Mops i kot

img443.imageshack.us/my.php?image=znudzonyfh5.jpg

[mama_biedronki]

Nie, no patrząc w ten sposób to machnięcie skrzydełka motyla w Peru
ma wpływ na trzęsienie ziemi w Chinach
A poza tym kto tu mówi o odebraniu praw rodzicielskich? Jeśli
istnieje podejrzenie zagrożenia dla dziecka może ew. trafić do
pogotowia opiekuńczego na jakiś czas. Ale w Polsce faktycznie taka
znieczulica panuje że dziecko mogłoby się na śmierć zawrzeszczeć a
nikt się nie wtrąci bo to "prywatne sprawy"

mama biedronki

[epreis]

ja też nie jestem idealna, zawsze opanowana i cierpliwa-krzyczę na dzieci, dość często, moim zdaniem nawet za..
ale w sytuacji gdy robią coś czego się nie spodziewam to jetsa moja pierwsza,niekontrolowana reakcja...

i prostuje z 03.10.2005 to ja mam aniołka, diabełek jest z 13.08.2008-moje dzieci to niebo a ziemia ;D

[mama_biedronki]

wiem wiem to było też, że też z 3.10 a nie że też diabełek

[morekac]

Na takie wrzaskle działa raczej tylko spokój... Też mam pannę - już 10 lat - z
zamiłowaniem do efektów dramatycznych... Najlepiej robiło jej kilka chwil w
spokoju - jak była mała, chodziła do wyzłaszczalni, gdzie mogła sobie wrzeszczeć
do woli. teraz chodzi sobie dramatycznie szlochać do pokoju (szloch musi być
głośny i rozdzierający...). Jak jej trochę przechodzi, to zaglądam do niej i
rozmawiamy. Z reguły zagajenie jest typu "Widzę, że jesteś wkurzona..." i dalej
jakoś idzie. Ale zanim doszłyśmy do tej metody, też było głośno...

[kalosze2]

Nawet nie wiesz, jak Cię rozumiem, mamo_biedronki. Ja też często czułam się
bezsilna i bez żadnego pomysłu na jutro. Z perspektywy czasu dziś mogę poradzić
dwie rzeczy. Po pierwsze- rzeczywiście ignorować złe zachowanie. To nigdy nie
jest proste, bo im bardziej ignorujesz, tym bardziej dzieciak chce pokazać, że
głośniejszy ma rację. Ale co ważne, ignorować z kamienną twarzą i (mozolnie
wypracowanym) uśmiechem. Po prostu mama-relaks. Żaden dzieciak nie będzie tak
uparty, żeby po raz któryś z rzędu wrzeszczeć tylko po to, żeby zobaczyć, że
NAPRAWDĘ NIC SIĘ NIE DZIEJE. Uwierz, to działa, uzbrój się w cierpliwość, po
jakimś czasie będzie działać i na Twoja córkę.
Druga rzecz- trzeba dziecku pokazać inne grzeczne dzieci, inne domy, inne mamy,
dobre relacje. Bardzo, bardzo działa, kiedy Twoje słowa kierowane do krnąbrnego
dziecka poprze inna osoba. Ja zawsze miałam wrażenie, że nic się nie zmieni,
póki nie zmieni się otoczenie, te same sytuacje, ten sam rytm dnia i ja sama z
tym wszystkim. Mój syn nagle przestawał mieć fochy wśród innych członków
rodziny, na wyjazdach, przy wizytach. Patrzył okrągłymi oczami na kuzynów,
którzy słuchali swojej mamy. Być może Twoja córka naprawdę nie ma powodów do
wrzasków, ale tak przywykła, że sobie ich nie odmawia. Życzę powodzenia : )

[ana119]

wrzaski ignorować ze spokojem na twarzy a kiedy zacznie kontaktować
podjąć rozmowę na temat tego, że rozumiesz jej zdenerwowanie i
dlaczego musiałaś odmawówić bo się o nią martwisz bo by jej
zaszkodziło albo było to niebezpieczne itp. ale bez płaszczenia się.
na moje dziecko to działa a wrzeszeć potrafiło DŁUUUUUUUUUUUGO

[ana119]

podczas wyjaśniania dlaczego odmawiasz nie obrażaj dziecka

[misiaczekmoj]

Przeczytalam tylko pierwszy post.
Jesli probujesz zmienic swiat zacznij od siebie.Jesli probujesz zmienic swoje dziecko zacznij od siebie, nigdy nie jest sie za starym i pozytek bedzie dla wszystkich wokolo.
To dluga droga i efekty nie sa od razu.

[oolga78]

HEJ
przeczytałam wszystko i podniosłam się na duchu bo ja teoretycznie
wiem o czym piszecie i jak się powinno postępować, czytałam
słyszałam że nie jest łatwo wychowywać skarba, ale czasem
człowiekowi opadają ręce, brakuje słów i staje przed murem
samotnosci, a małe bin-ladeny budzą myśl " i po co mi to było "

I jeszcze mąż wraca i pociesza"świtnie sobie radzisz, to normalne,
dasz radę, tylko nie wyrywa się żeby na 3 dni je zabrać i wyjechać
na koniec świata.

tylko co ja bym sama robiła.......... )
CI mali terroryści odbieraja man siłę ale za chwilę jednym uśmiechem
oddają podwójną dawkę, więc....... DAMY RADĘ

A CO DO KLAPSÓW - ODRADZAM!!!
po co uczyć przemocy, pewnie rówieśnicy to zrobią. Ja raz nie
wytrzymała i chciałam tak przerwać histeryczne wrzaski i obłapianie
mojej nogi - nie pomogło, a tylko wrzosły decybele i usłyszłam co
mi zrobiłaś,Ty stara babo, szczypie mnie, Ty łajdaczko ........
I tak mi córka przywróciła jasność myślenia, więc jeśli tylko nie ma
bezpiśredniego zagrożenia chyba trzeba przeczekać.

Pozdrawiam i wspierajmy się

[lunarei]

jest tysiąc skutecznych kar i sposobów na uspokojenie, poza biciem i krzykiem.
To że dzieciak wrzeszczy i urządza awantury to efekt wielu miesięcy zaniedbań
wychowawczych a nie kwestia charakteru.
"Zły" charakter w tym wieku to objaw bezsilności dziecka, które nie radzi sobie
z emocjami i sytuacją i nie nauczone jest komunikacji. Dzieci biorą przykład z
dorosłych.
Proste metody na szybkie uspokojenie:
- wyciszenie sie rodzica - wiem że trudne, mi samej czasem jest potwornie cięzko
i bywa że mam ochotę udusić synka Dziecko widząc wzburzenie rodzica jeszcze
bardziej się nakręca. A wystarczy raz wybuchnąć i dzieciak wie, że kwestia
wyprowadzenia rodzica z równowagi to odpowiednio długie darcie się
- psuje coś w domu? - wyrzucić jakąs jego rzecz - u mnie to skutkuje
natychmiastowo. Jak do kosza poleci kilka jego zabawek od razu zaczyna szanowac
moją własność
- tydzień na wyciszenie - zero bajek i słodyczy, atrakcji, duzo rozmow z
dzieckiem, unikanie sytuacji stresujacych, po takim tygodniu mały złośnik
wyciszy się, uspokoi i zacznie przypominać "normalne" dziecko
- nagroda zamiast kary - umówić się z maluchem, że za dobre zachowanie bedzie
zdobywac codziennie gwiazdki/punkty/serduszka/kuleczki itp a po tygodniu jak
zbierze odpowiednia ilość pójdzie z rodzicami na lody, do kina itp.
- z twoich przykładów: kompot na obrusie? natychmiastowe odejscie od stolu i
brak bajki wieczorem, jesli wrzeszczy i sie awanturuje zabranie na tydzien
ulubionej zabawki i polozenie na szafie na widoku. Dalsze kary nie maja sensu
według mnie.
- darcie się w środku nocy? a niech sie wydziera, kilka nocy zostanie olana, do
tego rano jakas kara za zle zachowanie - np. brak slodyczy i "Złośnik" zrozumie,
że nocne awantury się nie opłacają

[lena.111]

Witam. A może ktoś mądrze mi doradzi jak dziecko w chwili szału po
prostu "włazi" na mnie. I jak tu zachować spokój? Wcześniej
odstawiałam ja do jej pokoju zamykałam się w łazience i miałam czas,
żeby sie wyciszyć i być jak to ktoś mądrze napisał MAMA-RELAKS.W tej
chwili ona nie daje mi takiej możliwości.Właśnie jestem po takim
wścieku i wynik taki, że mam potarganą bluzkę Doradżcie mi więc
Kochane Mamy jak wtedy zachować spokój?Krzyczała przez godzinę tak
głośno, że miałam wrażenie, że za chwilę nie będzie wstanie słowa
powiedzieć bo po prostu straci głos.Dzisiaj jestem dumna z siebie bo
nie zdenerwowałam się na nią a przynajmniej ona nie widziała , ale
co będzie za kolejnym, powiedzmy 30 razem? Jak być spokojnym jak
ziecko tak sie zachowuje? Z góry dziękuję za rady. Pozdrawiam

[morekac]

Po 5-tej aferze zaczniesz się przyzwyczajać i wrzaski młodej będa po
tobie spływać...

[lena.111]

morekac napisała:

> Po 5-tej aferze zaczniesz się przyzwyczajać i wrzaski młodej będa
po
> tobie spływać...


hmmm... po 5-tej aferze? przeżyłam ich już z 1500 i przyzwyczaić
się jednak trudno... za każdym razem tak samo boli...bo ja już nie
mam sił. Szkoda mi jej bardzo bo kocham ją ponad wszystko ale czasem
mam ochotę ją udusić. Dziś rozmawiałam z pediatrą na ten temat i
powiedziała, że nie ma cudów,takiego dziecka się nie zmieni, ono
musi z tego wyrosnąć.Wiedziała o czy mówi bo jej siostra też miała
takiego rozdzirka A terapie z psychologiem poleciła jak
najbardziej ale dla rodziców bo stwierdziła, że to się po prostu nie
da wytrzymać i matka może złapać nawet stan depresyjny...I to chyba
prawda bo ja już powoli zaczynam tracić ochotę na cokolwiek i ciągle
tlko słyszę krzyki i młodszej i starszej nad którą moja buntowniczka
się po prostu "pastwi" Tak jestem BEZSILNA!!!!

[morekac]

Za bardzo się przejmujesz... Zatyczki w uszy, a negocjacje wtedy, gdy będzie
można zrozumieć o co chodzi bez narażenia własnych bębenków i odzienia... Potem
rozdziera się coraz rzadziej... i rzadziej... co nie znaczy, że przestaje
zupełnie... W takich sytuacjach musisz sobie chwilowo amputować swoją wielką
miłość i patrzeć na swoje wrzeszczące dziecko jak na okaz przyrodniczy z wcale
nierzadkiego gatunku wrzaskulus.
Poza tym nawet sukces w dziedzinie komunikacji mama - córka nie gwarantuje, że
młode nie będą się tłukły/kłóciły mniej lub bardziej potajemnie...

[agramax]

lunarei, z ciekawością przeczytałam złote mysli z cyklu "tysiąc
skutecznych kar i sposobów na uspokojenie" i jakoś niewiele tam
znajduję praktycznych rad dla mojej 6 latki;
" tydzień na wyciszenie - zero bajek i słodyczy, atrakcji, duzo
rozmow z dzieckiem, unikanie sytuacji stresujacych, po takim
tygodniu mały złośnik wyciszy się, uspokoi i zacznie
przypominać "normalne" dziecko"
- bajki & TV na nią nie działają; słodyczy nie daję z zasady, ale ma
do nich dostęp w przedszkolu, jak pójdzie sama do koleżanki, na
podwórku itp.; jeżli moje dziecko jest rozdrażnione nie chce
rozmaiać, nie zmuszę ją do siedzenia i rozmowy ze mną: co to sa
sytuacje stresujace i jak ich unikać ?; co to jest "normalne"
dziecko ?

"nagroda zamiast kary - umówić się z maluchem, że za dobre
zachowanie bedzie zdobywac codziennie
gwiazdki/punkty/serduszka/kuleczki itp a po tygodniu jak zbierze
odpowiednia ilość pójdzie z rodzicami na lody, do kina itp."
na moją młodą takie rzeczy nie działają - lody czy kino to żadna
motywacja; to co najbardziej lubi to basen, ale chodzimy tam
regularnie, więc żadna z tego nagroda, co najwyżej kara, że nie
pójdzie, ale nie o to chodzi;

Czy na wasze dzieci też działają takie proste kary/nagrody jakie są
udzielane na większości wątków typu:
- brak słodyczy (co to za kara; czy na prawdę dziecko musi jesć
słodycze a ich odebranie to jakiś dramat; i kto je przyzwyczaił do
jedzenia tych słodyczy ?);
- brak ogladania TV czy grana na komputerze (moja w ogóle nie
zainteresowana);
- wspólne wyjście do kina z rodzicami (przeciez to raczej standard,
że weekend spędza się rodzinnie i wiele planów układa się pod katem
dziecka; zwłaszcza gdy w tygodniu oboje rodzice zapracowani);

co jeszcze macie w zestawie kar/nagród dla 6 latka/i ?

[mama_biedronki]

Rozczulające lunarei, gładko, prosto i poprawnie, kolejna kompilacja
porad superniani Kwestie charakteru i błędów wychowawczych
odłóżmy może na bok bo to można dyskutować w nieskończoność i każdy
wie lepiej.
Z tego "tysiąca skutecznych sposobów" akurat żaden się na mojej
córce nie sprawdza. Słodyczy raczej nie dajemy, ale kochani
teściowie plus przedszkole uzupełniają braki, tv młoda może nie
oglądać i przez tydzień i jakoś jej to nie rusza. Na zabranie
zabawki reaguje chwilowym wyciem po czym spokojnie bawi się innymi,
a kiedy zagroziliśmy, że już jej tych zabranych zabawek nie oddamy
tylko tata je wywiezie i odda potrzebującym dzieciom, a te które
zniszczyła w złości wyrzucimy, to zgarnęła co miała pod ręką i
poszła wyrzucić do kosza. Tyle.
System punktów odłożyliśmy do lamusa bo każda awantura kończyła się
dodatkową awanturą, że ona "była grzeczna i mamy jej nie rysować
smutnej buźki" (u nas były smutne i uśmiechnięte buźki za złe i
dobre zachowania). Kiedy jej obiecujemy atrakcyjną nagrodę za dobre
zachowanie chodzi za nami i męczy że ona już teraz jest grzeczna i
nijak nie można jej wytłumaczyć że musi "pobyć" grzeczna trochę
dłużej, aż w koncu albo my ją ofukniemy żeby przestała piłować albo
ona się obraża i olewa nagrodę bo jej za długo czekać.
Wchodzenie na ambicję i chwalenie prowadzi do dialogów typu:
-masz śliczne włoski (dała się uczesać bez awantur)
-nie, mam brzydkie włoski

-jesteś mój kochany pomocnik(pomogła przy obiedzie czy wieszaniu
prania)
-nie jestem żaden pomocnik
etc.
Jeśli chodzi o rozmowy to moja córka jest mistrzynią puszczania mimo
uszu, i jeżeli nie ma ochoty rozmawiać to zwyczajnie nie porozmawia
i już, no chyba że ją skatuję i przywiążę do krzesła, to owszem
posiedzi i posłucha.
Reasumując to my uprawiamy teraz partyzantkę, rozwiązujemy problemy
na gorąco, ale to wyczerpująca psychicznie i fizycznie metoda, wiele
przy tym zgrzytów. Z jednym tylko mogę się zgodzić, że spokój
rodzica jest najlepszą postawą, ale ile można? Człowiek ma swoje
ograniczenia

[d.o.s.i.a]

-masz śliczne włoski (dała się uczesać bez awantur)
> -nie, mam brzydkie włoski
>
> -jesteś mój kochany pomocnik(pomogła przy obiedzie czy wieszaniu
> prania)
> -nie jestem żaden pomocnik


Tez bym Ci tak odpowiedziala. Bez obrazy, ale dziecko wyczuwa
nienaturalnosc i wazeliniarstwo. Do meza tez tak mowisz?
Falszywoscia dziecka nie kupisz. Moze zamiast "moj kochany pomocnik"
powiedz po prostu "dzieki kochanie". Normalnym tonem.
Dzieci buntuja sie przede wszystkim przeciwko... traktowaniu ich jak
dzieci. Mowienie do nich jak do nierozumnych stworzen, jakas
sztuczna, przeslodzona mowa tylko je nakreca. I stad corka odpowiada
Ci jak odpowiada.

[srebrnarybka]

100/100. Napisałam coś podobnego w oparciu o własne doświadczenia
parę postów niżej.

[morekac]

Cóż, niedaleko pada jabłko od jabłoni... Sama piszesz, że ma po
tobie i nie wiem, dlaczego musisz ją "złamać". Po prostu ty jesteś
uparciuch, który nie ustąpi i ona także. Zapewne obie musicie
nauczyć się chodzenia na kompromis.
U mnie też nie skutkowały (i nie skutkują...) żadne słoneczka,
punkty, afery są czasem do tej pory, zaś moje odpowiedzi mocno
niepedagogiczne chwilami... Czy w waszym przypadku groźby o
porzuceniu czy lanie czy jakiekolwiek rozwiązania siłowe cokolwiek
załatwiły? Bo nie sądzę... Bo też jak mówiłam, że czegoś tam nie
będzie, to słyszałam "To niech nie będzie!". Albo rechocik. Po
prostu w pewnym momencie przestałam reagować na wycie i wrzaski,
kłócić się o ubrania. Rzeczy rozmyślnie mi nie psuła. Wycie i
wrzaski przerodziły się po pewnym czasie w afery mniejszego kalibru,
z rozdzierającym chwilami szlochem i zamykaniem się w pokoju - ale
wtedy wchodzę i mówię "Widzę, że jestes zła/wściekła/jest ci
smutno". Krótka rozmowa pomaga - może się wtedy wyżalić i
przedstawić swój punkt widzenia.
Jeśli upiera się przy takim, a nie innym ubraniu, powiedz "Ok, ale
bierzesz bluzę na wszelki wypadek." - i to już obywa się bez afer.
Będzie jej zimno, to się ubierze.
Rzeczy naprawdę cenne zlikwiduj z widoku i trzymaj pod kluczem - a
jeśli cały dom masz bezcenny, to wybacz - nie da się mieć dziecka i
nie mieć strat w sprzęcie.

Wchodzenie na ambicję i chwalenie prowadzi do dialogów typu:
> -masz śliczne włoski (dała się uczesać bez awantur)
> -nie, mam brzydkie włoski
>
> -jesteś mój kochany pomocnik(pomogła przy obiedzie czy wieszaniu
> prania)
> -nie jestem żaden pomocnik
A gdybyś zamiast tych tekstów o slicznych włoskach i kochanych
pomocnikach po prostu powiedziała: "Stałaś spokojnie przy czesaniu,
brawo." albo "Dziękuję za obranie ziemniaków/wieszanie prania,
bardzo mi pomogłaś" etc? Bo wtedy raczej nie może ci odpowedzieć
tak jak odpowiedziała...

[mama_biedronki]

Hmm, z tym ubraniem to nie jest takie proste; ostatnio faktycznie
puściłam ją na żywioł i nie złamała się skubana Całą drogę do
przedszkola dylała w krótkim rękawku sina z zimna i piszcząc, że
uszy (sic!) jej marzną, ale bluzy sobie założyć nie dała. I jeszcze
gdybyż jakieś wnioski z tego wyciągnęła, ale gdzie tam. Nadal nie
daje się ubrać jak jest chłodniej. Kaszle, kicha, i przemarza,
uparciuch.
Natomiast z tym chwaleniem to też doszłam do tego, że może w
niewłaściwy ton uderzam. Ona nie lubi czułostkowości ani cieciania,
też ma to po mnie, może po prostu wyczuwa nutę fałszu w tych moich
słodzeniach W każdym razie dzięki, morekac, za podpowiedź

[ana119]

kiedy na dworze zimno a ona idzie w krótkim rękawie bo tak CHCE to
ja bym tylko krótko stwierdziła coś w stylu "widzę że masz gęsią
skórkę na rękach" i dalej cisza w tym temacie. olać a sama zmieni
zdanie

[lena.111]

mama_biedronki napisała:

> Hmm, z tym ubraniem to nie jest takie proste; ostatnio faktycznie
> puściłam ją na żywioł i nie złamała się skubana Całą drogę do
> przedszkola dylała w krótkim rękawku sina z zimna i piszcząc, że
> uszy (sic!) jej marzną, ale bluzy sobie założyć nie dała. I
jeszcze
> gdybyż jakieś wnioski z tego wyciągnęła, ale gdzie tam. Nadal nie
> daje się ubrać jak jest chłodniej. Kaszle, kicha, i przemarza,
> uparciuch.

Moja też by się nie złamała Mamo biedronki mam wrażenie ,że nasze
małe są bardzo do siebie podobne.Moja potrafi być przez pieresze 5
min urocza a przez następne przeistoczyć się w potworka I to już
nawet nie jest tak ,że musi się coś zdarzyć, żeby uczynić histerię,
Ona już po prostu taka jest, że wszystko jest na nie i ciągle jest
skwaszona ( no chyba, że ma te akurat swoje 5 min bycia aniołkiem :-
)) Moja też nie lubi czułostkowości- wczoraj np rozmawiamy coś o
kobietkach no to ja jej mówię - "Ty jesteś moją najukochańszą
kobietka: dając jej przy tym czułego buziak. na co Ona " ja nie
jestem kobietką" tupiąc przy tym nogami i wrzeszcząc ile sił w
płucach No i co Wy na to? Czasem po prostu nie wiem jak mam się
odezwać, żeby nie obrazić mojej małej damy Psycholog radziła,
żeby najlepiej unikać histerii i jej nie prowokować. Ale jak mam to
robić skoro ja nie wiem co ją w danej chwili wkurzy?

[srebrnarybka]

Moja też nie lubi czułostkowości- wczoraj np rozmawiamy coś o
> kobietkach no to ja jej mówię - "Ty jesteś moją najukochańszą
> kobietka: dając jej przy tym czułego buziak. na co Ona " ja nie
> jestem kobietką" tupiąc przy tym nogami i wrzeszcząc ile sił w
> płucach

- doskonale ją rozumiem i tak samo zachowałabym się na jej miejscu.
Tak samo się zresztą zachowywałam, bo mój ojciec całe życie odzywał
się do mnie w ten sposób. Chyba nigdy, a włóczę się już po tym
świecie dobrych kilkadziesiąt lat, nie zwrócił się do mnie po
imieniu, tyko np. aniołku. Póki byłam dzieckiem i młodą kobietą,
reagowałam tak samo, dzisiaj patrzę z pobłażliwością na niedołężnego
starca. Tego rodzaju czułostkowość denerwuje dzieci ze zrozumiałych
powodów. Po pierwsze jest to nadmierne infantylizowanie, a dziecko
wcale nie chce być traktowane infantylnie. Jest człowiekiem i
oczekuje bycia traktowanym poważnie, zaś mówienie do dziecka
per "kobietko", "piękne włoski", "kochany pomocnik" etc. wskazuje,
że dziecko traktowane jest jako ktoś inny, młodszy, niedojrzały, że
uczucie matki jest niesymetryczne. Dziecko nie jest głupie, by tego
nie rozumieć. Po drugie - co to znaczy: jesteś moją naujukochańszą
kobietką? Przecież to jest pusty frazes i dziecko też to rozumie.
Moim zdaniem prawdziwa czułość polega na tym, że dziecko czuje, że
rodzice traktują je poważnie i dostrzegają, że np. zrobią mu z
zaskoczenia miłą niespodziankę, bo znają jego marzenia, bo chcą mu
zrobić to, co ono lubi etc. A nie tylko rzucają pusty frazes o
najukochańszej kobietce.

[lena.111]

Jest człowiekiem i
> oczekuje bycia traktowanym poważnie, zaś mówienie do dziecka
> per "kobietko", "piękne włoski", "kochany pomocnik" etc. wskazuje,
> że dziecko traktowane jest jako ktoś inny, młodszy, niedojrzały,
że
> uczucie matki jest niesymetryczne. Dziecko nie jest głupie, by
tego
> nie rozumieć. Po drugie - co to znaczy: jesteś moją naujukochańszą
> kobietką? Przecież to jest pusty frazes i dziecko też to rozumie.

Myślę, że troszkę się zagalopowałas.... Przecież nie o to chodzi ,że
do mojej córuni mowię tylko tak, chodziło o to ,że jak powiem coś w
danym momencie co ona nie będzie chciała usłyszeć to awantura
gotowa, a nie o tą kobietkę Histerie zrobi mi np za to że przed
chwilą nie zdrobniłam jej imienia a ona właśnie chciała żeby je
zdrobnić, i odwrotnie. Wydaje mi się ,że niektórzy za bardzo się
doszukują jakiś ukrytychpod tekstów w zachowani takich małych
diablątek, a one chyba po prostu TAKIE SĄ i nie ma co analizować, że
żle je wychowujemy, za mało/dużo ciepła itp. Zastanawiam się czy Ty
też srebrnarybko masz takiego diabełka w domu czy to czysta teoria?
Wiem też ze ludzie mają skłonności do przesady jeśli chodzi o ich
dzieciaczki ale uwierz mi moja malutka to naprawde da popalić.
Starsza za to bardzo grzeczna , spokojna ale za to okrutny niejadek.
i ostatnio rozmawiam z taką panią ,że jej córa to też
strasznyniejadek no więc pytam to co je na co Ona : każdą zupę,
mięso, ziemniaki tylko że wędlin nie je ani warzyw.Ręce mi opadly bo
moja oprócz tych wędlin i warzyw nie je też zup, zemniaków i mięsa.
Dlatego też pytam się czy Ty wiesz jakie to jest trudne dziecko czy
ttylko tak Ci się wydaje bo Twoje Raz czy dwa z konkretnego powodu
zrobiło histerię? Przepraszam jak kogoś uraziłam, ale troche mnie
poniosło.

[srebrnarybka]

Napisałam Ci z perspektywy dziecka, bo doskonale pamiętam,
dlaczego "histryzowałam" w dzieciństwie i co mi się nie podobało w
czułostkowymm zachowaniu mojego ojca. Reakcja Twojej córki,
Biedronki oraz past d.o.s.i. nieco wyżej, skomentowany też przeze
mnie, świadczą, ze coś jest na rzeczy. Sprawę pamiętam dokładnie z
dziecińswa - to nie była żadna histeria, tylko bezsilność wobec
czułotkowości mojego ojca, której nie znosiłam. Brak protestu
świadczyłby, że odpowiada mi ten sposób wyrażania uczuć czy też
wręcz włączałby mnie w to jako córkę, też przecież kochającą ojca. A
ja chciałam zupełnie innego sposobu wyrażania miłości między nami:
chciałam, by ojciec postrzegał mnie nie jako aniołka, złotko etc.,
tylko jako konkretną osobę ze swoimi marzeniami, poglądami i całą
osobowością. Niestety nigdy do tego nie doszło i mój ojciec nigdy
nie poznał mnie jako człowieka, ani 3letniego ani 45letniego. Kochał
tylko wyimaginowanego aniołka czy złotko, produkt własnej wyobraźni.
I ja, jako 3letni aniołek, naprawdę to rozumiałam, tylko nie
potrafiłam tego wyrazić tak, jak dzisiaj.
A swoją drogą - uderz w stół - nożyce się odezwą. Przeczytaj swój
post. Ani razy nie użyłaś określenia "córka", naturalnego i
powszechnie używanego. Piszesz "córunia", "córa", czyli nadal
infantylizujesz nawet to neutralne określenie. Mój ojciec też nigdy
nie określał mnie jako "córkę", zawsze mówił "córa", co mnie także
irytowało, bo wiedziałam, jak brzmi po polsku nazwa tego stopnia
pokrewieństwa. Mój ojciec też wie, językiem polskim posługuje się
precyzyjnie choćby dlatego, że jest emerytowanym uniwersyteckim
profesorem polonistyki. Doskonale wiedział, albo czuł, co chce
wyrazić mówiąc o mnie "córa", a nie "córka" i zwracając sie do mnie
nie po imieniu, tylko per "aniołku". Chciał wyrazić infantylne
uczucie do "aniołka", a nie do normalnego człowieka, córki właśnie.
I jeśli Twoją córkę drażnią Twoje czułostkowości - pomyśl o tym.

[srebrnarybka]

P.S. Podobny wydźwięk ma też dla mnie nazywanie dziecka, nad ktorym
trudno zapanować "diablątkiem". To jest znowu infantylizowanie. Czy
nie lepiej napisać, że dziecko jest uparte, nerwowe, ma skłonność do
historii, przeczulone etc.? Tego rodzaju sformułowania są neutralnym
opisem cech dziecka. Natomiast w słowie "diablątko" z jednej strony
zawarte jest całkowite niezrozmienie zachowania dziecka,
którego "wybuchyh" są spowodowane jakąś nieprzewidywalną przyczyną,
jak u diabła, którego zachowań nie sposób przewidzieć, z drugiej
strony, poprzez zdrobnienie, wyrażą się pobłażliwość dorosłego wobec
dziecka, które nawet porządnym diabłem być nie może, jest tylko
diablątkiem.

[mama303]

srebrnarybka napisała:

> P.S. Podobny wydźwięk ma też dla mnie nazywanie dziecka, nad
ktorym
> trudno zapanować "diablątkiem". To jest znowu infantylizowanie

A "diabełek" lepiej?
Nie demonizujmy. Czułe i zdrobniałe nazywanie dziecka nie musi
oznaczać lekceważenia lub pobłażania. U nas w domu rodzinnym moje i
siostry imię rodzice zdrobniali na 100 sposobów, byłyśmy tez
aniołkami, żabkami, gwiazdeczkami i co tam chcecie. Przyznam że
wspominam to z rozrzewnieniem i nigdy nie poczułam sie przez to
jakaś niedowartościowana czy infantylizowana. Zreszta ja
słowo "mama" tez zdrabniam do dziesiaj na sto sposobów. No tak sie
do siebie lubimy zwracać. Podobnie zwracam sie do swojej córki i ona
do mnie a i do męża mam kilka zdrobnień .
Sorry ale w Twoich relacjach z ojcem musiało być ogólnie coś nie tak
jesli zdrobnienia tak Ci przeszkadzały.

[srebrnarybka]

A "diabełek" lepiej?

- nie lepiej. Tak samo. Dziecko to CZŁOWIEK, a nie diabełek,
aniołek, żabka, złotko czy skarbeczek. Takie określenie jest możliwe
w chwilach jakiejś szczególnej czułości, ale nie wtedy, kiedy
opisuje się poważny problem wychowawczy. Bo jeśli mamy diabełka czy
diablątko, to zakładamy 1. że wybuchy złości są zupełnie
nieracjonalne i jedyne, co można zrobić, to diabełka poskromić
(polecam nowelkę Boccacia o poskramianiu diabła, ale ona nie nadaje
się do omawiania na forum "Wychowanie"). 2. Zdrobnienie w sytuacji,
gdy całe określenie dotyczy niepożądanych cech, jest protekcjonalnym
lekceważeniem dziecka, które nie dość, że nie jest człowiekiem,
tylko jakimś niezrozumiałym żywiołem, to jeszcze na dodatek jego
złość czy inne zachowania nie są poważne, bo czy diabełka można
traktować poważnie? W swoich postach starałam się dowodzić, że
niektóre wybuchy złości mają swoje racjonalne powody i można tak
postępować, by dziecka nie drażnić. Trzeba tylko w dziecku dostrzec
nie nierozumnego diabełka, ale człowieka, który ma swoją
indywidualność, przekonania, poglądy, przyzwyczajenia i ulubione
sposoby zachowania. I np. nie ma żadnego powodu, żeby do dziecka,
które nie lubi być zdrabniane albo nazywane aniołkiem zwracać się w
ten sposób. I czy to jest wielkie wyrzeczenie dla rodzica, by zacząć
mówić dziecku po imieniu zamiast aniołku?
Jeśli Tobie i Twoim siostrom spieszczenia sprawiały przyjemność, to
OK. Ale nie każdemu sprawiają, więc okazywanie miłości poprzez
nazywanie kogoś w sposób, który sprawia mu przykrość, jest cokolwiek
dziwnym okazywniem miłości. Chyba, że to nie chodzi o miłość do
dziecka. Nie o to, że rodzic kocha dziecko, tylko jest w dziecku
zakochany. A to pewna różnica.

Sorry ale w Twoich relacjach z ojcem musiało być ogólnie coś nie tak
> jesli zdrobnienia tak Ci przeszkadzały

Napisałam przecież jasno, co było nie tak w relacjach ojca ze mną
(nie moich z ojcem, bo to ojciec je tak ukształtował). Nie traktował
mnie jak człowieka, tylko jak maskotkę, i sposób zwracania się do
mnie znakomicie to wyrażał.

[mama303]

srebrnarybka napisała:

,
> aniołek, żabka, złotko czy skarbeczek. Takie określenie jest
możliwe
> w chwilach jakiejś szczególnej czułości, ale nie wtedy, kiedy
> opisuje się poważny problem wychowawczy.

Poważny problem można opisywywać z czułoscią szczególnie gdy jest
mowa o kims bardzo kochanym.

>Bo jeśli mamy diabełka czy
> diablątko, to zakładamy 1. że wybuchy złości są zupełnie
> nieracjonalne i jedyne

Alez oczywiscie że wybuchy u dziecka bywają nieracjonalne stąd to
własnie okreslenie bardzo pasuje.

> Trzeba tylko w dziecku dostrzec
> nie nierozumnego diabełka, ale człowieka, który ma swoją
> indywidualność, przekonania, poglądy, przyzwyczajenia i ulubione
> sposoby zachowania.

A czasem trzeba dostrzec także diabełka z małym rozumkiem który
sobie nie radzie z emocjami i musi pokrzyczeć i nie rotrząsac
kazdego wybuchu nieracjonalnego buntu czy sprzeciwu że akurat mama
powiedziała "kobietko" czy krzywo spojrzała. Rodzice którzy zbyt
przejmuja się buntami swoich kilkulatków właśnie mają skłonnośc do
zbyt poważnego traktowania swoich dzieci i maja jakieś wygórowane
oczekiwania, dlatego sobie nie radzą.

>I np. nie ma żadnego powodu, żeby do dziecka,
> które nie lubi być zdrabniane albo nazywane aniołkiem zwracać się
w
> ten sposób. I czy to jest wielkie wyrzeczenie dla rodzica, by
zacząć
> mówić dziecku po imieniu zamiast aniołku?

Nie jestem przekonana czy akurat temu konkretnemu dziecku akurat
ten "aniołek" tak przeszkadzał czy tez przeszkadzało mu wszystko. A
za chwilę zdenerwowałby ją np. brak "aniołka"

> Napisałam przecież jasno, co było nie tak w relacjach ojca ze mną
> (nie moich z ojcem, bo to ojciec je tak ukształtował). Nie
traktował
> mnie jak człowieka, tylko jak maskotkę, i sposób zwracania się do
> mnie znakomicie to wyrażał.

Ale gdyby Cie nie traktował jak maskotke to pewnie zdrobienia nie
byłyby Ci niemiłe.

[srebrnarybka]

Poważny problem można opisywywać z czułoscią szczególnie gdy jest
> mowa o kims bardzo kochanym

nie, bo się je w ten sposób bagatelizuje. Czy gdybym 4 lata temu
powiedziała, że moja mamunieńka dostała raczka i grozi jej śmiertka
(na szczęście już nie grozi), byłobo to adekwatne do powagi sytuacji?

Alez oczywiscie że wybuchy u dziecka bywają nieracjonalne stąd to
> własnie okreslenie bardzo pasuje.

zapewne bywają, ale w sytuacji, którą dyskutujemy, są jak
najbardziej racjonalne i mają określoną przyczynę, łatwą do
wyeliminowania. Może i inne też są racjonalne, tylko rodzice zamiast
uznawać dziecko, rzekomo kochanego aniołka, za diabełka,
jednocześnie zasypując je infantylnymi czułościami, spróbowali
lepiej poznać OSOBOWOŚĆ swojego dziecka, może znaleźliby więcej
przyczyn i więcej wybuchów złości okazałoby się racjonalnych. Ale
łatwiej jest powiedzieć do dziecka "aniołku" niż próbować je
zrozumieć.

A czasem trzeba dostrzec także diabełka z małym rozumkiem

jeżeli ktoś traktuje swoje dziecko jako diabełka z małym rozumkiem,
to nie dziwię się, że tak traktowane dziecko ma wybuchy złości.

Rodzice którzy zbyt
> przejmuja się buntami swoich kilkulatków właśnie mają skłonnośc do
> zbyt poważnego traktowania swoich dzieci i maja jakieś wygórowane
> oczekiwania, dlatego sobie nie radzą.


na tym wątku pisały matki, które sobie nie radzą z wybuchami złości
traktowanymi przez nie jak nieracjonalne zachowania diabełków, a nie
te, które zbyt analizują te wybuchy. O dziwo takie jakoś o radę nie
proszą.

Ale gdyby Cie nie traktował jak maskotke to pewnie zdrobienia nie
> byłyby Ci niemiłe


gdyby mój ojciec traktował mnie jak człowieka, a nie jak maskotkę,
to rozumiałby mnie na tyle, że w ogóle nie używałby zdrobnień.

[lena.111]

Czułe i zdrobniałe nazywanie dziecka nie musi
> oznaczać lekceważenia lub pobłażania. U nas w domu rodzinnym moje
i
> siostry imię rodzice zdrobniali na 100 sposobów, byłyśmy tez
> aniołkami, żabkami, gwiazdeczkami i co tam chcecie. Przyznam że
> wspominam to z rozrzewnieniem i nigdy nie poczułam sie przez to
> jakaś niedowartościowana czy infantylizowana. Zreszta ja
> słowo "mama" tez zdrabniam do dziesiaj na sto sposobów. No tak sie
> do siebie lubimy zwracać. Podobnie zwracam sie do swojej córki i
ona
> do mnie a i do męża mam kilka zdrobnień .
Dziękuję Ci mama303za to stwierdzenie bo po postach srebrnarybki
już zaczynałam myśleć ,że rodzice którzy używają pieszczotliwych
zwrotów do dzieci (jak ja zreszta)traktują je infantylnie

[srebrnarybka]

Problem tylko w tym, że zwracasz się pieszczotliwie do dziecka, a
ono reaguje wybuchem złości. Najwyraźniej mu to nieodpowiada. Jaki
jest więc sens wyrażania miłości w sposób, który drażni kochaną
osobę? Czy miłość wyraża się poprzez robienie kochanej osobie
przykrości? Czemu ma służyć ta czułość, jeśli nei radości dziecka
(bo temu najwyraźniej nie służy). Zatem sprawia przyjemność tylko
rodzicowi. I tu jest sedno sprawy. Dzieci w ogóle nie są po to, by
sprawiać rodzicom przyjemność i zaspokajać ich potrzeby emocjonalne.
Dzieci są po to, by sensownie przeżyły życie, a rodzice - by je do
tego przygotowali, I tyle.

