stara malutka

[lea_may]

Problem jak w tytule. Mam w domu prawie szesciolatke. Bardzo bystra,
wygadana, dwujezyczna, odwazna w stosunku do obcych. Mala od zawsze byla do
mnie bardzo przywiazana. Ja, nie pracuje wiec zajmuje sie nia przez wiekszosc
dnia. W roku szkolnym chodzila do przedszkola na 3 godziny dziennie. Byla tam
w malej 6-cio osobowej grupie dzieci. Ma rowniez 4 lata mlodsza siostre. Od
wrzesnia zacznie zerowke. I tu zaczyna sie problem. Mala nie interesuje sie
zupelnie rowiesnikami. Gdy ma do wyboru towarzystwo rowiesnikow i towarzystwo
doroslych to zawsze wybierze to drugie. W przedszkolu czy na placu zabaw
bardzo zadko bawi sie z dziecmi (wlasciwie to prawie wcale). Zaproszona do
zabawy odmawia, i albo bawi sie sama w swoja wlasna zabawe (ma bardzo wybujala
wyobraznie), albo znajduje jakas dorosla "ofiare", ktora zagaduje na smierc.
Z siostrzyczka tez rzadko sie bawi, choc bardzo ja kocha. Nie wiem, czy to
jakis powazny problem natury psychologicznej, i czy powinnam zasiegnac porady
psychologa, czy tez po prostu trafil mi sie taki egzemplarz i przejdzie jej z
wiekiem. Czy ktoras z Was drogie mamy tez boryka sie z czyms takim?

[kocianna]

Może ma po prostu taką osobowość Ja bym się specjalnie nie przejmowała.

[ola_motocyklistka]

Uważam że Twoja córka to taki typ bardziej wrażliwy i postrzegający świat
inaczej niż większość dzieci. Na pewno nie zmuszać do jakiejś integracji "na
siłę". Odnaleźć jej zainteresowania i talenty i pokierować w tym kierunku aby
się spełniła. Na siłę nie zmuszać do kontaktów bop odniesie to odwrotny skutek.
Jest szansa że w zerówce trafi na "bratnią duszę" i będzie miała towarzyszkę do
zabaw

[hellious]

Znam dwoje podobnych dzieci. Przy tym sa baaardzo intelkigentne i moze to jest
przyczyna takich zachowan? Z rowiesnikami zwyczajnie sie nudza chyba..

[kanna]

Piszesz o typowym "dziecku zdolnym" - z doskonałym intelektem,
wyoberaźnia, twórczym. Takie dziaci najczęściej (nie zawsze!)
zdolnosci społeczne i emocjonalne mają nieco gorzej rozwiniete.
Dogaduja się dobrze albo z dorosłymi - na plasczyźnie
intelektualnej, albo z młodszymi dziećmi - którym organizuja zabawę.
To nie jest specjalny problem natury psychologicznej, raczej
prawidłowość.

Co warto robić: dbac o to, żeby córka bywała w różnych grupach,
kółkach zainteresowań, klubikach, na zorganizowanych zajęciach
sportowych itp., czyli generalnie w różnych miejscach, gdzie bedzie
miała sznasę spotykac się z dziećmi. Wchodzic z nimi w interakcje,
współpracować, cos wspólniem robic - dlatego pisze o zajęciach
zorganizowanych, czyli takich, gdzie ramy (zasady) ustala dorosły.
Zasady dadzą córce poczucie bezpieczeństw i chetniej będzie
wchodziła w kontakt. Bo na razie, w sytuacjach społecznych się
raczej wycofuje.

Umiejetności społeczne to jest cos, czego uczymy sie WYŁĄCZNIE w
kontakcie z innymi. To troche jak z pływaniem - musi być woda, żeby
sie nauczyuć pływać. Na sucho sie nie da.

[lolinka2]

fajnie będzie jeśli córka autorki wątku w zerówce trafi na podobną
sobie istotę, złapią kontakt i uspołeczni się
tak było z moją.

[monika19782]

Tak jakbym czytała o mojej córce,ona właśnie skończyła szkolną
zerówkę,intelektualnie jest na poziomie 10-12 latka i ztakimi
dziećmnajchętniejsie bawi lub właśnie zdorosłymi, uwielbiam z nią
rozmawiać jest badzo bystra i błyskotliwa. Dzieci zklasy traktuje
jak swoją młodszą siostrę, czasem się z nimi bawi ale czesto mówi że
woli sama bo tamte zabawy ją nudzą. Martwiło mnie to trochę bo
chciałam żeby miała dobry kontakt z rówieśnikami ale doceniam jej
inność i tobie też toradzę, jej najlepszym kumplem jest 4 lata
starszy kuzyn i tak jest dobrze.

[lea_may]

Dziekuje, ze piszecie. Pewnie martwie sie bez powodu. Smuci mnie
po prostu widok mojej coreczki spacerujacej sobie samotnie na
przedszkolnym placu zabaw, gdy inne dzieci biegaja, dokazuja i ...
sa po prostu dziecmi. Mala nie jest z tego powodu nieszczesliwa (to
raczej ja mam problem). Dzieci ogolnie ja lubia. Ona (teoretycznie
przynajmniej) tez mowi, ze lubi wszystkie dzieci w swojej klasie.
Jej swiat fantazji jest bardzo wybujaly i trudny do okielznania.
Taka Ania z Zielonego Wzgorza. Mala poza tym ma bogate
zainteresowania, uwielbia rysowac (najczesciej ilustruje
opowiadania, ktore sobie sama opowiada), praktycznie nie bawi sie
zabawkami, wiec faktycznie zabawy innch dzieci troche ja nudza.
Jest bardzo wrazliwa- nie lubi przemocy - nawet w bajkach ( do
dzisiaj nie chce slyszec bajki o Czerwonym Kapturku, bo wilk tak
straszny.

[agazuchwa]

ja w żłobku i przedszkolu bawiłam się w kącie zupełnie
sama "wezwana" na kółka szłam odrobić pańszczyznę i wracałam do
swoich spraw, keidy mama "wyrzucała" mnie na podwórko obchodziłam
plac zabaw z rekami założonymi za siebie ( a że byłam grubiutka
ponoć wyglądałam jak proboszcz wracałam i pytałam czy moge sie juz
bawić kiedy miałam 13 lat....mama stwierdziła że sie przemodliła
chodziłam na terningi lekkkiej atletyki, na oazę, należałam do
harcerstwa i na milion kółek......w domu mnie nie było

[srebrnarybka]

Czy ktoras z Was drogie mamy tez boryka sie z czyms takim?

Ja. Borykam się ze sobą już kilkadziesiąt lat. Byłam wychowywana
podobnie, jak Twoja córka. Nie miałam młodszej siostry, ale i nie
chodziłam w ogóle do przedszkola, jeśli mama nie mogła się mną
zajmować, wynajmowała studentki, które chodziły ze mną na spacery.
Pamiętam, jak jednak z nich, studentka filozofii, tłumaczyła mi,
5latce, że zło nie istnieje, tylko jest brakiem dobra. Potem w wieku
7 lat poszłam do szkoły. Bardzo chciałam, bo w domu z rodzicami i
babcią było przeraźliwie nudno. No, i zaczął się koszmar, bo byłam
zupełnie nieprzygotowana do funkcjonowania w grupie. Ciężką pracą
doszłam do tego, że na studiach miałam już przyjaciół, chociaż nadal
(studia skończyłam już dawno) moje relacje międzyludzkie nie są
prawidłowe. Całe życie (od pójścia do szkoły) bardzo z tego powodu
cierpię. Nie lekceważ tego, ale niestety obawiam się, że jest już za
późno i Twojej córce grozi podobne cierpienie. Matki, nie
lekceważcie tego, bo uwielbiacie rozmawiać ze swoimi mądrymi
cóeczkami. Pięknie, ale córeczki istnieją nie po to, by sprawiać Wam
przyjemność, ale po to, by były mądrymi, dobrymi i szczęśliwymi
ludźmi. Myślcie o tym, by w tym świecie było im dobrze. Jak trudno
zrozumieć, że miłość polega na troszczeniu się o dziecko i o jego
prawidłowy rozwój, a nie na czułości i spędzaniu jak najwięcej czasu
razem. Bo dziecko łatwo można zagłaskać.

[lea_may]

Srebrnarybka
Moze w tym co piszesz jest troche racji. Sama wyrzucam sobie, ze
moze jakos przedobrzylam w wychowaniu malej. Sek w tym, ze byla
bardzo absorbujacym dzieckiem. Nigdy nie chciala sie bawic
samodzielnie, zawsze ja bylam najlepsza towarzyszka zabawy. Nie mamy
w otoczeniu zbyt duzo znajomych dzieci. Zanim zaczela przedszkole,
raz w tygodniu zabieralam ja na 2 godziny do play-group (mieszkamy
za granica), zeby miala kontakt z dziecmi. Od 3-ciego roku zycia
chodzi do przedszkola na 3 godziny (mamy tylko taka mozliwosc)
Przez pierwsze dwa lata wlasciwie nie wlaczala sie w zabawy innych
dzieci. W tym roku miala kolezanke, z ktora spotykala sie tez po
zajeciach (choc czesto nie specjalnie chciala sie z nia bawic).
Chodzila tez na zajecia sportowe. Trzy dni temu skonczyla
tygodniowe polkolonie nad morzem.
Przykro mi, ze Tobie bylo tak ciezko. Nie chce tego dla mojej
coreczki. Zabolalo mnie jednak, ze swoim postem zabierasz mi
nadzieje, ze mala jeszcze sie uspoleczni - piszac, ze jest juz
pewnie dla niej za pozno.
Pozdrawiam
lea_may

[srebrnarybka]

Przykro mi, że mój post nie by dla Ciebie pocieszający, ale opisałam
własne doświadczenia z pierwszej ręki. Co więcej - moja mama, tak,
jak Ty, dostrzegała to, że nie umiem się bawić z innymi dziećmi, np.
zaproszonymi na konderbal, ale nie widziała w tym problemu. Uważała,
że ten typ tak ma i nie warto tego zmieniać, to po pierwsze. Po
drugie - mała dziewczynka zachowująca się poważniej niż rówieśniczki
i chętnie rozmawiająca z mamą, nudzącą się w domu, albo znajomymi,
którzy odwiedzali rodziców, była w obsłudze łatwa i przyjemna. Można
było żyć po swojemu, czyli po dorosłemu, tyle, że miało się
półdorosłego towarzysza, którego zawsze można było odesłać do lalek
albo później do książek, jak się chciało bardziej dorosłej rozmowy z
przyjaciółmi. A jak przyjaciół nie było, była na miejscu żywa
maskotka. Gdyby mama trochę pomyślała i próbowała organizować mi
jakieś uspołecznienie, wymagałoby to trochę wysiłku. Więc lepiej
było problemu nie zauważyć. Po trzecie - moja mama rzeczywiście nie
do końca widziała problem (chociaż przyznaje, że widziała), bo sama
była przed wojnną wychowywana w rodzinie ziemiańskiej przez dziadków
i domową nauczycielkę, z dziećmi służby nie wolno było jej się
bawić, starszy brat z gimnazjum w mieście przyjeżdżał tylko na
ferie, a dzieci właścicieli sąsiedniego majątku były kilka
kilometrów dalej, więc nie było czasu ich stale odwiedzać. Ten
sposób wychowania okaleczył także moją mamę, co widzę, ale jej
doświadczenie sprawiało, że uważała, że wszystko jest OK.
Napisałam post nie po to, by Cię straszyć, ale by ostrzec. Ciebie i
inne foremki, które, jak się zorientowałam z innych postów, problemu
nie widzą. Przecież to tak miło rozmawiać z takim słodkim aniołkiem.
Miło, tylko dziecko nie jest miłą maskotką dla rodziców. To rodzice
są dla dziecka, by zapewnić mu prawidłowy rozwój, a nie dziecko po
to, by zaspokoić potrzeby emocjonalne rodziców.

[lea_may]

Srebrnarybka,widze, ze duzo w tobie goryczy i zalu do mamy. Mam
nadzieje, ze kiedys uda Ci sie przebaczyc i przejsc nad tym
wszystkim do porzadku dziennego. Mysle jednak, ze roznie sie od
Twojej mamy. Moja coreczka nigdy nie byla latwa w obsludze, zawsze
wymagala duzo uwagi. Nigdy nie zagadywalam jej na smierc czy tez
szukalam w niej towarzystwa na wypelnienie moich nudnych dni. Nadal
do znudzenia (mojego)bawimy sie w dom, ciuciubabke, chowanego itp,
gdy nie ma towarzystwa rowiesnikow. Mala ma rowniez mlodsza o 4
lata siostre, ale ta nie jest jeszcze wystarczajaco kumata by bawic
sie z 6-cio latka. Mieszkamy w malej miejscowosci. Do najblizszego
miasta mamy ponad godzine drogi. Gdy tylko pogoda pozwala chodzimy
na place zabaw, basen i do biblioteki (fakt, ze zadko udaje nam sie
tam spotkac inne dzieci). W miare mozliwosci finansowych staramy
sie tez aby mala miala jeszcze inne zajecia popoludniami. Wydaje mi
sie, ze mala juz tak ma (jej mlodsza siostra od zawsze wykazuje
wieksze zainteresowanie rowiesnikami). Nie moge sobie zarzucic
olewania sprawy, choc czasami sie zastanawiam, czy z braku
rowiesnikow nie stalam sie dla niej zbyt dobra partnerka do zabawy
(nie straszne mi zjezdzalnie i drabinki na placach zabaw ). Poza
tym moja coreczka jest bardzo zdolnym dzieckiem, ma ogromny zasob
slownictwa. Plynnie posluguje sie polskim i angielskim, sama
nauczyla sie czytac w obu jezykach w wieku niecalych 5 lat, wiec
intelektualnie odstaje znaczaco od rowiesnikow. Mam nadzieje, ze
tak jak pisza pozostale mamy, jeszcze jest dla niej szansa na
uspolecznienie. Bardzo chce w to wierzyc. Czas pokaze

[srebrnarybka]

To, że przebaczę mojej 81letniej matce nie naprawi mi spieprzonego
życia. Napisałam ten post nie po to, by się zemścić na matce, która
forum wychowanie nie czyta, tylko, żeby przestrzec inne matki, że
mogą w ten sposób skrzywdzić swoje dzieci.
Teraz jest taki "trynd", że za największy sukces wychowawczy uważa
się to, że dziecko jest silnie związane z rodzicami, spędza z nimi
dużo czasu, lubi się przytulać, wybiera ich towarzystwo etc. Otóż to
nie jest żaden sukces wychowawczy, bo dzieci nie wychowuje się po
to, by były kolegami rodziców, ale by poradziły sobie żyjąc w
następnycm pokoleniu, tym, które będzie po nas. Sukcesem
wychowawczym nie jest to, że dziecko, chocaiż już nie maluszek, lubi
się przytulać i bawić z mamusią, ale to, że potrafi się poruszać w
grupie rówieśników. Bo to z nimi będzie żył całe życie, a nie z
mamusią. No, chyba, żę tego nie oczekujemy. Owszem, znałam osobę,
mężatkę wykonującą ciekawy zawód, która popełniła samobójstwo po
śmierci matki. Bo życie w świecie, w którym nie ma matki, dla 50
letniej kobiety straciło sens. Nie można sobie chyba wyobrazić
silniejszego związku córki z matką. Czy uważasz, że ta matka
odniosła sukces wychowawczy?

[srebrnarybka]

P.S. Inne foremki wcale nie pocieszją Cię, że córka się uspołeczni.
Inne foremki po prostu w ogóle nie widzą problemu.
I druga uwaga - przepraszam, może się obrazisz. Gdybyś nie bawiła
sie całe dnie z córką na zjeżdżalni, to co być robiła? Masz jakieś
hobby, zawód, lubisz czytać książki etc.? Jeśli nie, to wbrew
pozorom córka jest świetnym wypełniaczem. A córka nie jest od tego.

srebrnarybka

[misia311]

napisałaś to czego ja nie umiałam ubrać w słowa
bardzo mądrze piszesz o wychowywaniu, myślę, że w obecnej dobie
wsechobecnych poradników wychowawczych wiele matek się pogubiło lub
usprawiedliwia własne "lenistwo wychowacze" opacznie zrozumianymi
poradami
skrajnie irytuje mnie określenie "ten typ tak ma" - usprawiedliwa
każde zachowanie oraz tłumaczy brak reakcji ze strony opiekunów
Nie mówię, że jestem matka idealną, oczywiście, że nie jestem i
zapewne nigdy nie będę ale zdaję sobie sprawę, że poki co to my
dorośli kształtujemy świat naszych dzieci i nie mozemy myśleć o
wygodnej sytuacji dla nas tylko dla dzieci ( to tak apropos wątku o
bezsilnosci), to one mają sięczuć komfortowo w swoim towarzystwie i
swoich rówieśników. A to czy będą zależy od opiekunów

[srebrnarybka]

Dziękuję za pochwały. Pozdrawiam

[lea_may]