[d.o.s.i.a]

Srebrnarybko. Podzielam w pelni Twoj tok rozumowania i mysle, ze obie "czujemy"
problem b. podobnie - podejrzewam ze wynika to z podobnych doswiadczen z
dziecinstwa i tego, ze dokladnie pamietamy jak czulysmy sie wtedy jako dzieci i
dobrze rozumiemy mala Julke.

Otoz, potwierdze. To co sie wydaje nieracjonalnym wybuchem zlosci u dziecka jest
zawsze racjonalne. I ZAWSZE ma przyczyne. Mozna jej nie widziec, lub nie chciec
zauwazyc, ale ta przyczyna istnieje. Nie ma czegos takiego jak nieracjonalne
zachowanie. Po prostu.

Ja ogolnie dziele rodzicow na trzy grupy. Pierwsza grupa, to grupa wyznajaca
zasade, ze "dzieci i ryby glosu nie maja". Ulubionym zwrotem takiego rodzica
jest "nie wolno" oraz "nie rusz". Generalnie dziecko ma byc podporzadkowane, ma
sie zbyt duzo nie odzywac i generalnie jest "gowniarzem" nie majacym prawa do
wlasnego zdania, bo co tez ono moze wiedziec. Rodzic generalnie decyduje we
wszystkich sprawach, jest alfa i omega i dokladnie wie, czy dzis nalezy zalozyc
kurteczke na spacerze, czy nie.

Druga grupa, to przegiecie w druga strone - rodzic typu "aniolku kochany, masz
tu soczek kochanie, och jak ja Cie kocham, tak Cie kocham, ze chyba Cie udusze z
tej milosci". Dziecko w takim modelu traktowane jest jaka troche malo rozumna
maskotka. Rodzic nie zauwaza, ze dziecko to myslace stworzenie.

W obu grupach ulubionym zajeciem dzieci jest BUNT. Bo zaden z tych modeli (choc
sa skrajne wobec siebie) tak naprawde nie szanuje dziecka jako rozumnej
jednostki. I nie daje mu prawa do posiadania wlasnego rozumu.

No i trzecia grupa - rodzic traktujacy swoje dziecko z szacunkiem. Widze po
znajomych, ze tacy maja naprawde fajne dzieci. Ale traktuja je NORMALNIE. A
dzieci nie maja powodu do buntu. W takich rodzinach kwestia tego, ze dziecko nie
chce zalozyc kurteczki na spacerze nie urasta do rangi dramatu i proby sil.
Acha, nie chcesz kurtki? OK. Na wszelki wypadek wezme, jakbys chcial pozniej to
powiedz, to Ci dam. End of story. Wilk syty i owca cala, a dziecko nie musi
marznac i oddawac zycia w obronie swego honoru, bo zwyczajnie poprosi o kurtke
jak bedzie mu zimno bez poczucia, ze oto ponioslo kleske w starciu z rodzicem.

[srebrnarybka]

Miło mi, że mnie wspierasz, ale niestety obawiam się, że jestesmy w
mniejszości. Idea, by trakować dziecko poważnie, nie jest zbyt
popularna. Co do modeli, które opisałaś - pełna zgoda, z tym, żę
zauważma jeszcze jeden: mieszankę modeli i 2. Tzn. jak rodzice mają
ochotę pobawić się dzieckiem, to jest ono ukochanym aniołkiem,
gwiazdeczką, złotkiem etc. Po czym, jak im mija, to wracają do
modeli nr 1. Bo generalnie istotą obu modeli jest to, że dziecka nie
traktuje się jak człowieka. A maskotki czasmai się nudzą.
Najgorsze jest to, że możemy sobie pisać do upojenia. Foremki, które
prosiły o radę, nic nie zrozumiały i wymiękły i dalej ruszą
poskramiać swoje anołki/diabłeki. A Tobie polecam w ramach
odprężęnia nowelkę Boccaccia o poskarmianiu diabła (DEkameron,
nowelka pt. Diabeł i pieekło). Tylko nie czytaj jej dziecku.
Pozdrawiam

[lena.111]

Druga grupa, to przegiecie w druga strone - rodzic typu "aniolku
kochany, masz
> tu soczek kochanie, och jak ja Cie kocham, tak Cie kocham, ze
chyba Cie udusze
> z
> tej milosci". Dziecko w takim modelu traktowane jest jaka troche
malo rozumna
> maskotka. Rodzic nie zauwaza, ze dziecko to myslace stworzenie.
>
> W obu grupach ulubionym zajeciem dzieci jest BUNT. Bo zaden z tych
modeli (choc
> sa skrajne wobec siebie) tak naprawde nie szanuje dziecka jako
rozumnej
> jednostki. I nie daje mu prawa do posiadania wlasnego rozumu.

Naprawdę nie mieści mi się to w głowie jak można rodzica- który
zwraca się z czułością do małego dziecka- w ten sposób
zaszeregować? Myślę,że to tego potrzebna jest bardziej wnikliwa
obserwacja. Według tego modelu wszystkie rodziny jakie znam ( a
uwierz mi w swojej pracy mam z nimi sporo do czynienia) to rodziny,
które nie szanują swoich dzieci. Nie jestem wcale
zwolenniczką "ciuciania" i jak np. podaje ten sok (z przykładu) to
po prostu stwierdzam "proszę, mówiłaś JULECZKO, że chce Ci się pić"
I co, to ,że zdrobniłam jej imie to oznaka braku szacunku z mojej
strony? nie sądze. Jeszcze jedno- mam starszą córkę (8 lat) i ona
zdrabnianie swojego imienia traktuje jako między innymi przejaw
mojej miłości(piszę między innymi bo zaraz się posypie, że tylko tak
okazuję miłość swoim dzieciom . Ja równiez nie mam z tym problemu
i lubię gdy mąż czy inne bliskie mi osoby zdrabniają moje imie i
czuło się do mnie zwracają, i nie czuję się wcale,żeby mnie olewali.

[lena.111]

Aaaa... i jeszcze jedno. Oczywiście zgadzam się z Tobą D.o.s.i.a ,
że tego typu modele rodzin istnieją ( sama się o nich na studiach
uczyłam ), ale też uważam, że aby się już "zakwalifikować" do
owej grupy to trzeba ju skrajnie "aniołkować" swoim dzieciom (czyli
po prostu "słodycz" na każdym kroku) A mój przypadek czy pewnie 90%
tego forum do tych skrajności sie nie zalicza.Pozdrawiam

[d.o.s.i.a]

Czy masz w takim razie inne wytlumaczenie na "nieracjonalne" zachowania swojej
corki?

[d.o.s.i.a]

Leno. Ale to naprawde nie chodzi o to, ze nie wolno do dziecka zwracac sie
pieszczotliwie. Ze nie mozna zdrobnic imienia. Kurcze, przeciez miedzy doroslymi
tez to funkcjonuje. Chodzi o to, zeby wiedziec kiedy sie to robi. Zeby nie
ciumkac dziecku bezprzytomnie i non stop. Zeby nie chodzic za nim i nie
przytakiwac "ale sie slicznie ubrales, brawo, oj jaki piekny chlopczyk, oj jak
sie ladnie bawisz sloneczko, ojej jaka mamusia jest dumna ze swojego aniolka".
Zeby nie odpowiadac np. dziecku mowiacemu cos z przejeciem "tak, tak Juleczko, a
mamusia Ci juz obiadek przygotuje, tak aniolku Ty moj kochany". Znac proporcje!
Widocznie zle to opisuje, ale naprawde nie chodzi mi tu tylko o zdrobnianie.
Raczej o caloksztalt zwracania sie do dziecka - ton, tresc. Uzywajmy zdrobnien,
ale niech reszta wypowiedzi bedzie powazna, bez tej nadmiernej pieszczoty.

Widzisz. Przepraszam, ze sie czepie, ale nawet ten tekst "proszę, mówiłaś
JULECZKO, że chce Ci się pić" mnie wkurzyl Ja mam ochote tupnac noga i
powiedziec "wcale nie mowilaaaaaaaaam!". Bo to zdanie samo w sobie jest
protekcjonalne i sztuczne. Na zasadzie "dobra maskotka, ladnie dziecko
poprosilo, oto prosze Twoja woda, o widzisz jak mamusia ladnie do Ciebie mowi".
Dla mnie naprawde nie jest to jezyk dla dziecka. Jest sztuczny po prostu.
Dlaczego nie dac wody i bez zbednego komentarza, NORMALNYM tonem powiedziec
"prosze Juleczko, Twoja woda". I tyle. Dziecku wystarczy samo zdrobnienie, nie
musi tego uslyszec slodkim glosikiem mamusi.

[lena.111]

Widzisz. Przepraszam, ze sie czepie, ale nawet ten tekst "proszę,
mówiłaś
> JULECZKO, że chce Ci się pić" mnie wkurzyl Ja mam ochote tupnac
noga i
> powiedziec "wcale nie mowilaaaaaaaaam!". Bo to zdanie samo w sobie
jest
> protekcjonalne i sztuczne. Na zasadzie "dobra maskotka, ladnie
dziecko
> poprosilo, oto prosze Twoja woda, o widzisz jak mamusia ladnie do
Ciebie mowi".
> Dla mnie naprawde nie jest to jezyk dla dziecka. Jest sztuczny po
prostu.
> Dlaczego nie dac wody i bez zbednego komentarza, NORMALNYM tonem
powiedziec
> "prosze Juleczko, Twoja woda". I tyle. Dziecku wystarczy samo
zdrobnienie, nie
> musi tego uslyszec slodkim glosikiem mamusi.

A wiesz, że tu się zTobą zgadzam też mnie wkurza ta forma :
mówiłaś, prosiłaś itp., ale pani psycholog stwierdziła, że
taki "tekst" lepiej do niej trafi ja lubię formę " siadaj Jula,
jest obiad" czy po prostu "chodź na obiad" a nie "mówiłaś, że jesteś
głodna więc chodź na obiad". Szczerze mówiąc jak bym do niej
niepowiedziała ona idzie na ten obiad, ale faktycznie dla mnie ta
forma jest b. sztuczna.

P.s na jakiej podstawie stwierdzasz, że ja ciumkam dziecku non-
stop? Też mnie to wkurza , a widzę czesto u mojej koleżanki,
która wita swoje dziecko jak przychodzi po nie do przedszkola (
oczywiście usta w dziubek) "uuuuu moja majutka dzieczynka, cio
jadła, śpało moje śłonećko" Krew zalewa

[srebrnarybka]

Kochana, sama opisałaś, jak olałaś opowiadanie córki o lalkach-
kobietkach, przerywająć jej czułym i infantylnym okrzykiem, bo Ty
miałaś ochotę okazać jej czułość, a ona chciała w tym momencie,
żebyś jej wysłuchała. Nie została wysłuchana, tylko potraktowana jak
przytulak i dlatego wybuchła. To Ty miałaś potrzebę przytulanki, nie
ona. Tłumaczymy Ci to od wieczora, ale Ty wolisz traktować swoje
dziecko z jednej strony jak eterycznego aniołka, z drugiej - jak
bezrozumną idiotkę, która drze się niewiadomo czego, chociaż powód
widoczny, jak na dłoni. Jeśli będziesz ją tak dalej traktowała,
będzie wybuchać, bo ona chce być wysłuchana, a nie tylko głaskana.
Cała dyskusja dowodzi, że nie potrafisz dostrzec potrzeb Twojej
córki, jeśli one nie są zbieżne z Twoimi. Jeśli córka ma ochotę się
przytulić i nazywa siebie aniołkiem, to OK, bo to lubisz. Ale
wysłuchać ważnej rzeczy, którą dziecko ma Ci do opowiedzenia i z
której jest dumne - w życiu, bo Ty nie odczuwasz takiej potrzeby.
Wcale się nie dziwię Twojej córce.

[d.o.s.i.a]

Srebrnarybko. Doskonale opisujesz to co i ja czuje. Moj ojciec
odzywal sie do mnie tylko i wylacznie per "dziecko". "Dzieckiem"
jestem do tej pory. I nawet teraz, gdy mam 30 pare lat, potrafi mnie
to wyprowadzic z rownowagi, do tego stopnia, ze normalnie jak
dziecko... tupie ze zlosci. Pamietam, gdy majac lat 20 pare zrobilam
mu karczemna awanture z tego powodu. Pierwszy raz wtedy w jego
obecnosci uzylam przeklenstw. Byl to wyraz bezsilnosci i niezgody na
to, ze nie traktuje mnie jako NORMALNA osobe. On pewnie pomyslal, ze
jestem rozwydrzona, niezrownowazona malolata, a dla mnie to byla
walka po prostu.

Jestem wyczulona na te kwestie. Dzieci trzeba traktowac jako rownych
sobie, a nie infantylne przyglupy. Az tyle i tylko tyle. Dziecko sie
za to potrafi doskonale odwdzieczyc.

Ja tez zauwazylam w postach Leny ta maniere "coreczka, kobietka"
itp. itd. I absolutnie nie dziwie sie, ze corka reaguje w taki
sposob.

[mama_biedronki]

A wyjaśnij mi może, srebrnarybko, co to znaczy "napisałam ci z
perspektywy dziecka"?? Od kiedy to masz monopol na znajomość
perspektywy dzieci? Dziecko dziecku nierówne, a o perspektywie córki
leny czy mojej możesz się wypowiadać wyłącznie w niewiele znaczących
ogólnikach. Piszesz wyłącznie ze SWOJEJ WŁASNEJ perspektywy jako
dziecka i to jak sama twierdzisz nieco skrzywionej traumą po takich
a nie innych układach z ojcem

[kura17]

alez oczywiste jest, ze ona napisala z WLASNEJ perspektywy.
niemniej jesdnak z wlasnej perspektywy DZIECKA.
czyli pokazala, jak dziecko Lenki MOZE sie czuc.
oczywiscie nie musi, ale moze.

wiec czemu nie sprobowac popatrzyc na to z tej strony?
przeciez Rybka i Dosia nie proponuja jakis radykalnych, nieodwracalnych srodkow
(typu wszczepienie chipa, czy srodku uspokajajace dla dziecka ). a raczej
modyfikacje zachowania rodzicow. moze warto sie zastanowic i sprobowac? moze
utrafily w sedno i bedzie poprawa? a jesli nie, jesli bedzie widac, ze nie tedy
droga, to zawsze mozna dzialan zaniechac, nic sie nie stanie!

[srebrnarybka]

Napisałam, jak odczuwałam te sprawy jako dziecko. Ponieważ córka
Leny reaguje podobnie na podobne zachowania, a nie ma innego pomysłu
na wyjaśnienie tych zachowań, warto rozważyć, czy nie kieruje się
tymi samymi motywami? Chyba lepiej przynajmniej to rozważyć, niż z
góry założyć, że ma wybuchy złości, bo jest nierozsądnym diablątkiem.

[morekac]

Myślę, że powinnać zacząc jej uczucia i nazywać je po imieniu...
twoja córka nie jest ani aniołkiem, ani diablątkiem, jest po prostu
dzieckiem, które ma problem z wyrażaniem swoich emocji. Dzieci też
mają swoje problemy, swoje emocje i czasami mają gorsze dni, a
czasami lepsze. Popatrz na to z tej strony...

[srebrnarybka]

O to mi właśnie chodzi. Bardzo mądry post.

[morekac]

Tylko najgorsze jest to, że póki wrzeszczy, nie można z delikwentem
porozmawiac, bo się nie słyszy własnych myśli... Wtedy trzeba sobie
czasowo amputować empatię i wszelkie uczucia wobec wyjca (łącznie z
chęcią popełnienia zbrodni w afekcie bądź też dokonania
spektakularnego harakiri - nie łudźmy się, tu często obie strony
mają zamiłowanie do efektów dramatycznych...), a dopiero po
uspokojeniu się (najczęściej obu stron) można zacząć rozmawiać.
A moja wrzaskula jest "niegrzeczna" kiedy jest zmęczona, głodna,
źle się czuje albo tęskni, miała zły dzień w szkole (bo np.
pokłóciła się z najlepszą przyjaciółką albo pani
postawiła 'niesprawiedliwą' ocenę).

[lena.111]

Ok, teraz wyszło na to, że nie potrafię zwracać się do dziecka po
prostu po imieniu ( Raz nazwałam ją tylko tą kobietką, ale to nie o
to chodzi)Otóż zawsze mówię do niej po imieniu albo po prostu
aniołku i myślę, że ona to lubi, ale jak ma akurat focha to wkurzyją
że powiedziałam do niej "Julka" a nie "Jula". Myślę więc że nie ma
tutaj problemu ze zwracaniem się do niej. Dla niej problemem jest
też gdy np usiąde na fotelu a ona chciała ,żebym usiadła na kanapie.
Ciekawa jestem do czego ten przypadek podporządkujecie? Że nie
kieruje się potrzebami dziecka?
Ps. To miało być "córka" a nie "córa" ale moja Juleczka właśnie
ostro mnie potrząsała za ramię bo chciała, żebym stała a nie
siedziała, i po prostu zjadłam literę. Pozdrawiam

[morekac]

Próbowałas kiedyś dociec dlaczego nie możesz nazywac jej Julka bądź
siedzieć w tym fotelu?

[lena.111]

morekac napisała:

> Próbowałas kiedyś dociec dlaczego nie możesz nazywac jej Julka
bądź
> siedzieć w tym fotelu?


Ależ mogę, tylkoze np za 5min to w tej chwili wywoła to u niej
nielada agresje jak np to, że ta bułeczka jest bardziej okrągła
a ona chciała bardziej płaską, czy ,że kwiatek ma 2 listki a ona
chciała, żeby miał 3 itp. itd
Mam nadzieje,że już rozumiecie o co tu chodzi? Upaaarrrtttaaa jest i
tyle

[d.o.s.i.a]

Jak dla Twoja corka wykazuje objawy dziecka, ktore w normalnym zyciu
ma niewiele do powiedzenia w wazniejszych sprawach. Takich, ktore
dla niej, jako dziecka, sa juz na tyle wazne, zeby mogla wyrazic o
nich swoj poglad i zostac wysluchana bez protekcjonalneo
potakiwania "tak, tak, aniolku, mamusia Cie slucha, oczywiscie
skarbie".

Z braku laku corka wyraza te poglady w sprawach malych i
nieistotnych, w sposob taki, aby zaznaczyc swoja "waznosc". Daj jej
odczuc, ze traktujesz ja jako rownorzednego partnera, rozmawiaj
normalnym tonem, bez aniolkowania, Julkowania i przytakiwania.

[d.o.s.i.a]

No i widzisz. Znowu "Juleczka"...

[d.o.s.i.a]

Leno. Czy pytalas kiedys corke jak chce byc nazywana? Czy lubi gdy
zwracasz sie do niej per aniolku? Daje sobie reke uciac, ze nie
cierpi tego

[lena.111]

d.o.s.i.a napisała:

> Leno. Czy pytalas kiedys corke jak chce byc nazywana? Czy lubi gdy
> zwracasz sie do niej per aniolku? Daje sobie reke uciac, ze nie
> cierpi tego

Ona uwielbia być Juleczką! Sama tak o sobie mówi jak ją ktoś pyta
jak ma na imię A co do aniołka to jak chce sie poprzytulać to
podchodzi do mnie i mówi "jestem twoim aniołkiem"
tu na prawdę nie ma problemu w tym jak do niej mówię. Gdybym
wiedziała, że taką dysksję wywoła ta "kobietka" to ugryzłabym się w
język Chciałam Wam tylko pokazać że moją córkę potrafi
doprowadzić do szału taka błahostka.
A czemu nie mogę siedzieć na fotelu tylko na kanapie to już nie
wiem Jak już po awanturze jej o to zapytam to odpowiada,że np
swędziała ją noga i dlatego, a więc sama nie wie dlaczego.
No cóż trudne to moje dziecie, ale kocham je ponad wszystko na
świecie

[d.o.s.i.a]

> tu na prawdę nie ma problemu w tym jak do niej mówię. Gdybym
> wiedziała, że taką dysksję wywoła ta "kobietka" to ugryzłabym się
w język

To jeszcze raz ja Sorki, ze mimo wszystko sie uwiesze tej
sytuacji z kobietka, ale to jest wydaje mi sie dobry przyklad, zeby
pokazac Ci w jakich sytuacjach mozesz "czynic zle" i w ktorych
mozesz sie spodziewac takiego wybuchu...

Otoz, widzisz, rozmawiacie sobie powaznie z corka na temat tych
kobietkowych spraw. Corka bierze to na serio, rozmowa jest powazna z
jej punktu widzenia, nastepuje "dorosla" wymiana pogladow i... nagle
Ty wypadasz z infantylnym (sorki, ale tak jest ) "jestes moja
najukochansza kobietka". Jednym takim zdaniem przekreslasz "powage"
sytuacji. Mam nadzieje, ze wiesz o co mi chodzi?

To nie chodzi o to, ze w ogole masz nie aniolkowac corce, ale o to,
zebys umiala wyczuc moment. Jezeli corka podchodzi i mowi "jestem
Twoim malym aniolkiem" to znaczy, ze ona jest w fazie aniolkowania i
Ty mozesz poaniolkowac z nia. Ale jezeli jest powazna i rozmowa
toczy sie wokol czegos powazniejszego, albo w ogole zycie sie
normalnie toczy, to wtedy ton i zwroty musza byc odpowiednio
powazne. Mam nadzieje, ze sie zrozumiale wyrazilam.

[lena.111]

Otoz, widzisz, rozmawiacie sobie powaznie z corka na temat tych
> kobietkowych spraw. Corka bierze to na serio, rozmowa jest powazna
z
> jej punktu widzenia, nastepuje "dorosla" wymiana pogladow i...
nagle
> Ty wypadasz z infantylnym (sorki, ale tak jest ) "jestes moja
> najukochansza kobietka". Jednym takim zdaniem
przekreslasz "powage"
> sytuacji. Mam nadzieje, ze wiesz o co mi chodzi?

wiem, wiem Rozumię też ,że w niktórych domach/rodzinach to
naprawdę jest problem (nie wyobrażam sobie mówc do dziecka "córko"
czy jakoś tak ) To ja może dokładnie opowiem Wam tą sytuację z tą
nieszczęsną kobietką
Jula przyniosła lalki i je układa, że ta taka ta owaka a ta jest jak
najukochańsza kobietka. No i tak mi się już wyrwało, że dla mnie to
ona jest tą najukochańszą kobietką. to był taki impuls,chwila
Powiem Wam jeszcze dziewczyny, że byłam przed chwilą z nią na
spacerku i sama zwróciłam uwagę ,że zwróciłam się do niej chyba w 20
formach począwszy od Julki poprzez Juleczke, Julie, Julcyka a
skończywszy na aniołku Bawiłyśmy się zresztą świetnie Tak,że
dziewczyny możecie spać spokojnie bo na pewno swojej córki
infantylnie nie traktuję Ale dziękuję za odzew.
Tak na marginesie to moja Jula dzisiaj w świetnym humorze, na
wszystko dziś znajdujemy "złoty środek" to i mama humorem tryska
Pozdrawiam.

[srebrnarybka]

nie wyobrażam sobie mówc do dziecka "córko"
> czy jakoś tak

- i słusznie. Twoja córka ma imię i najwłaściwiej jest do niej
zwracać się po imieniu. Szanujesz w tens sposób jej indywidualność i
osobowość. Natomiast do osób, które jej nie znają, mówisz "córka", a
nie "aniołek" albo "diablątko". Bo "córka" to określenie stopnia
pokrewieństwa między LUDŹMI, a aniołki etc. to infantylne
określenia, które mają być pseudoczułością.


Jula przyniosła lalki i je układa, że ta taka ta owaka a ta jest jak
> najukochańsza kobietka. No i tak mi się już wyrwało, że dla mnie
to
> ona jest tą najukochańszą kobietką. to był taki impuls,chwila

- no i właśnie Dosi o to chodziło. Córka opowiada Ci z przejęciem
coś, co sama wymyśliła, to jest dla niej ważne, chciała Ci to
dokładnie i do końca opowiedzieć. I Ty przerywasz jej infantylną
pseudopieszczotą, bo masz impuls. I kto tu nie panuje nad sobą: Ty
czy ona? To Ty nie zapanowałaś nad swoim impulsem i nie pozwoliłaś
córce dokończyć tego, co chciała Ci opowiedzieć i co było dla niej
ważne. Pokazałaś jej, że jej zabawa, jej pomysł, jej dzieło, jej
dokonania nie są dla Ciebie ważne. Nie interesuje Ciebie, co ona
wymyśliła, czyli jej osobowość, tylko traktujesz ją jak maskotkę.
Każdy by się wściekł.

byłam przed chwilą z nią na
> spacerku

na pewno swojej córki
> infantylnie nie traktuję

Czyżby? A na czym byłaś? Z mężem też chodzisz na spacerki?

[srebrnarybka]

Wracając do sytuacji z kobietką, bo ona modelowo pokazuje, o co
chodzi. Wyobraź sobie, że opowiadasz mężowi o czymś, co dla Ciebie
niesłychanie ważne: problemy w pracy albo może w pracy dokonałaś
czegoś bardzo ważnego i jest to wielkie osiągnięcie, obejrzałaś
film, który Cię poruszył albo przeczytałaś mądrą książkę, którą
chcesz z mężem przedystkuować, nurtują Cię sprawy Waszych wspólnych
przyjaciół, chcesz rozmawiać o operze, polityce, jeździe figurowej,
planach budowy metra, globalnym ociepleniu albo obyczajach
szympansów, nie wiem, jaki jest Twój zawód i hobby, w każdym razie
opowiadasz rzecz ważną dla Ciebie i zrozumiałą dla męża (zakładam,
że będąc fizykiem jądrowym nie opowiadasz mężowi-humaniście o
protonach, chociaż humanista mąż fizyczki jądrowj powinien choć
trochę zainteresować się protonami) i mąż nie pozwala Ci dokończyć,
tylko przytula i całuje, bo ma taki impuls. A Ty akurat nie miałaś
ochoty w tym momencie się całować, tylko podzielić z nim tym, co
przeżywasz. I co? Nie poczułabyś się olana?
Pomyśl sobie, jak gigantyczny wysiłek umysłowy wykonała Twoja córka,
by ponazywać te lalki, jak pracowała jej wyobraźnia, jak była z
siebie dumna i jak bardzo chciała się tym z Tobą podzielić. I co?
Olałaś jej pomysł i jej lalki, bo miałaś impuls. Doprawdy nie wiem,
która z Was jest bardziej nieprzewidywalnym i dzikimi diabełkiem.

[lena.111]

Pomyśl sobie, jak gigantyczny wysiłek umysłowy wykonała Twoja córka,
> by ponazywać te lalki, jak pracowała jej wyobraźnia, jak była z
> siebie dumna i jak bardzo chciała się tym z Tobą podzielić. I co?
> Olałaś jej pomysł i jej lalki, bo miałaś impuls. Doprawdy nie
wiem,
> która z Was jest bardziej nieprzewidywalnym i dzikimi diabełkiem.

Dobrze, niech będzie już tak jak Ty to widzisz. Jestem dzikim
diablątkiem i traktuję moje dziecko infantylnie, olewam je bo piszę,
że byłam z mała córeczką na spacerku a nie z córką na spacerze
Naprawde nie mam już sił, żeby z Tobą dyskutować na ten temat. Ty
wiesz swojja swoje i niech tak zostanie

[srebrnarybka]

Nie musisz ze mną dyskutować. Będziesz do dziecka zwracała się, jak
sprawia Ci przyjemność i traktowała je, jak chcesz. A skutki będą
takie, jak piszę. No, i za 40 lat ono może napisać taki sam post, o
ile wtedy jeszcze będzie się pisywało posty. Ale Twoje dziecko,
Twoja sprawa.

[mama_biedronki]

Przepraszam, że ja tu machnę wszystko naraz, ale bujnie się
rozkrzewia ta dyskusja a nie chce mi się skakać po wszystkich
gałęziach.
Wydaje mi się, że więcej dzieci cierpi na niedostatek czułości w
wychowaniu, niż na jej nadmiar, i nic w tym złego, że z dzieckiem
pójdę na spacerek czy dam mu zupkę. Wszystkiego w umiarze i
stosownie do chwili. Z mężem też chadzam na spacerki i trzymamy się
za rączki
Nie cieciam się, nie ścielę córce do stóp, a to, że ją nazwę
aniołkiem czy kochanym pomocnikiem nie jest zamachem na jej godność
osobistą tudzież brakiem szacunku. Choć oczywiście rozumiem, że w
kolczastym nastroju mi odpali, że nie jest niczym takim. Równie
często jak po imieniu, czy słoneczkiem, nazywam ją córką, tak samo
jak do mojej mamy zwracam się na ogół per matko. I tak wcale nie
jest lepiej czy gorzej niż mamusiu/córuniu.
Nie ma to bynajmniej zabrzmieć obraźliwie, ale, srebrnarybko,
strasznie teoretyzujesz i jestes pryncypialna do bólu. Większość
tego co piszesz się czyta jak bryk z podstaw psychologii a nie jak
przemyślenia czy osobiste doświadczenia matki.

[d.o.s.i.a]

> aniołkiem czy kochanym pomocnikiem nie jest zamachem na jej
godność
> osobistą tudzież brakiem szacunku.

Alez nikt Cie o to nie podejrzewa! Pisalysmy tu o konkretnych
sytuacjach, mowiac co NAM SIE WYDAJE moglo pojsc w nich nie tak. W
konkretnych sytuacjach (sytuacja z "kochanym pomocnikiem", nie takim
co trzeba kwiatkiem oraz "mala kobietka"). Jezeli nie przeszkadza
Ci, ze w "kolczastym nastroju" dziecko odpali, ze nie jest mala
kobietka mamy, czy kochanym pomocnikiem (swoja droga glupie
wyrazenie) to nie ma problemu, prawda?

W sprawie z kurtka napisalam najlepiej jak umialam co JA bym w
takiej sytuacji robila, oraz dlaczego moim zdaniem nastapila
eskalacja problemu i dlaczego w ogole nalezalo od poczatku reagowac
na problem inaczej. Masz prawo sie z ta "diagnoza" nie zgadzac i
upierac sie przy tej kurtce i swoich metodach. Jesli znajdziesz
przez to rozwiazanie to ok. Jezeli nie, zastanow sie w czym problem.
Tylko tyle.

Co do dzieci cierpiacych na niedostatek czulosci. Hmmm. Dzieci nie
potrzebuja czulosci jako takiej, one potrzebuja zrozumienia i
czulosci, z przewaga, smiem twierdzic, tego pierwszego. Nie
potrzebuja ciumkania i cieciania, a zwyklej serdecznosci i
przytulenia od czasu do czasu. Przyjazni ze strony rodzica. I to im
w zupelnosci wystarczy. Nie musza byc nazywane "malymi kobietkami
mamusi".

Uwierz mi, ze znam pary, w ktorych wystepuje ciecianie w roznym
stopniu natezenia. I te w ktorych ciecia i zdrobnia sie mniej (co
nie oznacza malo czulosci dla dziecka) produkuja stabilniejsze,
pewniejsze siebie dzieci. Nie wiem jak to jest. Po prostu wydaje mi
sie, ze tacy ludzie sa na ogol sami bardziej stabilni emocjonalnie,
nie potrzebuja tych wszystkich spacerkow, zupek, aniokow i ogolnie
przymilania do dziecka, czy umierania z trwogi, bo wiaterek zawial i
dziecko sie przeziebi itp. I dzieci tez maja stabilne.

[mama_biedronki]

Znaczy czekaj, czy ja dobrze rozumiem? jeżeli z dnia na dzień
diametralnie zmieniła się pogoda, jest nie chłodno ale wręcz zimno,
leje i wieje, a dziecko się upiera że skoro wczoraj było ciepło a w
ogóle jest lato, to nie należy go przkonywać tylko pozwolić mu
zmarznąć w ramach życiowej nauki? Przepraszam jesli przypisuję Ci
opinie nie przez Ciebie wyrażone ale takie porady dominowały a już
się trochę gubię co kto
Osobiście też nie przepadam za ciecianiem, choć jak widać każda z
nas co innego przez ciecianie rozumie. Ja akurat ani kochanego
pomocnika ani małej kobietki za ciecianie nie uważam. Ot, zwyłe
pieszczotliwe określenia. Prawie w każdym domu są jakieś słowa-
klucze, utarte powiedzonka, prywatne, czasem durne do bólu, nazwy
domowników, i to zarówno dorosłych, jak i dzieci. Nie wyklucza się
to ani z przyjaźnią, ani ze zrozumieniem, ani z szacunkiem. A ja nie
mam zamiaru uzurpować sobie prawa do wydawania sądów czy
model "cieciający" czy "niecieciający" jest lepszy.

> czy umierania z trwogi, bo wiaterek zawial i
> dziecko sie przeziebi itp.
a ten tekst bym nazwała brzydkim zagraniem gdybym sie miała czepiać

[misiaczekmoj]

Dzieci sa przekorne , wydaje mi sie ze sa bardziej przekorne gdy nie ufaja dostatecznie matce.
Czy mozesz powiedziec czy dziecko Ci ufa?Pewnie nie zastanawialas sie bo zazwyczaj nie myslimy o tym.
Popracuj nad zaufaniem swojego dziecka, a zobaczysz, ze juz nie bedzie trzeba usilnie dziecka prezkonywac.

[mela-blonda]

Bardzo chciałam przebrnąć przez cały wątek, ale na razie mi się nie
udało. Ciekawie jest. Jestem matką dziecka 'wymagającego', nie
nazywam go 'diablątkiem', bo pojęcie diabłów i aniołów jest mi
dalekie, w przedszkolu nazywali go 'tygrysem'. Zdrabniam
umiarkowanie. Wg podziału należę chyba do mieszanki grupy 3 z 2,
cha cha cha, czy tak może być? Mój syn ma siedem lat przez które
przeciągnął nas wzdłuż i wszerz, o mało co, a zostałby jedynakiem,
bo myśleliśmy, że wszystkie dzieci są takie, czyli BARDZO
ENERGOCHŁONNE. Na pewno po drodze popełniliśmy tysiące błędów, w
sytuacjach ekstremalnych nerwy puszczają, ale nie dopuściliśmy się
rzeczy niewybaczalnych. Z moich obserwacji wynika, że podobne
dzieci potrzebują dużo ruchu, naprawdę dużo ruchu. Wiele problemów
ze złością, nudą, czy nieposłuszeństwem znikają, gdy dziecko jest
wybiegane, gdy ma co robić. My niestety mieszkamy w bloku, ale
widzę, że wiele problemów uniknęlibyśmy, gdyby miał więcej
przestrzeni. Ten typ potrzebuje dużo wolności i przestrzeni, dużo
dziania się. Nie takich - pitu pitu - spacerków do parku lub po
ziemniaki do warzywniaka, tylko dużo jazdy na rowerze, kopania w
ogródku, wycieczek, itp itd. Niezła zadaniówka dla rodziców.

[morekac]

Super określenie: energochłonne...

[mama_biedronki]

Cóż, niektóre forumowiczki nie potrafią się powstrzymać od
wpisywania komentarzy równie na temat co "wątek jest głupi a problem
śmieszny". Takie zaśmiecanie wątku niestety zniechęca wiele osób i
do lektury i do wypowiedzi
Zgadzam się z Tobą, że "zmęczenie przeciwnika" bardzo pomaga przy,
nazwijmy to, wymagających dzieciach. Ale zauważyłam też, że nasza
córka kiedy ma za dużo atrakcji i jest przeczołgana robi się
podwójnie nieznośna. Chyba najlepiej się sprawdza aktywna rutyna,
widzę na przykład że teraz na wakacjach córce wyraźnie brakuje
ustalonego rytmu przedszkola mimo że nie ma czasu się nudzić

[srebrnarybka]

srebrnarybko,
> strasznie teoretyzujesz i jestes pryncypialna do bólu. Większość
> tego co piszesz się czyta jak bryk z podstaw psychologii a nie jak
> przemyślenia czy osobiste doświadczenia matki.

- to, co piszę, to są przemyślenia CÓRKI. Mój ojciec zachowywał się
przez całe moje życie dokłądnie tak, jak Wy, więc tłumaczę Wam, jak
się czuje dziecko podobnie traktowane, bo dokładnie to pamiętam.
Jestem pryncypialna do bólu, bo wiele bólu z tego powodu zaznałam i
chciałabym oszczędzić go Waszym dzieciom. Nie jestem psychologiem z
zawodu, podręczników psychologii nie czytuję i nie mam zbyt dobrego
pojęcia o psychologach w ogóle, chociaż znam też chlubne wyjątki.
To, co piszę, to moje osobiste przmyślenia.

Dodam do sprawy jeszcze jeden szczegół. Te różne aniołki i
skarbeczki drażniły mnie jeszcze z jednego powodu: z racji swojej
konwencjonalności. Doskonale wiedziałam, że tak można zwrócić się do
dowolnej osoby, bo aniołek czy skarbeczek to frazes (to słowo
poznałam dość szybko, moi rodzice oboje są polonistami, więc pojęcia
związane z językiem znałąm dość wcześnie). Można wobec tego nazwać
aniołkiem osobę, której się kompletnie nie zna. I tak było w naszym
przypadku. Szczytem wszystkiego, którego nie zapomnę, były życzenia,
które ojciec złożył mi bodaj na 17te urodziny. "Wszystkie
najlepszego, mój skarbeczku, moja ukochana 16latko".
Złożył życzenia, używając czułych frazesów, a nie raczył się nawet
dowiedzieć, ile lat ma jego córka, z którą mieszkał pod jednym
dachem i wbrew pozorom spędzał sporo czasu.

I tu zgodzę się z tym, co napisała Dosia w odpowiedzi na Twój post.
Moim zdaniem dzieci także potrzebują zrozumienia, a dopiero potem
czułości. Bo czułość bez zrozumienia, jak opisana w tym przypadku,
jest psu na budę. I wrócę z uporem maniaka: klasycznym przykładem
czułości bez zrozumienia była historia z najukochańszą kobietką.
Córka Leny chciała jej opowiedzieć o lalkach, być wysłuchana. Lena
dała jej sygnał, że sprawy ważne dla córki jej nie obchodzą, córka
to dla niej przytulak, który też nie ma własnych zabaw i pomysłów.

Przeraża mnie jeszcze jedno. Ja wielokrotnie prosiłam mojejgo ojca,
by zmienił swój sposób zwracania się do mnie. I argumenty, których
używał, były toczka w toczkę, jak Wasze. Uderz w stół, nożyce się
odezwą.