Srebrnarybko,
Po pierwsze nie pisalam, ze celem Twojego postu jest wyzycie sie na
matce. Wrecz przeciwnie - mam wrazenie, ze to na mnie probujesz sie
wyzyc za niepowodzenia odniesione w dziecinstwie i mlodosci. Nic o
mnie nie wiesz, a przypisujesz mi cechy twojem matki. Nie czytasz
uwaznie moich postow. Juz sam fakt ze zdecydowalam sie napisac
swiadczy o tym, ze jednak widze problem i zastanawiam sie jak go
rozwiazac. Wzielam pod uwage Twoje sugestie, ze moze jest w tym
takze czesc mojej winy i przyznalam, ze moze masz racje, bo
faktycznie stalam sie dla mojej corki dosc dobra partnerka do
zabaw. Choc z drugiej strony, nie wiem w jaki sposob pozostawienie
jej samej sobie na opustoszalym placu zabaw mialo by sie przyczynic
do jej uspolecznienia. Prawda, lubie sie nia zajmowac, lubie z nia
rozmawiac i spedzac czas. Nie znaczy to jednak, ze zabawy z corka sa
dla mnie wypelniaczem czasu, tak jak to napisalas. Oczywiscie, ze
zamiast zjezdzac z nia na zjezdzalni wolalabym w tym czasie poczytac
jakas fajna ksiazke, obejrzec film czy zrobic cos innego. Zalozylam
jednak, ze to wlasnie ja jestem dla niej, a nie ona dla mnie i kiedy
na opustoszalym placu zabaw jestem dla niej jedyna partnerka do
zabawy, to po prostu bawie sie z nia. A w odpowiedzi na Twoje
pytanie to.. tak mam zawod ( w ktorym na razie nie pracuje, bo
jestem w domu z dziecmi), mam bardzo konkretne hobby, lubie czytac
ksiazki wieczorami kiedy dziewczynki spia. Do tego mam jeszcze
meza, i druga corke, ktora pomimo tego, ze jest rowniez wychowywana
przeze mnie i w ten sam sposob jak starsza jest o wiele bardziej
zainteresowana rowiesnikami niz starsza byla w jej wieku.
Nie wiem jakie sa teraz trendy w wychowaniu. Nie czytam poradnikow,
nawet tu na forum zagladam od czasu do czasu. Wychowuje moje dzieci
tak jak podpowiada mi instynkt. Tu na forum napisalam, bo marwie
sie o moje dziecko i chcialam sie dowiedziec czy problem jest na
tyle duzy zeby udac sie z nia do specjalisty. Naskoczylas na mnie,
krytykujac mnie (wlasciwie to nie mnie tylko swoja matke, bo do
teraz nie wiem co konkretnie w moim postepowaniu z corka przekonalo
Cie, ze robie z niej maskotke, ktora zaspokaja moje potrzeby
emocjonalne). Byla bym wdzieczna za jakies konkretne rady. Wydaje
mi sie, ze robie dosc duzo aby corka przebywala w grupie
rowiesnikow. Twoja diagnoza, ze moja 6 letnia corka juz sie nie
uspoleczni i dzieki mnie ma zmarnowane zycie jest chyba postawiona
troche na wyrost. I jeszcze jedno... zrzucanie winy za popaprane
zycie na matke w Twoim przypadku moze byc troche pojsciem na
latwizne. Wierz mi, wiele osob ( w tym ja), przeszlo w dziecinstwie
o wiele wieksza traume niz nadopiekuncza i zaborcza matka i jakos
nie wyszlismy na popaprancow zyciowych.

[srebrnarybka]

Po pierwsze nie pisalam, ze celem Twojego postu jest wyzycie sie na
> matce. Wrecz przeciwnie - mam wrazenie, ze to na mnie probujesz
sie
> wyzyc za niepowodzenia odniesione w dziecinstwie i mlodosci. Nic o
> mnie nie wiesz, a przypisujesz mi cechy twojem matki.

- uderz w stół - nożyce się odezwą. Starałam się w oparciu o własne
doświadczenie pokazać Ci, że problem, o którym piszesz, jest
poważny. Nie rozumiem, dlaczego uważasz to za próbę "wyżycia się" na
Tobie.

Wzielam pod uwage Twoje sugestie, ze moze jest w tym
> takze czesc mojej winy

ja tego nie oceniam w kategoriach winy. Ani w wypadku mojej matki,
ani Twoim. Ani moja matka, ani Ty nie zamierzacie rozmyślnie
szkodzić dziecku, a tylko wtedy możnaby mówić o winie. Po prostu
moja matka nie zdawała sobie sprawy w ogóle, a Ty też nie do końca,
ze skutków takiego, a nie innego sposobu wychowania.

Zalozylam
> jednak, ze to wlasnie ja jestem dla niej, a nie ona dla mnie i
kiedy
> na opustoszalym placu zabaw jestem dla niej jedyna partnerka do
> zabawy, to po prostu bawie sie z nia.

jeżeli założyłaś, że jesteś dla niej, to może warto tak
zorganizować, żeby miała inne miejsce do zabawy, niż opustoszały
plac zabaw. Wożenie jej na inny plac zabaw albo organizowanie
towarzystwa rówieśników, np. sąsiadów, może być bardziej uciążliwe
niż pozjeżdżanie z dzieckiem samemu, ale jesteś dla niej...

I jeszcze jedno... zrzucanie winy za popaprane
> zycie na matke w Twoim przypadku moze byc troche pojsciem na
> latwizne. Wierz mi, wiele osob ( w tym ja), przeszlo w
dziecinstwie
> o wiele wieksza traume niz nadopiekuncza i zaborcza matka i jakos
> nie wyszlismy na popaprancow zyciowych.

za pozwoleniem, ale ja też za poprańca życiowego się nie uważam. Dla
przezwyciężenia szkód, których narobiło mi opisane tu wychowanie,
zrobiłam bardzo wiele własnym ciężkim wysiłkiem. Ale nic na to nie
poradzę, że gdzieś głęboko w podświadomości mam zakodowane, że żyję
tak naprawdę wyłącznie dla rodziców i bardzo trudno jest to
zwalczyć.
A co do zwalania na rodziców: forum nie czytujesz, ale poczytaj
sobie. Forum roi się od połajanek matek, które obwiniają się
wzajemnie o brak troski o dziecko, bo np. któraś nie usynia dziecka,
tylko ono zasypia samo, któraś nie chce karmić łyżeczką 5latka,
któraś ośmieliła się zostawić 3 latka na 2 babci i wyjechać na
wycieczkę, któraś ośmieliła się zostawić dziecko pod opieką
wieczorem i pójść do teatru etc. Licytują się, ile która dla dziecka
robi i jak się poświęca. Ale wtedy, gdy pojawia się problem w
kontakcie psychicznym z dzieckiem, który można wyeliminować bez
specjalnych poświęceń, np. zmieniając sposób zwracania się do
dziecka (to dotyczy wątku o bezsilności, bo tam pisałąm o
maskotkach), zrobić krok w stronę dziecka, który nie wymaga
specjalnego wysiłku i którym nie można się pochwalić na forum,
reakcja jest zupełnie inna. Dziecko, które chce czegoś zupełnie
drobnego i łątwego do załatwienia, ale czegoś innego, niż chcą
rodzice, okzuje się diabełkiem o małym rozumku, którego trzeba
złamać. Bo odnoszę wrażenie, że łatwiej jest pochwalić się na forum,
że zrezygnowało się z pracy zawodowej, niż, że przestało się mówić
do dziecka aniołku albo "sprzedało" dziecko na popołudnie do
sąsiadów, by tam bawiło się z dziećmi. Bo, bo to drugie, to żadne
poświęcenie.
I jeszcze jedno: nie można 3latka zostawić na jeden wieczór pod
opieką babci i pójść do teatru, bo będzie miał traumę, której nie
wybaczy do śmierci i odda rodziców do domu starców. Ale ja mam
wybaczyć matce to, że robiąc ze mnie koleżankę przesłoniła mi cały
świat i skrzywiłą życie emocjonalne i kontakty z rówieśnikami, a
ojcu, że leceważąc moje wielkrotne prośby nigdy nie zwracał się do
mnie moim indywidualnym imieniem i nigdy nie chciał dostrzec mojej
osobowości i mnie wysłuchać, bo traktował mnie, jak maskotkę. I z
pewnością to moja wina, że mi się nie podobało zwracanie do mnie
ojca i sposób wychowania przez matkę. Przecież to jest pogląd
skrajnie upośledzający dziecko i akceptujący to, że rodzice mogą
dowolnie lepić je z plasteliny.
Mam nadzieję, że przemyślisz, co napisałam. Życzę dobrego wejścia w
szkołę Twojej córce i tego, by nie musiała mieć przeżyć podobnych do
moich.
Pozdrawiam

[pam_71]

>Ale nic na to nie
>poradzę, że gdzieś głęboko w podświadomości mam zakodowane, że żyję
>tak naprawdę wyłącznie dla rodziców i bardzo trudno jest to
>zwalczyć.