Oczywiście możesz uznać swoje dziecko za diablątko, Twoja sprawa.
Ponieważ prosiłaś o radę, Dosia i ja napisałyśmy Ci, co myślimy.
Uważasz, że nie mamy racji - trudno. Ale Ty nadal nie masz sposobu
na wybuchy Twojej córki i nikt inny Ci go nie udzielił. Mogłoby Ci
to dać do myślenia.
Życzę dużo spokoju Twojej córce

[lena.111]

córka
> to dla niej przytulak, który też nie ma własnych zabaw i pomysłów.

Może Ty błaś przytulakiem dla własnego ojca bo na pewno nie moja
ukochana córka dla mnie. Mam już dosyć tego, że tak mnie
szufladkujesz. To, że Twój ojciec nie wiedział, które obchodzisz
urodziny to chyba nie to samo, że nazwałam moją córkę kobietką. Po
prostu wtedy wybuchła, tak jak czasem wybucha bo spinka inaczej
przypięta ( chociaż identycznie). SZANUJE SWOJE DZIECKO I JEJ
POTRZEBY.U nas w domu nie ma problemów ze zwracaniem się do siebie.
Dziś np zwróciłam się do moich dziewczyn " laski,woda na kąpanie
uszykowana" i co nie czuły się pokrzywdzone tylko obie ze śmiechem
maszerowały powtarzając ze śmiechem "laski". Pewnie uznasz, że teraz
jestem wulgarna i obraziłam swoje pociechy Znam swoje dzieci
chyba lepiej niż Ty i uwierz mi to co jednemu przeszkadza innemu
sprawia radość, a moje dziewczyny bardzo lubią to jak się do nich
zwracam.Moje córki zawsze mogą na mnie liczyć i uwierz mi nie są dla
mnie maskotkami.Starsza np pięknie śpiewa i osiąga sukcesy ale kiedy
na jednym z występów podeszła do mnie i powiedziała "mamusiu wstydzę
się, muszę dizś śpiewać?" odpowiedziałam jej, że oczywiście, że nie,
że to miała być zabawa' nie przyszłyśmy tu żeby się stresowała tylko
bawiła.Gdybym traktowała ja jak maskotkę pewnie tłumaczyłabym, że
musi bo mama wtedy będzie dumna itp. Nie traktuje ich jak
maskotek.Są dla mnie tak samo ważne kiedy zachowują się należycie
(do wieku oczywiście) czy jak urzadzają histerię (tzn jedna bo druga
nigdy tego nie czyniła)
AAA... i jeszcze jedno : zwracając się do 17latki w ten sam sposób
co do 4latki to może faktycznie brzmi troche sztucznie, ale wybacz
nie będę mowić domałej dziewczynki (aczkolwiek bardzo ważnej) :
Julio, umyj ręcę i zajmij miejsce przy stole bo będziemy teraz
spożywać obiad"Wiem, że teraz trocghę przegięłam, ale uważam,że Ty
tez przechylasz w jedną stronę aż do znudzenia.
Ale Ty nadal nie masz sposobu
> na wybuchy Twojej córki i nikt inny Ci go nie udzielił. Mogłoby Ci
> to dać do myślenia.

Owszem, ale Ty też jak chodziło o inny przykład niż ten z kobietką,
nie umiałaś mi udzielić odpowiedzi dlaczego wybucha.

Myślę, że pozostanę przy wskazówkach pani psycholog do której chodzę
bo jej wskazówki sprawiają, że histerie są krótsze. a tak na
marginesie- byłam u 3 psychologów i psychiatry i żadna z nich
obserwując jak traktuje moje dziecko nie zarzuciła mi infantylności.
a ja zawsze zachowuje się tak samo w stosunku do dzieci, nieważne
czy zacisze domowe czy miejsce publiczne. Nienawidze łaśnie kiedy
rodzice w miejscach publicznych wołają do swich pociech w sposób
przesłodzony, żeby to pokazać jacy to oni wspaniali rodzice a dzieci
och,ach a w czterech ścianach wyzywają niestosownymi epitetami.
Myślę, że to jest właśnie traktowanie dziecka jak maskotki. Ot i
tyle!

[srebrnarybka]

1. Odpowiadasz dokładnie, jak mój ojciec, który też twierdził, że
mnie nie traktuje, jak maskotki, że mnie bardzo szanuje, że jestem
jego ukochaną córą (oczywiście nie córką), jego chlubą i dumą etc.
Tylko nie rmieni sposobu zwracania się do mnie per aniołku, mimo, że
mnie rzekomo kocha i nie powienien mi robić przykrości, bo uważa, że
nie powinno mi to sprawiać przykrości. Bo on wie lepiej, co sprawia
mi przykrość, a co nie, a moje odczucia go nie interesują (tego
ostaniego zdania już nie wypowiadał, ale to logiczna konsekwencja).
Mój ojciec też był całe życie przekonany, że zwraca się do mnie
właściwie, a tylko ja jestem jakiś dziwadłem, któremu się to z
niezrozumiałych przyczyn nie podoba i histeryzuję, nawet podejrzewał
mnie o chorobę psychiczną.
2. To, że Twój ojciec nie wiedział, które obchodzisz
> urodziny to chyba nie to samo, że nazwałam moją córkę kobietką.
To samo, raz jeszcze Ci powtarzam. Nie chodzi o to, jak ją nazwałaś,
ale KIEDY. Chodzi o to, że opwiadanie o lalkach było dla niej tak
samo ważne, jak dla mnie te urodziny. I tak, jak mojemu ojcu było
wszystko jedno, czy pocałuje 16 czy 17 letniego aniołka, bo całował
aniołka, a nie konkretną osobę, tak Tobie było wszystko jedno, co
Twoja córka chce Ci powiedzieć o swoich lalkach, bo całowałaś
przytulaka, którego dokonania się nie liczą. Dokładnie tak samo
zlekceważyłaś jej OSOBĘ, jak ojciec moje 17 urodziny.
3, U nas w domu nie ma problemów ze zwracaniem się do siebie.
- przecież piszesz, że jest.
4. Dziś np zwróciłam się do moich dziewczyn " laski,woda na kąpanie
> uszykowana" i co nie czuły się pokrzywdzone tylko obie ze śmiechem
> maszerowały powtarzając ze śmiechem "laski". Pewnie uznasz, że
teraz
> jestem wulgarna i obraziłam swoje pociechy
Nie, to mi się akurat podoba, bo to był żart czytelny nawet dla
4latki. Poza tym tak czy owak musiałaś je w tym momencie oderwać od
ich zajęć, więc użyte określenie nie ma wielkiego znaczenia. Słowo
laska jest dla mnie rubaszne, ale nie wulgarne, z pewnością mniej,
niż popularne na tym forum cycusie.
5. nie będę mowić domałej dziewczynki (aczkolwiek bardzo ważnej) :
> Julio, umyj ręcę i zajmij miejsce przy stole bo będziemy teraz
> spożywać obiad"
- oczywiście, że nie, bo to brzmi równie sztucznie, jak: Juleczko,
umyj rączki i usiądż na krzesełku przy stoliku, bo będziemu teraz
jeść smaczny obiadek, który mamusia dla ciebie ugotowała. Wystarczy
chyba powiedzieć: Julka, umyj ręce i siądź do stołu, bo będzie obiad.
5. Znam swoje dzieci
> chyba lepiej niż Ty i uwierz mi to co jednemu przeszkadza innemu
> sprawia radość, a moje dziewczyny bardzo lubią to jak się do nich
> zwracam.
Oczywiście, że znasz lepiej swoje dzieci. Tylko dlaczego piszesz, że
jesteś bezsilna wobec wybuchów Julii i nie chcesz rozważyć
interpretacji, którą podsuwany Ci z Dosią? Jedynej, jaka została
sformuowana. Zamiast uznać, że Twoja relacja wobec córki jest
nieprawidłowa, wolisz uznać, że córka zachowuje się jak nierozumny
diabełeK? Czy to jej jednak nie obraża?

6. Ty też jak chodziło o inny przykład niż ten z kobietką,
> nie umiałaś mi udzielić odpowiedzi dlaczego wybucha

podałam Ci trzy możliwe interpretacj.

7. pani psycholog do której chodzę
> bo jej wskazówki sprawiają, że histerie są krótsze

Dosia i ja podpowiadamy Ci, co jak eliminować powody histerii. Wtedy
nie trzeba będzie histerii skracać.

8. agresja, z jaką mi odpowiadasz, świadczy, że jest coś na rzeczy,
tylko nie chcesz się do tego przyznać sama przed sobą. Przede mną
nie musisz.

[d.o.s.i.a]

Leno. Mysle, ze wiele juz slow i interpretacji padlo, wiec nie ma sensu
rozdzielac juz zapalki na czworo i po raz kolejny analizowac konkretnych
sytuacji. Mysle, ze zarowno ja, jak i srebrna rybka opisalysmy Ci pewien
mechanizm, ktory moze dzialac w przypadku Twojej corki. My nie mowimy, ze caly
czas traktujesz corke zle, zle sie do niej odzywasz i ciagle do niej ciumkasz
itp. Po raz ktorys pisze Ci, ze odnosilysmy sie tylko i wylacznie do sytuacji z
kobietka i kochanym pomocnikiem (po drodze byla sytuacja z kwiatkiem, ale to juz
zostawmy, bo jest troche inna). Ty uwazasz, ze zachowalas sie w porzadku i ze w
zaden sposob nie powinno to corki dotykac. My twierdzimy, ze owszem, widocznie
dotknelo, bo uwagi byly nie na miejscu, albo zbyt wypieszczone. W TYCH
konkretnych sytuacjach. Napisalysmy, ze jesli takich sytuacji jest wiecej,
ciumkanie zdarza sie w nieadekwatnych sytuacjach (nie wiemy czy tak jest,
zgadujemy na podstawie przykladow, ktore podalas), to moze to powodowac agresje
corki. Nie napisalysmy, ze absolutnie nie mozesz sie odezwac do corki
zdrobniale. Ale ze na to musi byc odpowiedni czas i odpowiednie miejsce.

Nie przyjmujesz do wiadomosci, ze corka wlasnie dlatego sie gniewala w tych
DWOCH sytuacjach, bo odezwalas sie do niej zbyt spoufale i w ogole nie w
temacie. Uwazasz, ze zachowalas sie normalnie, a corka niewlasciwie zareagowala.

My nie znamy WSZYSTKICH Twoich interakcji z corka. Opisalas dwa przyklady,
niezrozumialej Twoim zdaniem reakcji i oba te przyklady my zinterpretowalysmy
jako zupelnie zrozumiale. Nie chcesz tej interpretacji przyjac. OK. Masz do tego
prawo. Mimo wszystko mam nadzieje, ze w czyms Ci ta nasza "diagnoza" pomoze. Ze
skloni choc do refleksji.

Smutkiem napawa mnie fakt, ze przypisujesz corce cechy diablatka, uwazasz, ze
przesadza w reakcjach i sa one nieracjonalne, ciagasz ja (czy siebie) po 3 (!)
psychologach i psychiatrze, ale sama jestes tak uparta, ze nie starasz sie
spojrzec krytyczniej na wlasne zachowanie. Dlaczego? Dla mnie TWOJE zachowanie
jest nieracjonalne. Mam wrazenie, ze jestes troche slepa i troche glucha w tym
swoim uporze. Bo nawet jesli nie mamy racji, Ty mozesz przeciez to sprawdzic w
praktyce, prawda? Ale nie chcesz tego zrobic. Dlaczego? Bo jestes przekonana, ze
masz racje. A moze jednak nie masz?

Aha. Tekst o laskach absolutnie fajny. Humor, a nie przeslodycz. I o to chodzi.
Dziewczynom sprawilo to radosc. Ale potrafie sobie wybrazic, ze na tekst
"Juleczko, aniolku, mowilas, ze chcesz sie wykapac, mamusia nalala Ci wody"
Juleczka dostaje spazmow i histerii. I na tym polega roznica.

Skoro nie przekonuje Cie nasza "diagnoza" zrob prosze eksperyment. Na tydzien,
na probe, wyzbadz sie wszystkich zbednych zdrobnien. Zero aniolka, kochanej
Juleczki, kochanych pomocnikow, ukochanych kobietek mamusi, slodszego tonu.
Przejdz na ton "laski, idziemy sie kapac", "Juleczko, prosze Twoja woda". Duzo
Cie to nie bedzie kosztowac, prawda? Zobacz co sie stanie.

[srebrnarybka]

Dosia już to napisała, a wczoraj w nocy ja już też dobrze nie
jarzyłam, ale jednak podkreślę: Jeżeli całkiem normalną 4 latkę
zdążyłaś już zawlec do 3 psychologów i 1 psychiatry, a nie chcesz
zwyczajnie wysłuchać, co ona ma Ci do powiedzenia, to się nie
dziwię, że ona wybucha.

[lena.111]

Jeżeli całkiem normalną 4 latkę
> zdążyłaś już zawlec do 3 psychologów i 1 psychiatry, a nie chcesz
> zwyczajnie wysłuchać, co ona ma Ci do powiedzenia, to się nie
> dziwię, że ona wybucha.

nie zawlekłam tylko chodzimy na terapie. Byłyśmy u 3 ponieważ
najpierw jedna pani poszła na macierzyńskie, druga nie umiała
nawiązać kontaktu a 3 ma świetny kontakt z Julką i do niej też
chodzimy. Jak już chcesz wiedzieć na psychologa namówiła mnie pani z
poradni, która obserwowała moje dziecko w przedszkolu. Bardzo jestem
jej za to wdzięczna bo dużo z tych wizyt wynoszę.Do psychiatry
natomiast pani psycholog mówiła, że dobrze byłoby się udać celem
kontroli.Na szczęście skończyło się na jednej wizycie.Jak słyszę
teksty na cholere zaciągnęłaś dziecko do psychologa to wybacz ale
zakrawa mi to na ciemnotę....

[d.o.s.i.a]

Oj Leno. Widze, ze jestes uparta. My nie mowimy, ze psycholog jest BE, ale
ciaganie normalnej corki po psychologach to nie jest najlepszy pomysl w sytuacji
gdy TY sama nie jestes w stanie przyjac do siebie ZADNEJ sugestii.
Stan przed lustrem, spojrz sobie w oczy i zadaj sobie pytanie "czy na pewno mam
racje".

[lena.111]

> Stan przed lustrem, spojrz sobie w oczy i zadaj sobie pytanie "czy
na pewno mam
> racje".

oj wiesz mi,że mam sobie sporo do zarzucenia i jako matka i jako
zona i jako córka. niejednokrotnie już przyznałam Wam racje z
traktowaniem swoich dzieci infantylnie.Jak czytam teraz ten
przykład z kobietką dochodzę do wniosku, że tak faktycznie możi i
mógł być odebrany. Może powinnam też dopisać, że kiedy palnęłam o
tej kobietce to Jula juz znudzona zerkała na serial, który oglądała
babcia (musiała to być "Moda na sukces") i nie wiem czy chciałam ją
odciągnąć od tego czy po prostu zagadać wyskoczyłam z tą kobietką.
A co do srebrejrybki i jej relacji z ojcem to tak przegrzebałam w
pamięci jak było u mnie. I powiem Wam, że ja z rozczuleniem patrzę
jak mój mąż woła do córki; Kochanie co tam się dzisiaj nowego
nauczyłaś, przynieś zeszyt może i ja się coś od ciebie nauczę? Mnie
co najwyżej tata zapytał wieczorem "lekcje odrobione?" brakowało mi
chyba tego ale traumy z tego powodu nie mam bo mój tata wylewny nie
jest Dalej tez tn sam mąż zapyta to swoje kochanie od tych
lekcji " baby, wy mnie ogołocicie ze wszystkich pieniędzy" i jest
wesoło, chyba, że akurat najmniejsza "baba" ma muchy w nosie to
wrzeszczy " nie jestem babą ,jestem Juleczką", za 15 minut natomiast
zaśmiewa się do łez kiedy tata mówi "dziołchy zejdźcie ze mnie bo
bardzo utyłyścieI znów jest wesoło.

Kolejny przykład z przedwczoraj bo wczoraj była "do rany przyłóż"
Układamy puzzle razem, ale takie nie obrazkowe tylko kolor do koloru
itp. No i ona stwierdza, że dzisiaj najlepiej kolory dobierze ona
natomiat ja najlepiej złączam je razem No i ukladamy zielony do
zielonego, różowy do różowego itd. Zabawa super. Na koniec ona bije
brawo mi za to, że jestem najlepsza w złączaniu a ja jej za to
że jest najlepsza w dobieraniu. Woła więc "hurra, hurra jeszcze raz
dobrze?" Układamy, mamy poważny problem bo jeden element poleciał
pod fotel, ale na szczęscie z zastosowaniem latarki udaje na się go
znaleźć.Jest oczywiście bardzo dumna z siebie i mówi o sobie, że
jest najlepszym znaleźaczem puzzli Wszystko więc idzie jak
należy , podaje mi różowy i nagle krzyczy "to nie jest ten różowy,
nie taki miał być" Staram się więc tłumaczyć, że w pokoju byłyśmy
tylko my a więc nikt go nie zabrał i nie podmienił.To nie działa,
więc rzucam krótkie,ze jak się uspokoi to spróbujemy jeszcze raz
zastanowić się co się stało z właściwym różowym. Płacze nie dłużej
niż 3 min, podchodzi do mnie i mówi : wiesz mamusiu to był ten
różowy tylko mnie akurat komar ugryzł i dlatego tak krzyczałam wiesz?
Oczywiście w komara wierzę w najbardziej poważny mi sposób, później
nawet razem na niego polujemy i znów puzzle ułożone jak należy.
Pytam się teraz Was bo tu nie bardzo wiem czy dobrze robie :
powinnam zająć się tym nieszczęsnym komarem (bardzo często tak jest)
czy starać sie debatować nad tym " nie tym różowym?

[srebrnarybka]

Przykład z puzzlami i komarem właśnie wskazuje, że dziecko masz
najzupełniej normalne. Nie było powodu do histerii i sama z siebie
wyciszyła histerię po 3 min. 3 min. od czasu do czasu chyba można
wytrzymać?
A co do psychologów - warto radzić się psychologa w sytuacjach
nietypowych. Ale Twoja córka reaguje zupełnie normalnie na brak
zrozumienia, więc potrzebne jej większe zrozumienie, a nie psycholog.
Cieszę się, że mimo ostrego tony wymiany zdać bierzesz nasze opinie
pod uwagę. Może jednak na coś się prrzydadzą?

[lena.111]

> Cieszę się, że mimo ostrego tony wymiany zdać bierzesz nasze
opinie
> pod uwagę. Może jednak na coś się prrzydadzą?

owszem biorę, bo uważam, że ule osób by nie "obejrzało"
bądź "obczytało " ( jedno ze słów mojej Julki) to każdy coś
zauważy, jakiś szczegół, z którym ja mogę się zgodzić bądz nie

> Przykład z puzzlami i komarem właśnie wskazuje, że dziecko masz
> najzupełniej normalne.

Nigdy nie twierdziłam inaczej.. Toże chodzę z nią psychologa nie
uznacza, że uważam ja za nienormalną To właśnie psycholog
nauczyła mnie takiej umiejętności jakowym jest obustronny kompromis
czy empatii ( problem zaginionego puzzla, \chociaż gołym okiem było
widać gdzie\ jest czy wstrętnego komara). A wsześniej miałam z tym
problem. Kompromis owszem ale uważałam, że tylko z jej strony
Czemu mam więc zrezygnować z czegoś co daje i mnie i mojej córce
korzyści

[lena.111]

Aa i jeszccze jedno to, że mam czasem ostrą wymianę zdań z rozmówcą
nie oznacza, że jest on nie warty dyskusji ze mną. Na tym właśnie
polega dyskusja czyż nie? Pozdrwawiam

[mama_biedronki]

> - to, co piszę, to są przemyślenia CÓRKI. Mój ojciec zachowywał
się
> przez całe moje życie dokłądnie tak, jak Wy, więc tłumaczę Wam,
jak
> się czuje dziecko podobnie traktowane, bo dokładnie to pamiętam.
> Jestem pryncypialna do bólu, bo wiele bólu z tego powodu zaznałam

No to wiele, srebrnarybko, wyjaśnia, tylko wydaje mi się, że się
zagalopowujesz w tej swojej krucjacie w obronie naszych dzieci.
Przeczytałam uważnie całą powyższą wymianę poglądów z leną.111 i
pierwsze co mi się rzuciło w oczy to to, że obie z dosią zarzucacie
lenie upór i nieumiejętność dopuszczenia odmiennych p-któw widzenia,
a popełniacie dokładnie to samo. Trochę to trąci zadufaniem.
Mój ojciec był człowiekiem astralnym, pasjonatem swojej pracy (czyt.
kiedy drzwi sie za nim zamykały zapominał że ma dzieci ) i kiedyś
na przykład kupił mi komplet podręczników do klasy 6 kiedy ja akurat
szłam do 7. Albo odesłał moich kolegów z kwitkiem, kiedy przez
domofon zapytali o mnie używając oczywiście mojego imienia a nie
zdrobnienia którym nazwywano mnie w domu. Ojciec stwierdził,
że "taka tu nie mieszka", nie wiedział o kim oni mówią Zwracał
się do mnie różnie, traktował mnie różnie i tu dochodzę do meritum:
otóż moim zdaniem było to jak najbardziej normalne, nie tylko w
stosunkach rodzic-dziecko, ale w ogóle międzyludzkich. Czy Ty jesteś
pewna, że zawsze jesteś na tyle wyczulona na drugiego człowieka, że
wiesz na pewno kiedy chce on pogadać poważnie, kiedy coś ma dla
niego szczególne znaczenie? że zawsze reagujesz w tonie adekwatnym
do sytuacji? że nie wyolbrzymiasz drobiazgów a nie lekceważysz
rzeczy ważnych? Przecież nigdy nie wiesz co w drugim człowieku
siedzi, a jeśli wiesz to tylko ci się wydaje. Tak samo bywa w
stosunkach z dzieckiem. Może i lena zlekceważyła córkę w tej
nieszczęsnej historii z kobietką, może, a raczej na pewno ja też
czasem nie traktuję mojej córki z należytą powagą, jestem
protekcjonalna czy powierzchowna, ale skąd ta wasza (przepraszam, że
tak skaczę między osobami ale część moich uwag odnosi się też do
postów dosi) niewzruszona pewność, że jest to źródłem opisanych
problemów na naszymi córkami? Na iluż to rozhisteryzowanych
uparciuchach wypróbowałyście wasze recepty wychowawcze?
Żeby było jasne, nie odrzucam z góry waszych uwag i sugestii,
wszystkie posty wątku przeczytałam z uwagą i dałym mi całkiem sporo
materiału do przemyśleń. Ale to teatralne współczucie, srebrnarybko,
jakie okazujesz córce leny a w domyśle wszystkim dzieciom
popapranych wg Ciebie rodziców słabo się wpisuje w tonację rzeczowej
dyskusji. Ja mam zamiar popracować nad sobą, nad swoimi relacjami z
córką, a do dyskusji proponuję wrócić za jakiś czas.

[srebrnarybka]

Nie twierdzę, że nie może być innych przyczyn wybuchów złości
Waszych córek. Stwierdzam tylko, i Wasze reakcje (Lena zresztą
stwierdziła, że niektóre moje przemyślenia warto wziąć pod uwagę),
podobne do reakcji mojego ojca upewniają mnie w przekonaniu, że
bardzo trudno jest przyjąć do wiadomości podaną przez Dosię i przeze
mnie przyczynę akich wybuchów i że rodzice mają tendencję do
uważania zachowań dzieci za nieracjonalne, gdy one są całkowicie
nieracjonalne.
Przy okazji: mój ojciec był bardzo podobny do Twojego, a pisałaś, że
jako dziecko też miałaś wybuchy złości, ale Cię utemperowano. Czy
coś Ci to nie sugeruje? I czy nie lepiej byyłoby, żeby ojciec
zamamiast Cię temperować po prostu włożył trochę wysiłku w to, by
pamiętać, jak masz na imię i w której jesteś klasie? Może wtedy
rzadziej wylewałabyś kompot wiśniowy na biały obrus?

kiedyś
> na przykład kupił mi komplet podręczników do klasy 6 kiedy ja
akurat
> szłam do 7. Albo odesłał moich kolegów z kwitkiem, kiedy przez
> domofon zapytali o mnie używając oczywiście mojego imienia a nie
> zdrobnienia którym nazwywano mnie w domu. Ojciec stwierdził,
> że "taka tu nie mieszka", nie wiedział o kim oni mówią Zwracał
> się do mnie różnie, traktował mnie różnie i tu dochodzę do
meritum:
> otóż moim zdaniem było to jak najbardziej normalne, nie tylko w
> stosunkach rodzic-dziecko, ale w ogóle międzyludzkich.

I do meritum: to nie jes NORMALNE. Jeżeli ktoś decyduje się na
dzieci, nawet pasjonat swojej pracy, to może się swoją pracą
zajmować, nic się nie stanie, jeśli dziecko np. zostaje na jakiś
czas pod opieką opiekunek czy babci, natomiast powinien mieć kontakt
psychiczny z dzieckiem i jego światem. I to jest kwestia
pierwszorzędna. Natomiast zagadywanie czułością braku kontaktu
psychicznego z dzieckiem, bo to, o czym piszesz, to totalny brak
kontaktu psychicznego z dzieckiem, może być wkurzające.

Pozdrawiam i życzę poprawy kontaktów z córką.

[mama_biedronki]

> Przy okazji: mój ojciec był bardzo podobny do Twojego, a pisałaś,
że
> jako dziecko też miałaś wybuchy złości, ale Cię utemperowano

Niczego podobnego nie pisałam. Nie tylko miałam, ale nadal miewam
napady złości, kompletnie,z mojego punktu widzenia, irracjonalnej,
ot bo tak, bo świat się nie kręci wg mojego widzimisię, ale z
wiekiem nauczyłam się nad nimi panować, robić bilans zysków i strat,
tzn. jak wyleję kompot na obrus to mi ulży i wszystkim pokażę ale a)
zniszczę obrus b)przysporzę sobie pracy c) ośmieszę się. Właśnie
dlatego, że moi rodzice zupełnie sobie nie poradzili z
utemperowaniem tej paskudnej cechy mojego charakteru, mam obawy
kiedy patrzę na moją córkę.
A gdyby na dzieci dacydowali się tylko ci, którzy są pewni swoich
talentów wychowawczych i gotowości emocjonalnej do opieki nad
dziećmi, to ludzkość by wyginęła.

[d.o.s.i.a]

Nie rozumiem dlaczego na sile chcesz zmieniac corke. Troche
temperamentu jeszcze nikomu nie zaszkodzilo. Czlowiek musi przejsc
przez okres buntu na wszystko, po to aby zdefinowac siebie, swoje
oczekiwania. Dopoki nie przekracza pewnych granic, nie rani swoim
zachowaniem innych, ma prawo do manifestacji siebie.
Ktos kto nigdy nie mial prawa wyrazac wolno swoich emocji, nigdy nie
nauczy sie tego robic, a jego "nieracjonalne" zachowania tylko
nasila sie wraz z wiekiem.

[mama_biedronki]

No i wreszcie dochodzimy do sedna problemu Nie chcę zmieniać
córki, chcę - o czym od początku pisałam - znaleźć sposób, by
nauczyła się opanowania nieco szybciej niż ja, i by nie musiała
dostać przy tym tylu "cięgów od życia". To chyba normalne u
rodziców, że chce dzieciom pewnych doświadczeń zaoszczędzić

> Dopoki nie przekracza pewnych granic, nie rani swoim
> zachowaniem innych, ma prawo do manifestacji siebie.
Od tego zaczęła sie dyskusja - co robić, kiedy dziecko te granice
przekracza.

[d.o.s.i.a]

To ja juz nie rozumiem. To, ze corka Leny denerwuje sie, ze nie jest
mala kobietka, albo, ze kwiatek mial byc inny, albo ze nie jest
malym pomocnikiem to sa te sytuacje, w ktorych dziecko granice
przekracza?

OK. Twoja wrzeszczy co sil. To troche inne sytuacje. Ale,
abstrahujac od tego dlaczego wrzeszczy, jedynym sposobem na nauke
opanowania jest przekazanie jej, ze Ty ja rozumiesz, ze jej emocje
sa w porzadku, ze czasem masz ten sam problem, a jedynie obie
musicie popracowac nad ich opanowaniem.

To jest proces. Nie zrobisz tego w ciagu miesiaca. Czlowiek
zrozumiany nie ma powodu wybuchac. Wiec daj to corce i pozwol zyciu
toczyc sie dalej.

A jezeli umiesz czasem przeanalizowac sytuacje i znalezc konkretny
powod dlaczego mogla sie az tak zdenerwowac, to go staraj sie
wyeliminowac. Praca jest po obu stronach.

[mama_biedronki]

Odsyłam do pierwszego postu. A sytuacji z kobietkami czy kwiatkiem
nie moge uznac za przekroczenie czy nieprzekroczenie granic bo mnie
przy tym nie było, nie znam szczegółów, nie wiem jak mała się
zachowywała. Ze skrótowej relacji na forum trudno rozeznać sprawę.

[morekac]

Problem polega na tym, że swoich zachowań człowiek uczy się na
błędach (i to niestety, tych osobistych, nie zaś na błędach swych
rodziców) i przykładach (najczęściej złych...). Poza tym człowiek
jest stworzeniem ze wszech miar racjonalnym - nie będzie stosował
zachowań, które mu się nie opłacają. Jeśli wrzeszczenie będzie mniej
skuteczne od negocjacji - młody ludź będzie rozwijał skłonność do
negocjacji, nie zaś do wrzasku.
Ale żeby negocjować, trzeba obu stron. Przy czym strona z definicji
silniejsza nie może zakładać, że tylko ona ma rację i ma być tak,
jak ona sobie życzy. Nie możesz więc z góry traktować wrzasków
swojego dziecka jako totalnie nieracjonalnych, tylko starać się
dociec, co właściwie było przyczyną tego wybuchu. Żeby zaś skrócić
czas wrzasku, należałoby przyjąć zasadę "Nie mogę z tobą rozmawiać
(i ci pomóc), bo nie rozumiem, co mówisz."
Jeśli zaś wychodzi się z założenia, że "tylko ja-dorosły mam rację i
ma być tak, jak ja mówię" to ma się w domu Bliski Wschód - jedna
strona wysyła czołgi i rakiety, a druga zamachowców-samobójców. Nie
ma mowy o rozwiązywaniu problemu, jest tylko eskalacja.

[mama_biedronki]

należałoby przyjąć zasadę "Nie mogę z tobą rozmawiać
> (i ci pomóc), bo nie rozumiem, co mówisz."

Taa, też już na to wpadliśmy. To jest chyba najczęstszy tekst mojego
męża do córki Ostatnio, kiedy już wyhamowała na tyle żeby
wyartykułować składnie o co chodzi, mąż zapytał o co właściwie ten
ryk i dostał odpowiedź, "bo lubię"

[morekac]

A pytanie było dokładnie "O co ten ryk?" (i to jeszcze tonem
zniecierpliwionym?). Bo może należałoby zacząć tak "Widzę, że jesteś
zła..."
Zresztą odpowiedź mogła być jak najbardziej szczera...

[mama_biedronki]

Nie, nic z tych rzeczy. Mój mąż ma świętą cierpliwość w takich
pogwarkach, potrafi n razy powtórzyc tonem łagodnym jak
zefir "uspokój się, porozmawiamy" aż ja mam ochotę wrzasnąć, że jak
jeszcze raz to powtórzy to zacznę wyć Poprosił żeby powiedziała
dlaczego ryczy, no to powiedziała

[d.o.s.i.a]

Czy gdyby corka, tonem lagodnym jak zefir odpowiedziala, ze ryczy bo
lubi, to uznalabys taka odpowiedz za grzeczna?

Uzycie slowa "ryczy" wyklucza z definicji szacunek dla rozmowcy.
Mozna tonem lagodnym jak zefir zwracac sie do rozmowcy w sposob jak
najbardziej lekcewazacy. W takim przypadku im bardziej ton lagodny,
tym moze byc bardziej poblazliwy i lekcewazacy. Uzycie slowa "ryk"
wyklucza jakiekolwiek szanse na rozmowe. Nie dziwie sie, ze corka
odpowiedziala, ze "lubi".

[mama_biedronki]

Pouczę męża żeby następnym razem zapytał córko dlaczego wydajesz z
siebie dźwięk ostry, przeciągły i przenikliwy przypominający ryk
zwierzęcia (wedle słownika j.polskiego). Moja córka na szczęscie
rozumie różnicę między rykiem a płaczem, ponadto ma wrodzone
poczucie humoru, i odpowiedziała ani grzecznie ani niegrzecznie,
natomiast jak sądzę szczerze.

[morekac]

Cierpliwość to może mieć i najwyższej klasy i być może powinien
zostać wyznaczony na etatowego negocjatora, niemniej dla mnie
pytanie "Dlaczego ryczysz?" jest innym pytaniem niż nawet "Dlaczego
płaczesz?". Odpowiedzi dostaje się mniej więcej takie, jakie zadaje
się pytania... A pytanie jest "Dlaczego wydajesz te głośne,
przerażliwe krzyki?".

[d.o.s.i.a]

Ja tez bym tak odpowiedziala, gdyby ktos zapytal o co ten ryk.
Nie mow mi, ze tego pytania nie mozna zadac inaczej.

[morekac]

Zresztą pewnie lubi, bo jest to sposób na rozładowanie napięcia.
Poza tym to pytanie: "dlaczego" - zakłada totalną niewiedzę i
zupełny brak powodu...
-Dlaczego płaczesz? - spytałam czas temu jakiś
-Powinnaś się domyslić, jeśli mnie kochasz!Od tego jesteś moją
matką!- odpaliła mi panna

[mama_biedronki]

A to ja bym mojej pannie na takie dictum odpaliła, że jestem tylko
człowiekiem i nie siedzę w jej głowie, i że własnie z takiego
zakładania że sie wie co inni myslą to sie bierze najwięcej
problemów w rodzinie. Po to się człowiek nauczył mówić żeby się nie
musieć niczego domyślać

[d.o.s.i.a]

Alez to jest jak najbardziej szczera odpowiedz, traktujaca dziecko
jak rozumna istote - ani lekcewazaca, ani poblazliwa. Normalna. Na
pewno lepsza niz "dlaczego ryczysz".

[morekac]

Odpowiedziałam:
-Niestety, nie wiem. Nie jestem tobą i nie wiem, co ci przeszkadza,
dopóki mi nie powiesz.
Widzisz różnicę pomiędzy twoim odpaleniem a moją odpowiedzią?

[mama_biedronki]

Przeogromną, Ty subtelnie i z szacunkiem, a ja prostacko i
napastliwie, i właśnie dlatego Ty masz zapewne w domu chodzące cudo
a ja stworzyłam potwora. Q.E.D.

[morekac]

Nie mam cuda... ale jak sama byś odpowiedziała na pytanie "Dlaczego
ryczysz?" Nie wkurzyło by cię - tak troszeczkę?
Bo mnie by wkurzyło... A jeśli cos wkurza mnie, czemu ma nie wkurzyć
kogoś innego?

[mama_biedronki]

Kilkakrotnie podkreślałam, że rozumiem moją córkę w kwestii
awanturnictwa. Oczywiście, że różne rzeczy mogą ją drażnić, mnie też
by rozdrażniły. Ale rozumieć, nie znaczy aprobować. Nie chcę
tresować córki, ale wychowywać owszem, a nieopanowane napady ryku,
wrzasku, furii, zwał jak zwał, to moim zdaniem akurat coś co należy
powolutku aż do skutku wykorzeniać.
Siłą rzeczy na forum nie oddam tonacji jaką pytanie było zadane. Ale
potrafisz sobie chyba wyobrazić, że pytanie "dlaczego ryczysz?"
można zadać tonem łagodnym i bynajmniej nie obelżywym. Moja córka
naprawdę rozumie różnicę między ryczeniem a płaczem.

[d.o.s.i.a]

> można zadać tonem łagodnym i bynajmniej nie obelżywym. Moja córka
> naprawdę rozumie różnicę między ryczeniem a płaczem.

Naprawde? To skad te wszystkie Twoje problemy? Aha, zapomnialam, z
powietrza przeciez...

Sorry, ze wzmocnie tresc swojej wypowiedzi, ale skoro naprawde nie
potrafisz pojac, ze "dlaczego ryczysz" to jednak co innego
niz "dlaczego placzesz", albo "dlaczego krzyczysz", to mysle, ze nie
ma sensu, zebys szukala pomocy na tym forum. Skoro jestes tak uparta
w tej kwestii, to nic tu po nas. Rozumiem, ze w chwilach Twojego
gniewu bardzo lubisz, gdy maz pyta Cie z prawdziwa troska w
glosie "dlaczego ryczysz". Super.

> by rozdrażniły. Ale rozumieć, nie znaczy aprobować. Nie chcę
> tresować córki, ale wychowywać owszem, a nieopanowane napady ryku,
> wrzasku, furii, zwał jak zwał, to moim zdaniem akurat coś co
należy powolutku aż do skutku wykorzeniać.


No to oswiec nas maluczkich JAK chcesz to zrobic. Bo czekam, czekam,
na te swiatle rady, i jakos ich, kurde, nie widze! Rozumiem, ze juz
wdrazasz jakis program naprawczy i nie jest to bynajmniej eliminacja
przyczyn i (takze) wlasnych bledow, bo w te przeciez nie wierzysz -
blagam, podziel sie wiec osiagnieciami, bo mnie ciekawosc zzera.

Skoro nie potrafisz przyznac, ze byc moze to TY robisz cos nie tak,
skoro nie wierzysz w zrozumienie, w normalny dialog (bez uzycia slow
takich jak "ryczysz"), to jak chcesz osiagnac cel? Ja naprawde
jestem ciekawa JAK to chcesz osiagnac? Zamkniesz corke w ciemnej
komorce?

Przepraszam za ostry to, ale nie rozumiem juz po co w ogole
zalozylas ten watek, skoro nie przyjmujesz do siebie zadnych
argumentow.

[mama_biedronki]

> To skad te wszystkie Twoje problemy? Aha, zapomnialam, z
> powietrza przeciez...

Kiedy i gdzie ja to napisałam?

> Przepraszam za ostry to, ale nie rozumiem juz po co w ogole
> zalozylas ten watek, skoro nie przyjmujesz do siebie zadnych
> argumentow.

Wyjaśnij mi, jak Ty doszłaś do takich wniosków? Czytacie moje posty
literalnie, czepiacie się każdego słówka, więc proszę podaj mi
dokładny cytat z moich wypowiedzi, w którym stwierdzam, że ja jestem
bez winy, że wszystkie awantury mojej córki są irracjonalne, że
uważam, że wszystkie moje oponentki, w tym również Ty, w czambuł nie
mają racji. Nie pojmuję doprawdy skąd te skłonności do wylewania
dziecka z kąpielą. Jeżeli nie zgadzam się z Tobą czołobitnie w
każdym słowie to znaczy że nie warto tracić czasu na dyskusję ze
mną? I wy piszecie o szacunku w dyskusjach z dzieckiem...

> ale skoro naprawde nie
> potrafisz pojac, ze "dlaczego ryczysz" to jednak co innego
> niz "dlaczego placzesz", albo "dlaczego krzyczysz"

Potrafię pojąć, moja córka też potrafi. Przed chwilą zapytałam ją
jaka jest różnica między tym kiedy płacze a kiedy ryczy. Powiedziała
że jak płacze to jest jej smutno i lecą jej łzy, a ryczenie to "jak
się wydzieram bo jestem zła o coś".

> Bo czekam, czekam,
> na te swiatle rady, i jakos ich, kurde, nie widze!

Nie rozumiesz po co założyłam wątek? Własnie po to żeby mi ktoś rad
udzielił, a nie żeby mi nachalnie narzucał swój punkt widzenia.
Pisałam to już, ale powtórzę raz jeszcze, wszystkie posty
przeczytałam uważnie i wszystkie konstruktywne porady wezmę pod
głeboką, wierz mi, rozwagę. Powiem Ci zupełnie szczerze, że
kilkakrotnie chciałam już poprosić srebrnąrybkę żeby przeniosła się
ze swoją postraumatyczną obsesją na temat ojca na właściwe dla
takich tematów forum, ale nie zrobiłam tego, bo ma ona pełne prawo
wypowiadać swoją opinię. Mogę z nią polemizować, mogę ignorować, ale
nie wykluczać z dyskusji. Ten mój okropny toksyczny ojciec zawsze mi
powtarzał, że porad jakie by nie były należy wysłuchać wszystkich, a
skorzystać tylko z tych które są tego warte.

[d.o.s.i.a]

Mamo_biedronki. Ty mnie najzwyczajniej w swiecie w ogole nie starasz
sie zrozumiec.


> Potrafię pojąć, moja córka też potrafi. Przed chwilą zapytałam ją
> jaka jest różnica między tym kiedy płacze a kiedy ryczy. >
Powiedziała
że jak płacze to jest jej smutno i lecą jej łzy, a ryczenie to "jak
się wydzieram bo jestem zła o coś".


Ja nie mowie, ze Twoja corka nie rozumie roznicy miedzy placzem, a
rykiem, ale o tym, ze w chwili gniewu, bez wzgledu na to jak mocno
sie drze i RYCZY, ona oczekuje, ze ktos normalnie zapyta "dlaczego
krzyczysz, wytlumacz co sie stalo", a nie lecewazaco "dlaczego
ryczysz". Czy ty naprawde nie widzisz roznicy???

Dla mnie w takiej chwili uzycie slowa ryczysz ESKALUJE konflikt.
Rozumiesz? A wtedy trzeba NEGOCJOWAC, a nie wykazywac
zniecierpliwienie, zlosliwosc, czy co tam jeszcze. "Dlaczego
ryczysz" nawet jesli jest wypowiedziane anielskim tonem, niesie ze
soba wydzwiek perjoratywny. Bo "ryczysz" jest takim samym zlym
slowem, jak, za przeproszeniem "srasz", zamiast "robisz kupe". I
naprawde nie ma znaczenia, ze corka wlasnie naprawde RYCZY, a nie
placze. Zrozum, ze Ty nie uznajesz tego za lekcewazenie, bo to dla
Ciebie normalne slowo, oddajace tresc sceny, ale dla corki jest to
slowo lekcewazace w tej chwili, choc ona doskonale wie, ze ryczy, a
nie placze. I nie ma tu czasu na trele morele slowne, bo tatusiowi
sie moze wydaje, ze "ryczysz" jest takie dowcipne i w ogole. Dla
dracego sie dziecka nie jest i kropka. Naprawde nie wiem jak to
jasniej powiedziec.

[agata055]

> Ja nie mowie, ze Twoja corka nie rozumie roznicy miedzy placzem, a
> rykiem, ale o tym, ze w chwili gniewu, bez wzgledu na to jak mocno
> sie drze i RYCZY, ona oczekuje, ze ktos normalnie zapyta "dlaczego
> krzyczysz, wytlumacz co sie stalo", a nie lecewazaco "dlaczego
> ryczysz". Czy ty naprawde nie widzisz roznicy???

A skąd Ty możesz wiedzieć jak ona chciałaby być zapytana??? Macie na
to złoty środek czy co?
Amelka też ryczy a zauważyła to moja 3 letnia córeczka , która już
po prostu nie wytrzymała kolejnego napadu szału Amelki i wprost się
jej zapytała : czego ty tak ryczysz???

Ty i srebrnarybka mówicie tak przekonywująco o tym co czuje dziecko
Leny czu mamy biedronki, że aż chwilami się zastanawiam czy to nie
Wasze?

AAA a zdyskusją to chyba nie ma zawiele wspólnego. Ja to widzę jako
przepychankę słowną i przyklejanie etykiet.Ale nie przez Lene i mame
biedronki swoim dzieciom ale przez Was (mam tu też na myśli
srebrnarybkę) właśnie i Lenie i mamie biedronki. Uczepiłyście się
jednego słowa i ślepo drążycie, no bo przecież już są
zaszufladkowane , że mamami są popapranymi.
Czy na podstawie jednego ,pojedyńczego badania można stwierdzić, że
ktoś jest poważnie chory? nie, trzeba zlecić kolejne,dodatkowe
badania. Niestety mama moja nie miała tyle szczęścia i też trafiła
na takiego konowała co to po jednym badaniu z wyrokiem do onkologa
wysyłał. Poszła do innego, zrobiła szereg badań i diagnoza okazała
się wręcz bzdurna. zanim jednak poszła przeżyła piekło na ziemi.

Mam nadzieję że przykład dotarł.

[pam_71]

Agato, ciesze się że Mama zdrowa Jest jednak cała masa "konowałów", którzy
po jednym badaniu machają ręką "Jest Pan zdrowy", a po pół roku okazuje się że
nowotwór nieoperacyjny ....
Tak więc każdy przykład można odwrócić o 180 stopni
Na szczęście mam w domu jedną sztukę z "umiarkowanymi" fochami, bez drastycznych
wystąpień i do opanowania Może dlatego, że problem nie dotyczy mnie
bezpośrednio czytam wypowiedzi bez emocji i wiele argumentów Srebrnejrybki do
mnie trafia ... nie są to racje miłe i przyjemne, ale właśnie to , że pisze na
bazie swoich przeżyć/uczuć daje gwarancje autentyczności ... a nie opiera się na
poradnikach Super Niani (bo na to mam alergię )
Pozdro
Pam
PS: W zasadzie nie powinnam się wypowiadać, ale przykład onkologiczny mnie
poruszył. Trzy miesiące temu pochowaliśmy naszego Tatę. Chorował na rak trzustki

[agata055]

Współczuje bardzo z powodu śmierci TATY....

Co do tez srebrnej rybki i dosi to powiem tak - niektóre śa jak
najbardziej mądre, ale niektóre po prostu to czepianie się jednego
słowa i robienie z niego użytku.....

Mnie też na szczęście ten problem nie dotyczy osobiście ale wiem bo
widze, że takie małe rozhisteryzowane dziecko potrafi naprawdę dać w
kość i to bez powodu!
no kurcze ten przykład z babcią... przecież ona nie kończyła
akademii etyki zachowań dziecka...Skoro inne się nie obraziły to
dlaczego Amelka była wściekła?

[d.o.s.i.a]

> akademii etyki zachowań dziecka...Skoro inne się nie obraziły to
> dlaczego Amelka była wściekła?

Wejdz sobie na forum kobieta i przeczytaj pierwszy z brzegu watek w
stylu "on sie chyba do mnie zle odezwal, czy ja przesadzam?".
Zobaczysz, skoro jeszcze tego nie wiesz, ze rozni ludzie roznie
reaguja na rozne slowa. Co dla jednego jest nic nie znaczacym
komentarzem, innego dotknie do zywego. A zrozumienie tego nazywa sie
empatia.

Jak ktos sie na mnie obraza, albo na mnie krzyczy, albo mi grozi
piescia, to zazwczaj zastanawiam sie "co tez takiego moglam
zrobic/powiedziec, ze wywolalam taka reakcje". Czasem, po
przeanalizowaniu potrafie dojsc do najbardziej prawdopodobnje
przyczyny, czasem sie po prostu zapytam, a nastepnym razem staram
sie takiej osoby nie urazic. Albo zwyczajnie pozostaje w niewiedzy i
tez sie dziwie. Znam osoby przeczulone i zbytnio reagujace (w moim
mniamaniu). I czasem tez nie rozumiem czyjegos zachowania. A czasem
sama sie obrazam na byle co. A tak.

Na tym polega wspolzycie wsrod ludzi, ze czlowiek powinien czasem
analizowac swoje zachowanie i je zmieniac, jesli uzna, ze taka
zmiana przyniesie pozytywne skutki.

Nie wiem dlaczego Amelka byla wsciekla. Ale na pewno zastanowilabym
sie dlaczego.

[pam_71]

> no kurcze ten przykład z babcią... przecież ona nie kończyła
> akademii etyki zachowań dziecka...Skoro inne się nie obraziły to
> dlaczego Amelka była wściekła?

W tym wypadku mój Duży powinien ryczeć non stop Od zawsze ma talent do
"umazywania się" czymkolwiek popadnie.
Szczerze to nie doszukałam się w "incydencie" z jagodami zamachu na godność
osobistą Amelki ... widocznie dziecko odebrało to inaczej.
Pozdro

[d.o.s.i.a]

Z calym szacunkiem Agato, chrzanisz jak potluczona. A pisze to tak
dosadnie, bo akurat w tej calej dyskusji udalo sie nam uniknac jakos
argumentow ad personam. Natomiast Ty od poczatku jestes niegrzeczna.

> A skąd Ty możesz wiedzieć jak ona chciałaby być zapytana??? Macie
na to złoty środek czy co?


No z pewnoscia "dlaczego ryczysz". Przeciez to oczywiste !!! No,
swietny zloty srodek, po prostu! Cudownie. Tak, wlasnie tak,
zwracajmy sie do dzieci!

A jakiz to problem, na Boga, przestac tak mowic i uzyc jezyka jakim
posluguja sie zrownowazeni ludzie? Do mnie nikt nie mowi "czemu
ryczysz", jak jestem wsciekla, co najwyzej. Dlaczego mialabym wiec
tak mowic do dziecka???

Nie wiem, czy autorce watku cos sie stanie jak sie powstrzyma? Jak
powie normalnie? Bo ja naprawde nie kumam w czymze jest to taki
problem zapytac normalnie, po ludzku, jak czlowiek.

> srebrnarybkę) właśnie i Lenie i mamie biedronki. Uczepiłyście się
> jednego słowa i ślepo drążycie, no bo przecież już są
> zaszufladkowane , że mamami są popapranymi.

Opanuj sie. Nikt nie powiedzial tu o nikim, ze jest popaprany.
Srebrna_rybka, w dobrej intencji, zaproponowala mamie_biedronki aby
ta przeanalizowala wlasne zachowanie z dziecinstwa i zastanowila sie
DLACZEGO ona miala problem ze zloscia. Pomogloby to jej zrozumiec
wlasna corke. Jak dla mnie, logiczne dla kazdego zdrowo myslacego
czlowieka.

Uczepilysmy sie jednego slowa, bo omawiamy tu KONKRETNE przyklady i
probujemy w kolko tlumaczyc, dlaczego to jedno slowo moze miec AZ
TAKIE ZNACZENIE. A jak widac, moze.

[agata055]

d.o.s.i.a napisała:

> Z calym szacunkiem Agato, chrzanisz jak potluczona. A pisze to tak
> dosadnie, bo akurat w tej calej dyskusji udalo sie nam uniknac
jakos
> argumentow ad personam. Natomiast Ty od poczatku jestes
niegrzeczna.
>

AAA no tak ja chrzanie jak potłuczona...
I to ja jestem niegrzeczna, może i troche jestem ale wisz poetką to
ja nie jestem ( to do tego, że czasem niewłaściwe słowa dobieram)
tylko zwykłą księgową
Ps to ,że się z Wami nie zgadzam nie oznacza, że chce Was obrazić
bądź być w stosunku do Was niegrzeczna

[srebrnarybka]

Mam dziś mało czasu, więc zbiorczo na różne posty.
1. Do Agaty - brudne buzie i popapranie lodami. Jest gigantyczna
różnica między wyśmiewaniem się przez dorosłą osobę z dziecka z tego
powodu, że zachowało się ono dziecinnie i niedojrzale (dorosły
przecież umiałby tak jeść jagody, żeby sobie nie zaświnić twarzy), a
zwróceniem przez męża uwagi żonie, że się popaprała. W pierwszym
wypadku jest to podkreślanie niedojrzałści dziecka i wskazywanie mu,
że ono nie umie jeszcze tego i tamtego przez osobę dorosłą, która
naturalnie to umie. Dziecko ma prawo poczuć się zawstydzone. W
drugim rozmawiają ze sobą dwie osoby jednakowo dojrzałe, więc żona
nie ma poczucia bycia mniej dojrzałą od męża, a zamówienie takiej
porcji lodów, której nie da się zjeść bez upaprania było świadomą
decyzją żony. Żona liczyła się więc i z tym, że mąż zauważy, że
popaprała sobie buzię.
2. Zwracanie się per "majster ukochany" do męża i "pomocnik kochany"
do dziecka. Także jest różnica. Niektórzy ludzie (dzieci i dorośli)
lubią, jak się do nich zwracać infantylnie (chociaż w wypadku
dorosłych tego nie rozumiem). Ale mąż ma znacznie większe możliwości
dania do zrozumienia żonie, że sobie takiego czy innnego określenia
nie życzy. Biedronka też wyraźnie nie życzy sobie być
nazywana "kochanym pomocnikiem", ale jej mama nie przyjmuje tego do
wiadomości. Mąż i żona wspólnie tworzą swój intymny język i oboje
decydują, jakich czułych określeń będą między sobą używać. Dzieciom
często takie określenia są narzucane przez rodziców i wtedy często
dzieci takie określenia odrzucają. I trzeba umieć to uszanować.
3. Nie twierdzę, że geny czy jakieś cechy wrodzone nie mają wpływu
na impulsywność. Zapewne mają i dlatego w pewnych sytuacjach jedno
dziecko zareaguje tak, a drugie inaczej. Ale nawet fakt, że
impulsywna reakcja na coś jest inspirowana genami nie znaczy, że
tego "czegoś" nie ma.
4. Znaczna część opisanych przez mamy skarżące się na histerię
swoich dzieci wybuchów została sprowokowana zachowaniem dorosłych,
wynikającym z niezrozumienia psychiki ich dzieci. Dlatego Dosia i ja
podpowiadałyśm, jak takich, rzekomo nieracjonalnych, wybuchów unikać.
5. Zdarzają się też wybuchy spowodowane przyczyną racjonalną, ale
niezależną od dorosłyc, jak opisana tu historia z Amelką i pogodą.
Przyczyna złości jest racjonalna, bo każdy ma prawo na wakacjach się
wściec, że pogoda brzydka, tylko nie można temu nic zaradzić. Nie
bardzo widzę inną możliwość rozładowywania takich wybuchów, niż
rozwiązywanie problemu. Tzn. deszczu nie da się powstrzymać, ale
można wobec tego wymyślić taką zabawę, że będzie jeszcze
przyjemniejsza, niż byłaby na dworze w pogodny dzień. I w podobnych
sytuacjach podobnie.
6. Jestem dorosła i też zdarza mi się wściec albo, jak nikt nie
słyszy, rzucać mięsem. Ale zawsze wiem, dlaczego. Ostatnie
najczęściej takie ataki wściekłości wywołują we mnie awarie
komputera, który jest już stary i rozklekotany, pracuje wolno i źle
współpracuje z drukarką. Potrafię się tym strasznie zdenerwować, ale
jedynym sposobem, w jaki mogę to opanować, jest doprowadzene
komputera do porządku. Dopóki to mi się nie udaje, nie mam mowy o
uspokojeniu i żadne techniki nie pomogą.
7. Nie jestem zwolenniczką tego, co uchodzi za bezstressowe
wychowanie (0 kar, 0 nakazów i zakazów i spełnianie wszystkich
zachcianek), jestem, wbrew pozorom, raczej zwolenniczką surowego
wychowania. A wychowania poprzez dialog z dzieckiem i dążenie do
rozumienia jego potrzeb. I wtedy rzeczywiście unika się wielu
stressów, nawet jeśli okrutnie nakazuje się dziecku pójść spać o
20.30, a przedtem posprzątać zabawki. Dziecko, które czuje się
zrozumianie, łatwiej zaakceptuje "stress" w postaci konieczności
pójścia spać o 20.30. Natomiast stressu rzeczywistego wynikającego z
przysiądnięcia misia przez mamę można dziecku nie fundować.

[d.o.s.i.a]

> 1. Do Agaty - brudne buzie i popapranie lodami.

Mam podobne odczucia. Trudno ocenic jak wygladala scena. Jesli
babcia na glos powiedziala "o jaka brudna buzia" w stosunku do
jednego dziecka, w grupie innych dzieci, w dodatku moze z ciutka
dezaprobaty, to jako dziecko nie bylabym chyba zadowolona. Bo to, ja
wiem, brzmi troche jak... zarzut? Ze dziecko nie dopilnowalo, ze sie
popapralo, a przeciez (w domysle) nie powinno (?). Co innego gdyby
uwaga byla skierowana do wszystkich dzieci "ale sie towarzystwo
popapralo", albo do samej Amelki "choc Ci wytre buzie kochanie, bo
sie troszke ubrudzilas jagodami", to moze nie byloby takiej
tragedii? nie wiem.

Widocznie Amelka jest po prostu wrazliwszym dzieckiem, albo bardziej
rozpieszczonym ()? Nie wiemy tego, ale chyba tak jest skoro jest
taka "dotykalska".

> 2. Zwracanie się per "majster ukochany" do męża i "pomocnik
kochany" do dziecka. Także jest różnica. Niektórzy ludzie (dzieci i
dorośli) lubią, jak się do nich zwracać infantylnie (chociaż w
wypadku dorosłych tego nie rozumiem).

Ja tez nie bardzo rozumiem. Ale rozumiem, ze ludzie moga byc rozni.
Natomiast w momencie gdy widze, ze kogos moze to draznic,
natychmiast przestalabym to robic.

[agata055]

Co innego gdyby
> uwaga byla skierowana do wszystkich dzieci

Ta uwaga była skierowana do wszystkich dzieci, ale tylko Amelka się
wkurzyła....

[d.o.s.i.a]

> Ta uwaga była skierowana do wszystkich dzieci, ale tylko Amelka
się
> wkurzyła....


"Ale brudna buzia" wskazuje, ze uwaga byla skierowana do JEDNEGO
dziecka.

[agata055]

> "Ale brudna buzia" wskazuje, ze uwaga byla skierowana do JEDNEGO
> dziecka.

Ok tak to mogło wyglądać.
dzieci szły w rządku a babcia do każdego mówiła :ale brudna buzia, o
i znowu brudna buzia, a ta jaka brudna.
Dziecko było upaprane jagodami, babcia nie mówiła tego złośliwie, po
prostu rozczulił ją widok pięciu brudnych buziek swoich prawnucząt

Pewnie ,że jakby zacząc sięgać bardzo głeboko to doszłaby babcia do
wniosku ,że wnuczęta obraziła.... ale ludzie opanujmy się
troche...,nie popełniła przecież przestępstwa

[srebrnarybka]

Od początku podejrzewałam, że sytuacja musiała wyglądać mniej więcej
tak, jak opisałaś,i teraz to dziwę się nie temu, że Amelka wybuchła,
tylko temu, że inne dzieci zniosły to spokonie. Otóż babcia zrobiła
wielkie wydarzenie z tego, że ubrudziły sobie buzie. I nie ma
znaczenia, czy je skrzyczała, czy też rozczuliła się. Tak czy owak
zupełnie naturalne wydarzenie, jakim jest ubrudzenie sobie buzi
przez dziecko zbierające jagody, podniosła do jakiejś wielkiej rangi
i mocno je wyeksponowała. A Amelka nie jest głupia, żeby nie
rozumieć, że ubrudzona buzia to cecha dziecka, skutek jej
niedojrzałości i nieporadności. I oto ten jej przejaw nieporadności
podnosi się jako coś rozczulającego, co trzeba rozgłosić wszem i
wobec. Doskonale rozumiem, że dziewczynka poczuła się zawstydzona i
zareagowała krzykiem.
Oczywiście z całego opisu wynika, że Amelka jest bardziej wrażliwa
od rodzeństwa. Ale to nie znaczy, że nie miała powodu prostestować.
Jeżeli babcia urządza sobie przedstawienie z tego, że dzieciom się
buzie pobrudziły, to trudno się dziwić. A czy gdyby Amelka zrobiła
kupę w majtki i babcię też by to rozczuliło, to rozgłosiłaby to
publicznie? Amelka miała prawo także czuć się zawstydzona ubrudzoną
buzią i zapewne wolałaby ją szybko umyć, a nie, żeby ktoś się tą
buzią rozczulał.
Babcię (pra) nawet trochę rozumiem: kiedyś był taki "trynd", żeby z
dzieci, z ich nieporadności, niedojrzałości, wpadek, się śmiać, więc
babcia tak właśnie się zachowała. Ale że Ty nie rozumiesz, że
dziecko to nie rozśmieszacz i brudne buzie to nic do eksponowania,
to pojąć nie mogę.

[agata055]

i teraz to dziwę się nie temu, że Amelka wybuchła,
> tylko temu, że inne dzieci zniosły to spokonie. Otóż babcia
zrobiła
> wielkie wydarzenie z tego, że ubrudziły sobie buzie.

Nie, srebrnarybko nie zrobiła z tego wydarzenia, po prostu
stwierdziła fakt

Ja też jako dziecko często słyszałam : A ty jak zwykle upaprana po
pachy (taka byłam, historia zlodami to więc nie przypadek) i jakoś
nie przypominam sobie, żebym wtedy czuła się zawstydzona czy
poirytowana. Bo niby dlaczego moja ukochana mama,babcia czy dziadek
chcieliby mnie upokorzyć?

A Amelka nie jest głupia, żeby nie
> rozumieć, że ubrudzona buzia to cecha dziecka, skutek jej
> niedojrzałości i nieporadności.

Tak,ona na pewno wtedy o tym myślała

[agata055]

I oto ten jej przejaw nieporadności
> podnosi się jako coś rozczulającego, co trzeba rozgłosić wszem i
> wobec. Doskonale rozumiem, że dziewczynka poczuła się zawstydzona
i
> zareagowała krzykiem.

powiedz mi , ale tak szczerze : widziałaś kiedykolwiek 3-latka,
który wstydzi się, że ma brudną buzie? Jeżeli tak to wybacz, ale
nasza rozmowa faktycznie nie ma sensu bo my znajdujemy się i żyjemy
w dwóch różnych światach.... W moim świecie obowiązuje zasada ,że
brudne dziecko to szczęśliwe dziecko Dlatego nie mam pojęcia
dlaczego dziecko miało się poczuć wyśmiane, dla niego to nie powód
do wstydu.


A czy gdyby Amelka zrobiła
> kupę w majtki i babcię też by to rozczuliło, to rozgłosiłaby to
> publicznie?

mieszasz zupełnie dwie różne sprawy. Wiesz kupa w majtkach u 3latka
to jednak co innego niż brudna buzia. Tego faktycznie dziecko by się
wstydziło i mogło poczuć się urażone.... Więc wiesz trochę szacunku
dla babci, bo nie mart się ma na tyle taktu i zrozumienia, że to by
ją nie rozczuliło.

Żałuję, że inne matki już tu nie zaglądają bo chciałabym poznać
opinię innych, a tak ta dyskusja nie ma sensu.

[pam_71]

Hm ... Moje dzieciaki ze swoją bandą siedzą nad jeziorem. Przedział wiekowy ciut
starszy 4-10lat. Ulubiona zabawa to wiadomo - glajdy błotne, przelewy, zamki,
fosy, tamy etc. A im więcej błotka tym lepiej Jak wyglądają po takiej
zabawie ... no chyba nie muszę opisywać.
Komentarze Matek w style "Ale się upaprałeś/aś ! Marsz do jeziora !" są na
porządku dziennym. Najlepsza forma "Wszyscy Glajdziarze do wody marsz!" chyba
nie jest praktykowana I mimo to ani jedno dziecko nigdy nie poczuło się
urażone, tylko z radością pędziło do jeziora ... hihi Zastanawiam się czy mam
wyciągnąć wniosek,że tym Dzieciom (w tym i moim) Rodzice skrzywili
psychikę(całej ósemce), bo nie reagują oczywistą próbę ich zawstydzenia ?!
Chyba jednak nastąpiła tu nadinterpretacja

[agata055]

> Chyba jednak nastąpiła tu nadinterpretacja

Myślę,że raczej na pewno
Cieszę się, że poznaliśmy opinie innej mamy
Pozdrawiam

[d.o.s.i.a]

Interpretacji sytuacji z Amelka moze byc sto tysiecy. Przy zdarzeniu bylas tylko
Ty, nikt inny. Wiec w jaki sposob my mamy rozszyfrowac zachowanie dziecka i
udzielic Ci konkretnej przyczyny dlaczego Amelka zachowala sie tak, czy smak?
Twoj opis jest sila rzeczy skrotowy i zadna miara nie moze oddawac wszystkich
niuansow sytuacji, tembru glosu babci, kontekstu, innych wydarzen danego dnia,
samopoczucia psycho-fizycznego dziewczynki, ani tego w jaki sposob Amelka byla
wychowywana do tej pory. Oczekujesz od nas jasnowidztwa?

My ZGADUJEMY co MOGLO sie wydarzyc, zgodnie z wyznawana przez nas zasada, ze nic
nie dzieje sie bez przyczyny. Moze tembr glosu babci nie ten. Moze inne dzieci
mialy czyste buzie, a tylko Amelce sie "dostalo". A moze Amelka chciala byc po
prostu grzeczna, albo na przyklad starala sie z calych sil w swojej dzieciecej
mocy, aby sobie tej buzi jagodami nie wysmarowac. Moze chciala sie pochwalic
mamie, ze wszystkie dzieci sie pobrudzily tylko nie ona. I jej sie to nie udalo
sie. Poprostu. Moze czuje latke tej "niegrzecznej" i "rozwrzeszczanej" (a na
pewno czuje) i chciala dobrze, a wyszlo zle. Nie wiem.

Jakich wiecej interpretacji oczekujesz? Nikt nie mowi, ze ktos krzywdzi psychike
Amelki, ale to, ze moze trzeba zastanowic sie dlaczego ona taka rozwrzeszczana.

[agata055]

d.o.s.i.a napisała:

> Interpretacji sytuacji z Amelka moze byc sto tysiecy. Przy
zdarzeniu bylas tylk
> o
> Ty, nikt inny. Wiec w jaki sposob my mamy rozszyfrowac zachowanie
dziecka i
> udzielic Ci konkretnej przyczyny dlaczego Amelka zachowala sie
tak, czy smak?

Masz rację Poprzez taką pisaninę na forum nie da się oddać
rzeczywistego obrazu sytuacji. Myślę więc, że należy już poprzestać
tej rozmowy.
Pozdrawiam

[agata055]

> Widocznie Amelka jest po prostu wrazliwszym dzieckiem, albo
bardziej
> rozpieszczonym ()? Nie wiemy tego, ale chyba tak jest skoro jest
> taka "dotykalska".

OOOO i to właśnie chciałam z Wami ustalić. Jest wrażliwa,typ
tez "niedotykalski" (co zresztą wszyscy szanujemy, nie lubi jak się
ją po główce czy po ramieniu głaska to trudno, nie dotykamy) i
obrażalska z natury, tyle , a nie dlatego, że mama czy ktoś inny
codziennie ją niszczy

Przecież to, że taka jest nie sprawia, że mniej ją kochamy,
prawda?

[d.o.s.i.a]

> Przecież to, że taka jest nie sprawia, że mniej ją kochamy,
> prawda?

A mimo to, odnioslam wrazenie, ze mowisz o niej z leciuchnym
przekasem. Mniejsza o to.

My ze srebrnarybka wcale nie mowimy o niszczeniu dziecka! Przeciez
nie mowimy, ze "kochany pomocnik", czy "mala kobietka" to niszczenie
dziecka. A jedynie, ze sa to okreslenia infantyle, ktore moga dzieci
draznic. Aby ich unikac i odzywac sie do dziecka normalnie, jesli
uzywanie tych okreslen powoduje wybuch gniewu i ten zwiazek jest
widoczny. Mowimy, aby nie ignorowac malych problemow (przygnieciony
pluszak), skoro widac ewidentny zwiazek takich zdarzen z wybuchem
zlosci u dziecka. Ale czy my mowimy, ze to od razu niszczenie
dziecka? Niszczenie nie, ale wkurzanie tak.

Nikt nie kaze lazic wokol dziecka jak na paluszkach i wazyc kazde
slowo, bo to taka sama sztucznosc jak i nadmierne pieszczenie. Caly
czas mowimy, zeby mowic do dziecka zwyczajnie i szanowac jego
zwyczaje. Nikt nie mowi, ze przysiadniecie pluszaka to niszczenie
psychiki, a jedynie, zeby tego unikac.

[morekac]

Mamo.Biedronki - z tym ryczeniem to mam podobne odczucia jak
d.o.s.i.a. Takie semantyczne niuanse - niby nic złego, a czasem
wkurzy.
Czy w takiej ryczącej sytuacji kiedykolwiek spróbowaliście np:
-Hm, widzę, że coś jest nie tak. Jak się uspokoisz, to mi o tym
powiesz. Na razie nie rozumiem słów.

[mama_biedronki]

> Mamo_biedronki. Ty mnie najzwyczajniej w swiecie w ogole nie
starasz
> sie zrozumiec

I DOKŁADNIE to samo ja myślę o Tobie. Też cokolwiek mi odpowiesz to
mam wrażenie, że albo kompletnie nie zrozumiałaś co chciałam napisać
albo, że świadomie przekręcasz moje słowa tak aby lepiej pasowały do
założonej przez Ciebie tezy. Wyrywasz z kontekstu jedno zdanie czy
nawet fragment a do tłumaczeń których Ci w różnych sprawach
udzieliłam nie odnosisz się wcale. Bardzo wygodne tylko to się nie
nazywa dyskusja a moralizowanie.

> w chwili gniewu, bez wzgledu na to jak mocno
> sie drze i RYCZY, ona oczekuje, ze ktos normalnie zapyta "dlaczego
> krzyczysz, wytlumacz co sie stalo", a nie lecewazaco "dlaczego
> ryczysz".

Jakie lekceważąco? I co to znaczy normalnie, bo szafujecie wszystkie
tym słowem do upadłego? Masz monopol na normalność? Co to jest
normalne dziecko, normalna mama, normalna rozmowa?

Wyłupałabym to tłustym drukiem żeby wreszcie dotarło, ale to chyba
nie pomoże. Mój mąż zapytał córkę łagodnie, spokojnie dlaczego ryczy
w momencie kiedy ona nie płakała, nie histeryzowała tylko po prostu
się darła. Ani jej nie obraził, ani nie był złośliwy. Wcześniej
wielokrotnie pytaliśmy co się dzieje, aż się uspokoiła trochę. No i
odpowiedziała na pytanie zupełnie uczciwie, ryczy bo lubi. Czasem
widocznie musi, bo inaczej się udusi. I przestań wreszcie, proszę, z
tą niezachwianą pewnością oznajmiać mi czego moje dziecko oczekuje
czy co odczuwa. BYĆ MOŻE masz rację, BYĆ MOŻE ja się mylę, BYĆ MOŻE
prawda leży gdzieś po środku, ale to Twoje (i nie tylko Twoje)
zadufanie uniemożliwia wszelką dyskusję.

[morekac]

Niektórzy są już mniej lub bardziej wkurzeni - racjonalnie dla
jednych, irracjonalnie dla drugich - i zaczynają ryczeć...

[d.o.s.i.a]

> nie pomoże. Mój mąż zapytał córkę łagodnie, spokojnie dlaczego
ryczy

Dla mnie jest to lekcewazace i tyle, i nie mam zamiaru tracic wiecej
energii na tlumaczenie, skoro i tak wiesz lepiej. Ja bym sie do
dziecka (do nikogo!) tak nie odezwala. Taka jest roznica miedzy
nami. Masz prawo zrobic inaczej. Koniec kropka. Skonczmy ta dyskusje.

> odpowiedziała na pytanie zupełnie uczciwie, ryczy bo lubi. Czasem
> widocznie musi, bo inaczej się udusi.

Tak jak kazdy inny czlowiek, ile razy mozna to jeszcze powtorzyc.
Czasem czlowiek MUSI, bo sie UDUSI. Po prostu, co tu do rozumienia?

Dajac do zrozumienia corce, ze to rozumiesz, a nie pytaj sie w
kolko "czemu ryczysz", to i w koncu bedzie potrafila tak ryczec,
zeby chociaz caly blok nie slyszal. Moze kup jej worek bokserski do
wyladowania emocji?

Koncze juz ta dyskusje, bo zaczyna mnie zwyczajnie wkurzac.

[mama_biedronki]

I tym samym udowadniasz wszystko o czym pisałam w poprzednim poście.
Zero odniesienia do wyjaśnień wcześniejszych kwestii, skrzętne
omijanie wątków które jakoś tak... nie pasują, brak argumentów
zastąpiony namolnością w jednym temacie tudziż obelgami (wobec
Agaty).
Proponowałam już wczoraj czy przedwczoraj, wobec coraz ostrzejszego
tonu panującego na forum i coraz mniejszej sensowności wymienianych
uwag, zakończyć dyskusję. Podtrzymuję.

[agata055]

> Proponowałam już wczoraj czy przedwczoraj, wobec coraz
ostrzejszego
> tonu panującego na forum i coraz mniejszej sensowności
wymienianych
> uwag, zakończyć dyskusję. Podtrzymuję.


Święta racja, już nie raz mówiłam, że to nie dyskusja a przepychanka
słowna
Chciałbym tylko, żebyś Ty mamo biedronki odniosła się do przykładu z
brudną buzią. Pisałam ze srebrną rybką na ten temat.
Też uważasz, że brudna buzia u 3latki mogła być powodem wstydu i
dlatego dziecko poczuło się zawstydzone?
Pozdrawiam

[morekac]

Agato, sama zarzucałaś czy d.o.s.i czy srebrnejrybce nadmierne
wchodzenie w odczucia tejże Amelki, a teraz sama przyjmujesz z góry,
że wiesz lepiej od samej Amelki, co ona czuje...
Wszystkim sfrustrowanym mamom polecam przeczytanie kilku książek -
nie tylko o wychowaniu dzieci, ale również o emocjach -i dzieci, i
ludzi dorosłych.

[srebrnarybka]

Myślę, że gdyby babcia zzywczajnie abrała umorusane dzieci do mycia,
nie byłoby żadnej afery, bo jest normalne, że dzieci się brudzą na
dworze i że się je myje. Ale Agata w ogóle nie pisze, że to akurat
babcia miała myć dzieci albo zaprowadzić do łazienki. Agata pisze,
że babcia "rozcuzliła się" na widok 5 umorusanych buź i do każdego
dziecka zaczęła zagadywać, jakąż to ono ma brudną buzię, traktując
to jako czułość. Jako coś w rodzaju "najukochanszej kobietki". I
moim zdaniem tu jest pies pogrzbany. Amelka nie chciała z
najnormalniejszego w świecie faktu ubrudzenia buzi czynić elementu
czułośći. Co więcej, miała do tego świete prawo. Dlaczego? Ano
dlatego, że w 5 umorusanych buziach nie ma nic bardziej
rozczulającego niż w 5 czystych buziach. Rozczulający możę być widok
5 wnucząt, ale nie to, że akurat ubrudziły się przy zbieraniu jagód.
Jeżeli w ubrudzeniu jest cokolwiek szczególnego (poza koniecznością
umycia), to to, że 5 dzieci z brudnymi buziami wygląda śmiesznie.
Śmiesznie dlatego, żę są nieporadne i nie umiały jeść jagód tak, jak
dorośły, który by się nie ubrudził. I Amelka ma święte prawo, by jej
śmieszność i nieporadność była podnoszona do rangi czułości,, Ona
zapewne chciałaby być kochaana przez babcię, ale nie za to, że jest
śmiesznym dzieckiem, które nawet jagód zjeść nie potrafi nie brudząc
się. I moim zdaniem problem polega na ty, że z rzeczy najzupełniej
normalnej zrobiono coś nadzwyczajnego.
Pytasz Agato, czy Amelka to wszystko myśłałą? Otóż niestety nie. Ona
takie rzeczy czuła, ale nie potrafi ich zwerbalizować i stąd również
bierze się agresja.
Jestem przerażona czytając ten wątek, bo czuję cąły czas, żę czytam
o własnym dzieciństwie. Też w podobny sposób reagowałam na podobne
zachowania moich rodziców, a oni też twierdzili, że jestem wybuchową
wariatką. Jako dziecko nie ptrafiłam im wytłumaczyć, o co mi chodzi,
zresztą oni nie bardzo chcieli suchać, bo to przecież tak przyjemnie
pośmiać się z małego gapcia albo powiedzieć do córki aniołku. Bolało
mnie to też dlatego, żę wiedziałam, że rezygnacja z tych wszystkich
idiotycznych drażniącyh mnie zachowań nie kosztowałaby rodziców nic.
Nie wymuszałam histerią łakoci, zabawek, późniejszego pójcia spać,
nie protestowałam, kiedy rodzice wychodzili, a nawet wyjeżdżali na
kilka doni zostawiając mnie pod opieką, bo rozumiałam, że mają prawo
być gdzieś indziej, a na zabawki i lody nie mają pieniędzy.
Natomiast traktowanie mnie poważnie, niewyśmiewanie się z mojej
niedojrzałości, zwracanie się po imieniu, okazywanie czułości w
sposób, który i ja akceptowałam, szanowanie moich zwyczajów etc. nie
kosztowałoby ich nic. Ani dodatkowego czasu, ani dodatkowych
pieniędzy. Tylko trochę zrozumienia i potraktowania poważnie tego
nie otrzymałam przez całe życie. Ale ja wychowywałam się w czasach,
kiedy nikt nie słyszał o bezstressowym wychowaniu, o partnerstwie,
lanie było karą ogólnie przyjętą etc. Teraz tyle mowi sie o prawach
dziecka, o szanowaniu dziecka, o jgo odczuciach etc. I to szanowanie
możnaby w opisanych tu przypadkach osiagnąć zupełnie łątwo. I co -
zupełnie nic.