Potwierdzam ... bardzo trudno.... Jestem jedynaczka i mam apodyktyczną (ale
jednocześnie i mądrą) Mamę. Z dzieciństwa pamiętam wakacje na działce nad
jeziorem (na koloni nie byłam nigdy !!) i wianuszek dzieciaków, które moja mama
prowadzała codziennie do kąpieli ... nie leżała plackiem na plaży, nie czytała
gazet na brzegu, nie plotkowała z sąsiadką z pobliskiego leżaka ... pływała
dyskretnie w te i z powrotem pilnując rozbawionych i w większości nie swoich
dzieci Dobrze, że i dzisiaj lubi pływać z wnukami ... hihi
Ja też - podobnie jak Srebrnarybka (pozdro ) w pewnym sensie "wojuję z
demonami" i niektóre życiowe sytuacje (które po normalnym człowieku po prostu
spływają) dla mnie staja się wręcz wyzwaniem ... Jakaż jednak radość kiedy to
"coś" się pokona Może jednak to moje "uspołecznianie" było o tyle
łatwiejsze, że moja Mama widząc brak konkurencji w domu starała się jednak
zadbać o moje towarzystwo podejmując pewien "wysiłek" (jak np. pilnowanie całej
bandy w wodzie czy odwiedziny koleżanek). Ja przyznam poszłam o krok dalej ...
mam dwoje dzieci z małą różnicą wieku. To chyba najlepsza szkoła życia .. bo
jest ten drugi z którym trzeba się podzielić .. ale i można się pobawić .. no i
sprzatanie porozwalanych zabawek też RAZEM szybciej idzie (nawet jeśli pierwsze
10min. pochłonie dyskusja w stylu " Ale ja tego nie wyciągnęłam. To On
porozrzucał pluszaki" etc.)
Zastanawiam się też (po przeczytaniu waszych wypowiedzi) czy ostatnie
stwierdzenie Młodej "No Mama ... jedziecie już ?!, bo ja się umówiłam do Oli ...
" uznać za sukces wychowawczy Bo moje dzieci wolą towarzystwo kolegów niż
nasze ... hihi Raczej napisałabym, że to po prostu naturalne zachowanie dzieci
w wieku szkolnym.
Do rozważań na temat główny - dorzuciłabym jeszcze mimo wszystko cechy osobnicze
dziecka(charakter). Bo z obserwacji mojej dwójki widzę, że to co dla jednego
jest naturalne i pozbawione stresu(Młoda potrzebuje 5min. na zawarcie znajomości
na placu zabaw) dla drugiego może stanowić pewien problem (Duży potrafi czasami
wybąkać tylko "Cześć" koleżance z klasy ... podczas gdy widać, że chętnie
przyłączyłby się do zabawy tylko większa grupa nieznanych mu dzieciaków Go peszy
...) - ale tak u nich było od zawsze. Włącznie z tym,że Duży zwykle na "nowe
pomysły" jest na NIE ... co nie oznacza, że gdy spróbuje okazuje się często że
jest fajnie ... ale On naprawdę tak ma I gdyby ktoś popatrzył z boku na
niektóre sytuacje to oburzyłby się po co dzieciaka zmuszać do czegoś na siłę ! A
ja wiem, że jakby Go nie mobilizować(dosłownie nie wyciągać!) to by się chłopak
z domu nie ruszył ... wiem, bo miewam okresami podobnie
POdsumowują, bo chyba nieco wyszło niepoukładanie i niedokońca na temat W
odróżnieniu do Srebrnejrybki twierdzę, że nie wszystko jeszcze stracone Ale
i chyba dużo pracy ... głównie chyba w zapewnieniu towarzystwa rówieśników
Twojej Córce. Tu by się przydała choćby taka "wakacyjna banda z podwórka", która
miałaby własne tajne sprawy ...
Pozdrawiam
Pam

[srebrnarybka]

dziękuję za zrozumienie. Oczywiście, że nigdy nie jest wszystko
stracone, ale im później, tym trudniej.
Pozdrawiam

[misia311]

Towarzystwa dorosłych się nie boi bo zna ( z uwagi na częste
obcowanie) natomiast towarzystwa równiesników nie zna bo rzadzej w
nim przebywa. A to co nieznane zazwyaczaj odstrasza

[lea_may]

Misia,
Tylko,ze ona sie nie boi rowiesnikow. Potrafi, wspaniale nawiazac
kontakt slowny z dziecmi. Wypytac je o to co ja interesuje.
Problem w tym, ze nie bawia jej zabawy rowiesnikow. Ona po prostu
lubi gadac.

[triss_merigold6]

Trudno żeby sześciolatka bawiła się z dwulatką. W każdym razie w coś
nienudnego dla sześciolatki na dłuższą metę.
Z własnego doświadczenia - byłam takim dzieckiem, wychowywanym wśród
dorosłych, traktowanym bardzo poważnie, nad wiek dojrzałym. Wczesne
czytanie, ogromny zasób słów, wybujała fantazja i zero umiejętności
społecznych. Właśnie "stara malutka" w okresie przedszkolnym i
wczesnoszkolnym. Ja się dzieci bałam, do pewnego momentu
paraliżowała mnie nieśmiałość, nie potrafiłam sie wyluzować na tyle,
żeby spontanicznie biegać, krzyczeć, wolałam towarzystwo dorosłych.
Błąd moich starych i dziadków, oni uważali, że jestem właśnie
spokojna i poważna a to była niesmiałość. I z boku też nie wyglądało
to na strach przed rówieśnikami, wręcz przeciwnie potrafiłam się
bawić jeśli ktoś mnie zachęcił.
Przeszło mi gdzieś koło 5 klasy podstawówki, po kolejnej zmianie
szkoły ale pamiętam tamten stres, swoją nieprzystawalność do innych
dzieci i jednocześnie bardzo dużą potrzebę kontaktu z dziećmi.

Brutalnie powiem - odetnij ją od dorosłych. Organizuj towarzystwo
dzieci nawet na siłę. Sprowadź parę razy na ziemię - jest dzieckiem
i dorosłe konwersacje prowadzone w poważny sposób moga poczekać.

[nolus]

o jezu, jakbym o sobie czytała. też byłam(jestem?) taką "starą malutką".
jedynaczka, spędzająca czas głównie z rodzicami i starszymi kuzynami, charakter
samotnika i do tego introwertyk. zamiast bawić się z dziećmi na dworze wolałam
czytać w domu książki. byłam zdolnym, grzecznym i bardzo ułożonym dzieckiem, o
wiele dojrzalszym od rówieśników.kiedyś wydawało mi się to zaletą, teraz uważam
to za katastrofę wychowawczą. pamiętam tę swoją "drętwość", te poważne
wypowiedzi zupełnie nie pasujące do 11-letniej dziewczynki...do dzisiaj mi to
niestety zostało i chyba już tego nie wyplewię. nie pozwalaj na to, żeby córka
przebywała za dużo z dorosłymi, ja przez to nigdy nie umiałam myśleć i
funkcjonować jak dziecko. z drugiej strony może nie jesteś wszystkiemu winna -
są takie dzieci(wina introwertyzmu chyba), które nie są specjalnie towarzyskie,
nie lubią funkcjonować w grupie i wolą samotność. jeśli znajdą sobie towarzystwo
kilku kolegów, to nie odbiegają od normy. ale tak, to zdecydowanie utrudnia życie.

[srebrnarybka]

Co do wnioskow popieram Szanowne Koleżanki w całej rozciągłości.
Przestanmy tylko pisać o winie - to nie problem winy, bo przecież
Autorka wątku nie zamierzała celowo szkodzić córce, a tylko wtedy
możnaby mówić o winie. Tak wyszło, nie dostrzegła problemu.
Człowiek, także rodzic, może się mylić. Ważne teraz, żeby Autorkę
wątku uczulić na to, że sprawa jest poważna i trzeba dziecko
uspołecznić. Nie jest dobrze, że dzieje się to w przededniu pójścia
do szkoły, ale lepiej późno, niż wcale.

[pam_71]

Szkoły bym nie "tragizowała". Mój Duży chodził do przedszkola, ale jak sam teraz
mówi ... chyba nikt Go nie lubił ;-( Zawsze był z boku grupy i na dodatek z
Panią kontakt ograniczony (dzieci się jej normalnie bały !). Na dodatek Duży
uwielbia opowiadać o swoim hobby no i często moralizuje ;-/
W pierwszej klasie trafił na super Panią i całkiem zgraną grupę rówieśników.
Mieliśmy dużo szczęścia (szkoła rejonowa). Został zaakceptowany przez grupę ,
nawet został w zeszłym roku Wice-Przewodniczącym (a to niezły awans .. hihi) klasy.
Pam

[srebrnarybka]

W opisanej sytuacji nie ma w ogóle sensu tragizować, tylko trzeba
postarać się o uspoecznienie dziewczynki. Co do Twojego syna - nie
wykluczam, że doświadczenie przedszkolne, mimo, że pobyt w
przedszkolu był zasadniczo nieudany, przydało się jako pewien
trening przed szkołą i już w szkole syn mógł np. uniknąć jakichś
zachowań, które w przedszkolu nie zaskarbiły mu sympatii kolegów, bo
już wiedział, że tak się nie postępuje. Dobrze, że Autorka wątku
dostrzegła problem i myśli, jak mu zaradzić.