[mama_biedronki]

Nie wiem, Agato. Tak jak przedstawiasz to zadarzenie, ja nie widzę
nic zdrożnego w zachowaniu prababci, ale jak wszystkie dosżłyśmy już
do wniosku trudno rozeznać sprawę po skrótowym, siłą rzaczy,
opisaniu na forum. Trzeba chyba uznać, że pewnych awantur z
wybuchowym z natury dzieckiem po prostu nie da się uniknąć i
wyjaśnić to babci, która pewnie przyzwyczajona jest do dzieci
wychowanych w duchu "powinno się widzieć, nie słyszeć" Pisalaś
wcześniej, że Amelka jak chce urządzić jazdę szuka byle pretekstu -
ja to samo obserwuję u mojej córki. Wedle recept srebrnejrybki&co
musiałabym stać jak słup milczący przez dzień cały jak moja dziecina
wpada w ten nastrój, bo inaczej mur beton, że w końcu czymś młodej
podpadnę

[srebrnarybka]

Wg recept srebrnejrybki należy do dziecka zwracać się po imieniu,
unikać pieszczotliwych określeń, chyba, że sama zaproponuje, o
normalnych sprawach rozmawiać normalnie, a nie rozczulać się
("idziemy umyć buzię", a nie "o jaka buzia brudna, a ta jeszcze
jaka", "dziekuję za pomoc w nakryciu do stołu", a nie "mój kochany
pomocnik") i traktować poważnie rozmaite przejawy "folkloru"
dziecka: jego zabawki, jego ulubione książeczki, jego przytulanki,
zwyczaje przy kąpieli, ulubiony sposób słania łóżka, wysłuchać, gdy
jest czymś przejęte i ma nam do powiedzenia, nie przerywając
idiotycznymi czułościai etc. Srebrnarybka nie gwarantuje, że dziecko
przestanie dostawać wybuchów złości, ale przypuszcza, że będzie ich
znacznie mniej. Srebrnarybka życzy w tym powodzenia.

[d.o.s.i.a]

> ja to samo obserwuję u mojej córki. Wedle recept srebrnejrybki&co
> musiałabym stać jak słup milczący przez dzień cały jak moja
dziecina wpada w ten nastrój, bo inaczej mur beton, że w końcu czymś
młodej podpadnę

Nie, nikt nie postuluje, abys stala jak slup milczacy caly dzien,
ale, zebys nie nazywala corki "kochanym pomocnikiem" skoro widzisz,
ze ja to denerwuje. Droga dedukcji mozesz wywnioskowac jakie jeszcze
okreslenia moga ja denerwowac i w jakich sytuacjach i po prostu
powstrzymywac sie przed nimi. Juz np. wiesz, ze "kobietka mamusi"
tez nie nalezy do ulubionych okreslen Twojego dziecka, gdy jest
zajete zabawa.

Wiesz rowniez, ze nie nalezy przysiadac jej pluszakow. A to juz
cenna wiedza.

Dobrze bedzie gdy po wybuchu gniewu zadasz sobie pytane o przyczyne
i nie bedziesz z gory zakladac nieracjonalnosci zachowania. I nie
deprecjonuj uczuc corki - krzywa wsuwka wielkim problemem?
Powiedz "masz racje, rzeczywiscie jakas krzywa, trzeba zalozyc
jeszcze raz", zamiast sie zloscic i robic wielkie oczy.

Powodzenia.

[mama_biedronki]

Agato, mam chwilę czasu (pociechy spacyfikowane ) więc rozwinę
nieco wcześniejszą skrótową odpowiedź. Nie wiem czy wytknięcie (o
ile stwierdzenie babci można określić wytknięciem) brudnej buzi
zawstydziło Amelkę, wątpię szczerze mówiąc, mnie jako dziecko by nie
zawstydziło. Odniosę się do zachowań własnej córki bo te znam
najlepiej. Młoda oburza się na załóżmy "kochanego pomocnika" (bo to
określenie jako infantylne zostało tu w tę i wewtę skrytykowane)
choć wcześniej sama przyszła i oznajmiła że jest moim kochanym
pomocnikiem. Wścieka się że nie założy spódniczki choć sekundę
wcześniej sama ją wybrała, wrzeszczy że chce bajki w tv choć jej
tłumaczę że już się skończyły a ja nie mam wpływu na program. Po
prostu kiedy chce się poawanturować żadne zagadywanie, racjonalne
argumentowanie, łagodne pytanie, ustępowanie czy pomijanie
drażliwych tematów jej nie powstrzyma. Cokolwiek i w jakiejkolwiek
formie zaproponuję będzie źle.
Ostatnio, kierujęc się własnymi odczuciami, próbuję rozładowywać
takie sytuacje śmiechem. Kiedy ja jestem wkuta żadne odwoływanie się
do "wyższych uczuć" mnie nie uspokaja, wręcz przeciwie, ale
wystarczy mnie rozśmieszyć i mija mi. Moja córka reaguje podobnie, z
początku patrzy bykiem, nadąsana ale w końcu parska śmiechem, a tak
jakoś nie da się awanturować i śmiać jednocześnie.
W każdym razie życzę cierpliwości i chyba właśnie poczucia humoru w
potyczkach z Amelką. I może za radą morekac, częściowej głuchoty

[lena.111]

Witam nie byłmnie tu jakiś czas, ale wszystkie posty przeczytałam
więc jestem na bieżąco

co do wątku z brudną buzią to hmmmm.... ja nic złego nie doszukałam
się w zachowaniu babci, ale faktycznie nie było mnie tam więc
upierać się nie będę
wiem jednak jak wtedy pewnie (tzn przypuszczam) zachowałaby się moja
Julka.... a więc gdyby już sam widok babci ją rozwścieczył to wtedy
nie miałoby już żadnego znaczenia co by ta babcia do niej
powiedziała
gdyby natomiast Jula była w "pokojowym nastroju" i ucieszyłby ja
widok babci to też nie miałoby znaczenia co babcia by do niej
zagadnęła bo ona by ją po prostuu wtedy ściskała i szczebiotała do
niej słodko ( o brudną buzie by się wtedy na pewno nie
obraziła... ona uwielbia być brudna)

Co do rady mamy biedronki, aby łagodzić histerie poprzez
rozśmiesznie to też się zgadzam, ale u nas działa tylko wtedy jak
histeria w wersji ligft, bo gdy jazda na maxa to ojojoj....

U nas też pomaga "minutnik" i umawianie. tylko dzięki tej metodzie
nie spóźniam się codziennie do pracy
wiadomo, ubrać się nie chce, ale jak powiem" dobrze teraz nie, ja
teraz pójdę do kuchni po coś tam i jak przyjdę to się ubierasz,
umawiamy się tak? No i ona wtedy wie, że troche jest po jej myśli no
bo jednak w TEJ chwili się nie ubiera, więc godzi się
Warto spróbować, może na Wasze pociechy ( te z charrrakterkiem)
zadziała

Mam tylko jeszcze jeden problem z moim dzieckiem....
Otóż w myśl zasady (wyczytanej zresztą na forum), że jak "nie chce
to niech nie zakłada" bo nic jej się nie stanie - moja córka już
dobry miesiąc nie zakłada majtek ( no oczywiście po podwórku tak
chodzi, na wyjście z krzykiem zakłada, ale szarpie je strasznie,
kończy się czasem na tym, że zakładam jej bawełniane krótkie
spodenki, zamiast spódniczki i idzie bez....no ale co będzie z
przedszkolem ? Przecież tam bez majtek nie pójdzie.
Miałyście może taki problem?
Dodam jeszcze ,że majtek mamy w domu "sto tysięcy", chyba w każdym
fasonie i kolorze, większość wybrane przez nią

[morekac]

Dlaczego nie chce wkładać tych nieszczęsnych majtek? Rozważ
zwłaszcza wariant drugi...
Bo ja miałam swojego czasu problem majtkowo-skarpetkowy, który dało
się sprowadzić do kilku podstawowych kwestii:
- majtki/skarpetki się nie podobały (nieładne były i już - jej
zdaniem)
- odzienie było w jakiś sposób niewygodne - coś tam
obcierało/ściągało się, były jakieś szwy w durnych miejscach - jak
już wpadłyśmy na to, jaki fason skarpetek (w sumie chodziło o szwy
nie w tym miejscu, jakieś aplikacje z olbrzymią ilością nitek od
wewnetrznej strony i materiał - w rezultacie zanim nie dorwałysmy
odpowiednich skarpetek, chodziła w skarpetkach na lewą stronę) oraz
majtek jest ok - większość fum ubieraniowych się skończyła.
- był okres, kiedy i majtki, i skarpetki, i bluzka (a czasem też
spódniczka) musiały być w jednym kolorze - zdaniem młodej tylko to
pasowało do siebie, potem zaczęła być mniej ortodoksyjna w kwestii
kolorystyki - teraz zaś jest rodzinnym stylistą.

[lena.111]

> Dlaczego nie chce wkładać tych nieszczęsnych majtek?

Bo mówi, że ją "swędzą"
My jeszcze przerobiliśmy wariant zdrowotny ( oprócz tych dwóch co
podałaś) ale ia tam się nic nie dzieje,może jedynie ciut
zaczerwienione miejsce, ale na bieżąco smarowane i jest ok.
W moim mniemaniu to ona nie lubi jak ją coś "tam" dotyka,
ewidentnie jej przeszkkadzają,wiem ,że to na pewno nie foch czy
kaprys.

Ps. Skarpetki też przeszkadzały, ale doszłyśmy do tego, że wtedy
przeszkadzają jak nie na tą stopę założoną Zmieniamy wtedy z
prawej na lewą i git

Ostatnio już nawet kupiłam bezszwowe majtki i też nie chce

[morekac]

Z majtkami to tak dziwnie bywa - niby wszystko cacy, a to cos
obcierają, to wejdą w rowek między półdupkami, uwierają, ściągają
się pod spodniami etc - koszmar po prostu z punktu widzenia
nosiciela gatek. Sama piszesz, że coś zaczerwienione - moze skóra
jeszcze wrażliwa i po prostu boli/drażni? Jak już kupiłam jedne
dobre majtki, to zanim kupiłam następne - to przez tydzień prałam je
codziennie, bo były jedyne akceptowane...

[lena.111]

> Z majtkami to tak dziwnie bywa - niby wszystko cacy, a to cos
> obcierają, to wejdą w rowek między półdupkami, uwierają, ściągają
> się pod spodniami etc - koszmar po prostu z punktu widzenia
> nosiciela gatek.

Zgadza się Dzięki za rady

Bardzo jednak ta jej niechęć do tych majtek mnie niepokoi.
Widzę,że nawet kiedy jest bardzo zaabsorbowana czymś to i tak ciągle
się tam ciągnie za te majtki i jak wraca skąś ( gdzie była w
majtkach) to od razu w drzwiach je ściąga...
Pomijam już fakt,że na środku ulicy potrafi ściągnąć spódniczke,żeby
poprawić te nieszczęsne majtki

[morekac]

Dobrych majtek się nie czuje... Może one ciut za duże lub ciut za
małe? Może jaka nieszczęsna koronka gdzieś tam jest? Gumka gdzieś za
ciasna? A może szorstkie (płyn do płukania). Trzeba eksperymentować,
niestety, do skutku. Niektóre dzieci mają bardzo wrażliwą skórę.

[mama_biedronki]

Leno, moja córka jest na etapie wojny ubraniowej już od jakiegoś
czasu. Do przedszkola musi czasem zakładać strój galowy, zawsze jest
o to wściekła awantura. Teraz po prostu zanoszę ciuchy do
przedszkola i tam już pani się przebiórką zajmuje.
Poza tym młoda uznaje wyłacznie spodnie, koszulki nie zapinane,
skarpetek najchętniej w ogóle by nie ściągała (nawet śpi w
skarpetach i po plazy albo na placu zabaw chodzi w skarpetach - bez
butów) jedynym ustępstwem jest codzienna zmiana na czyste No i
zawsze, na kazde wyjście, zabieram przynajmniej trzy dodatkowe pary
na zmianę, bo czasem nagle stwierdza, że cośtam i zaczyna sie bal
Twoja córka już zapewne przywykła do awantur o ubieranie majtek,
więc nawet znalezienie wygodnych może nie rozwiązać problemu. U nas
ostatnio wprowadziłam system, jeden dzień ja wybieram córce ubranie,
drugi dzień wybiera sama. Zaznaczyłyśmy dni w kalendarzu, troche
próbuje szachrować ale generalnie system działa. Już nawet
przemyciłam spódniczkę raz czy drugi

[d.o.s.i.a]

Ta dyskusja robi sie coraz ciekawsza

Tak sobie mysle Mamo_Biedronki. Czy Twoja corka przypadkiem nie ma
za malo rzeczy, w ktorych moze wyrazic swoje zdanie? Czlowiek, ktory
ma poczucie kontroli nad wystarczajaca liczba rzeczy waznych, nie ma
potrzeby manifestowania swojego zdania w sprawach mniej waznych. Byc
moze corka czuje podswiadomie, ze nie ma wplywu na wiele, nazwijmy
to, strategicznych rzeczy, to chociaz probuje zaznaczyc ta swoja
niezaleznosc przy wyborze ciuchow. I stad te batalie?

Znow powraca kwestia jak powaznie traktujecie corke. Czy pytacie ja
o zdanie w sprawach ciut wazniejszych? Czy dajecie odczuc, ze jej
zdanei jest wazne takze w bardziej strategicznych kwestiach. Czy
czasem zdarza sie Wam np. zmienic zdanie pod wplywem jej opinii. Nie
wiem, przykladowo: ja nie chce jechac na basen, tylko do lasu. Odp:
a wiesz masz racje, las to chyba lepszy pomysl na dzisiaj.

Mam nadzieje, ze wiesz o co mi chodzi?

[morekac]

U mnie też były dzikie awantury o majtki i skarpetki - skończyły się
w momencie zaakceptowania, że dziecku może być z czymś niewygodnie,
co poskutkowalo znalezieniem rozwiązania problemu. Więc może
pomoże - a sama Lena pisze, że są jakieś obtarcia i zaczerwienienia
na pupie. Może boleć, może skóra być za wrażliwa (może należy skórę
na pupie należaloby zahartować częstym laniem, czyż nie?)
Strój galowy jest z definicji niewygodny: zwłaszcza damski strój
galowy. Te wstrętne rajstopy, które zawsze złapią oczko, durna
bluzka z falbanką i guzikami - i jeszcze trzeba uważać, żeby się nie
zabrudziło przy jedzeniu sniadania w przedszkolu czy szkole - bo to
przecież strój galowy i nie ma prawa być na nim żadnej
plamki.Przecież w troju galowym nie można iść na zjeżdżalnię ani się
normalnie bawić...Ani nawet zjeść obiadu.
Starsza córka była na zakończeniu roku szkolnego (kończyła
podstawówkę, więc okazja była) - w spodniach. Bo uznała, że jej tak
będzie lepiej. Nie ona jedna (z dziewczynek) była w spodniach.
Co do strojów galowych - moje dziewczyny jak mają iść na galowo do
szkoły, biorą sobie rzeczy na przebranie... I tak jest od lat - bo
białe bluzki jakoś dziwnie szybko robiły się szare z brudy i w
niezmywalnych plamach z sosu pomidorowego (bo jakoś dziwnie akurat w
dniach galowych na obiad bywało spagetti...)- a i im bylo
niewygodnie, więc rozsądnie było pójść na kompromis po wysłuchaniu
zastrzeżeń strony katowanej owym strojem galowym. Bez dzikich
awantur.
Może twoje dziecko widzi siebie w spodniach od dresu i wygodnej
bluzie zjeżdżającą na zjeżdżalni i hustającą się na huśtawce, ty zaś
widzisz ją w eleganckiej bluzeczce na guziczki i przepięknej
spódniczce, grzecznie krączącą przy mamie... U mnie ubrania
dziewczyny wybierają sobie same - od lat. Takie na jakie mają
ochotę, pod warunkiem, że jest to ubranie w miarę dostosowane do
warunków pogodowych. Więc może po prostu ustal, że dzisiaj jest
ciepło/zimno i pozwól jej wybrać samej odpowiednio do pogody. Nie
będziesz musiała ani się awanturowac, ani przemycać spódniczek (w
warunkach przedszkolnych/szkolnych też mogą być okropne - ze względu
na zabawę, a w chłodniejszych porach roku - ze względu na wszelkie
przebieranie się na zajęcia sportowe - zwykle głównie chodzi o
rajstopy, co to się nie chcą łatwo włożyć). Co najwyżej będziesz
przypominać, że za 5 minut wychodzicie.

[mama_biedronki]

Morekac, zgadzam sie absolutnie co do strojów galowych,z tym że
akurat moja córka rajstopek nie nasza (w przedszkolu jest gorąco).
Tym niemniej taki jest wymóg (dzieci obcują z kulturą wyższą) i w
sumie dobrze, że młoda sie nauczy że strój trzeba dopasowywac do
okazji. Oczywiście mozna chodzic do opery w dresie, ale przyjęte
jest, że się nie chodzi. Natomiast do przedszkola w "galowe dni"
córka i zresztą inne dzieci też dostaja ciuchy na przebranie i
jedzą, bawią się już w cc, więc na pewno nie to jest przyczyną jej
niechęci.

> Więc może po prostu ustal, że dzisiaj jest
> ciepło/zimno i pozwól jej wybrać samej odpowiednio do pogody.
Z moją córką tak się nie da - patrz: pierwszy post w tym watku
W ogóle odkąd córka nauczyła się ubierać samodzielnie(a nastąpiło to
bardzo szybko, jakaś pojętna była w tym kierunku) zawsze wybierała
sobie ciuchy sama. Po prostu chowałam te niedostosowane do pory roku
żeby uniknąć scysji. Ubierała się sama, wybierając zawsze to co
lubiła najbardziej czyli spodenki i t-shirt, no i stąd się wziął
problem. Bo w którymś momencie gdy nadeszła jakaś tam okazja przy
której trzeba się było ubrać elegancko, ona przyzwyczajona do
swobody stanęła okoniem. Dlatego wprowadziłam system zmianowy.

[morekac]

a wiesz dlaczego dzieci przywykają do awantur o ubranie? Bo się
rodzic z nimi awanturuje, czy dziecko może włozyć krótkie spodenki
zamiast spódniczki i bluzeczkę z guziczkami zamiast t-shirta
(współczynnik grzania praktycznie ten sam), zamiast spróbować
zrozumieć, że spódniczka może byc niewygodna, zaś guziki trudno
zapiąć. Czy ty swoim uporem w przypadku ubrania nie prowokujesz
przypadkiem awantur - przynajmniej części?

[morekac]

Miało być: t-shirt zamiast bluzeczki...

[verdana]

Sedno problemu zawiera sie w króciutkim stwierdzeniu "juz nawet
przemycilam spódniczke raz czy dwa". Dlaczego? Bo to jest
kwintesencja trasktowania dziecka. Pozwala mu się wybrac strój,
jednoczesnie majac absolutna, niiewzruszona pewność, ze wybór
dokonany przez dziecko jest wyborem znacznie gorszym, niz ten, ktory
dokonuje mama. Bo tak naprawde, to spodniczka jest dobra, i mama
odnosi zwyciestwo, kiedy "przemyda" ja, zamiast oczywiscie gorszego
stroju wybranego przez dziecko.
czyli dziecko wybiera, ale wybiera xle. Ten wybor mama może
zaakceptować, dla swietego spokoju, ale będzie dążyc do tego, aby
dziecko jednak wybieralo "wlasciwie" tzn. zgodnie z tym, co mama
uwaza za wlasciwe. Bo nie jest możliwe, aby to dziecko mialo racje,
można tylko się z nim nie kłócić dla swietego spokoju.
Takie rzeczy dziecko świetnie wyczuwa, chocby nawet mama nigdy nie
wyrazila tego slowami - wyczuwa, ze mama uwaza, że jego decyzje sa
głupie...
Pewnie, ze czasem histeryzuje "bez powodu'.

[srebrnarybka]

Popieram w całej rozciągłości, a przy okazji nie rozumiem, dlaczego
akurat spódniczka ma być lepsza i trzeba ją przymycać. Jako 5latka
odmówiłam noszenia spodni, bo kiedyś szłam ulicą w spodniach krótko
ostrzyżona i jakaś pani powiedziała do mnie: Jaki jesteś śliczny,
Jasiu. Odtąd darłam się przy zakładaniu spodni i na szczęście moja
mama dość szybko ten wybór uszanowała. W wieku 10 lat mi się
odmieniło: przeczytałam jakąś przygodową książkę i postanowiłam
ubierać się sportowo, zwłąszcza, że dostąłam pierwsze w życiu
pseudodżinsy. Chodziłam w spodniach, gdzie się tylko dało, do szkoły
wtedy pozwalali niestety tylko zimą. Miałama nawet eleganckie
spodnie na wyjścia typu teatr albo wizyta u cioci. Jako dorosła
chodzę częściej w spodniach, chcciaż zdarza mi sie zakładać
spódnicę. Mam spodnie na eleganckie okazje i spódnice do czarnych
robót. I w zasadzie poza weselem (wtedy jednak jednoznaczenie
wskazana spódnica) i wycieczką w góry (spodnie) nie ma dzisiaj
przeciwskazań, by kobieta nosiła jedno lub drugie. Więc po
kiego "przemycać" spódniczkę?
A kwestia ważniejsza: całe zachowanie jest nieszczere. Albo uważamy,
że dziecko jest niedojrzałe, by o czymś decydować (oczywiście jest
wiele takich rzeczy) i wtedy mówimy mu szczerze, że o tym decydować
nie może, bo nie jest przygotowane i ewentualnie dlaczego, albo
zezwalamy na wybór, ale wtedy szanujemy ten wybór. W obu wypadkach
dziecko trakowane jest poważnie. Można też wyraźnie zakreślić
granice wyboru np. dzisiaj zakładasz spódniczkę, bo jest niedziela
albo imieniny cioci, ale wybierz, którą chcesz (specjalnie nie widzę
powodu zmuszania do spódniczki z takich okazji, ale wtedy sprawa
jest czysta). Natomiast udawanie przed dzieckiem, że ma wybór, gdy
staramy się wbrew uzgodnieniim ten wybór ograniczyć, dziecko musi
odebrać jako oszustwo, łamanie reguł gry w trakcie. Cały czas
odnoszę wrażenie, że Twoja córka ma prawo nie czuć się traktowana
poważnie i dlatego protestuje.

[d.o.s.i.a]

Zgadzam sie w stu procentach. Ja tez zwrocilam uwage na
to "przemycanie" spodniczki. Czyli dajemy dziecku tylko pozorne
prawo do decydowania, tylko czasem, a w gruncie rzeczy i tak wiadomo
kto tu rzadzi. Dzieci to wyczuwaja doskonale. Dziecko, ktore ma
wolnosc w doborze ubran na codzien, samo nauczy sie tego, ze np.
taka suknia balowa nie bardzo pasuje do przedszkola. Ale ono musi
miec szanse dojscia do tego samodzielnie. Natomiast wciskanie na
sily spodniczki nie rozumiem ani ani.

Podobnie, w dalszym ciagu bede sie upierac, ze dziecko ktore ma
szanse zmarznac na wlasne zyczenie, bez pretensji i biadolenia ze
strony rodzica, znacznie szybciej pogodzi sie z faktem, ze trzeba
czasem zalozyc sweterek, niz dziecko, ktore toczy o to boje z matka
i jest wiecznie pouczane.

[mama_biedronki]

Sedno problemu leży chyba w czytaniu cudzych postów na chybcika a
zatem bez zrozumienia. Napisałam wyraźnie, że ustaliłyŚMY z
córką (NIE ja jej narzuciłam), że jednego dnia ja kompletuję jej
strój, drugiego dnia ona. Kiedy jest jej dzień ubiera się od stóp do
głów w co zechce, najwyżej sugeruję że coś nie pasuje albo że nie
nadaje się ze względu na pogodę ale jeżeli się upiera, nie czepiam
się. Lubi spodnie? Ok. Natomiast w "moje" dni przemycam spódniczki i
robię to po to żeby córka oswoiła się z myślą, że czasem ze względu
na okoliczności musi założyć coś innego niż sprane portki. Nie kupię
czterolatce spodnium żeby mogła błyskać elegancją w zgodzie ze swą
niechęcią do kiecek

[verdana]

Czyli jest dokładnie tak, jak pisalam. "Przemycasz" spódniczki,
bowiem Ty wiesz, jak ona się powinna ubierać. I ze ma sie nauczyć
Twojego stylu ubierania, bo on jest własciwy, a noszenie "starych
portek' to juz nie to.
Tymczasem dla mienie pomysł, ze czterolatka czasem 'musi" zalożyc
spodniczke, bo najwazniejsza w życiu jest konwencja i ubranie
stosowne do sytuacji jest znacznie bardziej dziecinne, niż noszenie
starych portek.
Ma jeszcze czas na konicznośc ubierania się stosownie do panujacych
w świecie doroslym zasad.

[mama_biedronki]

Aha, czyli jeżeli do teatru albo na urodziny koleżanki córka chce
się ubrać w wytarte spodnie z placu zabaw, mam jej na to pozwolić w
poszanowaniu jej wolności wyboru, tak? No to rzeczywiście się nie
dogadamy.

[d.o.s.i.a]

> zatem bez zrozumienia. Napisałam wyraźnie, że ustaliłyŚMY z
> córką (NIE ja jej narzuciłam), że jednego dnia ja kompletuję jej
> strój, drugiego dnia ona.


Ja nie do konca rozumiem po co takie ustalanie. Albo pozwalasz corce
decydowac w kwestii ubioru CODZIENNIE, ewentualnie sluzyc jej rada,
albo to podejmowanie decyzji przez nia co drugi dzien mozna sobie o
kant d... potluc. Bo prawda jest taka, ze corka w dalszym ciagu nie
ma poczucia, ze panuja nad ta sytuacja. I dopoki takiej pewnosci
miec nie bedzie, dopoty bedzie o ta wolnosc walczyc do upadlego.

Twoja corka domaga sie traktowania jej powaznie. Pozwalania jej na
podejmowanie pewnych decyzji SAMEJ, bez ciaglego nadzoru i kontroli.

> robię to po to żeby córka oswoiła się z myślą, że czasem ze
względu na okoliczności musi założyć coś innego niż sprane portki.

MUSI??? Naprawde?

Miedzy spranymi portami a eleganckim spodnium jest tysiac piecset
fajnych rodzajow spodenek, ktore moglaby zalozyc bez problemu,
zamiast spodniczki.

Szczerze? Wydaje mi sie, ze masz bardzo dziecinny problem i nie ma
on zadnego zwiazku z tym jaka jest Twoja corka.

[verdana]

Pytanie, dlaczego corka na imieninach u kolezanki nie może byc w
starych spodniach. Albo bedzie się czuła w nch dobrze - i jest OK,
albo źle - i wtedy SAMA nauczy sie, ze lepiej ubrac sie elegancko. A
nie ma lepszej nauki, niz własne doswiadczenie, ktorego Ty
najwyraxniej nie doceniasz.
Niestety, chyba znam odpowiedź na to pytanie - cka nie moze iść na
przyjecie w starych spodniach, bo Ty sie bedziesz z tym xle czula,
bowiem Twoja córka jest przedlużeniem Ciebie i jej wyglad jest
dowodem twoich rodzicielskich kompetencji. wazna jestes tu tylko Tu,
nie córka. która nie jest jednak dla Ciebie kimś, kto ma prawo
dokonywac wyboru, jesli ten wybor tobie nie odpowiada.
Czyli - wybieraj dziecko, ale w ostatecznym rozrachunku masz sie
zachowywac tak, jak matka ustali.

[mama_biedronki]

Jak mądrze, dla mnie bomba. Czyli jak będzie się źle czuła,
zawstydzi się i bedzie się stosownie do tego zachowywać, zepsuje
koleżance imprezę, bo nie będzie chciała ani zostać ani wyjść i jej
rozterki będą bardzo głośne i spektakularne (tak, już to
przerabiałam), to nieważne, bo grunt to nowe życiowe doświadczenie,
koleżance też się przyda. Jak tak rozważam, to może najlepiej niech
siedzi cały czas w domu, nie przyniesie mi wstydu. A na teatr,
imieniny czy wesela przyjdzie czas jak dorośnie.

[srebrnarybka]

nie przyniesie mi wstydu

- to też kluczowe wyrażenie dla Twojej relacji z córką. Czyli w
zasadzie nie jest ważne, jak się będzie czuła, czego się w życiu
nauczy, tylko, żeby Tobie nie przyniosła wstydu. Nie mówiąc o tyn,
że nie bardzo rozumiem, na czym ten wstyd ma polegać, to raz. A
drugie - Ty już się z góry nakręcasz, zamartwiając się, a co będzie
na weselu, a co będzie na urodzinach. A może na to wesele bez
problemu zgodzi sie założyć galowe ubranie? Jutro masz to wesele?
Chyba nie. Dlaczego od razu zakłądasz, że będzie afera?

[mama_biedronki]

srebrnarybka napisała:

> nie przyniesie mi wstydu
>
> - to też kluczowe wyrażenie dla Twojej relacji z córką. Czyli w
> zasadzie nie jest ważne, jak się będzie czuła, czego się w życiu
> nauczy, tylko, żeby Tobie nie przyniosła wstydu. Nie mówiąc o tyn,
> że nie bardzo rozumiem, na czym ten wstyd ma polegać, to raz. A
> drugie - Ty już się z góry nakręcasz, zamartwiając się, a co
będzie
> na weselu, a co będzie na urodzinach. A może na to wesele bez
> problemu zgodzi sie założyć galowe ubranie? Jutro masz to wesele?
> Chyba nie. Dlaczego od razu zakłądasz, że będzie afera?


No ten post to jest absolutne mistrzostwo świata. Czy Wy wszystkie w
czambuł czytać nie umiecie (bo do Was, dosiu i verdano, też to
piszę)? Stwierdzenie "nie przyniesie mi wstydu" w moim poście to był
sarkazm, odsyłam do słownika, poczytaj sobie, srebrnarybko, co to
też za dziwo jest.
Kiedy tak Was wszystkie czytam to mi się natrętnie nasuwa
skojarzenie z pyszną sceną z Epoki lodowcowej: nacierające stado
ptaków dodo z dzikim błyskiem w oku, skandujące "zginiesz marnie,
zginiesz marnie". Jak skomentował mamut Maniek "ubaw po pachy i to
za darmola". Nic dodać, nic ująć.

[morekac]

Ja już chyba wszystko rozumiem. Po prostu jesteś mamą
typu "JA.WIEM.LEPIEJ.OD.CIEBIE.CO.JEST.DLA.CIEBIE.DOBRE.I.CO.TY.CZUJE
SZ.KOCHANIE."
Do koleżanki na imprezkę można pójść w czymś pomiędzy portkami z
placu zabaw a super elegancką kreacją - i to też zależy, gdzie te
urodziny są robione - czy jest to impreza raczej na dworze czy
raczej "domowa". Na imprezę w ogrodzie czy też w jakiejś zabawowni
dla dzieci nie należy puszczać dziecko w sukience z falbankami i
najnowszych lakierkach...
I czy nie można dziecku wytłumaczyć, że zależy nam na tym, żeby
była ubrana elegancko, bo jest to bardzo szczególna okazja? Czy
myślisz, że moje podrośnięte dziewczyny nie uznają strojów galowych?
Na uroczystości rodzinne naprawdę potrafią się ubrać - aż wszystkim
ciotkom oko bieleje... Sukienek "bardzo eleganckich" mają po jednej
sztuce, ubrań "wyjściowych" też nie w nadmiarze - ale coś tam zawsze
zamotają, dorzucą jakieś dodatki, pozmieniają. Szczerze mówiąć,
gdyby nie ich własna inicjatywa w wyborze strojów i dodatków ,
chodziłyby pewnie niemal jak sieroty/ w mundurkach "dla pani z
sekretariatu", bo ja nadmiernej wagi do zakupu odzienia nie
przywiązuję (ani też nie czuję się czasem kompetentna w tej
kwestii...).
Na weselu można być niegrzecznym z powodu tysiąca rzeczy - i moim
zdaniem, jeśli rodzice mają się naprawdę dobrze bawić, i tak
należałoby odesłać czterolatkę do domu przed północą - inaczej na
100% będzie niegrzeczna. Ale ty już wiesz, że będzie niegrzeczna z
powodu stroju, a nie z innych powodów.

[srebrnarybka]

Poza słowem "przemycanie" pisałaś jeszcze o tym, że
trochę "szachrujsze". Czyli jednak usiłujesz wbrew ustalonym
wspólnie zasadom przeprowadzić ubieranie pod Twoje dyktando. A poza
tym, jeśli decyzje są pół na pół, to dlaczego w "swoje" dni musisz
spódniczki "przemycać"? Teoretycznie ona powinna w Twoje dni
przyjmować Twój wybór bez szemrania. Jeżeli nazywasz to
przemycaniem, to znaczy, że wykorzystujesz Twoje dni do narzucania
jej stroju, którego ona zdecydowanie nie lubi i który zdecydowanie
nie pasuje do sytuacji (np. zabawa na świeżym powietrzu). Czyli tak
czy owak usiłujez córkę "złamać". A co do elegancji: 4 latce nie
jest potrzebny elegancki spodnium. Skoro lubi chodzić w spodniach,
to po prostu wystarczy kupować jej więcej spodni niż spódniczek i w
różnych kolorach - wtedy nie wszystkie będą stare, znoszone i
sprane, a te nowsze będą równie eleganckie, jak spódniczka, a nawet
bardziej, bo bardziej dopasowane do trybu życia 4latki. Podejrzewam,
że nie zabierasz córki w najbliższym czasie na wesele w Marriocie
albo na I Komunię siostrzenicy, kiedy istotnie pasowałaby
spódniczka. Ale gdyby się taka okazja trafiła, to jako sytuację
nazdwyczajną możnaby ją wyłączyć z grafiku i wskazać dziecku na
wyjątkowy charakter tej imprezy. Poza tym zawsze można wtedy dać
córce wzamian dodatkowy dzień wyboru stroju.

[srebrnarybka]

Opisałam już swoją niechęć do spodni, nabytą w wieku 5 lat,
zamienioną 5 lat później na trwałą niechęć do spódnic. Wychowałam
się w czasch, kiedy z dziećmi się nie dyskutowało i zasadniczo
dzieci i ryby głosu nie miały, z pewnością dużo mniej, niż teraz.
Specjalnie zresztą nie przywiązywałam wagi do ubrania, więc nie
zależało mi na decydowaniu, w czym chodzę i jako 5-10 nie wybierałam
sobie strojów, bo się tego nie domagałam. Ale mimo ówczesnych
uwarunkowań moja matka uszanowała to, że nie chcę chodzić w
spodniach i nie zmuszała mnie do tego poza jakimiś absolutnie
szczególnymi okazjami (dres w bardzo zimny dzień na wakacjach czy
coś w tym rodzaju, to chyba i ja rozumiałam). Było to dla mamy
kłopotliwe także i ze względu na stały wtedy kłopot z kupnem
rajstop, w których ciągle jechały oczka, a często także miały dziury
na kolanach po przewróceniu się. Mimo to chodziłam w sukienkach i
spódnicach, bo tak chciałam, potem mi się odmieniło i też nie było z
tego afery. 4latce styl ubierania zmieni się jeszcze wielokrotnie,
zanim wypracuje sobie swój własny. O co tyle hałasu?

[mama_biedronki]

Napisałam że trochę próbuje szachrować, ONA nie JA. Tzn. na przykład
kiedy jest mój dzień ona się upiera że jej i na odwrót, ale bez
jakichś szczególnych awantur. Albo pyta mnie o zdanie czy cos pasuje
kiedy sama wybrała, albo nie chce załozyć tego co ja wybrałam, wtedy
proponuję jej coś innego.
Moja córka ma w zasadzie same wybrane przez siebie ubrania, poza
prezentami oczywiście. Ostatnio w sklepie sama sobie wybrała
sukienkę. Nie chcieliśmy jej kupić, wychodząc z założenia że
porośnie mchem w szafie, ale się zarzekała że będzie nosić na pewno.
I ostatnia, owszem wybieramy się na wesele, tylko wesele kuzynki i
tylko w wiejskiej sali, a ja mam tę głupią fanaberię i dziecinny
problem, że chciałabym żeby córka na tę okazje ubrała sie elegancko.
I tak się składa (tu odpisuję wszystkim gremialnie), że nie
pochodzimy z Rotszyldów i nie stać mnie żeby córce bez przerwy
kupować nowe ubranka stosownie do jej widzimisię w danej chwili
licząc na to że a nuż a widelec raczy je założyć.

[verdana]

Fakt, masz dziecinny problem. I nikt Cie nie namawia, abys corce
kupowala wszystko co zechce - tylko, zebys pozwolila jej ubierać sie
w co zechce.
No i juz rozumiem - jestes taka doskonała matka, dogadujesz się z
córka itd - a wszystkie klopoty wychowawcze wynikaja z tego, ze
corka jest wadliwa, i cala wina za jej zachowanie lezy po jej
stronie.
Masz racje - to tylka ją trzeba ociosać, zmienić , utemperwoać,
nauczyc - matka zmieniac sie nie musi, bo po co? Trochę bicia,
troche straszenia, troche oszustwa - i uda ci się! Złamiesz (jak
zapowiadasz w pierwszym poscie) charakter córce.
To, ze zyc ze złamanym charakterem bywa trudno - to niewazne. Wazne
jest nie szczęście dziecka, ale świety spokój w domu posluszenstwo
mamie.
A potm zdziwienie - dlaczego nastolatki pija, cpaja, buntują się i
wyskakują oknem, skoro w domu bylo wlasciwie zupełnie normalnie.
A to po prostu zlamany charakter...