[tata.kasi]

Twoje rady sa bardzo cenne, bo z pozycji osoby, której brakowało
socjalizacji z rówieśnikami. Od siebie moge tylko dodac, ze od
połowy pierwszej klasy córki mieliśmy symptomy problemów z brakiem
towarzystwa rówieśników. Wymuszone sytuacja, bo mieszkamy pod
miastem, pracujemy w mieście i córka ma szkołę w miescie. W dodatku
jest jedynaczką (jak łatwo się zorientowac ...Zaczeło jej bardzo
brakować zabaw z dziećmi. Zanim poznała dzieci sasiadów
zapraszalismy do domu koleżanki z klasy (i nadal zapraszamy) na
nocleg z piatku na sobote lub na weekend z noclegiem. I to był
strzał w 10-tkę . Bo dzieci były ze sobą cały czas, włącznie z
kładzeniem sie spać w jednym pokoju (podczas którego to kładzenia
się byłem grzecznie, ale stanowczo proszony o "sobie pójście, bo my
rozmawiamy").
W każdym razie może taka forma bycia razem, w warunkach domowych,
gdzie dziecko czuje się bezpiecznie, może pokazac swoje zabawki,
ulubione miejsca, książki...otworzyć się. Może to by trochę córkę
przekonało do rówiesników? Zresztą, nie tylko zabawa, ale inne
czynności wykonywane wspólnie są okazją, do oswajania się -
uczestnictwo w przygotowaniu posiłków, sprzataniu, wyprowadzenie psa
na spacer, karmienie kotów...pomoc mamie w zakupach na targu, itd...

Dodatkowy aspekt, to fakt, ze córka się czuje o wiele pewniej "na
swoich smieciach", trochę "przewodzi stadu", inicjuje zabawy. Trzeba
tylko uważac, żeby absolutnie przy innych nie mieć do niej żadnych
uwag, bo przeżywa je w sposób zwielokrotniony.
Pozdrawiam

[pam_71]

tata.kasi napisał:

>Trzeba
> tylko uważac, żeby absolutnie przy innych nie mieć do niej żadnych
> uwag, bo przeżywa je w sposób zwielokrotniony.

To niestety jest typowe dla jedynaków Ja nie mogę się tego pozbyć do dzisiaj
;-(

[tata.kasi]

To zależy jak się podchodzi do dziecka. Ja w ogóle uważam, że
omylność jest w pewnym stopniu cnotą, o ile wyraża usiłowanie
zmierzenia się z nowym. W tym sensie pracuję nad tym, żeby córka
ponosiła porażki, nie bała się dysonanu poznawczego i wyrobiła sobie
zdolnośc do obiektywnej autoanalizy własnego postępowania, która
pozbawi ją owego paraliżującego lęku przed porażką.

[lea_may]

No to jeszcze raz od poczatku, bo widze ze nie wszyscy mnie
rozumieja, lub przeczytali wszystkie moje posty. Od zawsze zdawalam
sobie sprawe, ze bede musiala zadbac o uspolecznienie malej. Gdy
miala 10 tygodni po raz pierwszy zabralam ja do play-group, gdzie
spotykaly sie matki dzieci w wieku przed-przedszkolnym. Chodzilam z
nia tam regularnie co tydzien przez dwa lata. Czesto odwiedzalysmy
sie tez z mamami "grupowych" dzieci. Gdy mala miala okolo 15
miesiecy zaczela z wielka niechecia odnosic sie do jakichkolwiek
domowych gosci. Kazda wizyta, nawet znanych jej osob (dzieci i
doroslych) konczyla sie rykiem, wspinaniem do mnie na kolana, proba
wyrzucenia gosci z domu (to juz gdy potrafila wiecej mowic). Wizyty
u znajomych byly nadal OK, ale nie bawila sie z dziecmi, byla po
prostu zainteresowana ich zabawkami. Gdy tylko bylo to mozliwe
zapisalam ja do przedszkola. Chodzi juz tam od 3 lat choc wcale nie
musi poniewaz ja na razie nie pracuje i z powodzeniem mogla by
zostac w domu. Jedyne dostepne dla nas przedszkole, operuje tylko
w godzinach przedpoludniowych, wiec o 12 w poludnie odbieram ja z
przedszkola. Po przedszkolu, gdy tylko pogoda dopisuje chodzimy na
plac zabaw. Czasami uda nam sie tam kogos spotkac, czasami umawiam
sie na spotkanie z ktoryms z rodzicow przedszkolnych. Czesto jednak
jestem tam z dziecmi sama. Nie pisze tu o jednym placu zabaw na
ktory chodze. Jest ich tu kilka - wszystkie przerazliwie puste.
Taka jest specyfika regionu w ktorym mieszkamy. Sasiadow nie mamy
tez zbyt wielu. Zadna z rodzin nie ma dzieci w wieku mojej starszej
corki. Czesto zapraszam do nas sasiadke ktora ma coreczke mlodsza
od malej o 3 lata, ale nawet gdy zaczynaja sie bawic, to trwa to
tylko pare minut, a potem mala sie nudzi. Przez caly ostatni rok
mala grala w druzynie pilki noznej (na poczatku nawet bardzo
chciala, ale po pierwszym treningu miala dosyc, my po prostu nie
pozwolilismy jej zrezygnowac ). Od poczatku tego lata wlasciwie
codziennie chodzimy na basen, gdzie jest co prawda sporo dzieci, ale
mala sie z nimi nie chce bawic, bo jak powiada jest "zajeta
nurkowaniem". Przez okres wakacji zaliczyla tez zajecia letnie w
szkolce przykoscielnej, zajecia artystyczne w domu kultury i
spotkania dzieciece w bibliotece. Nawet gdy bylismy na wakacjach u
dziadkow nad morzem, to codziennie chodzila na zajecia dla dzieci
(gry, zabawy i chlapanie na plazy) przy miejscowym klubie wodnym. O
problemie rozmawialam z wychowawczynia malej w przedszkolu juz dwa
lata temu. Obiecala popracowac nad nia, efekt faktycznie troche
byl, bo przez ostatni rok zamiast ciagle siedziec sama zaczela sie
od czasu do czasu bawic z jedna z kolezanek. Kolezanka czesto nas
odwiedza, sa dni kiedy potrafia sie troche razem pobawic. Innymi
dniami - zupelna katastrofa. Moje zachety zupelnie na nia nie
dzialaja.
Zazwyczaj nie zabieramy dzieci na spotkania doroslych. Nie mamy w
poblizu zadnej rodziny. Kontakt z doroslymi maja zazwyczaj wtedy
gdy dzieci rowniez sa obecne. Mala po prostu zawsze wybiera
towarzystwo rodzicow swoich rowiesnikow. Dodam jeszcze, ze mlodsza
coreczka jest bardzo towarzyska i uwielbia towarzystwo dzieci.
Srebrnarybko, pisze jeszcze raz. Nie jest tak ze problem
zauwazylam dopiero teraz. Nie szukalam wczesniej pomocy na forum,
bo myslalam, ze dam sobie jakos rade z tym problemem. Teraz brakuje
mi juz pomyslow. Napisalam, bo sie bardzo martwie. Wydaje mi sie,
ze zrobilam i robie dosc duzo aby mala spedzala czas z
rowiesnikami. Boje sie, ze moze to byc sprawa jakichs zaburzen
rozwoju spolecznego. W momentach rozpaczy przychodzi mi nawet do
glowy zespol Aspergera. Dlatego, zanim zdecyduje sie ciagac mala po
psychologach chcialam sie najpierw dowiedziec na ile takie
izolowanie sie od rowiesnikow w tym wieku jest normalne.

[srebrnarybka]

Z tego, co piszesz, wynika, że robisz bardzo dużo, by córkę
uspołecznić i fakycznie może trzeba poradzić się psychooga. Ja w
żadnym z postów nie chciałam Ciebie "potępiać", bo nie uważam się za
kompetentną do osądzania kogokolwiek. Podkreślałam tylko, że moim
zdnaiem uspołecznienie dziecka jest rzeczą bardzo ważną, a obecnie
wiele matek tego nie rozumie i uważa, że jeśli dziecko lubi ich
towarzystwo, to wszytko jest oK, bo mają silny kontakt z dzieckiem.
Skoro tyle wysiłku wkładasz w uspołeczenienie, to widać problem
rozumiesz. Pozdrawiam i życzę powodzenia

[berdebul]

Srebrnarybko nie uważasz że Twoje doświadczenia czynią Cię mocno nieobiektywną? Dzieci są różne, bo ludzie są różni. Jedni są bardziej inni mniej towarzyscy, mniej lub bardziej dojrzali i tak dalej.
Rodzeństwo miałam i mam, starsze. W przedszkolu chodziłam tylko do zerówki (na szczęście! więcej lat takiego karmienia skończyło by się traumą!), zawsze po za grupą do tej pory znajomych w swoim wieku policzę na palcach jednej ręki, na studiach znajomi to w większości starsze osoby, doktoranci, ale też prowadzący zajęcia. Znajomi związani z hobby również starsi, sporo z nich mogłoby być nie tylko moimi rodzicami, ale i dziadkami. Nie mam z tego powodu żalu do nikogo, za to że pozwolono mi być 'starą malutką', że nikt na siłę nie wypychał mnie do grupy z którą nie umiałam znaleźć wspólnego języka - bo kiedy ja chciałam porozmawiać o polityce, rówieśniczki skakały w gumę. Ta dziewczynka nie musi być nieszczęśliwa dlatego że nie jest duszą towarzystwa.

[verdana]

No cóż. Ja bylam jedynaczką, chowaną wśrd doroslych. Moi rodzice
starali się mnie uspoleczniać, nawet bardzo. jedno przedszkole
(niewypal), kluby, zajecia z dziećmi, sąsiadki przychodzace stale do
mnie lub ja do nich, podwórko, drugie przedszkole. Jestem mniej-
więcej w wieku Sebrnejrybki i do dzis pamietam jakie to było
okropne, te cale uspolecznianie. Inne dzieci rodzice z trudem
przywolywali z podworka, mnie z trudem wyrzucali i zabraniali
wracać.
Potem byla szkola podstawowa - horror. Miałam kolezanki, ale nigdy
bliskie. Nie bawiło mnie szczególnie ich towarzystwo, nawet trudno
sie dziwic, ze ich nie bawiło moje... Dwa razy wyslano mnie na
kolonie i oboz - przeplakalam kolonie, obóz w liceum wspominam
bardzo marnie, choć miałam towarzystwo - konieczność przebywania w
tlumie - to nie dla mnie. W liceum bylo już nieco lepiej, na
studiach - nieźle, choć nigdy nie mialam dużego towarzystwa, nudzily
mnie dyskoteki, wyjazdy na obozy itd. Z dwoma kolezankami - tak.
Wiecej - mowy nie ma.
Jako osoba dorosła mam niewielu znajomych, przyjaciół - prawie
wcale. Jesli o cos mialabym pretensję do rodzicow, to o
uspołecznianie na siłę, bez liczenie sie z tym, co lubię.
Jestem nietowarzyska, wolę książki od ludzi.
Nie każdy musi lubic ludzi, nie kazdego da się uspolecznić, nie
każdy w taki sposób zmarnuje sobie życie. Ludzie sa rózni, może
warto o tym pamietać.
Jestem osobą bardzo szczęśliwą.

[srebrnarybka]

Rzadko nie zgadzam się z Verdaną, ale sprawa jest na tyle ważna, że
ją wyartykułuję. Oczywiście, że ludzie są różni i z kogoś, kto nie
lubi zbyt dużego towarzystwa nie zrobi się duszy towarzystwa i nie o
to nawet chodzi.
Chodzi o to, by dziecko radziło sobie w grupie w sposób elementarny.
Jeśli ma być nietowarzyskie, to i tak będzie, ale przez całe życie
będzie musiało mieć kontakty z rówieśnikami i umieć się poruszać
wśród ludzi, chyba, że wstąpi do zakonu kontemplacyjnego. Ja
wspominam szkołę podstawową jako koszmar nie dlatego, że bycie w
grupie jest koszmarem, tylko dlatego, że to ja nie umiałam być w tej
grupie. Grupa była, jaka była, klasa w szkoe podstawowej jest (była
wtedy, szkół społecznych nie było) kompletowana zupełnie
przypadkowo. Ale nie było przypadkiem, że 7letnia dziewczynka, która
trafiła do takiej klasy nie rozumiejąc zasad zabawy w Ole Ole Janko
(rozumiałam z tego "olejarko"), dwa diabełki na ratuszu, nie umiejąc
bawić się w gumę, klasy etc. musiała czuć się źle w grupie, jaka by
ta grupa nie była, bo była na funkcjonowanie w grupie zupełnie
nieprzygotowana. I umiejętność zabawy w takie zabawy była wtedy
absolutnie koniecznym elementem przygotowania do szkoły, takim
samym, jak znajomość języka polskiego, umiejętność zasznurowania
butów i przebrania się na lekcji w-fu. I uważam, że puszczenie do I
klasy dziewczynki w ten sposób nieprzygotowanej było poważnym
zaniedbaniem moich rodziców, mimo, że zawsze dbali, żebym miała
opiekę kulturalnych studentek, chodziła na spacery, ładnie rysowała
i nie nauczyła się brzydkich wyrazów (nieznajomość tych wyrazów też
uczyniła ze mnie w szkole niezłe pośmiewisko). Masę wysiłku włożyli
w rzeczy nieprzydatne, a zaniedbali coś poważnego.
Dla mnie posiadanie dużej liczby znajomych i przyjaciół zawsze było
jedną z najważniejszych spraw w życiu. Dla kogoś innego może być
mniej albo zupełnie nieważne. Ale nawet, jeśli się tego nie lubi,
umiejętność poruszania się w grupie czy środowisku jest jednak
przydatna. Rozumiem, że można nie lubić zabaw na podwórku czy w
przedszkolu. Ale w dzieciństwie nie lubiłam też mycia głowy,
obcinania paznokci, pisania listów do prababci, oglądania filmów
przyrodniczych o owadach i paru innych rzeczy. I chociaż wstręt do
pisania listów (do kogokolwiek, prababcia nie żyje od 30 lat) i do
filmów przyrodniczych mi pozostał, nie mam pretensji do rodziców, że
mnie do tego zmuszali, bo w ten sposób dali mi szansę nauczenia się
czegoś ważnego. Listów pisać nie cierpię, ale wiem, że wypada
odpisać i powinno się to wiedzieć, filmów przyrodniczych nie
cierpię, ale gdybym nie była zmuszona do obejrzenia paru, nie
miałabym szansy w sposób dojrzały ukształtować swoich zainteresowań
poprzez wybór takiej dziedziny, która mnie rzeczywiście interesuje.
Niestety wychowanie nie polega wyłącznie na robieniu dzieciom
przyjemności, ale też na przekazywaniu im pewnych wartości, czasem
niekoniecznie zbieżnych z wrodzonymi inklinacjami dziecka.
I jeszcze jedno: całe życie bardzo chciałam mieć wielu znajomych i
być akceptowana w grupie, ale brak przygotowania na starcie mojej
inicjacji społecznej sprawił, że byłam zawsze w gorszej sytuacji i
musiałam bardzo pracować nad tym, by tę akceptację osiągnąć. Była to
rzecz, o której stale marzyłam i do której cały czas bardzo
świadomie dążyłam i gotowa byłam wiele poświęcić, by to osiągnąć. I
chyba tylko zwykły fart sprawił, że mając takie nastawienia nie
natrafiłam w liceum ani na studiach na środowisko np. narkomanów. Bo
gdybym trafiła, to zapewne zaczęłabym ćpać, byle tylko utrzymać się
w grupie. Myślę, że dziecko, nastolatek czy młody człowiek, który
bez problemu radzi sobie w grupie i nie pracuje stale nad tym, by
się w niej utrzymać, w razie czego będzie mniej narażony na takie
pokusy.