[srebrnarybka]

Przepraszam, zrozumiałam, że to Ty "szachrujesz".
Myślę, że wesele to na tyle szczególna okazja, że można
przygotowania do niego, także wybór stroju, potraktować jako coś w
rodzaju teatru. Normalnie się tak nie ubieramy, ale na wesele
przebieramy się, jak np. na jasełka albo bal przebierańców. Jako
4latka grałam aniołka w jasełkach owinięta białym prześcieradłem z
jakąś idiotyczną srebrną opaską z gwiazdą we włosach, a pod tym
prześcieradłem, ponieważ w kościele było zimno, miałam założony
włosem na wierzch góralski serdaczek mojej babci. Doskonale
wiedziałam, że to nie jest strój normalny, tak na codzień się nie
chodzi, tylko strój aniołka. Zaliczyłam też jakiś bal przebierańców
jako muchomor w spódnicy z czerwonej gazy w białe kropki i też
rozumiałam, że to okazja wyjątkowa. Więc i wesele można tak
potraktować, zwłaszcza, jeśli córka sama wybrała sobie sukienkę.
A genralnie nie uważam, żeby kupowanie spodni miało być droższe niż
kupowanie spódniczek. 4latka i tego i tego musi mieć sporo, bo
przecież się brudzi, więc skoro nie lubi spódniczek, to powinna mieć
więcej niż jedne spodnie, stare i sprane. Spódniczek ma z pewnością
więcej. A jeżeli w ciągu najbliższego roku jej się odmieni, to żaden
problem, bo przecież z aktualnych strojów i tak wyrośnie i będziesz
musiała kupić jej nowe.

[d.o.s.i.a]

> I tak się składa (tu odpisuję wszystkim gremialnie), że nie
> pochodzimy z Rotszyldów i nie stać mnie żeby córce bez przerwy
> kupować nowe ubranka stosownie do jej widzimisię

O matusiu. No rzeczywiscie, zaiste trzeba byc bogaczem, zeby dziecku
kupic dwie pary ladniejszych spodenek na okazje, a do tego np.
dluzsza bluzeczke, zeby bylo elegancko.
Nie rozumiem, nie pojmuje. To tylko spodniczki i sukienki sa
odpowiednim strojem na wesele?

Skad w Tobie taki osli upor, skoro widzisz, ze to nie dziala?
Dlaczego Twoje dziecko nie moze o niczym decydowac?

[mama_biedronki]

Słuchaj dosiu, Twój post jest, przepraszam, że tak dosadnie, ale tak
głupi i nie na temat, że ręce opadają. Najpierw przeczytaj dokładnie
i ze zrozumieniem co napisałam a potam odpisuj, a najlepiej trzymaj
się tego co postanowiłaś wcześniej i przestań już dyskutować, w
każdym razie ze mną bo męcząca się robisz z tą nieustanną
napastliwością. Nawet mając rację nikogo do niej nie przekonasz
jeżeli go obrażasz. To aż takie proste.

[verdana]

Przeczytalam twoje posty ze zrozumieniem. Wynika z nich, ze lejesz
dziecko, straszysz je porzuceniem (i to zwalajac na nia winę) i,
manipulujesz nim, zalezy ci, aby nie przynosilo Ci wstydu, a
ostatecznm celem jest złamanie charakteru corki poki jest na to czas.
I w dodatku nic to nie daje - nie radzisz sobie z dzieckiem.
Co będzie dalej - wole nie mysleć. Bo to jest bitwa miedzy Wami -
albo t zlamiesz charakter corki i zniszczysz ja psychicznie - przede
wszystkim straszac i pilnujac, aby ci nie przyniosla wstydu - i
corka bedzie przez rszte zycia probowala przełamac traume
teoksycznego rodzicielstwa (oswiadczenie dziecku, ze sie je odda to
szczyt toksycznosci). Albo jej nie zlamiesz - i to, co bedzie się
działo , gdy będzie nastolatka zlamie Ciebie.
Jesli chcesz dogadac się z dzieckiem, to Ty sie masz zmienić. Nie
tylko dziecko - ale Ty się zmieniac nie chcesz. Chcesz pokonac córkę
i pokazac, ze jestes od niej silniejsza. Nie zalezy Ci na niej,
tylko na wygranej. I tyle.
Prawee mowiac, nie widze żadnej mozliwosci obrazenia kogokolwiek ,
kto sam pisze, ze straszyl dziecko, ze jak bedzie niegrzeczne, to
ktos je zabierze... piszac cos takiego sam sie obraza bardziej, niz
ja moglabym go obrazic uzywajac w tym celu calego swojego slownictwa
i wyobraźni.
Sa rzeczy, ktorych awet w najwiekszym gniewie i zdenerwowaniu
przyzwoity czlowiek i kochajaca matka nie zrobi i nie powie. I tyle.

[d.o.s.i.a]

Przepraszam, ale moj post byl jak najbardziej na temat. Uwazasz za szczyt
elegancji kiecki, ktorych Twoja corka nie lubi. Jako alternatywe widzisz jedynie
sprane portki, a na sugestie, ze istnieja tez bardziej eleganckie spodnie,
rzucasz, ze nie jestescie bogaczami.
Widze, ze bedziesz bronic swoich metod do upadlego.
Powodzenia w wychowaniu corki. Mam nadzieje, ze juz niedlugo uda Ci sie "zlamac"
corke.

[pam_71]

Moja córka ma już 8lat, ale tez preferuje ubiory sportowe (żeby nie powiedzieć
że najlepiej czuje się w dresach po starszym bracie ... )
Był czas gdy ubolewałam, że spódniczek nie chce nosić, że kitek nie da sobie
zapleść(dopiero teraz zapuściła włosy jako-tako, ale już się umawia z Panią
Fryzjerką na ścięcie po Komunii ) ... i tak ubolewałam, nakłaniałam,
nakazywałam (chociaż na rozpoczęcie/koniec roku) ... aż pewnego dnia spojrzałam
w lustro Hm ... próbowałam przypomnieć sobie kiedy ostatnio założyłam
spódnicę (na ślub Kuzynki .. 2lata temu ?!) ... a Moje Dzieci nie pamiętają mnie
z długimi włosami(mam cienkie i "sypiące się") ...
Od tamtej pory "kurtuazyjnie" narzekam u Fryzjera ... "Pani Aniu ... kitek nie
chce nosić .. bestia jedna no" hihi

[d.o.s.i.a]

Aha, jeszcze jedno. Rozumiem, ze wesele niedlugo. Czy pytalas corki
co bedzie chciala zalozyc na ta szczegolna uroczystosc? Czy po
prostu godzine przed wyjsciem zakomunikujesz jej, ze dzis to Ty
wybierasz ubrania i kazesz jej zalozyc spodniczke? Skad takie
zalozenie, ze corka jest zbyt... hmmm, glupia, zeby ubrac sie
stosownie?

[srebrnarybka]

O tych nieszcześnych brudnych buziach - raz jeszcze, bo to się
wyraźnie syntetyzuje. Chodzi o niepotrzebne rozczulanie się nad
rzeczami normalnymi. Jak dziecko brudne, to trzeba umyć, a nie
rozczulać się, podobnie, jak pomogło, to podziękować, a nie walić
czułościami per "kochany pomocnik", jak opowiada o lalkach, to
wysłuchać, a nie rozczulać się per "kochana kobietko" etc. Z
opisanych historii wynika wyraźnie, że Wasze dzieci nie lubią zbędne
roczulania się i ono jest bardzie potrzebne dorosłym niż dzieciom. A
dzieci nie służą do zaspokajania potrzeb emocjonalnych mamy, czy
babci, także potrzeby cuzłości. To dzieci mają rozmaite potrzeby i
rodzice powinni je zaspokoić.

[lena.111]

Z
> opisanych historii wynika wyraźnie, że Wasze dzieci nie lubią
zbędne
> roczulania się i ono jest bardzie potrzebne dorosłym niż dzieciom.

Owszem, ale jak pewnie wyczytałaś nasze dzieci potrafią się wściec
przez to ,że pada\nie pada deszcz, spinka przypięta nie tak (chociaż
tak) ,u mnie jeszcze do histerii może ją doprowadzić dosłowne
niechcące otarcie się o nią ( co ja piszę otarcie! Muśnięcie! ) No
wybacz, ale nie których rzeczy po prostu nie da się uniknąć

[srebrnarybka]

Dziękuję za konstruktywną dyskusję. Jako jedyna matka wybuchowego
dziecka rozważasz to, co pisałyśmy Ci z Dosią.
To, że dziecko (ja i człowiek dorosły) denerwuje się z powodu
milionów rzeczy od nas niezależnych (deszcz, etc.) to nie powód, by
nie unikać tych przyczyn, które bez specjalnego wysiłku można
usunąć. Zrezgynowanie z czułostkowości i zastąpienienie jej większą
wrażliwością na folklor dziecka wydaje się możliwe (chyba, że dla
niektórych, jak dla mojego ojca, było niemożliwe, bo on był tak
skupiony na sobie i swoich potrzebach, w tym potrzebie czułości, że
nie potrafił dostrzec moich potrzeb, chyba, że pokrywały się z jego,
ale to wyraźnie on jest odpowiedzialny za to, że mnie zaniedbywał i
nawet zdaje sobie z tego sprawę).
Co spinki - nie byłam przy tym i nie widziałam, ale przypuszczam, że
dla córki ta spinka była jednak przypięta inaczej. Dzieci potrafią
dostrzec we własnym uczesaniu takie szczegóły, któych nie widzą
dorośli. Jako 10-12 latka dostawałam szału, gdy spięte gumką w
koński ogon włosy nie były ulizane, jak sobie życzyłam, ale jakiś
kosmyk wysmyknął się i odstawał od reszty. Natychmiast czesałam się
na nowo i po pół godzinie był kolejny problem. Tych kosmyków poza
mną nikt nie widział i nikt nie uważał, że jestem potargana, ale ja
tak uważałam. No, tyle, że czesałam się sama, więc nie miałam do
nikogo pretensji, że mnie źle uczesał. Może spróbuj nauczyć córkę
samodzielnego zakładania tej wsuwki?
Nie twierdzę, że moje "światłe rady" zlikwidują wszelkie wybuchy
złości. To jest niemożliwe, bo człowiekowi ciągle coś się nie udaje
i coś go złości i ma prawo. Ale można pracować nad tym, by
zachowanie rodziców nie było niepotrzebnym źródłem takich wybuchów.
A co do wybuchów spowodowanych inną przyczyną: kiedy miałam 9 lat,
musiałam zrobić jakąś idiotyczną lalkę z waty na zp-ty i nie bardzo
mi to wychodziło. Wreszcie, gdy coś mi się rozleciało, zaczęłam
ryczeć. I moja mama, zdenerwowana tym, że parę godzin robi się coś
idiotycznego, ona mi pomaga, a jeszcze teraz ja na dodatek ryczę,
zaczęła na mnie wrzeszczeć, żebym się uciszyła. Ja wtedy
wykrzyczałam: ale lalka mi się nie udałaaaaa!!!! Na co mama: Ty mi
się też nie udałaś i ja nie wrzeszczę. To ostatnie możnaby
pozostawić bez komentarza. Jedyne, co mogło mi pomóc, to rozwiązanie
problemu, czyli pomoc z lalką. Ale łatwiej nawrzeszczeć na dziecko,
że jest złośnikiem, niż pomóc rozwiązać całkiem racjonalny problem.
Bo oczywiście przyczyna mojego wybuchu była całkiem racjonalna.
Aha, i jeszcze jedno, co pamiętam z dzieciństwa. Jeżeli płakałam, bo
np. przewróciłam się i stłukłam kolano, mama natychmiast krzyczała
na mnie, że rzekomo mam do niej o to pretensje, chociaż ja nie
miałam do mamy żadnych pretensji, tylko musiałam sobie ulżyć. Ale
tego rodzaju ulżenie sobie mama traktowała jako agresję skierowaną
wobec siebie. O tym też warto pomyśleć, czy wybuchów złości dzieci
nie traktujecie jako ataków na swoją osobę, gdy jest to zwyczajne
dawanie upustu emocjom.
Pozdrawiam

[lena.111]

> Co spinki - nie byłam przy tym i nie widziałam, ale przypuszczam,
że
> dla córki ta spinka była jednak przypięta inaczej. Dzieci potrafią
> dostrzec we własnym uczesaniu takie szczegóły, któych nie widzą
> dorośli. Jako 10-12 latka dostawałam szału, gdy spięte gumką w
> koński ogon włosy nie były ulizane, jak sobie życzyłam, ale jakiś
> kosmyk wysmyknął się i odstawał od reszty. Natychmiast czesałam
się
> na nowo i po pół godzinie był kolejny problem. Tych kosmyków poza
> mną nikt nie widział i nikt nie uważał, że jestem potargana, ale
ja
> tak uważałam. No, tyle, że czesałam się sama, więc nie miałam do
> nikogo pretensji, że mnie źle uczesał. Może spróbuj nauczyć córkę
> samodzielnego zakładania tej wsuwki?

Tylko widzisz, bo w takich przypadkach właśnie się nie możemy
dogadać
To nie jest tak, że ona twierdziła, że jest źle zapięta a ja z
umiarem maniaka powtarzałam że jest ok. Ona już płakała w momencie
jak jej tą spinkę chciałam wpiąć. Nie widziała więc czy i jak jest
wpięta. Uwierz mi proszę, że ja bym jej bardzo chętnie poprawiła tę
zakichaną spinke na sto tysięcy sposobów gdyby tylko mi pozwoliła
Naprawdę rozumię, że ona lubi mieć tak czy siak i za kazdym razem
staram się aby miała już tak jak lubi. Ona mi się tak wtedy
nakręciła, że jedyne co mogłam zrobić to zostawić ją aż się uspokoi:-
) I to nie tak,że ja się uparłam, że" albo tak albo wcale."
Szanuje jej zdanie i kiedy mówi, że dziś chce tylko gumke to nie
uoieram się że ze spinką będxzie lepiej Ale wies ona wtedy
przyszła do mnie z konkretną prośbą "mamusiu możesz przypiąć mi tą
spinke jak rano była?" Nic jej więc nie narzucałam, nie zabraniałam,
nie wyśmiewałam, po prostu bez słowa chciałam zrobić to o co prosiło
mnie dziecko.Reszte już znacie. Skąd więc ta histeria ? ( niestety
tak częsta i to właśnie z takich powodów)

[srebrnarybka]

Mogła już po sposobie, w jaki trzymasz rękę, uznać, że założysz jej
wsuwkę nie tak. Jeżeli zaczęła płakać zanim w ogóle wzięłaś wsuwkę
do ręki, to powiedziałabym, że płaczącemu dziecku wsuwki nei założę,
bo nie rozumiem, jak ma być. Proszę, pokaż, ale najlepiej najpierw
się uspokój. A jeżeli można ją nauczyć samodzielnego zakładania tej
wsuwki, to lepiej to zrobić, pewne źródło wybuchów się wyeliminuje.
Znowu nie twierdzę, że absolutnie wszystko da się wyeliminować. Ale
myślę, że dobrze wyeliminować, co się da. I jeżeli dziecko genralnie
będzie miało rzadziej powody do wybuchu, to powinno w ogóle się
uspokajać.
Skądinąd zauważ - w tej dyskusji ani razu nie padł problem, że
dziecko wrzeszczy, bo nie chce pójść spać o wyznaczonej porze, umyć
rąk, siąść do stołu, wstać od stołu czy wykonać jakiegoś innego
polecenia. Problem dotyczy dzieci zasadniczo posłusznych, które
akceptują granice wyznaczone im przez rodziców. Ale są widocznie
wrażliwsze od innych i łatwo wpadają w złość, gdy coś jest nie po
ich myśli. I nieźle wyeliminować te źródła wybuchów, które można.
Pozdrawiam

[lena.111]

Problem dotyczy dzieci zasadniczo posłusznych, które
> akceptują granice wyznaczone im przez rodziców. Ale są widocznie
> wrażliwsze od innych i łatwo wpadają w złość, gdy coś jest nie po
> ich myśli. I nieźle wyeliminować te źródła wybuchów, które można.

Zasadniczo tak......ale to TAKIE TRUDNE!!!!!W zasadzie nie wiadomo
kiedy i czym takiego nerwuska doprowadzi się do szału!!!

Ja najbardziej drże kiedy ktoś do nas przychodzi..... powiedzy, że
ja umię dostrzec kiedy moje dziecko ma "posępny humor" i schodzić
z drogi, ale niestety przypadkowy gość nie jest w stanie tego
ocenić
Oczywiście bywa i tak, że humor znakomity, a czekoladka przyniesiona
przez ciocię zła( chociaż jeszcze tydzień temu bardzo lubiana

[d.o.s.i.a]

> Oczywiście bywa i tak, że humor znakomity, a czekoladka
przyniesiona
> przez ciocię zła( chociaż jeszcze tydzień temu bardzo lubiana


Wiesz, ale w takiej sytuacji, to uwazam, ze dziecko musi dostac
jasny komunikat, ze takie zachowanie przy cioci jest
niedopuszczalne. Co to znaczy, ze czekoladka zla? Do swojego pokoju
na przemyslenie sprawy, potem mozna wyjsc przeprosic ciocie i
podziekowac za prezent.

[lena.111]

Do swojego pokoju
> na przemyslenie sprawy, potem mozna wyjsc przeprosic ciocie i
> podziekowac za prezent.

tak też praktykujemy, ale co się uryczy to się uryczy

[srebrnarybka]

co się uryczy to się uryczy

- no, to niech ryczy. Zapewne wizyty cioci nie zdarzają się o 12 w
nocy, więc nie budzi połowy osiedla. Przy okazji - wrzask przy
cioci, że zła czekoladka, zamiast podziękowania, jest już
przekroczeniem pewnej granicy, która powinna być postawiona, bo
dziecko należy nauczyć kulturalnego zachowania wobec innych osób, w
tym obcych, wobec których nie można zachowywać się tak
spontanicznie, jak przy najbliższych. To już jest coś takiego, jak
odmowa umycia rąk przed obiadem albo pójścia spać o przyjętej
godzinie, i dziekco powinno zdawać sobie z tego sprawę.

[lena.111]

. Przy okazji - wrzask przy
> cioci, że zła czekoladka, zamiast podziękowania, jest już
> przekroczeniem pewnej granicy, która powinna być postawiona, bo
> dziecko należy nauczyć kulturalnego zachowania wobec innych osób

Zgadza się
Wpajam to mojemu dziecku bardzo często więc czemu skutki takie
opłakane?

[d.o.s.i.a]

> Zgadza się
> Wpajam to mojemu dziecku bardzo często więc czemu skutki takie
> opłakane?

E tam oplakane. Troche przesadzasz chyba.

[d.o.s.i.a]

> tak też praktykujemy, ale co się uryczy to się uryczy

Dziecko nie zna jeszcze wszystkich regul spolecznych, ono sie
dopiero uczy. Dopoki sie nie nauczy, to bedzie prawdopodobnie ryczec
i protestowac. Moim zdaniem to zupelnie normalne. Martwilabym sie
gdyby robilo tak dziecko np. 6letnie.
Chociaz i ja pamietam, ze sie kiedys rozplakalam, bo dostalam od
mamy stanik, ktory mi sie nie podobal, a liczylam na inny. A mialam
wtedy duzo wiecej lat Ot, zwyczajne rozczarowanie. Glupio mi
bylo, ale nic nie moglam poradzic.

[lena.111]

> Chociaz i ja pamietam, ze sie kiedys rozplakalam, bo dostalam od
> mamy stanik, ktory mi sie nie podobal, a liczylam na inny. A
mialam
> wtedy duzo wiecej lat Ot, zwyczajne rozczarowanie. Glupio mi
> bylo, ale nic nie moglam poradzic.

No ok, Ty się rozczarowałaś, liczyłaś na inny, a ona?Ani nie
wiedziała, że coicia przyjdzie ani tamta jej nic wcześniej nie
obiecała, że jak przyjdzie to przyniesie to czy tamto? Skąd więc ten
bunt?

[d.o.s.i.a]

> obiecała, że jak przyjdzie to przyniesie to czy tamto? Skąd więc
ten
> bunt?

Bo pannica chcialaby byc wiecznie w centrum uwagi (i jest, skoro
reagujecie na krzyki) i uwaza, ze wszystko ma byc po jej mysli
(cecha, skad inad przydatna w pozniejszym zyciu). Normalne,
aczkolwiek dziecko musi nauczyc sie granic. W niektorych sytuacjach
dziecko chce zwyczajnie rzadzic. O ile przyklad z kobietka, czy
spinka nie wskazywal na taka ceche charakteru corki, to juz przyklad
z ciocia pokazuje, ze dziewczynka lubi po prostu rzadzic

Na takie sytuacje trzeba reagowac ostro, bez slowa sprzeciwu i byc
gluchym na krzyki. "W tym domu jestesmy uprzejmi dla gosci, i nie ma
od tych regul wyjatku, prosze sie uspokoic".

I wracajac np. do zle wpietej spinki - przy pierwszym krzyku,
powiedziec spokojnie np. "rzeczywiscie krzywo, trzeba przypiac
jeszcze raz". Jezeli to nie pomoze, a panna sie nakreca i krzyczy na
Ciebie, dobitnie powiedziec, ze "przekrzywiona spinka, nie jest
powodem dla ktorego masz na mnie krzyczec".

[srebrnarybka]

Dosiu, chyba jesteśmy klonem. Oczywiście, że dziecko powinno
wiedzieć, że za czekoladkę się dziękuje niezależnie czy zła czy
dobra i nie wolno grymasić, że zła, bo to robi przykrość cioci.
Koniec kropka. Wrzeszczy przy cioci: out z pokoju, idzie do
wyzłaszczalni i dzieckiem nikt się nie interesuje, zwłaszcza, że
interesujemy się ciocią, więc mamy co robić. Podejrzewam, że
atrakcja w postaci wizyty cioci szybko pomoże pokonać histerię.
Poza tym dzieci dość szybko rozumieją, na co mogą sobie pozwolić
przy rodzicach, a na co przy cioci.
Myślę, że łątwiej też dziecku raz i drugi wytłumaczyć potem: nie
wolno tak zachowyać się przy cioci, a ciocia nie wiedziała, że nie
lubisz być nazywana aniołkiem. My do Ciebie tak nie mówimy (ale to
warunek absilutnie konieczny), a ciocia nie wiedziała. A swoją drogą
ciocię, jeśli lepiej znamy, można uprzedzić, żeby nie mówiła per
aniołku.
Jako 4latka miałam fazę bawienia sie w mamę mojej dajmy na to Rybci
(nie będę ujawniać swego imienia). Mama musiała do mnie
mówić "mamo", a ja do niej "Rybciu". Wszytko było OK, byliśmy wtedy
nad morzem. Mama ze swoją znajomą poszły na spacer, a ja zostałam w
grajdole z 14 letniem synem znajomej. Bawiliśmy się super do
momentu, gdy on zawołał "Rybciu, coś tam". Oczywiście ja w ryk, ja
nie jestem Rybcia, ja jestem mama etc., chłopak zbaraniał, bo nie
miał doświadczeń tego rodzaju. Szczęśliwie awanturę dosłyszała miła
pani z sąsiedniego grajdołu, która miała małe dzieci i pojęła w czym
rzecz, podeszła do nas, powiedziała: "mamo, uspokój się, chłopiec
prosił cię o to i o tamto, więc mamo zrób". Łzy wyschły
błyskawicznie. Afery by nie bylo, gdyby mama powiedziała chlopakowi,
że jestem mamą, a nie Rybcią. Czasami warto o takich rzeczach
uprzedzić.
Nie rozwiąże to wszystkiego, ale zawsze pewien procent awantur
odpada, a dziecko ma poczucie, że się je rozumie i traktuje poważnie.

[agata055]

Do mamy biedronki;
Dziękuję za wypowiedz.Życzę Tobie i reszcie matek posiadających
trudne dzieciaczki wiele sukcesów i .....spokoju przede wszystkim.
Jak zaznaczyłam wcześniej dla mnie dyskusja jest zakończona.
Dziękuję i pozdrawiam wszystkich uczestników tej debaty

[morekac]

Cóż, jak na razie to ty masz problem z ryczącą córką. Ja ze swoją
płaczącą już nie mam. Co nie oznacza, że zawsze zachowuje się wg.
ogólnie przyjętych norm. Ale to jest jej problem z wyrażaniem jej
uczuć.

[morekac]

Nie tylko miałam, ale nadal miewam
> napady złości, kompletnie,z mojego punktu widzenia, irracjonalnej,
> ot bo tak, bo świat się nie kręci wg mojego widzimisię, ale z
> wiekiem nauczyłam się nad nimi panować, robić bilans zysków i
strat,
> tzn. jak wyleję kompot na obrus to mi ulży i wszystkim pokażę ale
a)
> zniszczę obrus b)przysporzę sobie pracy c) ośmieszę się. Właśnie
> dlatego, że moi rodzice zupełnie sobie nie poradzili z
> utemperowaniem tej paskudnej cechy mojego charakteru, mam obawy
> kiedy patrzę na moją córkę.

I czego ty od dziecka chcesz?! Ile lat uczy się ona, a ile ty? ty
się wściekasz, a oczekujesz od dziecka, że nie będzie się wściekać?
Wzięła charakterek po tobie - a i pewnie przykład... Ona też nauczy
się z wiekiem - na własnych błędach, że wrzaski się nie opłacają.
Pod warunkiem, że rzeczywiscie się nie opłacają. Utemperuje ją życie
i otoczenie.
Możesz jej pomóc wyciszać się - po prostu nie nagradzając wrzasku.
Nie rozmawiaj z nią, kiedy krzyczy - i tak nie dojdziesz do tego, o
co naprawdę chodziło, a tylko nerwy sobie zszarpiesz. A jeśli
wyleje kompot na obrus - to niechże sama ten obrus upierze.

[morekac]

mamo_biedronki - ale kochający, zainteresowany dzieckiem ojciec
powinien wiedziec, jakiego jego córka używa imienia i jakie książki
należy kupić (bo nawet jak nie jest pewien, mógłby się
dowiedzieć...). Może sobie przebywać nawet na orbicie, jeśli mu tak
wygodniej, ale jeśli tego nie wie - z reguły odbiera się to jako
przejaw lekceważenia.

[srebrnarybka]

tak też sądzę. Ojciec mamy biedronki nie był człowiekiem astralnym,
tylko po prostu zaniedbywał córkę. Znam wielu pasjonatów swej pracy,
którzy mają dobry kontakt psychiczny ze swoimi dziećmi, nawet jeśli
nie spędzają z nimi zbyt dużo czasu. Bo to jest przede wszystkim
kwestia zrozumienia i chęci poznania drugiego człowieka. Mój ojciec
też mnie zaniedbywał, chociaż spędzał ze mną sporo czasu. Ale zawsze
to było na zasadzie wykonania konkretnego zadania: odprowadzić,
przyprowadzić, kupić to, co mama zleciła, ewentualnie czytał mi
książki, bo jako polonista to uwielbiał, i zabierał na wycieczki, bo
to też lubił. I nawet fajne, że dzielił się ze mną w ten sposób
jakąś częścią jego życia, ale ten kontakt też był taki bardo
ograniczony. Tzn. np. na wycieczkach nigdy nie był w stanie dostować
tempa do moich małych nóżek (4-5 latki), a w czasie lektury, ilekroć
w książce ktokolwiek z kimkolwiek się całował, to mówił: no to my
się teraz MUSIMY pocałować, i rzucał się na mnie z uściskami
niezależnie do tego, czy miałąm ochotę czy nie. Więc zwykle kończyło
się to awanturą, nie mówiąc już o tym, że czułąm się zlekceważona,
bo słuchałam książki, przeżywałam to intelektualnie i przerywano mi
z jakimiś czułościami, jak dla dzidziusa. Ale mój ojciec po pierwsze
czułościami zastępował brak kontaktu psychicznego ze mną, po drugie
sam miał (ma, na szczęście żyje) dużą potrzebę czułości i te
wszystkie aniołki etc. zaspokajały jego potrzeby emocjonalne. Jego,
a nie moje, i dlatego protestowałam.

[mama_biedronki]

Morekac, srebrnarybko, odpowiem wam razem. Mój ojciec wiedział jak
mam na imię, sam to imię dla mnie wybrał. A że był nieco
rozkojarzony i czasem trudno mu było wrócić do rzeczywistości to
insza inszość. Kochał mnie i moje rodzeństwo, i był przy nas i dla
nas, na tyle na ile umiał. Więcej nie można wymagać. W każdym razie
my wspominamy i jego i nasze dzieciństwo wspaniale, bez tej goryczy
z jaką srebrnarybka pisze o swoim ojcu. Mnie opisane sytuacje raczej
rozbawiły, bynajmniej nie odebrałam ich jako lekceważenia. Dorosłe,
czy podrosłe dzieci nader często mają tendencję do łatwego osądzania
swoich rodziców, i w cieniu ich rodzicielstwa do odmawiania im
człowieczeństwa, z wszystkim wpisanymi w nie potknięciami.

[srebrnarybka]

wiem, że ten post wzbudzi w Tobie sprzeciw, a może wywoła też wybuch
złości i będzie on zupełnie racjonalny. Ale to, co chcę napisać,
wydaje mi się tak ważne, że jednak się zdecyduję. Najpierw odpowiedź
na ostatniego posta, potem wnioski.

Mój ojciec wiedział jak
> mam na imię, sam to imię dla mnie wybrał.

- tyle, że nie potrafił z tej wiedzy uczynić użytku.

Kochał mnie i moje rodzeństwo,

- mój ojciec, który w dniu moich 17tych urodzin rzucił mi się na
szyję z czułościami: mój skarbeczku kochany, moja 16letnia
córo (jakoś dziwnie przypomina to sprawę kupna podręcnzików) też na
swój sposób mnie kochał. Rozczulał się na mój widok, odczuwał wobec
mnie sympatię i chciał dla mnie dobrze. Nie zmienia to jednak faktu,
że nie widział we mnie indywidualnego CZŁOWIEKA, tylko
abstrakcyjnego aniołka, nie dążył do tego, by poznać moją OSOBOWOŚĆ,
wskutek tego często strzelał różne gafy, gdyż mnie kompletnie nie
rozumiał i nie miał pojęcia, czym może mnie urazić, co wywoływano
moje wybuchy złości, i że ja cierpiałam z tego powodu.

i był przy nas i dla
> nas, na tyle na ile umiał.

wybacz, ale niespecjalnie umiał.

Więcej nie można wymagać.

Jak to więcej? Przecież ojciec, który nie kojarzy imienia córki i
nie wie, w której jest ona klasie, w ogóle jej nie zna, więc to nie
jest WIĘCEJ, ale głęboko PONIŻEJ jakichkolwiek standardów
rodzicielstwa. Poza tym nie używajmy słowa "wymagać". Jeśli ojciec
interesuje się córką tylko dlatego, że ona, czy ktoś inny
tego "wymaga", to o czym mówimy? To chyba normalne, że ojciec
interesuje się życiem osoby, którą kocha i nie potrzeba mu stawiać
żadnych "wymagań".

Dorosłe,
> czy podrosłe dzieci nader często mają tendencję do łatwego
osądzania
> swoich rodziców, i w cieniu ich rodzicielstwa do odmawiania im
> człowieczeństwa, z wszystkim wpisanymi w nie potknięciami.

- to, o czym piszesz, to nie "potknięcie", to upadek w przepaść.
Owszem, rodzice mają prawo do błędów, jak każdy człowiek, ale jednak
błędy rodziców mają dla dzieci ogromne skutki. Dzieci łatwiej jest
przy pomocy "potknięcia" wykrzywić.

Ale, to, jakie miałaś dzieciństwo, nie miałoby wielkiego znaczenie,
gdyby nie fakt, że doświadczenia własnego dzieciństwa stanowią dla
Ciebie punkt wyjścia dla relacji z córką. Swoje dziecinstwo i
relacje z ojcem uważasz za prawidłowe i jest to dla Ciebie pewnien
wzorzec. Przyjrzyjmy się więc, jakie wnioski wyciągnęłaś ze swoich
doświadczeń.

1. Zachowanie Twojego ojca było prawidłowe i dla szczęścia dziecka
nie jest konieczne, żeby rodzic interesował się takimi drobiazgami,
jak imię dziecka, albo, do ktorej klasy chodzi.

2. Uznajesz, że nie powodu krytykować swojego ojca, a moja krytyka
podobnego postępowania jest nieuzasadnioną fanaberią dorosłego
dziecka.

3. Swoje wybuchy z dzieciństwa, których przyczyny nie rozumiesz lub
nie chcesz zwerbalizować, uznajesz za swoją wadę, immanentną cechę
charakteru, którą można utemprerować tylko poprzez wykazanie, że to
się nie opłaca, a nie przez usunięcie przyczyn, bo takich przyczyn
nie ma.

Wybacz, ale moim zdaniem całe założenie jest błędne. Jeśli Twój
ojciec poświęcał Ci tak mało uwagi, jak piszesz (podałaś tylko 2
przykłady, porażające, ale rozumiem, że musiało być ich więcej), to
wybuchy złości z Twojej strony były jak najbardziej racjonaln.
Wołałaś o uwagę swojego ojca i miałaś do tego święte prawo. Jeśli
nie zrozumiałaś tego, a jedynie dałaś sobie wmówić, że Twój ojciec
byl wspaniałym ojcem i nie masz powodu mieć do niego żalu, a to
tylko Ty masz w sobie -askudną cechę charakteru, którą należy
zniszczyć, to trudno się dziwić, że podobne diagnozy przenosisz na
swoje relacje z córką. Z pewnością poświęcasz jej więcej uwagi, niż
Twój ojciec Tobie, bo mniej już nie można, więc nie zdajesz sobie
sprawy, że zbyt mało ją rozumiesz. Ponieważ znasz jej imię i wiesz,
do której grupy w przedszkolu chodzi, nie widzisz już potrzeby, by
interesować się, jak ona chce mieć ułożony kocyk, jaką ksiażeczkę
czytać jej na dobranoc (tu rytuały są bardzo ważne) czy gdzie leży
przytulanka, by jej nie przysiąść. Oczywiście, że dla dorosłego
człowieka takie rzeczy to bzdety, ale nie dla 4atki, dla której
przytulanki, książeczki i rytuał zasypiania są całym jej światem.
Zatem każde naruszenie tego świata wywołuje lęk i protest. Podobnie
oczywiście ten kochany pomocnik i setki innych rzeczy. Spróbuj
postarać się zrozumieć, czym żyje Twoja córka, co myśli, jakie ma
zwyczaje, powiedzonka, która książeczka jest jej najbardziej
ulubiona, która przytulanka, etc. Staraj sie zrozumieć Twoje dziecko.
Piszesz, że chcesz je uchronić przed cięgami, jakie sama dostałaś za
wybuchy. Wierzę. Ale ja proponuję program maksimum: spróbuj
ograniczyć jej cierpienie, które te wybuchy powoduje. wtedy i cięgi
też będą mniejsze.
I rada praktyczna - dla dobrego ustalenia punktu wyjścia kup sobie
książkę "Toksyczni rodzice" i przemyśl swoje relacje z ojcem. Może
Ci to bardzo pomóc w ustawieniu relacji z córką.
Wiem, że jesteś na mnie coraz bardziej wściekła. Może uznałaś, że
obrażam Ciebie i Twojego ojca - nie mam takich intencji. Piszę, jak
to widzę. Może jednak moje przemyślenia na coś Ci się przydadzą?
Pozdrawiam Ciebie i Twoją córkę

[mama_biedronki]

Srebrnarybko, no będzie szczerze do bólu, bo już mnie jałowość
naszej dyskusji poraża. Na wstępie, Twój post mnie po pierwsze
znudził (wszystkie Twoje posty są przedługaśne w stosunku do
wartości merytorycznej), po drugie rozbawił (tak się zastanawiałam
czy Ty nie jesteś wyznawczynią "Toksycznych rodziców" a tu proszę,
nawet mi polecasz lekturę). Sprzeciw, urazę, wściekłość czy
cokolwiek tam jeszcze mi imputujesz może we mnie wywołać tylko ktoś
o kogo dbam.
Nie wiem czy po prostu inny mamy sposob myślenia czy świadomie
przekręcasz wszystko co piszę, ale nawet nie bardzo chce mi się
komentować Twoją odpowiedź i wnioski. Zresztą nie wiedziałabym
jakich słów użyć żebyś ich nie zrozumiała zbyt dosłownie albo zbyt
przenośnie dla odmiany (vide nieszczęne "wymagać" użyte przeze mnie
w zwrocie retorycznym). Uznajmy więc na potrzebę zakończenia tej
dyskusji, że mój ojciec był toksycznym popaprańcem i że ja mam
skrzywioną psychikę tym daremnym wieloletnim wołaniem... o co tam? a
tak, o uwagę mojego ojca, i że mojej córki nie zdołasz ocalić, ot
kolejny wiatrak na Twej drodze. A ja zastosuję technikę wyparcia.

[scher]

mama_biedronki napisała:
CytatUznajmy więc na potrzebę zakończenia tej dyskusji, że mój ojciec był toksycznym popaprańcem i że ja mam skrzywioną psychikę tym daremnym wieloletnim wołaniem... o co tam? a tak, o uwagę mojego ojca, i że mojej córki nie zdołasz ocalić, ot kolejny wiatrak na Twej drodze. A ja zastosuję technikę wyparcia.
Masz rację. Internetowych pseudopsychologów ci u nas dostatek

[mama_biedronki]

Spoko, teraz wypieram, potem będzie negacja, a potem oczyszczające
łzy i oświecenie. Porzucam lotkami w zdjęcie mego papy,i odtąd z
córką będziemy żyły długo i szczęśliwie

[srebrnarybka]

Ważniejsze, byś zastanowiła się, co robić, by nie powtarzać jego
błędów wobec córki. Tylko najpierw musisz sobie uświadomić, na czym
te błędy polegały.

[srebrnarybka]

1. Nie ja tę dyskusję rozpoczęłam, ale Ty, prosząc o radę. Tylko
Dosia i ja udzieliłyśmy Ci jakichś konkretnych rad, radząc próbować
ZROZUMIEĆ Twoje dziecko. To, czy te rady weźmiesz pod uwagę, czy
zlekceważysz, Twoja sprawa.
2. Nie widzę nic śmiesznego w fakcie, że cenię książkę "Toksyczni
rodzice", to bardzo dobra książka, która bardzo mi pomogła w życiu.
3. Z Twoich postów wynika, że winę za zło w relacjach rodzice0-
dzieci ponoszą zawsze dzieci, diablątka, które nie wiadomo, czego
chcą, a nigdy rodzice, bo nawet Twój ojciec, który wyraźnie Cię
olewał, był wspaniały. Ja mam inne obserwacje: znacznie rzadziej
spotyka się rodziców, którym ich dzieci wypaczyłyby psychikę, niż
dzieci, którym psychikę wypaczyli rodzice. Dlatego ta książka jest
niezwykle potrzebna.
3. Technikę wyparcia stosujesz, to oczywiste. Będę jeszcze bardziej
brutalna: podświadomie wolisz obsinić siebie za wybuchy złości,
które miałaś w dziecinstwie i uznać je za nieracjonalną fanaberię,
niż przyznąć się przed sobą, że Twoj ojciec totalnie Cię olewał i
nic go nie obchdziła Twoja OSOBA, bo inaczej nie można określić
postępowania, które sama opisałać. I jeszcze gorzej, że taki obraz
swojej osoby projektujesz na córkę, przypisując jej podobne rzekomo
nieracjonalne zachowania.
Twoje dziecko, Twoja sprawa.
Pozdrawiam Ciebie i córkę

[srebrnarybka]

Oczywiście miało być "obwinić" a nie obsinić.
Domyślam się, że nawet, jeśli się ze mną zgodzisz, nie przyznasz się
do tego an forum. Ale nie po to przecież piszę.
Pozdrawiam Ciebie i córkę

[srebrnarybka]

Rozsądnych rad udzialał(a? nie znam płci) także morekac, ale
ponieważ one były mnie więcej w tej samej poetyce, co Dosi i moje,
dlatego zapomniałam wspomieć. Ale się to morekac należy.