[verdana]

Ja nie radzilam sobie w grupie w sposób elementarny, az do liceum, a
wlasciwie studiów. Nie umialam byc w grupie, nadal nie umiem. Zasady
gry mozna poznac w trzy minuty, problemem jest, jesli w tą gę nie
chce się grać, a nawet jak się chce - to inni z toba grac nie chcą.
Problemem nie jest nieznajomość zasad gier, ale to, ze pewne dzieci
bez problemu naucza sie takich zasad w pare dni i bede swietnie się
bawiły, a niektore nie. bardzo wiele dzieci w naszych czasach nie
chodzilo do przedszkola, nie bylo "uspolecznionych", a sobie
poradzily - i nawet nie zauwazylas, że startowały z takiej samej
pozycji. Bez przesady.
Obawiam się, ze naprawde nie wszystko, co nam się w zyciu przydarza,
jest wina czy zasługa rodziców. Niektore dzieci potrafią
dostosowywać się do sytuacji, nawet jesli czegos nie wiedza, inne -
starannie wyedukowane przez przedszkole nie potrafia, chocby rodzice
stawali na glowie. Ja chodzilam do przedszkola - i tez gier nie
znaam, bo siedziałam w kacie i czytałam.
No i szkola podstawowa, nawet gdy mialo się w niej klopoty z
uspolecznieniem, to juz nie domena rodziców. Wystarczyło czasu, aby
zdobyc wiedze o umiejetnosciach spolecznych. Mozna je bylo potem
wykorzystać w liceum, wśrod zupełnie nowych ludzi, na studiach itd.
czyli rodzice moga byc najwyzej odpowiedzialni za niepowodzenia
spoleczne w podstawowce, nie później. A i to mam watpliwosci - tak
naprawde, to rodzice - o ile nie ingeruja w sprawy szkolnych
znajomosci za bardzo, sa odpowiedzialni za to, co dzieje się w
klasie pierwszej.
Bardzo wiele dzieci w naszych czasach było chowanych w domu, przez
niepracujące matki - w mojej klasie co najmniej 1/3. jakos zupelnie
dobrze sobie radziły.
Ja listow pisac nie lubię i nie odpisuję. Bo to, czego uczyli mnie
rodzice 45 lat temu nie jest dla mnie wyznacznikiem tego, co mam
robic dzisiaj.

[srebrnarybka]

Ja też nie uważam, że wszystko, co nam się w życiu przydarza, jest
winą albo zasługą rodziców. Niemniej jednak akurat moje
doświadczenie w kwestii uspołecznienia dowodzi, że brak dobrego
startu był sporym obciążeniem. Ja naprawdę starałam się opanować
rozmaite reguły gry, ale było mi bardzo trudno. I oczywiście im
późniejszy etap edukacji, kiedy coraz więcej zależało ode mnie, a
nie od bagażu wyniesionego z domu, szło mi coraz lepiej. Nie
przypominam sobie, żeby w mojej podstawówce i liceum ktokolwiek poza
mną miał niepracującą matkę i zapewne wszyscy chodzili do
przedszkola. Może to specyfika miasta, gdzie się edukowałam - Łódź z
dominacją przemysłu włókienniczego. Nadal uważam, że szoku w I
klasie rodzice mogli mi oszczędzić, gdyby nie rzucili mnie od razu
na głęboką wodę. I mam żal o to, że nie widzieli problemu. Moja mama
raczej z satysfakcją opowiadała znajomym, że jak przychodzą dzieci
na kinderbale, to ja się bawię osobno, a dzieci-goście moimi
zabawkami. Nie uważała, że jakiś problem. Potem wielokrotnie na
etapie podstawówki rozmawiałam z nią o tym, że mi smutno, bo nie mam
koleżanek. Odpowiedź była zawsze jedna: ja w twoim wieku bawiłam się
sama, bo z dziećmi fornali nie wolno mi się było bawić, a zabawek
miałam mniej niż ty. Wtedy ja zaczynałam płakać nad ciężkim losem
mojej mamy i zapominałam o swoim problemie, który pozostawał
nierozwiązany. I jednak sądzę, że dlatego, że mama była bardzo
samotna i wolała, żebym ja się za szybko nie uspołeczniła, bo wtedy
pozostawałoby jej rozmawiać ze ścianą.
Opisałam swoje doświadczenie dlatego, że bardzo wielu rodziców
problem lekceważy. Teraz kładzie się ogromny nacisk, by dziecka
nie "zaniedbywać", by spędzać z dzieckiem jak najwięcej czasu, mieć
jak najbliższy kontakt, okazywać jak najwięcej czułości etc. I jeśli
rodzice spędzają z dzieckiem dużo czasu, a dziecko lubi się
przytulać do rodziców, to uważa się, że wszystko jest OK. Chciałam
opisać, w jaki sposób można zaniedbać ważny element edukacji
spędzając z dzieckiem bardzo dużo czasu.

[tata.kasi]

> Opisałam swoje doświadczenie dlatego, że bardzo wielu rodziców
> problem lekceważy. Teraz kładzie się ogromny nacisk, by dziecka
> nie "zaniedbywać", by spędzać z dzieckiem jak najwięcej czasu,
> mieć jak najbliższy kontakt,

)
Choćbym nie wiem jak sie napiął, to się nie upodobnię do 11-latki...
Nawet fizycznie

[verdana]

Mnie tez bylo smutno, ze nie mam kolezanek. Jednak nie bardzo wiem,
jak moi rodzice mogliby rozwiązać ten problem. Ja sama takiego
problemu nie umiem rozwiazać, szczególnie, ze jak widać nawet
zapraszanie kolezanek do domu nie działało...
Spedzanie z dzieckiem czasu, bez izolacji od rówieśnikow, bez
nadmiernej kontroli jest tylko dobre. Bliski związek rodzicow z
dzieckiem nie niesie żadnych zagrożeń - zagrożeniem sa tylko zle
kontakty, izolowanie dziecka od otoczenia, a nie spedzanie z nim
czasu. dzieci, dla ktorych rodzice czasu nie maja, lub maja go
niewiele wcale przez to nie zyskują umiejetnosci spolecznych,
lepszych kontaktow - najwyzej szukają zastepstwa rodziny
gdziekolwiek.
A to nie o to chodzi.

[srebrnarybka]

1. Nigdzie nie pisałam, że spędzanie czasu z dzieckiem jest złe.
Uważam tylko, że jest niedostateczne, tzn. nie wystarczy spędzać
dużo czasu z dzieckiem, żeby je znać, mieć z nim kontakt psychiczny,
mieć świadomość jego potrzeb psychicznych i dążyć do ich
zaspokojenia. Można z dzieckiem spędzać bardzo dużo czasu, tak, jak
moja matka i wbrew pozorom, także zapracowany ojciec, ale dziecka w
ogóle nie znać i nie rozumieć. I można wyobrazić sobie sytuację, w
której spędza się z dzieckiem mniej czasu, ale ma się z nim lepszy
kontakt.
2. Dobry kontakt z rówieśnikami wymaga m. in. tego, aby być z nimi
razem np. na podwórku, w odwiedzinach u kolegi/koleżanki, w nieco
starszym wieku pójść razem do parku, kina czy na lody. Zostać dłużej
na świetlicy. I nie w każdym z tych miejsc mama musi, a nawet
powinna być obecna, a nawet jeśli jest, to jednak dziecko zajmuje
się kolegami, a nie matką. Zrozumiałe, że takie "uspołecznione"
dziecko spędza jednak mniej czasu z rodzicami, niż takie, które nie
ma innych kontaktów. To nie musi oznaczać, że rodzice nie mają czasu
dla dziecka, tylko to, że dziecko nie potrzebuje przebywać cały czas
z rodzicami, bo ma też innych partnerów do rozmowy/zabawy.
Natomiast, jeśli któreś z rodziców ma mało zajęć i kontaktów, tak,
jak moja mama, to uspołeczniające się i ulatniające z domu dziecko
może uświadomić jej przykrą prawdę, że warto by się czymś zająć. I
to może gasić entuzjazm rodziców w uspołecznianiu dziecka.
3. Jak moi rodzice mogliby pomóc: po pierwsze wyrazić zrozumienie,
powiedzieć, że oni też się martwią i będą starali mi się pomóc.
Przynajmniej wiedziałabym, że czegoś dla mnie strasznie ważnego nie
olewają i nie jestem z moim problemem sama. I, że mój wysiłek, by
się jako zintegrować, jest przez nich aprobowany, a nie dzieje sie
niemal wbrew ich woli, bo tak to odczuwałam. Po drugie - nie posyłać
kompletnie nieprzygotowanego dziecka do szkoły, zapewnić mu przedtem
jakiś trening. Po trzecie - to mój konkretny wypadek - nie przenosić
mnie po pół roku nauki w I klasie ze szkoły po drugiej stronie ulicy
i z klasy, gdzie wprawdzie nie zaaklimatyzowałam się dobrze, ale
klasy złożonej z mniej więcej normalnych ludzi do szkoły położonej o
pół godziny drogi w dzielnicy menelskiej, gdzie większość uczniów to
były dzieci prostytutek i alkoholików, tylko dlatego, że w tamtej
drugiej szkole wychowawczyni była żoną profesora akademii medycznej
i wobec tego odpowiednią partnerką dla mojej mamy. A to, że moi nowi
koledzy byli mniej odpowiednimi partnerami dla mnie i trudno mi się
było rzeczywiście z nimi integrować, rodziców nie obchodziło. Po
czwarte - nie wyśmiewać i nie krytykować w domu wszystkich
koleżanek, z którymi akurat byłam bliżej i o których opowiadałam. Po
piąte - pozwalać mi odwiedzać kolegów ze szkoły, przynajmniej tych,
którzy nie byli dziećmi prostytutek, gdy już byłam na tyle dojrzała,
że mogłam przejść te pół godziny drogi sama i nie niosło to ze sobą
kłopotu odprowadzania mnie. Mama miała obsesję, że zostanę
zgwałcona, i ograniczała mi odwiedzanie koleżanek. Po szóste - skoro
już mnie wysłali do takiej szkoły, gdzie trudno mi było się z
kimkolwiek zaprzyjaźnić, pomyśleć o tym, bym częściej spotykała się
z dziećmi znajomych, może wysłać na jakieś kółko zainteresowań poza
szkołą, zaprosić do domu dzieci, z którymi chodziłam na religię (też
zresztą zostałam wysłana do dalszego kościoła, niż parafia, w
religia w parafii się mamie nie podobała). Po siódme - nie gasić
naturalnych koleżeńskich zachowań. Pamiętam, jak już w liceum
przyszłam do domu z płaczem, bo dostałam 2 za podpowiadanie koledze.
I mój ojciec, zamiast dodać mi otuchy i wyrazić się z aprobatą o
koleżeńskim zachowaniu, zgromił mnie, jakbym kogoś zamordowała.
Podobnie, gdy kiedyś na prośbę koleżanki przepisywałam na domowej
maszynie do pisania jakieś wierszyki, które ona miała użyć na jakąś
imprezę w świetlicy, do której uczęszczała tylko ona, i poprosiłam
ojca, profesora polonistyki, by sprawdził interpunkcję, ojciec
wybuchnął oburzeniem: Dlaczego ty się taaakich rzeczy podejmujesz?
Mnie wolno było pisać na maszynie na moje potrzeby, zbrodnia
polegała na tym, że zgodziłam się pomóc koleżance. Te przykłady
nasuwają mi się same, nie chcę już więcej grzebać w pamięci.
Komunikat był jasny: nie interesuje nas, czy masz jakichś kolegów i
najlepiej gdybyś ich nie miała, bo z tego mogą wyniknąć tylko
kłopoty.
4. Co do bliskiego związku rodziców z dzieckiem, nie jestem pewna,
czy to same korzyści. Poza wspomnianą już tu osobą, która popełniła
samobójstwo po śmierci matki znam przykładów śmierci naturalnej
krótko po śmierci matki, która wyraźnie "pomogłą" potomkowi. Znam
przykłady osób tak silnie związanych z rodzicami, że nie potrafią
założyć własnej rodziny. Znam pannę 50letnią, która odmówiła
wyjechania na wspólne wakacje innej pannie rówieśniczce, bo jeździ
na wakacje tylko z matką. Ta panna całe życie bardzo dużo czasu
spędzała z rodzicami, obecnie już tylko z matką, nie nauczyła się
innych sposobów spędzania czasu i nie uważam, żeby to było dobre.
Oczywiście, znam też ludzi odtrąconych przez rodziców, którym to
złamało życie. We wszystkim trzeba znać umiar. W każdym razie
umiejętność nawiązywania kontaktów międzyludzkich wydaje mi się
bardzo ważna i trudności dziecka w tym zakresie nie można lekceważyć.