[mama_biedronki]

Chciałam już sobie, srebrnarybko, darować dalsze z Tobą pisanie ale
przeczytałam raz jeszcze ostatniego posta i nieco mnie zatkało, tu
cytat:
Tylko
> Dosia i ja udzieliłyśmy Ci jakichś konkretnych rad, radząc
próbować
> ZROZUMIEĆ Twoje dziecko. To, czy te rady weźmiesz pod uwagę, czy
> zlekceważysz, Twoja sprawa.

Otóż nie. Nie tylko Ty i Dosia (którą się niemiłosiernie podpierasz,
a w której mimo różnicy zdań nie dostrzegam tego fanatyzmu co w
Tobie) udzieliłyście mi rad. Oprocz Was jeszcze naście, dziesiąt
mam, może bardziej skrótowo i do rzeczy.

[agata055]

Witam Panie Powiem tak - nigdy na forum nie piszę, o nic się nie
radzę ale czytam bo lubię i szlag mnie trafia Otóż tak mam dwoje
dzieci i muszę przyznać, że trafiły mi wyjątkowo grzeczne ( i nie
mówcie, żebym to rozwijała ,są grzeczne i już ), ale moja siostra
już nie miała tego szczęscia, otóż posiada ona w sumie dwóch
aniołków ( dosłownie) i jednego mega rozdzirka (dokładnie tak) a
wiem co piszę gdyż w każde wakacje ja przez miesiąc zajmuję sie całą
piątką a przez drugi miesiąc siostra ( i tylko to mnie trzyma przy
życiu bo inaczej tą najbardziej rozwrzeszczana bym sprzedała ( to
był żart, żebyście nie chcieli mnie przez satelitę namierzać i
policję nasłać. Przejdę więc do sprawy. Mała Amelka ( bo tak ma na
imię sprawzyni zamiesznia) potrafi wściec się na wszystko bez
względu jak się człowiek do niej zwróci,czy da marchewkę do zupy czy
nie ona wrzeszczy bo chyba lubi( tak jak córka mamy biedronki )
Śmieszy mnie więc jak piszecie ,że a to płaczę bo nazwana została
małym pomocnikiem czy kobietką. Moje dzieci nazywane są różnie w
róznych sytuacjach i jakoś nie rzucają się na ziemię. Czasem jestem
tak wyrodna , że przerywam im zabawe, żeby je ucałować, a one ....
nie wściekają się i nie mówcie mi ,że w normalnym domu matka ma
za każdym razem ważyć słowo czy odpowiednie będzie mały pomocnik
czy :dziękuję, że mi pomogłaś. Nie da się. Załóżmy jednak, że mama
da radę, tak będzie dobierać słowa, że uda jej się księżniczki nie
urazić i tu przyjeżdża prababcia z tekstem ( było tak u mnie
wczoraj) "o jaka bruda buzia" ( byłyśmy na jagodach , moje
najmłodsze (3 lata tak samo jak i Amela rozbawione pobiegło do
lustra) natomiast Amelka wrzeszczeć zaczęla "wcale nie , nie
brudna !!!" tupiąc przy tym ochoczo.
Narazie tyle bo się budzą muszę śniadanie robić

[srebrnarybka]

Matka nie musi ważyć słów, zwracając się do dziecka. Wystarczy, że
będzie sie zwracała do dziekcka NORMALNIE, bez tych udziwnień typ
kochany pomocnik czy kobietka. Czy do męża, jeśli Ci pomoże, mówisz:
keteś kochanym pomocnikiem, czy po prostu dziękujez za pomoc?
Wystarczy tak samo zwracać się do dziecka.
Do mamy biedronki: tych kilkunastu konkretnych rad innych matek nie
widzę.

[agata055]

Czy do męża, jeśli Ci pomoże, mówisz:
> keteś kochanym pomocnikiem, czy po prostu dziękujez za pomoc

Ba, mówię nawet "mój kochny majstrze" a On w dowód wdzięczności
całuje mnie w czoło I dla mnie to jest normalne, jak pewnie dla
większości NORMALNYCH matek. Wybacz, ale ja postrzegam cię jako
sfrustrowaną, zgorzkniałą kobietę, której nie do końca w życiu
wyszło... moim zdaniem nie masz pojęcia o czym piszesz.

no ,ale do rzeczy. Mam teraz chwilkę bo cała gromada właśnie bajkę
ogląda (Boże, dzięki Ci za to )zarys Amelki jużWam przedstawiłam,
może dodam jeszcze, że kiedy już ta prababcia wyskoczyła z tą brudną
buzią a mała wrzeszczała,to owa prababcia spojrzała na mnie z miną ;
Co ja takiego powiedziałam????A mnie było jej wtedy szkoda jak
nikogo na świecie.... No bo co takiego powiedziała.Chciała się
wściec i tyle
Wierze Wam drogie mamy, że jest ciężko z takim dzieckiem. Wierze bo
wiem bo widzę często zaczerwienione oczy mojej siostry, która często
stara się nadrabiać żartując, że taki diabełek jej się trafił Ale
a propo watku bezsilności wiem, że jest czasem bezsilna!
Trzymajcie się, one z tego wyrosną za rok będzie lepiej!!!!Musi
być bo ja wariuje na samą myśl, że za rok to samo

[agata055]

Jeszcze jedno Wasze porównania jak np. zerwany nie ten kwiatek z
kupioną nie tą sukienką jest po prostu śmieszny Nie oszukujmy
się, a mała miała taki zamiar, że zrobi jazdę , to i zrobiała. Jak
znam życie to ona już wrzeszczała , jak kwiatek "się rwał" i go
jeszcze nie widziała. Mam rację? sądząc po zachowaniu mojej
siostrzenicy sądzę, że tak.

Ps. Rano była jadka bo pada, a ona nie chciała, żeby padało
Reszta też nie chciała, a jednak nie wiła się w złóości bo pogoda
się popsuła.

Dobrze, że nigdy się na forum nie radziłam.... Tu co najwyżej można
być oplutym.... a nie pocieszonym.A przyszło Wam do głowy "mądre
doradczynie", że te mamy po prostu chciały się wyżalić bo już po
prostu nnie miały sił, a muszą je mieć.

Musiałam to napisać bo już ze spokojem nie mogłam tego dłużej czytać.
Pozdrawiam wszystkie NORMALNE MAMY!

[morekac]

Powiedz jej, że nie odpowiadasz za pogodę i niech ma pretensje do
osób odpowiedzialnych za pogodę.

[agata055]

> Powiedz jej, że nie odpowiadasz za pogodę i niech ma pretensje do
> osób odpowiedzialnych za pogodę.

A uważasz, że ją wtedy przepraszałam? Oczywiście, że tak jej
powiedziałam, ale to nie było to co Ona chciała usłyszeć

Ps. Na pewno srebrna rybka by wiedziała co Amela chce usłyszeć

[morekac]

nawet mi przez myśl nie przeszło... trzeba mieć trochę dystansu do
takich wrzaskli i sporo cierpliwości... inaczej człowiek
oszaleje... A najlepiej być częściowo głuchym.

[srebrnarybka]

Mnie nie szkoda prababci. Mnie szkoda Amelki, z ktorej prababcia
publicznie się wyśmiewała. Jak można wyśmiewać się z dziecka, że
urbudzio sobie buzię przy zbieraniu jagód? Przecież dziecko tmeu nie
winne i należy w takiej sytuacji albo umyś buzię, albo, jeśli na
polanie leśnej to akurat niemożliwe, to nie zauważać, bo nic to
przecież wielkiego. Ale wyśmiewać? Amelka zachowała się zupełnie
normalnie, a reszta dzieci jest święta, albo dobrze wytresowana, że
na takie rzeczy pozwala. Jeżeli Amelka jest w ten sposób wyśmiewana
przez rodzinę, i nikt nie widzi problemu, to nie dziwię się, że jest
takim zdzirkiem.

[agata055]

Amelka zachowała się zupełnie
> normalnie, a reszta dzieci jest święta, albo dobrze wytresowana,
że
> na takie rzeczy pozwala.

O Boże!!!!!!!!!!! No i wdałam się w tą bezsensowną dyskusję z Tobą.
Ja nie dam się zapędzić w kozi róg tak jak próbujesz z innymi
rozmówczyniami. BABCIA ZACHOWAŁA SIĘ NORMALNIE I KAŻA NORMALNA MAMA
NIE BĘDZIE SIĘ TU DOSZUKIWAŁA JAKIŚ GŁĘBSZYCH INTENCJI!!!!.


Co do tresuty dzieci...hmmm.... to chyba Ty jesteś tego świetnym
przykładem...Czy Ty masz dzieci? tak pytam czysto teoretycznie ale
jeśli tak i tak się do nich zwracasz jak NAM NORMALNYM MATKOM
radzisz to z przykrością muszę stwierdić ,że Twoje dzieci, kiedy
wypłyną na tzw. głęboką wodę będą miały bardzo ciężko......
Współczuję....

[agata055]

> Mnie nie szkoda prababci. Mnie szkoda Amelki, z ktorej prababcia
> publicznie się wyśmiewała. Jak można wyśmiewać się z dziecka, że
> urbudzio sobie buzię przy zbieraniu jagód? Przecież dziecko tmeu
nie
> winne i należy w takiej sytuacji albo umyś buzię, albo, jeśli na
> polanie leśnej to akurat niemożliwe, to nie zauważać, bo nic to
> przecież wielkiego. Ale wyśmiewać? Amelka zachowała się zupełnie
> normalnie, a reszta dzieci jest święta, albo dobrze wytresowana,
że
> na takie rzeczy pozwala.

Jeszcze jedno pani srebrnarybko bo bardz mnie wkurzyły Twoje słowa,
że tresuje dzieci.Podam taki przykład z niedzieli.
Jesteśmy w kawiarni,jemy lody, ja jak zawsze mega wypasione z dużą
ilością bitej śmietany i owoców No i jak zwykle przy tym wzorcowo
upaprana na co mój mąż stwierdza: "Aleś się wypaprała" I co
wtedy? Według twojej teorii powinnam dać mu w twarz i wyjść tak? Bo
się wyśmiewał?A ja nie.... a wiesz czemu tak nie zareagowałam ? Bo
trzeba mieć dystans do siebie, umieć się z siebie śmiać. Wyciągnęłam
więc lusterko i wytarłam twarz (chusteczkami oczywiście). I tego
właśnie nauczyli mnie moi rodzice, dlatego mężowi łatwiej ze mną
wytrzymać, nie jestem ciągle obrażoną księżniczką. Tego uczę swoich
dzieci i dzieci siostry, żeby w przyszłości Amela nie wymierzyła
srogiego policzka mężowi.....

[morekac]

Cały czas twierdzę, że są rozdarte dzieci. Częto są rozdarte po nas,
rodzicach (geny, proszę państwa...). Też żeśmy takie były... Łamanie
tych dzieci nic nie da, one mają taką naturę. Trzeba nauczyć je
bardziej odpowiednich zachowań. Też mam 2 różne córki - i ta
mniejsza jest rozdarta i fumiasta od lat. Jako niemowlę była
bezproblemowa, w przeciwieństwie do starszej siostry.
Najbardziej pomogło mi uświadomienie sobie, że ona jest w tym
bardzo, ale to bardzo podobna do mnie oraz przeanalizowanie
sytuacji, kiedy ja robię się zła i wybucham. I że jeśli nie postaram
się jej zrozumieć i jej pomóc, cały czas będzie krzyczała. Być moze
przy innym postępowaniu na samym początku wrzasków, sytuacja
wyjściowa byłaby nieco inna - ale po prostu mam do czynienia z typem
bardzo ekspresyjnie wyrażającym swoje emocje - to jest jej natura i
tego nie zmienię, bo nie jest to w mojej mocy. Więc przekuwam jej
wrzaski na rozmowy.

[agata055]

> Cały czas twierdzę, że są rozdarte dzieci. Częto są rozdarte po
nas,
> rodzicach (geny, proszę państwa...). Też żeśmy takie były...
Łamanie
> tych dzieci nic nie da, one mają taką naturę. Trzeba nauczyć je
> bardziej odpowiednich zachowań.

Bardzo dobry post. Zauważ więc, że tu nikt nie chce łamać swoich
dzieci, dziewczyny pisza, że takie po prostu są i tyle, więc po co
tyle tych złościwości od srebrnejrybki, która twierdzi, że to zawsze
wina popapranej matki?

[morekac]

W moim odczuciu srebrnarybka twierdzi, że mama ma nierozpracowane
urazy z dzieciństwa. Li i jedynie.

[agata055]

> W moim odczuciu srebrnarybka twierdzi, że mama ma nierozpracowane
> urazy z dzieciństwa. Li i jedynie.

Czyja mama i jakie urazy? moja siostra? Miałyśmy jak najbardziej
udane dzieciństwo

[morekac]

Mama wrzaskli... Ta mama, której tata kupił podręczniki nie do tej
klasy...

[morekac]

Ups, za szybko się wysłało.
Mama wrzaskli... Ta mama, której tata kupił podręczniki nie do tej
> klasy...
Co oczywiście może być prawdą, albo może byc twierdzeniem fałszywym.
Natomiast jeśli mama czasami wpada w złość bez racjonalnego powodu
(sama to któraś z mam napisała, ale wątek jest już za długi, by
stwierdzić która), to może powinna usiąść i też się zastanowic,
dlaczego się wścieka "bez powodu". Bo może powód jest - tylko
całkiem inny niż nominalna przyczyna wścieknięcia.
Przede wszystkim cierpliwości. Ten typ tak ma - bicie i wrzaski nic
nie pomagają, osobnik robi się jeszcze bardziej uparty, krnąbrny i
wrzaskliwy.
Zatyczki w uszy w razie wrzasku/odstawienie do wyzłaszczalni, jasny
komunikat, że nie będę z tobą rozmawiać, dopóki cię nie mogę
zrozumieć i rozmowa. Z poszanowaniem godności obu stron. To pomaga -
znam przynajmniej jeden taki przypadek - mój własny. A też zawsze
był problem np., że tego nie włożę, do przedszkola pójdę w
spódniczce (letniej! - było 20C mrozu), nie będę jadła, mój pluszak
został przygniecony (osobiście udzieliłam pierwszej pomocy
przedlekarskiej...), ona ma koszulkę nocną a ja tylko pidżamę
uuuuu.....

[mama_biedronki]

Morekac, chciałabym tu coś wyjaśnić. Gdybym stosowała takie
czepianie się słówek (patrz dyskusja o etykietowaniu) to bym
powiedziała teraz że moja córka nie jest żadną wrzasklą Jeżeli
chodzi o "łamanie" to ZAUWAŻ, proszę, Ty i wszystkie inne
czytelniczki, że użyłam tego zwrotu w cudzysłowiu. Agata, nie bawiąc
się tu w żadną domorosłą psychoanalizę, chyba najtrafniej odebrała
intencje z jakimi pisałam pierwszy post.
Jeżeli chodzi o mojego biednego ojca, którego nieopatrznie naraziłam
na boksowanie na forum to naprawdę był fajnym, kochającym i
odpowiedzialnym ojcem. Takim co wysłucha, doradzi kiedy trzeba,
pozwoli się wyzłościć i pobuntować. Oprócz tego, że go kochałam,
również go lubiłam. W dużym stopniu i za to jaki był momentami
nieporadny i roztargniony. Wyciągając na podstawie tego że nie
pamiętał w danej chwili do której klasy chodzę wniosek, że mnie nie
znał, uznajecie, że stopień zaawansowania w edukacji szkolnej był
tym co mnie definiowało. Przecież to bzdura. A jeśli chodzi o sprawę
imienia, wyobraź sobie taką proszę sytuację: Na codzień znasz jakąś
Annę. Mówisz do niej Anno, myślisz o niej Anna to, Anna tamto, i
nagle ktoś znienacka pyta Cię o Andzię, akurat kiedy bujasz myślami
gdzie indziej. Pierwsza reakcja? Andzia? nie znam takiej.

[morekac]

A tego łamania, to użyła mama.biedronki. W 1. poście.

"Dodam jeszcze że dobrze ją rozumiem bo charakterek ma po mnie i
dlatego tym bardziej chciałabym ją "złamać" zanim zabrnie za daleko.
Moi rodzice nie za bardzo sobie ze mną poradzili i w sumie sama
musiałam dojść do tego, że nie opłaca się wylewać kompotu z wiśni na
biały obrus tylko po to żeby udowodnić światu że nikt nie jest w
stanie mnie przed tym powstrzymać."

[agata055]

> A tego łamania, to użyła mama.biedronki. W 1. poście.
>
Owszem, sprawdziłam Ale czy tak naprawdę w całym tego słowa
znaczeniu? Później po prostu wyjaśnia, że chciałaby aby jej córce
lepiej się żyło Żeby nie była taka nerwowa. Ja też bym sobie tego
życzyła dla swojej siostrzenicy

[ana119]

jesli nie zrozumie dlaczego wrzeszczała ona sama i teraz jej dziecko
nie poprawią jakości życia. AMEN!

[d.o.s.i.a]

Alez dla niej to, najwidoczniej, zwyczajnie NIE WAZNE. Ona w to nie
wierzy. Ataki zlosci biora sie z powietrza, sa wrodzone, genetycznie
przekazane. Ona nigdy sobie nie zada pytania DLACZEGO, bo jest
przekonana o swojej nieomylnosci. Przeciez ona w niczym winna nie
jest.

Byc moze corka zwyczajnie bierze z niej przyklad (co jest calkiem
naturalne przeciez, bo rodzice zawsze przenosza na dzieci swe
zachowania). Ale NIEEEEEE. Przeciez te ataki sa zupelnie
NIERACJONALNE....

[morekac]

Od lat toczy się dyskusja, ile dziedziczymy społecznie (na zasadzie
przykladu), a ile w genach. W każdym razie nie oczekiwałabym cudu,
że z impulsywnych rodziców urodzi się totalnie spokojne dziecko...
Za wygodnie by było.

[morekac]

Na iluż to rozhisteryzowanych
uparciuchach wypróbowałyście wasze recepty wychowawcze?

I znowu etykietujesz swoje dziecko. Nie masz w domu
rozhisteryzowanego uparciucha, diabełka czy też aniołka - tylko
dziecko, którego zapewne nie jesteś w stanie zrozumieć. Nawet jeśli
zastosujesz 'prawidłowe' metody, nie spodziewaj się od razu efektów.
Każdy z nas jest inny, ma inny temperament (o zgrozo, dziedziczony
podobno po rodzicach...) - i z dziecka żywego czy wybuchowego raczej
nie wyhodujesz dziecka spokojnego i zgodnego w każdej sytuacji. Co
nie znaczy, że zasadniczo nie będzie zachowywać się przyzwoicie.
Wczucie się w odmienny punkt widzenia - punkt widzenia dziecka -
może pomóc, a nie zaszkodzić.
Skupcie się na sukcesach: wrzeszczała tylko 3 minuty? Super.
Przyszła i powiedziała, że komar ugryzł? Może to jakiś sposób
wyjścia z twarzą... inaczej musiałaby przyznać, że zachowuje się
strasznie...

[mama_biedronki]

> Na iluż to rozhisteryzowanych
> uparciuchach wypróbowałyście wasze recepty wychowawcze?

Mea culpa Już rozwijam zastosowany skrót myślowy: na iluż to
normalnych, racjonalnie reagujących dzieciach, w sytuacjach kiedy
zachowywały się histerycznie i wykazywały uporem wypróbowałyście...
etc. I żeby już skończyć definitywnie kwestię etykietowania: kiedy
zacznę wątek na forum pt. sukcesy mojego dziecka, to będę pisać
aniołek, grzeczna, mądra bla bla bla. Tu i teraz rozmawiamy o
sytuacjach w których moje dziecko zachowuje się histerycznie i z
uporem.

[d.o.s.i.a]

> pierwsze co mi się rzuciło w oczy to to, że obie z dosią
zarzucacie lenie upór i nieumiejętność dopuszczenia odmiennych p-
któw widzenia, a popełniacie dokładnie to samo. Trochę to trąci
zadufaniem.


Memo biedronki. Pozwol, ze wyjasnie Ci po raz kolejny, cos co juz
pisalam wiele razy.

Zarowno Lena, jak i Ty uskarzacie sie na swoje dzieci, ktore
zachowuja sie "nieracjonalnie". Pytacie jak poskromic takie diabelki.

Zapytane o szczegoly, czy mozecie nakreslic sytuacje, dlaczego
myslicie, ze Wasze dzieci zachowuja sie nieracjonalnie i sa
rozwrzeszczne tj. KIEDY zachowuja sie tak jak opisujecie, Wy
podajecie konkretne przyklady. I oto Z TYCH PRZYKLADOW wynika, ze
jednak dzieci zachowuja sie w pelni RACJONALNIE, bo we wszystkich
tych sytuacjach ISTNIAL powod (mniej lub bardziej obiektywny, czy
skonkretyzowany) dla ktorego zachowaly sie histerycznie.

Staralysmy sie ze srebrna rybka wytlumaczyc te konkretne sytuacje.
Przypadek sprawil, ze obie mozemy sie w nie wczuc, bo
doswiadczalysmy podobnych w dziecinstwie. Jak najlepiej to
potrafilysmy, przekazalysmy Wam nasz punkt widzenia. My sie nie
wypowiadamy z pozycji guru, bo wiemy lepiej. Raczej z perspektywy
dziecka.

I czesc sugestii przyjelyscie (chociaz wciaz, wbrew temu co my
postulowalysmy operujesz w kolko pejoratywnymi okresleniami takimi
jak rozhisteryzowany uparciuch itp. i prawdopodobnie wbrew wszelkim
argumentom bedziesz to robic dalej).

Natomiast ni z tego ni z owego zarzucasz nam zadufanie, bo wyciagamy
wnioski na podstawie tych paru przykladow ktore podalyscie, mowiac,
ze przeciez nie traktujecie corek poblazliwie caly czas, a my to
jakoby sugerujemy. Ale przeciez my caly czas piszemy o tych
konkretnych sytuacjach. W TYCH SYTUACJACH wytlumaczenie jest takie a
nie inne.

Czy masz problem z dzieckiem takze w innych sytuacjach? W ktorych
rzeczywiscie jego zachowanie jest NIERACJONALNE? Jesli tak to prosze
podaj przyklad takiej sytuacji. Na razie Ty i Lena podalyscie TYLKO
I WYLACZNIE sytuacje, ktore dalo sie wytlumaczyc racjonalnie. Wiec
nie zarzucaj nam, ze wyciagamy zbyt daleko idace wnioski.

Tam gdzie jest reakcja, tam zawsze jest poprzedzajaca ja akcja.
Kazde najdrobniejsze zachowanie zawsze wynika z CZEGOS. Nie ma
czegos takiego jak zachowanie nieracjonalne, zawieszone w prozni i
niezwiazane z terazniejszoscia, czy przeszloscia. Gwarantuje Ci, ze
kazda, najmniejsza reakcja Twojego dziecka daje sie czyms
wytlumaczyc, czyms cos zdarzylo sie przed sekunda, wczoraj, a moze
nawet miesiac, czy lata temu. I dziecko nie jest "diabelkiem" SAMO Z
SIEBIE, bez wzgledu na to jak bardzo sama chcesz w to wierzyc.

Nie bedzie Ci tez latwiej dopoki nie przyjmiesz do wiadomosci, ze
wszyscy ludzie, takze dzieci maja prawo do wkurzenia, do przesadnej
reakcji na cos, na zrobienie "widel z igly". Tak sobie homo sapiens
radzi z emocjami. Nie zmienisz tego. Sama tez nigdy nie bedziesz
idealna i zdarzy Ci sie palnac cos przy dziecku, dokladnie tak jak
czasem wkurzysz doroslego. I TO JEST NORMALNE.

I jeszcze jedno. Tak jak woda drazy skale, negatywne emocje potrafia
sie kumulowac. Dziecko nie musi wybuchac przy kazdej okazji - ono
moze kumulowac zal, kiedy pewnego dnia emocje puszczaja i potok zalu
wylewa sie. Zazwyczaj nastepuje to wtedy gwaltownie i nieadekwatnie
do sytuacji. Nie zawsze jest tak, ze reakcja nastepuje na "wlasciwa"
akcje. Czasami nawet nie zdajemy sobie dlaczego zareagowalismy na
cos tak emocjonalnie, skoro obiektywnie rzecz ujmujac sytuacja tego
nie "wymagala". Tak skonstruowany jest czlowiek. Raz dziecko sie
zdenerwuje bardziej na cos, co innego dnia w ogole go by nie
ruszylo. I to tez trzeba zrozumiec.

Co do interakcji z Twoim ojciec, ja nie sadze, aby byly poprawne.

[morekac]

I jeszcze jedno. Tak jak woda drazy skale, negatywne emocje potrafia
> sie kumulowac.

bardziej adekwatne byłoby posłużenie się przykładem z trzęsieniami
ziemi...
www.learn-hazards.org/3.php?l=po
Co to jest trzęsienie ziemi?

Trzęsienie ziemi to wstrząsy skorupy ziemskiej spowodowane
przesuwaniem się płyt tektonicznych względem siebie w górnych
warstwach skorupy ziemskiej. Skorupa ziemska jest w nieustannym
bardzo powolnym ruchu, a trzęsienia ziemi mają miejsce wtedy, gdy
napięcie między płytami wzrośnie do odpowiednio wysokiego poziomu.

[mama_biedronki]

Tu się wtrącę z małym pytankiem. Otóż ja pytam moją córkę o wiele
rzeczy, między innymi o to jak lubi/nie lubi być nazywana i jej
odpowiedź w zależności od nastroju bywa o 180 stopni różna. Ale to
jest oczywiście racjonalne zachowanie z jej strony i ja oczywiście
powinnam jako rodzić traktujący dziecko poważnie pytać zanim się do
niej zwrócę jak mam ją w danym momencie nazwać?

[d.o.s.i.a]

> odpowiedź w zależności od nastroju bywa o 180 stopni różna. Ale to
> jest oczywiście racjonalne zachowanie z jej strony

Tak, bo wazne jest to, ze ona chce ta decyzje podjac sama. I sprawia
jej to przyjemnosc, ze ja sto razy zmieni. Ma do tego prawo, po
prostu. Taka jej dziecieca wladza. Nie walcz z tym tylko pozwol jej
zmieniac zdanie.
Nie pytaj sto razy na dzien, ale jak nagle stwierdzi, zeby ja od
dzisiaj nazywac "paczek" to tak ja nazywaj, prosze bardzo. Jak jutro
zrobi afere, ze nie jest "paczkiem" tylko "krolewna", to bez
zbednych komentarzy stwierdzic ok krolewno.

[kura17]

no dokladnie. nasz syn czasem lubi byc "janeczkiem", a czasem mowi "nie mow do
mnie janeczek, jestem jani!". i luz, czemu mam nie uszanowac jego prosby?

o jest z tych niedotykalskich raczej i czesto mowi "nie!", albo "zostaw" na
proby calowania/glaskania/tulenia. i zawsze powtarzam, ze to jest ok i tego
WTEDY nie robie. ale jak sie przyjdzie potulic, albo widze, ze ma ochote na
czulosci, to to robie, bez "wymawiania" mu, ze wczoraj zawolal "zostaw!" jak go
zaczelam glaskac

ludzie sa rozni, czasem maja na cos ochote, czasem nie.
a dzieci to ludzie, nie?

[mama_biedronki]

Ależ oczywiście, że dziecko ma prawo do zmiany zdania i ja to
powinnam sznować, podpytywać co i jak woli, ale z moją córką, a jak
rozumiem i z córką leny problem jest w tym, że przy okazji urzadzają
wściekłe awantury. Mnie drażni przede wszystkim nieopanowanie i
pieniactwo mojej córki, i rozpoczęłam ten wątek z myślą o radach jak
jej pomóc nauczyć się nad tym panować. Bo mi to zajęło wiele lat,
właściwie walczę z tym skłonnościami do teraz

[kura17]

to moze sprobuj podpowiedziec corce, JAK moze (w sposob akceptowalny) wyrazac
swoja zlosc? ja swojemu synowi pozwalam krzyknac (ale nie drzec sie, wyc i
jeczec), albo potupac nogami...

[srebrnarybka]

Jeżeli będziedz starała się lepiej zrozumieć swoją córkę i będzie
ona miała znacznie więcej okazi do wyrażenia własnego zdania, to
nauczy się negocjować i wyrażać je w sposób opanowany. A jeżeli
zdanie to rzadko jest brane pod uwagę, to zostaje jej wrzask jako
jedyna metoda nacisku na rodziców. I doświadzczenie może ją nauczyć,
że w ten sposób czasami coś osiągnie. A najlepiej stwarzać jak
najmniej okazji do wrzasku i jak najwięcej do negocjacji. Wtedy
dziecko się nauczy, że negocjacje się opłacają.

negocjacje

[kura17]

mysle, ze negocjacje to bardzo wazny i skuteczny "srodek wychowawczy".
ja sobie bardzo chwale. nasza jakosc zycia sie znacznie podniosla, od kiedy
mozemy rozsadnie negocjowac z dziecmi (do pewnego momentu sa raczej za male, tak
kolo roku zaczelismy ich uczyc sztuki negocjacji).
i wcale nie uwazam za niekonsekwencje, jesli czasem zmienie zdanie, jesli jest
to wynikiem pasujacego mi kompromisu, wynegocjowanego z dzieckiem! bo czasem
dziecko podaje rozwiazania, ktore mi do glowy nie przychodza, a sa calkiem
fajne! albo czasem zmieniam zdanie, bo dziecko podalo mi dobry powod, dla
ktorego sama chce to zrobic.

[srebrnarybka]

Zmiana decyzji w trakcie negocjacji, jeśli dziecko poda racjonalny
powód, który zostanie zaakceptowany przez rodziców, nie jest
niekonsekwencją. Niekonsekwencją jest zmienianie decyzji dotyczących
dziecka w sposób dla niego niezrozumiały albo ugięcie się przed
wymyuszeniem przez wrzask. Zwłaszcza, że przecież czasem rodzic się
ugnie, czasem nie. Nie chodzi o to, by udowodnić, że rodzic zawsze
ma rację, ale o to, by świat miał jakieś logiczne i ustalone reguły.
I w ramach tych reguł rodzice i dzieci szukają najlepszego
rozwiązania.

[kura17]

ja to wiem.
ale czesto spotyka sie na forum haslo-wytrych "tylko konsekwencja", rozumiany
tak, ze rodzic NIGDY nie moze zmienic zdania, raz powiedziane jest swiete.
a to przeciez calkiem niezyciowe jest.

jesli ja zmieniam zdanie, to zawsze tlumacze, dlaczego. mowie chocby
"przekonales mnie", albo "twoj pomysl jest lepszy".

wcale sie tego nie wstydze

[mama_biedronki]

Zostawiamy córce w miarę szerokie "pole decyzyjne", a jeśli chodzi o
wrzaski to jeszcze nigdy niczego nie wytargowała w ten sposób poza
klapsem w tyłek. O tym że najlepiej unikać zadrażnień to już i lena
wczesniej pisała, ale moja córka jest pod tym względem
nieprzewidywalna. Cos co przed sekundą było ok, nagle jest
prestekstem do furiaczenia.
Ale ja wrócę do sprawy z którą rozpoczełam ten wątek. Ubierania się.
Kilkakrotnie pozwoliłam córce rzeczywiście postapić jak chciała, nie
załozyła kurtki kiedy było zimno, nie ubrała sie lekko kiedy było
gorąco. Rezultat? Jest przeziębiona. Nie może wychodzić z domu, nie
dostaje lodów. Czy się czegoś nauczyła? Nie. Jest jeszcze za mała,
żeby dostrzec ciąg przyczynowo-skutkowy. Gdzie jest więc granica
między szanowaniem indywidualności dziecka, a nie uchronieniem go
przed błędami, za które może za drogo zapłacić?

[d.o.s.i.a]

> Ale ja wrócę do sprawy z którą rozpoczełam ten wątek. Ubierania
się.
> Kilkakrotnie pozwoliłam córce rzeczywiście postapić jak chciała,
nie
> załozyła kurtki kiedy było zimno, nie ubrała sie lekko kiedy było
> gorąco. Rezultat? Jest przeziębiona.


Przyznam, ze nie rozumiem. Czy ona zawsze chodzi bez kurtki i jest
wiecznie przeziebiona? Czy zdarzylo sie to raz i jestes w stanie
konkretnie stwierdzic, ze po tym razie sie przeziebila.

Czy jedno przeziebienie to taki dramat? No i pytanie najwazniejsze,
dlaczego tej kurtki nie zalozyla? Bylo jej zimno i szczekala zebami,
a nie zalozyla? Dlaczego? Czyzby czula, ze robiac to "straci honor"
bo przeciez "mama tyle razy mowila"? Odpowiedzi musisz szukac w
calosci sytuacji, od samego poczatku. Byc moze przez to, ze kiedys o
to zawziecie walczylas corka traktuje to teraz jako sprawe zycia lub
smierci w stylu "padne z zimna, a nie przyznam sie do bledu". Nikt
nie lubi przyznawac sie do bledu i czesto brniemy w cos, wbrew
logice i rozsadkowi, tylko po to aby pokazac, ze nasze jest na
wierzchu, nawet jezeli to kompletna glupota. To zachowanie jest tak
samo wlasciwe dzieciom, jak i doroslym. I zawsze wynika z tego, ze
ktos nas wczesniej pouczal i wiedzial lepiej od nas i probowal na
nas wymoc konkretne zachowanie. Nastepnym razem predzej ducha bysmy
wyzioneli, niz skorzystali z takiej rady. Czyz tak nie jest?

Skads sie w koncu wzielo to powiedzenie "na zlosc babci odmroze
sobie uszy".

Na Twoim miejscu kompletnie bym odpuscila. Przeczekala pare chorob.
Przy wychodzeniu na dwor, jak corka protestuje przeciwko zalozeniu
kurtki, mow po prostu "ok, jak bedzie Ci zimno to powiedz, to Ci ta
kurtke dam". Niech sprawa przycichnie.

[kura17]

i jeszcze jedna rada w sprawie "tracenia twarzy" i przyznawania sie do bledow.
dzieci czesto ucza sie przez przyklad, nasladowanie doroslych.
moze postaraj sie pokazac jej, ze zmiana zdania, przyznanie sie do bledu,
"utrata twarzy" to nic strasznego, zdarza sie kazdemu? gdy TOBIE trafi sie taka
sytuacja, przerysowuj, pokazuj, ze jest w porzadku. ja tak czasem robie - syn ma
problemy z faktem, ze czasem ma inne od nas zdanie czy opinie i ze czasem sa one
falszywe. jesli ja akurat zrobie/powiem cos, co nie jest prawda, to potem
przesadnie celebruje fakt, ze tak sie zdarzylo, przyznaje sie do winy i staram
sie pokazac, ze to nie ma zadnych skutkow. oczywiscie trzeba to robic jakos z
wyczuciem, zeby to nie bylo zbytnio sztuczne i teatralne ale odrobina
dramatyzmu czasem pomaga
nasz syn mial okres, gdy nie chcial za nic przeprosic, nawet, gdy zrobil cos
nieumyslnie. wydawalo mu sie, ze to jego wina, ze bedzie awantura itd. wiec ja
zaczelam odstawiac przedstawienie, za kazdym razem, gdy przyszlo mi kogos
przeprosic, wyglaszajac mini-pogadanki...
... i poskutkowalo! teraz janek sam "rzuca sie" przepraszac, gdy nabroi, albo
gdy zrobi cos niechcacy.

[mama_biedronki]

ależ ja nie mam żadnego problemu z "traceniem twarzy". Daję się
wynegocjowac kiedy córce na czyms bardzo zalezy nawet jesli
wcześniej ustaliłyśmy cos innego, przepraszam ją kiedy postąpię w
stosunku do niej źle, krzyknę albo urażę jej uczucia. Zawsze jej
tłumaczę, że trzeba być elastycznym, dopasowywać swoje zachowanie i
wypowiedzi do potrzeby chwili, z czym niestety mój mąż ma problem -
jak sobie zafiksuje, że coś ma być jakośtam to wścieka się na cały
świat jak musi zmienic plany. Dlatego wychowuję oboje naraz

[kura17]

ja tez nie mialam z tym wczesniej problemu, nie o to chodzi.
chodzi o TEATRALNE, przerysowane pokazanie tego dziecku!

przeciez ja tez przepraszalam, jak cos zle zrobilam, albo kogos niechcacy
urazilam. albo chcacy. syn to widzial. a jednak nadal nie chcial sam brac przykladu.

wiec z normalnego, subtelnego zachowania przeszlam do form bardziej wyrazistych
przerysowywalam kazde przeprosiny do przesady, ale bez tlumaczenia itp, tylko
same slowa "przepraszam", "nie mialam racji", "wybacz mi, prosze" byly bardzo
akcentowane, przeryswywane. i bardzo szybko zauazylam reakcje. juz tego nie
robie, a zachowanie syna sie nie cofnelo

[mama_biedronki]

Bez obrazy ale ostatnia porada jest mało praktyczna. Odczekam parę
chorób, co tam jak jej się od kataru rzuci na uszy, zapalenie płuc
rzecz nieważna... Pewnie, że jak się kogoś nieustannie poucza i wie
lepiej co jest dla niego dobre, to budzi to odruchowy i na ogół
własnie taki "do upadłego" opór, ale w końcu na rodzicach ciąży
odpowiedzialnośc za dziecko. Nie dam dziecku wyboru czy chce
przechodzić przez jezdnię za rękę ze mną czy przebiegać sama na
oślep, prawda?

[kura17]

akurat jest lato i generalnie ladna pogoda, masz szanse z miare bezbolesnie
sprobowac

i jeszcze mam jedno pytanie... piszesz, ze corka jest przeziebiona i nigdzie nie
wychodzi??? co to znaczy "przeziebiona" u Ciebie? dla mnie przeziebienie to NIE
choroba, w sumie w zyciu malo przeszkadza. a czesto nawet z chorym dzieckiem
wychodze na pole (oczywiscie zalezy od stanu, ale chyba raz zdarzyl nam sie
stan, ktory zdyskwalifikowal spacer, albo baraszkowanie w naszym ogrodku).

[mama_biedronki]

ja młodą dekuję w domu kiedy gorączkuje albo kiedy jest osłabiona a
pogoda niepewna. Teraz niby lato, ładnie pięknie, ale temperatura
skacze, ciągle wieje, łatwo się przeziębić. Dla dorosłego niewielka
sprawa, ale młoda jak jej się nos obetrze to już go potem nie daje
czyścić, spływa jej katar do gardła zaczyna się kaszel itd. Z bólem
gardła budzi się w nocy z rykiem, ryk jeszcze sprawę pogarsza... Nie
fajnie

[d.o.s.i.a]

Mamo biedronki. NIgdy nie wyeliminujesz wszystkich napadow zlosci.
Sa one nieodlaczna czescia zycia tak dziecka, jak i doroslego.
Kazdemu sie zdarza nie? Ilez kobiet szlag trafia jak PMSuja np.
prawda? Nie bedziesz miala idealnie spokojnego dziecka, zawsze i
wszedzie. Dziecka, ktorego nic nigdy nie wyprowadzi z rownowagi.

Chocby dla higieny psychicznej, rozladowania stresu na jednym polu,
czlowiek musi dac upust emocjom na drugim. Nie musza to byc rzeczy
ze soba zwiazane. Niegrzeczna uwaga sprzedawczyni w sklepie, moze
zoowocowac awantura w domu, bo maz sie spoznil. Przeciez tak jest w
zyciu. Po prostu to zaakceptuj. Dziecko w ten sposob uczy sie
kontrolowania emocji. Nie znaczy to, ze masz to zlewac i mu w tym
nie pomagac. Ale wyluzuj po prostu.

[morekac]

Sama piszesz, że z lubością oddawałaś się piniactwu i awanturom. I
nie pamiętasz zupełnie, dlczego się tak wkurzałaś?

[morekac]

Olej to obrażanie się czy nie obrażanie - to ona się obraża, a nie
ty i to jest jej problem - prawdopodobnie nie jesteś w stanie
przewidzieć, co jej nie podpasuje następnym razem... Po prostu nie
przejmuj się tym aż tak - patrz na zachowania swojego wrzaskulco-
wyjca jak na okaz przyrodniczy, w uszy włóż zatyczki i od razu
będzie ci lepiej. Odgłosy wydawane przez nią nie są proporcjonalne
do krzywdy jaka jej się dzieje... I na pewno nie oczekuj szybkich
rezultatów.

[lena.111]

Odgłosy wydawane przez nią nie są proporcjonalne
> do krzywdy jaka jej się dzieje... I na pewno nie oczekuj szybkich
> rezultatów.

Dzięki za rady. Szybkich rezultatów ? czekam już 2,5 roku, myślę, że
wystarczająco długo

[morekac]

Poprawę dostrzeżesz za kolejne 2,5...

[morekac]

Zapomniałam dodać, ze jak dobrze pójdzie...

[lena.111]

morekac napisała:

> Poprawę dostrzeżesz za kolejne 2,5...

Dzięki, od razu lepiej się poczułam

[ana119]

Morekac dobrze to zebrałaś!
rozmowa po aferze mam być zwięzła i nie ma prawa paść nawet jedno
złośliwe słowo ze strony rodzica. trzeba byc konsekwentnym a za
którymś razem zaskoczy. jeśli sami nie potrafimy dyskutować
przedstawiajac argumenty to jak dziecko ma się tego nauczyć?
moje dziecko też stosuje "błyskotliwe" riposty i trzeba na gorąco
prostować jego odzywki np. wczoraj babcia poprosiło żeby wyrzucił
coś do kosza (babci było daleko do żartów) odpowiedział "nie jestem
do tego stworzony" w pierwszej chwili wszycy parsknęli śmiechem ale
trzeba było działać

nie chwalić ogólnie tylko tylko za konkretne DOKONANIA np. dziękuję
za stacie wychlapanej wody, wytarcie kurzu, fajnie, że tak szybko
się ubrałaś itp.

[lena.111]

witam ponownie myślę, że tamat infantylności mamy już
przewałkowany więc podam kolejny przykład z zachowania mojego
dziecka: babciu, urwiesz mi kwiatka
babcia: tak,urwę ci, chodz
babcia pyta którego no i urywa jednego za chwile dziecko pyta " a
możesz urwać mi jeszcze jednego?
" tak moge, ale to już będzie ostatni ,dobrze?"
jest zgoda, więc babcia kwiatka rwie a tu nagle słyszę awanturę
"ja nie chciałam,żeby taki był, miał taką łodygę itp. ( a sama go
sobie wybrała)babcia krótko ucina " chciałaś taki, taki Ci urwałam"
i odchodzi. Uważam, że zachowanie prawidłowe, natomiast mała
wrzeszczy i tupie nogami. gdzie błąd?

[srebrnarybka]

W opisanej tu krótkiej historyjce rzeczywiście błędu nie widać,
chyba, że umknął jakiś szczegół, który dla Ciebie nie był ważny, a
dla dziecka - tak, i to jest najbardziej prawodpodobna przyczyna.
Widzę możliwość następującą: może kwiata dziecko "wybrało", ale
zasugerowane przez babcię, która z jakichś powodów uznała, że ten
kwiatek będzie lepszy i dziecku zsugerowała, by go wybrało. Wiele
razy zostałam w taki sposób wpuszczona w maliny przez rodziców,
pamiętam sytuacje ze starszego wieku, więc już nie reagowałam
wrzaskiem, ale z pewnością musieli tak działaś i wtedy, gdy byłam
młodsza. Bo oni zawsze lepiej wiedzieli, co jest dla mnie lepsze.
Druga kwestia: nie wykluczam, że dziecko jest przyzwyczajone, że tak
często lekceważy się jego wybory i prośby typu urwij mi kwiatka, ale
koniecznie tego, i urywa inny, że już z automatu zaczyna wrzeszczeć.
Trzecie możliwość: wybierając źle widziło kwiatka, źle oceniło jego
wygląd i nie wybrało tego, co chciało rzeczywiście. Oczywiście
odejście babci i zlekceważenie wybuchu jest prawidłowe, bo dziecko
poniosło konsekwencje wyboru i na drugi raz lepiej się zastanowi.
Natomiast dorosłym radzę lepiej analizować tego rodzaju prośby
dziecka. Dla nas nie jest ważne np., z jakiego kubka pijemy, dla
dziecka ogromnie. Więc starać się te preferencje szanować. Jest
większa szansa, że dziecko, które czuje, że jego gusty są szanowane,
nie wybuchnie wtedy, gdy coś pójdzie nie po jego myśli.

[lena.111]

Widzę możliwość następującą: może kwiata dziecko "wybrało", ale
> zasugerowane przez babcię, która z jakichś powodów uznała, że ten
> kwiatek będzie lepszy i dziecku zsugerowała, by go wybrało.

otóz nie, poszły do ogródka, w którym dziecko mogło sobie zażyczyć
każdego ( babci było więc wszystko jedno a więc nie sugerowała
wnuczce nic) Ma babcia również kwiaty koło domu i jasno określiła (
już na początku wakacji), że takowych zrywać nie wolno , co moje
dziecko zresztą uszanowało i wie ,że te są tylko do oglądania.
Druga kwestia: nie wykluczam, że dziecko jest przyzwyczajone, że
tak
> często lekceważy się jego wybory i prośby typu urwij mi kwiatka,
ale
> koniecznie tego, i urywa inny, że już z automatu zaczyna
wrzeszczeć.

otóż też nie.Nigdy nie lekceważe ani ja a nikt kto się nią zajmuje,
tego co Jula chce.Zawsze dokładnie pytam jej który ma być, czy chce,
żebym jej narysowało dom z kominem czy bez ( to bardzo istotny
szczegół Więc ta teoria też odpada.

najbardziej prawdopodobna wydaje się ta trzecia, ale też nie jestem
do końca przekonana czy o to chodziło
Trzecie możliwość: wybierając źle widziło kwiatka, źle oceniło jego
> wygląd i nie wybrało tego, co chciało rzeczywiście.


Więc starać się te preferencje szanować. Jest
> większa szansa, że dziecko, które czuje, że jego gusty są
szanowane,
> nie wybuchnie wtedy, gdy coś pójdzie nie po jego myśli.

A co do tej kwesti....hmmmm.... wychowawczyni Julki z przedszkoła
zawsze śmiała się , że jest to dziecko któremu się chyba poświęca
najwięcej uwagii. Do tego co ona mówi panie przywiazuja największą
wagę bo boją sie ryzykować, że źle ją zrozumieją a wtedy już
awantura na całe przedszkole gotowa

[d.o.s.i.a]

> Trzecie możliwość: wybierając źle widziło kwiatka, źle oceniło
jego
> > wygląd i nie wybrało tego, co chciało rzeczywiście.


Jesli tak bylo, to moze oznaczac, ze corka jest niepewna w swoich
decyzjach. Moze nie wie czy wybrala najlepiej. Zwyczajnie
kwiatek "przestaje jej sie podobac". Bo mogl byc lepszy itp.

Przyznam szczerze, ze ja to rozumiem, bo ... ja mam tak samo Czego
sobie nie kupie to mi za dwie godziny nie odpowiada i dramat, ze po
co ja to kupilam Normalne, moim zdaniem. Ostatnim takim hitem
byla spodnica za posladki, w ktorej teraz wstydze sie chodzic. W
sklepie super, w domu dramat, i rozdzieranie ran. Wniosek: doroslym
tez sie zdarza!

Moze w tej sytuacji moze lepiej bylo po prostu wczuc sie w dziecko i
zaproponowac "nie ma problemu, to moze jeszcze jeden sobie
urwiesz?", zamiast odchodzic? Pokazac komunikat: alez nic sie nie
dzieje, spokojnie, panujemy nad sytuacja.

[lena.111]

Moze w tej sytuacji moze lepiej bylo po prostu wczuc sie w dziecko
i
> zaproponowac "nie ma problemu, to moze jeszcze jeden sobie
> urwiesz?", zamiast odchodzic?

O nie, wtedy to by była już "jazda na maksa". nakręciłaby się tak,
że już wszystko byłoby nie tak, nawet ogródek nie w tym miejscu

[d.o.s.i.a]

> i odchodzi. Uważam, że zachowanie prawidłowe, natomiast mała
> wrzeszczy i tupie nogami. gdzie błąd?

> dziecka: babciu, urwiesz mi kwiatka
> babcia: tak,urwę ci, chodz

a moze sprobowac tak:

dziecko: babciu, urwiesz mi kwiatka
babcia: Urwe. A moze chcesz sama urwac?

I poczekac na rozwoj wydarzen.
Nie wiem jak to wyszloby w praktyce, bo oczywiscie moze okazac sie,
ze dziecko dostanie szalu bo najpierw stwierdzi, ze samo urwie, a
potem jednak, zeby babcia urwala itp. itd. Ale w tym wypadku mysle,
ze chodzilo o to, ze dziecko chcialo miec jakas tam kontrole nad tym
jaki kwiatek chce urwac. Poniewaz urywala babcia, to sie okazalo, ze
choc moze dziecko wybralo, to ta kontrola jest pozorna. Bo niby ono
wybralo, ale to jednak babcia urwala. Nie wiem czy rozumiesz, co
chce powiedziec. Dziecko nie ma poczucia, ze od poczatku do konca
decyzja i wykonanie jest w jego rekach.

Dla mnie to jest troche podobna sytuacja do takiej, w ktorej maz
kupuje zonie sukienke. Niby ona sobie moze wybrac co chce, ale to on
placi i on wystepuje z pozycji "pana wladcy". Wiesz o co mi chodzi?

Oczywiscie nie siedze w glowie Twojej corki, zeby wiedziec na pewno.
I moge sie najzwyczajniej mylic. Ale w opisanej sytuacji
powiedzialabym dziecku, zeby urwala sobie sama. Milion takich
malenkich sytuacji na codzien sprawi, ze dziecko bedzie mialo
poczucie "wladzy w rekach". I nie bedzie potrzebowalo zaznaczac jej
w sprawach bardziej waznych.

A przeciez w takiej sprawie nie jest trudno dac dziecku mozliwosc
decyzji od poczatku do konca.

[srebrnarybka]

Dziękuję, Dosiu, za sprowadzenie na ziemię. W opisanej przez Lenę
sytuacji nie dopatrzyłam się błędu, bo nie wzięłam pod uwagę, że
dziecko po prostu nie umie wybierać i dlatego nie potrafi sobie
wyobrazić konsekwencji nietrafnego wyboru. Zresztą to rozumiem:
kwiatki wyglądają ładnie na grządce, gdy jest ich dużo razem.
Chciałoby się je mieć wszystkie, ale nie można, więc wybrać jest
trudno. Pamiętam, że niedawno na wycieczce na Ukrainie na bazarze
huculskim wybierałam koraliki. Wisiało kilkadziesiąt sznurków
podobnych do siebie koralików, ale każdy innyc. I każdy osobno mniej
mi się podobał, niż jak wisiały w masie. Nie jestem 4letnim
dzieckiem, byłam w towarzystwie, więc wybrałam któryś sznurek, ale
nie jestem przekonana, czy akurat najładniejszy. Ale mam nieco
więcej lat, niż Jula, koraliki koztowały 7 zł na nasze, a jak je
zakłądam w Polsce, to nikt przeciez nie wie, jak wyglądała reszta.
Zresztą mam więcej koralików, a poza tym mam wiele rzeczy w życiu
ważniejszych niż koraliki. Dla Juli niemożność wybrania właściwiego
kwiatka mogła być frustrująca, więc istotnie mogła nie rozumieć, że
to, iż ma nie taki kwiatek, jak chce, to konsekwencja jej decyzji.
Może to czas uczyć ją świadomego wybierania (chcesz kwiatek - nie
pokaż, ale powiedz dokładnie, jaki chcesz, dlaczego, ile ma mieć
listków, etc.). Kwiatki kwiatkami, ale taka umiejętność w życiu się
przydaje.
Oczwiście rozumiem, że czasem człowiek nie jest w stanie dociec
wybuchu złości. Ale jeżeli nie zakłada się z góry, że taki wybuch
jest nieracjonalny, tylko szuka się jakiejś przyczyny, a poza tym
szanuje się upodobania i indywidualność dziecka i dziecko to czuje,
to mniejsza szansa na kolejne wybuchy. Dziecko szanowane łatwiej
zniesie "wpadkę" dorosłego.

szukanie przyczyn wybuchu

[kura17]

czyli widze, ze nie jestem wariatka, jesli probuje zrozumiec, dlaczego dziecko
akurat teraz sie wscieka??? bo dla mnie to zawsze wazne. oczywiscie nie zawsze
mi sie udaje, ale probuje.
a jak juz wiem, co powoduje takie rozne dzieciece wybuchy, to staram sie tych
sytuacji unikac, jak tylko moge, lub lagodzic na samym poczatku.

mlodszy syn (teraz prawie 2 lata) malo mowi, choc potrafi sie z nami porozumiec
inaczej. ale to zabiera czas, i jego i nasz.
i miewal dosc mocne wybuchy zlosci, wlasciwie "o nic" (bo ani mu nikt nic nie
zabranial, nie zabieral itp).
jak go poobserwowalam, to zrobilo sie dla mnie jasne, ze on wtedy czesgos
chcial, ale nie umial jasno przekazac, czego. a "niewykonanie zachcianki" (bo ja
nie mialam pojecia, o co mu chodzi) powodowalo wlasnie wybuch zlosci i rzucanie
sie z rykiem na ziemie.
od chwili, gdy sobie to uswiadomilam namawiam go, zeby zaczal wiecej mowic,
latwiej bedzie sie porozumiec
ale i jestem wyczulona na poczatek takiego ataku. wtedy rzucam to, co robie i
mowie do niego glosno i wyraznie "spokojnie! czegos chcesz. powiedz mi co
chcesz!". i zlosc mija, a my sie probujemy dogadac "niewerbalnie".

[kura17]

a jeszcze mam przyklad z wczoraj z przyczynami wybuchu.
sytuacja modelowa niemalze
wracamy ze spaceru, mowie, ze bedzie kapiel, kolacja i bajka.
"huraa!" (czterolatek).

przychodzimy do domu (mieszkamy w szeregowce), probuj zgarnac towarzystwo do
domu. a syn (ten od hurra!) nagle zaczyna wic sie na trawie przed domem,
wrzeszczec, ze on nie idzie sie kapac, ze on tutaj zostaje i juz... mysle sobie,
co za ...
ale poszlam z nim pogadac. no i wychlipal mi, ze on nie chce isc, bo milena
(jego przyjaciolka, sasiadka zza plotu) na niego czekala, tesknila, on tez
tesknil, to teraz chce z nia posiedziec... a wykapac go akurat MUSIALAM...
... no i skonczylo sie na tym, ze milena asystowala przy kapieli potem zjadla
z nami kolacje i ogladnela bajke i wszyscy byli szczesliwi.

[lena.111]

ale poszlam z nim pogadac. no i wychlipal mi, ze on nie chce isc,
bo milena
> (jego przyjaciolka, sasiadka zza plotu) na niego czekala,
tesknila, on tez
> tesknil, to teraz chce z nia posiedziec... a wykapac go akurat
MUSIALAM...
> ... no i skonczylo sie na tym, ze milena asystowala przy
kapieli potem zjadl
> a
> z nami kolacje i ogladnela bajke i wszyscy byli szczesliwi.

Obustronne kompromisy też u nas zawsze działają Pod warunkiem
jednak, że ustalimy go przed histerią bo później to już tylko
cierpliwość i czekanie

[lena.111]

dziecko: babciu, urwiesz mi kwiatka
> babcia: Urwe. A moze chcesz sama urwac?


Przerabialiśmy. Jak ma dobry humor to zaakceptuje albo nie ale jak
jest "ta chwila" to wrzeszczy : nie ja urwę, tymasz urwać i krzyk i
histeria
Ona naprawdę nie wiadomo kiedy wybuchnie i z jakigo powodu

[d.o.s.i.a]

> Przerabialiśmy. Jak ma dobry humor to zaakceptuje albo nie ale jak
> jest "ta chwila" to wrzeszczy : nie ja urwę, tymasz urwać i krzyk
i histeria

No to nie wiem juz. Pytanie otwarte raczej zmusza ja do podjecia
decyzji, bo przeciez ani nie jest powiedziane, ze na 100% "ja urwe",
albo "Ty urwiesz". Wiec o co sie awanturuje? Za sam wybor?

[lena.111]

Wiec o co sie awanturuje? Za sam wybor?

No właśnie to próbujemy dociec jak np podchodzi do mnie z
zamiarem, że awantura będzie to już nic nie poradzę. Dziś np
prxzychodzi ze spinką do włosów i mówi " przypnij mi tak jak rano
miałam" więc przypinam tak samo niemalże ze szwajcarską precyzją a
ona nawet jeszczenie widząc jak ma przypiętą zaczyna się wić,
wrzeszczeć że nie tak miało być.jak zaczynam dochodzić" to jak miało
być" jest jeszcze gorzej, więc odpuszczam i staram się nie zwracać
uwagi na jej wrzaski i rzucam krótki ale czytelny komunikat: jak się
uspokoisz to mnie zawołaj i jeszcze raz wytłumacz jak mam ci
przypiąć tę spinkę" Po 40 minutach zawołała uspokojona, ja spinkę
przypięłam identycznie jak przed 40 min i było git No i jak tu
zrozumieć moje dziecko?

[mama_biedronki]

Oj lena my chyba dwa klony za córki mamy Historyjka jak z naszgo
pamiętniczka grrr, no toczka w toczkę

[lena.111]

mama_biedronki napisała:

> Oj lena my chyba dwa klony za córki mamy Historyjka jak z
naszgo
> pamiętniczka grrr, no toczka w toczkę

Też tak mi się wydaję sądząc po Twoich wypowiedziach Pozdrawiam
Cię serdecznie

[smerfetka8801]

ja rozumiem,że można mieć ochotę sprzedać swoje dziecko :p nawet dobre matki tak
mają-ale nie mówi się takich rzeczy.
kiedy moja zaledwie roczna córka szarpie mnie za włosy niemal za każdym razem
mam ochotę zrobić jej to samo-ale czy mam się zachować jak roczniak?
mam pewne doświadczenie z dziećmi w wieku kilku lat i wiem,że najlepsze co
można zrobić to ignorować histerie a chwalić choćby za najmniejsze osiągnięcia.
nikt nie każe pozwalać dziecku na wszystko-mądry rodzic pozwoli jednak swojemu
dziecku rozładować energię w kałuży za to ukaże gdy dziecko zrobi coś
zabronionego-ale kara ma być jedna-nie za jedno zakaz wszystkiego i kara musi
być w domu obecna równie mocno co nagroda.
kiedy dziecko coś niszczy trzeba mu to zabrać i już.bez dyskusji typu-oddam cię
gdzieś tam bo jesteś niedobry.zabrać i porozmawiać jak histeria minie-bo,ze
charakterne dzieci jak im się coś zabierze wpadają w histerię to niemal pewne.
rodzic musi tez wiedzieć,ze co innego powiedzieć jesteś głupi a co innego
głupio robisz.
sami musimy brać odpowiedzialność za nasze słowa i czyny zanim zaczniemy
wymagać tego od niedojrzałych emocjonalnie małych egocentryków jakim z natury
są dzieci.

o przyprawianiu latki

[kura17]

a ja jeszcze napisze o jednej rzeczy, chyba tutaj nie poruszonej jeszcze, w
sprawie "diablatka" i "anioleczka"...

po co dziecku przytwierdzac taka latke? to troche tak, jak samospelniajaca sie
przepowiednia... mysle, ze nikt nie lubi byc klasyfikowany, zwlaszcza
negatywnie. bo jestesmy idywidualnymi, niepotwarzalnymi jednostkami, osobami. a
jak juz zostal tak zaklasyfikowany, to... czesto probuj "spelniac pokladane w
nim nadzieje"

po co o dziecku i do dziecka mowic "diabelek", "grzeczny chlopiec", "niegrzeczna
dziewczynka"?? nawet, jesli sie tak tylko mysli i rozmawia o tym za plecami
dziecka (a nie zwraca bezposrednio do niego), to dzieci to wyczuja!

takie latki naprawde nie sa przyjemne dla dzieci. bo definiuja je poza nimi
samymi, ktos INNY nas nazywa, okresla, mowi nam, jacy jestesmy... a my mozemy
miec na ten temat zupelnie inne zdanie...

moze przydaloby sie zmienic nastawienie do dziecka, przestac je nazywac
diablatkiem nawet w myslach (a juz na pewno do dziecka, nawet czule)? wystarczy
myslec, ze dziecko ma niekotrolowane napady zlosci, jest to jedna z jego cech, a
nie cos, co je OKRESLA JAKO OSOBE.
wrecz przeciwnie - moze trzeba przestac zauwazac ta diablowatosc, a zaczac
zauwazac inne rzeczy?

takie przyczepianie latki, nawet POZYTYWNEJ, wcale nie jest fajne. mam siostre.
i on malego ja zawsze bylam "ta madra", a ona "ta sliczna". moze i
charakterystyka JEDNEJ cechy trafna, ale na pewno nas nie definowala ani dobrze,
ani wyczerpujaco! obie nieznosilysmy tej charakterystyki, mimo, ze byla
pozytywna! w dodatku, poprzez rozgraniczenie miedzy nami, sugerowala, ze ja
jestem brzydka (na pewno brzyszdza od siostry, bo ona jest sliczna), a ona jest
glupia (na prewno glupsza ode mnie, bo to ja jestem madra)...
do dzis sie to za nami ciagnie... chocby przyklad "z wczoraj': moja siostra,
ktora rozwija sie bardzo dynamicznie, konczy rozne studia podyplomowe, kursy
itp, pasjonuje sie tym, co robi i zdobywa nowa wiedze w zasadzie non stop od
paru lat, na moja propozycje, zeby moze w zwiazku z tym zrobila doktorat,
odpowiedziala "ja?? doktorat?? ja ZA GLUPIA jestem!!!"

a ja? hmmm... moja wielka milosc i totalnie bratnia dusza, ujal mnie tym, ze od
poczatku zawsze mi mowil "jestes sliczna i madra"...
... symptomatyczne, co?

precz z latkami!
niech sie dzieci same definiuja (jesli lubia), lub po prostu niech maja cechy, a
nie nimi beda (nienawidze okreslenia (nie)grzeczne dziecko, bo co to wlasciwie
znaczy??? mozna zachowac sie (nie)grzecznie, ale takim byc???)

[d.o.s.i.a]

Dokladnie tak. Lepiej bym tego nie napisala.

[kura17]

bardzo fajnie o tym jest napisane w ksiazce faber "jak mowic, zeby dzieci nas
sluchaly, jak sluchac, zeby dzieci do nas mowily"

http://merlin.pl/Jak-mowic-zeby-dzieci-nas-sluchaly-jak-sluchac-zeby-dzieci-do-nas-mowily_Adele-Faber/browse/product/1,579920.html

sa tez sposoby, zeby latke od dziecka odczepic.

dla mnie samej to "definiowanie" dziecka, czy czlowieka, bylo zawsze
niestosowne, ale dopiero po przeczytaniu tej ksiazki odpowiednio sobie to
poukladalam w glowie. i dopasowalam do wlasnych doswiadczen. wczesniej mialam
czesto wrazenie, ze ja w zasadzie zawistna jestem, ze siostra jest ode mnie
ladniejsza (a jest , a to przeciez calkiem nie tak!

[mama_biedronki]

Dobra, to chyba ja niechcący rozpętałam tą lawinową dyskusję użyciem
określenia diablątko, więc wyjaśniam, że ja bynajmniej nie zwracam
się w ten sposób do mojej córki ani nie mówię tak o niej jeśli jest
w zasięgu słuchu. Uważam, że ma trudny charakter (po mnie), często
gęsto zachowuje się głupio i nieracjonalnie (jak ja), ale staram się
nie przypinać jej żadnych łatek. Nigdy jej nie mówię, że jest
brzydka czy niegrzeczna, głupia, cokolwiek, tylko, że w danej
sytuacji zachowuje się tak a tak. Nie podkreślam też ciągle jaka to
jest piękna czy mądra, choć osobiście uważam ją za dość ładne i
bystre dziecko. Generalnie, jakkolwiek by to z postów nie wyglądało
(wiadomo że nie sposób w kilku zdaniach przedstawić całokształtu
sytuacji), BARDZO się staram traktować moją córkę tak jak sama
chciałabym być traktowana, nie tylko przez rodziców ale przez
otoczenie w ogóle.

[kura17]

pisalam juz, ze nie trzeba, zebys dziecko przy nim tak nazywala. wystarczy, ze
jej przypielas taka latke, nawet niewerbalnie, ona to wyczuje.

calkiem mozliwe, ze jest tak, jak opisujesz (brak latki), ale (dla mnie)
symptomatyczne jest, ze tak wlasnie (z latka diablatka) ja opisujesz na forum.
albo z latka "upaaaarrrcccciuuuccchhhaa" (czy jak tam te litery powtarzasz -
Ty lub druga mama z podobna pociecha, nie pamietam teraz. to jest dokladnie to
samo, i jeszcze teorie "to po nie" - przeciez to jak nic wielka LATA,w dodatku
przekazywana genetycznie

"to po mnie" mialo byc. n/txt

[kura17]

[mama_biedronki]

no w ten sposób to absolutnie wszystko co sądzę o swojej córce jest
przypinaniem łatki. Przecież oczywiste jest, że żyjąc z kims na
codzień mam sprcyzowane, przynajmniej w jakimś stopniu, poglądy jaki
on jest i stosownie do tego z nim postepuję

[kura17]

no wlasnie - sama piszesz, ze masz sprecyzowane poglady, jaka corka JEST...

a moze sie mylisz???
Rybka podala przyklad, jak bardzo mozna sie mylic, oceniajac ataki zlosci
dziecka! one nie musza byc irracjonalne, moga miec POWODY, ktorych nie rozumiemy
i to, ze ich nie rozumiemy, sprawia, ze tworzymy sobie zupelnie BLEDNY obraz
danej osoby.

popatrz, jak czesto zdarza sie powiedziec o doroslym - wydawal sie wczesniej
ZUPELNIE INNY!!!
a moze inny nie byl, tylko zostalo o nim wyrobione konkretne, bledne, zdanie?

nie lepiej traktowac corki zwyczajnie jako osobe, z ktora sie zyje i ktora sie
kocha, bez koniecznosci wyrabiania sobie o niej sprecyzowanego zdania??? nie
dosc, ze ludzie sie zmieniaja, to jeszcze nasze zdanie o nich moze byc
nieprawdziwe...

moze lepiej myslec o konkretnych sytuacjach, cechach, a nie klasyfikowac osoby?

[mama_biedronki]

Oj coraz bardziej akademicka się robi ta dyskusja i to na wszystkich
frontach Mam sprecyzowane (z grubsza) poglądy na wiele rzeczy i
osób, bo w końcu nie jestem wodą która przybiera kształt naczynia
tylko człowiekiem zdeterminowanym przez sumę wcześniejszych
doświadczeń. Co wcale nie oznacza że jestem jak beton. Dopuszczam i
pomyłki i zmiane zdania. A ludzie (nieważne dorośli czy dzieci) też
się zmieniają. Mogę kogoś oceniać całkiem różnie w różnych etapach
życia i nie mylić się w obu przypadkach.

[mama_biedronki]

Albo, rzecz jasna, mylić się w obu

[srebrnarybka]

Nigdy jej nie mówię, że jest
> brzydka czy niegrzeczna, głupia,

- to chyba oczywiste, że matka nie mówi dziecku, że jest brzydkie
albo głupie. Tak nie mówi się do nikogo, bo zwracanie się tak do
kogokolwiek jest chamstwem. Powiedzenie "niegrzeczny" może być
dopuszczalne, jeśli oznacza ocenę niegrzecznego zachowania w
konkretnej sytuscji. Przy czym niegrzeczność tego zachowania musi
być dla dziecka zrozumiała.
Nie musisz do dziecka mówić per diablątko. Wystarczy, że je uważasz
za diablątko, czyli niepoważną i nieracjonalnie zachowującą się
istotę. Dziecko nie jest głupie, by tego nie wyczuć.

[kura17]

> Nie musisz do dziecka mówić per diablątko. Wystarczy, że je uważasz
> za diablątko, czyli niepoważną i nieracjonalnie zachowującą się
> istotę. Dziecko nie jest głupie, by tego nie wyczuć.

dokladnie.
nam z siostra tez nikt na codzien nie walil tekstami "ty jestes madra, a ty
jestes sliczna". ale tak mysleli i mysmy o tym doskonale wiedzialy! ba, wiemy do
dzis...
... moja babcia calkiem niedawno zaproponowala mi jakies swoje bluzki "bo bedzie
ci w nich dobrze, kochanie". babcia ma 80 lat (bluzki sa w jej stylu), spora
nadwage, jest z 15 cm nizsza ode mnie. ja jestem przed 40-tka, nadwagi nie
mam... takie propozycje pojawiaja sie czesto. mojej siostrze NIGDY czegos
takiego nie zaproponowala... sylwetki z siostra mamy podobne, choc fakt, ona
jest szczuplejsza. tylko ani na nia, ani na mnie rozmiarowo bluzki babci nie
pasuja...

[mama_biedronki]

Wystarczy, że je uważasz
> za diablątko, czyli niepoważną i nieracjonalnie zachowującą się
> istotę. Dziecko nie jest głupie, by tego nie wyczuć.

Uważam ją za diablątko, czyli młodą osobę o trudnym charakterze, z
konsekwencjami posiadania którego nie potrafi sobie jeszcze radzić.
Ja tez zresztą nie potrafię i ona wcale nie musi tego wyczuwać, bo
sama jej o tym powiedziałam, że nie wiem jak do niej dotrzeć i żeby
mi powiedziała czego oczekuje rycząc i rzucając się na podłogę albo
na mnie z pięściami.

o chwaleniu

[kura17]

ktos juz cos podobnego napisal w tym watku.

wiadomo, ze trzeba chwalic i mysle, ze dzieci lubia byc chwalone, ale chwalone
odpowiednio...

zamiast stwierdzen "super", "swietnie", "moje sliczne dziecko", nie lepiej
OPISAC, co nam sie tak podoba? bo opis pokazuje, ze zwracamy na dziecko uwage,
ze naprawde je chwalimy, a nie uzywamy pustych frazesow, po to tylko, zeby
pochwalic.

"jak ladnie narysowales dom, fajne kolory i dym z komina leci!".
"swietnie Ci idzie to sprzatanie, szybko i sprawnie, brawo!"
"ale masz sliczne oczy, takie duze, niebiesko-szare, bardzo mi sie twoje oczy
podobaja"

itp itd

ja sie tez zlapalam na tym, ze czasem (nie zawsze, moze nawet nie czesto, ale
jednak) chwalilam takimi "pustymi slowami". i zaczelam to zmieniac, teraz
wiekszosc z moich komplementow jest "pelna tresci"
i czasem wychodzi wtedy, za co nasze dziecko chcialoby by byc pochwalone, co w
sobie ceni, albo co uwaza za niedoceniane.
czasem jak mowie synowi "ale ladnie pokolorowales obrazek, wcale za linie nie
wychodzisz!", to on mi dodaje (z duma!) "no, i kolory wybralem inne, niz na
obrazku, takie sa ladniejsze" wtedy przypatruje sie kolorom i tez opisuje, co
mi sie podoba, a nastepnym razem zwracam baczna uwage na artystyczne
interpretacje mojego dziecka. to jest u niego nowa cecha, ze duzo i coraz
ladniej rysuje, ze spora cierpliwoscia i rzeczywiscie, po tej uwadze o kolorach,
zaczelam zauwazac, jak sie przyklada do wyboru kolorow, choc dawniej wszystko
zamalowywal jednym tylko kolorem. ta nasz rozmowa pozwolila mi zobaczyc cos, co
przeoczylam i bardzo sie ciesze, ze tak sie stalo

[martuska-5]

przyznaję, że nie przeczytałam wszystkich odpowiedzi, więc może powtórzę coś co
zostało juz powiedziane, za co z góry przepraszam.

niech dziecko idzie ubrane w co chce (ja bym dała pani wychowawczyni zapasowe
ubranka, jeśli dziecko stwierdzi, że jednak mu zimno)z zaznaczeniem, że
następnym razem nie będzie wersji awaryjnej.

niech dziecko sobie pokrzyczy, jak nie będziesz na to zwracać uwagi to się
znudzi. Dzieci uwielbiają publikę i z natury są przekorne - testują granice.

jeśli dziecko niszczy Twoje rzeczy- brutalne ale działa- Ty zniszcz coś co do
niego należy.

poza tym dziecko zawsze musi posprzątać po sobie (nawet jeśli po tym jego
sprzątaniu, Ty będziesz miała 2 razy więcej roboty).

Chodzi o nauczenie dziecka odpowiedzialności.
Poza tym gratuluję, bo Twoja córcia ma szansę wyrosnąć na pewną siebie, odważną
i ciekawą osóbkę. Z tym łamaniem dziecka ja bym uważała, raczej pokazywała
konsekwencje i uczyła odpowiedzialności. Takie charakterki warto rozwijać we
właściwy sposób.
Życzę powodzenia

[lena.111]

> niech dziecko idzie ubrane w co chce (ja bym dała pani
wychowawczyni zapasowe
> ubranka, jeśli dziecko stwierdzi, że jednak mu zimno)z
zaznaczeniem, że
> następnym razem nie będzie wersji awaryjnej.

to czysta teoria a w praktyce to troche inaczej wygląda. Jak moja
córka widziała, że zostawiałam w szafce zapasowe ubranko to
wrzeszczała dotąd dopóki tej kurtki nie zabrałam ze sobą do pracy.
Efekt był taki, że dzieci miały w czasie dnia na spaceri nie poszły
bo Julka kurtki nie miała a akurat wszystkie starsze dzieci były na
wycieczce więc nie było jej do jakiej grupy dołączyć.


> jeśli dziecko niszczy Twoje rzeczy- brutalne ale działa- Ty
zniszcz coś co do
> niego należy.

A to już chyba najgorsze co można w tej chwili zrobić. Moim zdaniem
tym zachowaniem pokazujesz dziecku, że to co robi jest ok, no bo
skoromama też tak robi... Agresja rodzi agresje

[ana119]

do Budzika i Leny: a może Wy nie mówicie do dwoich dzieci tak żeby
je zainteresować czyli mało ciekawie dodam, że śledzę cały wątek i
dziewczyny dobrze zanalizowały opisane sytacje i udzieliły dużo
fajnych porad a Wy ciągle piszecie, że wasze dzieci to tak samo
ragują ale już bez wnikania DLACZEGO? dziecka nie zmienisz od razu
bo trzeba zacząć od siebie

[jade_adas2]

Tak mi się skojarzyło jak przeczytałam opisy scenek - moja córcia
zrobiła ostatnio awanturę (wrzesk, kopanie, rzucanie się itd.)
ponieważ wytarłam jej pupę po zrobieniu kupy nie w tym momencie co
ona chciała. Awantura trwała ponad 30 minut. Muszę przyznać, że ręka
mnie świerzbiła, ale "tylko" nakrzyczałam. Oczywiście nic nie
pomogło. Niestety obawiam się, że nie za bardzo jest sposób na takie
zachowania (przynajmniej ja go nie znam), na ogół przeczekuję -
gadając sobie pod nosem niezbyt miłe słowa - wychodzę do innego
pokoju itd. Jeżeli scena jest na dworzu, biorę pod pachę i zanoszę
do domu. Ale to wszystko jest bardzo trudne.
Czasami mówię moim dzieciom, że ma być tak jak ja powiem bo wiem
lepiej - jestem ich rodzicem i jestem za nich odpowiedzialna.
Czasami to działa, chociaż w dzisiejszych czasach uważane jest to
pewnie za ogromny błąd wychowawczy )
Na szczęście patrząc na synka, który teraz skończy 5 lat widzę, że
jest lepiej, a był strasznie wybuchowy.


Pozdrawiam,
Jade

[mama_biedronki]

Przy mojej córce trudno wyjść do drugiego pokoju, kiedy próbuję to
ona leci za mną z awanturą, wyraźnie potrzebuje publiki I pod
pachę wziąć trudno bo wije się jak piskorz a waży dobre 18 kilo.

> Czasami mówię moim dzieciom, że ma być tak jak ja powiem bo wiem
> lepiej - jestem ich rodzicem i jestem za nich odpowiedzialna.
> Czasami to działa, chociaż w dzisiejszych czasach uważane jest to
> pewnie za ogromny błąd wychowawczy )
Pocieszasz mnie, już myślałam że jestem ostatnią matką na globie
która nie uważa, że nakazanie czegoś dziecku bo jest się jego
rodzicem zniszczy mu psychikę