[verdana]

Totez pisze - błędem jest naezorowanie i ograniczanie kontaktow.
Natomiast nie jest niczym strasznym , gdy dziecko, mimo wysilkow
rodziców (a o tym pisze autorka wątku, o niczym innym) nie chce sie
jakos uspołecznić, mimo prb rodziców.
Wiesz, bliski związek matki z 5-latką i 50-latką to naprawde nie
jest to samo...

[srebrnarybka]

Natomiast nie jest niczym strasznym , gdy dziecko, mimo wysilkow
> rodziców (a o tym pisze autorka wątku, o niczym innym) nie chce
sie
> jakos uspołecznić, mimo prb rodziców.

- po prostu w oparciu o własne doświadczenia nie jestem do końca
pewna, czy dziecko nie chce, czy nie umie. Gdy moja matka
obserwowała mnie na kinderbalu, jak bawiłam się w kącie sama, a
zaproszone dzieci razem, też mogła myśleć, że ja nie chcę się
uspołecznić. A ja po prostu nie umiałam bawić się z dziećmi
zapraszanymi raz w roku, które wszystkie chodziły do przedszkola
lub/i miały rodzeństwo, więc codziennie miały kontakt z kilkorgiem,
albo i większą liczbą rówieśników. Ja w tym czasie spacerowałam po
parku z mamą albo studentką filozofii i dyskutowałam z nią o tym,
czy zło istnieje. Trudno się dziwić, że po takim "przygotowaniu" nie
umiałam ię bawić z rówieśnikami, co wcale nie znaczy, że tego nie
chciałam. Poza tym ta dziewczynka, niezależnie od tego, czy nie
chce, czy nie umie się uspołecznić, i tak będzie musiała pójść do
szkoły, gdzie jej brak uspołecznienia może jej mocno zaleźć za
skórę. I dlatego uważam, że nie należy sprawy lekceważyć. Autorka
wątku zresztą zauważa problem, po to przecież pisze na forum.

Wiesz, bliski związek matki z 5-latką i 50-latką to naprawde nie
> jest to samo...

- oczywiście, że nie, ale uważam, że kłopoty w nawiązywaniu
kontaktów międzyludzkich w okresie przedszkolno-szkolnym mogą się
utrwalić i utrudnić otwieranie się na związki z innymi ludźmi, niż
rodzce, co powinno następować stopniowo. Wspomniana przeze mnie
50latka, która nie chciała pojechać na wakacje z koleżanką, a bez
matki, nie zaczęła jeździć z matką na wakacje w wieku 50 lat. Ona po
prostu nigdy nie jeździła na inne wakacje i nie wyobraża sobie, że
można w ogóle spędzić je inaczej, niż z mamą. Oczywiście nie
twierdzę, że 6latkę trzeba koniecznie wysłać na kolonie, to raczej
za wcześnie, ale z pewnością dużo przed 50tką powinna była poznać
inny sposób spędzania wakacji.

Generalnie włączyłam się do wątku ponieważ: a) opisana sytuacja
przypomina mi moje dzieciństwo i chciałam uczulić na problem, bo w
oparciu o własne doświadczenie uważam, że sprawa jest poważna, b)
nie uważam, że jedynym lekarstwem na wszystko jest zawsze wyłącznie
spędzanie więcej czasu z dzieckiem i zacieśnianie z nim związku.
Taka dyrektywa wynika mniej więcej ze wszystkich wskazań na forum,
także odpowiedzi innych foremek, że problemu nie ma. Akurat temu
dziecku nie potrzeba spędzać jeszcze więcej czasu z matką, tylko
czegoś zupełnie innego.
Natomiast nigdy nie namawiam nikogo do rzeczywistego zaniedbywania
dziecka, nierozmawiania z nim, niedążenia do poznania go i
zrozumienia, braku kontaktu i braku zainteresowania jego sprawami.
Ale to, że trzeba mieć czas dla dziecka, zajmować się nim i starać
się mieć z nim kontakt psychiczny to elementarz, o którym pisać nie
warto.

[verdana]

W sytuacji opisanej w pierwszym poscie, matka robi wszystko, by
dziecko uspolecznic. A dziecko nic - malo jest prawdopodobne, by
posiadając siostrę "nie umialo', bo uspolecznienie rodzenstwa
przebiega raczej automatycznie. Może albo nie chciec, albo chciec -
ale... nie lubic towarzystwa dzieci, bo ma inne zainteresowania niż
typowe w swoim wieku. Pewnych rzeczy po prostu się nie przeskoczy.
Żaden psycholog nie jest w stanie "uspołecznić" np. dziecka
rozwinietego spolecznie i intelektualnie ponad swoj wiek. Mozna
najwyżej starac się dobrać mu grupe wiekową, ale pytanie, czy wtedy
zostanie zaakceptowane przez starsze dzieci.
Akurat matka, ktora napisala post na pewno nie sadzi, ze jej
dziecko "nie chce" , przeciwnie - ona zastanawia się dlaczego nie
chce.
Nie zauwazylas chyba, ze to dziecko chodzi do przedszkola - i tez
się nie uspolecznia.
Naprawdę, nie sadze, aby klopoty z nawiązywaniem kontaktów w wieku
przedszkolno-wczesnoszkolnym miały az takie znaczenie. To jest
akurat okres (szczególnie wsrod dziewczynek) gdzie zasadnicza
większość uznaje, ze ich kontakty z rowiesnikami sa fatalne i ze
nikt ich nie lubi.
Twoje doswiadczenie i to, co opisuje matka dziewczynki sa w ogole
nie zblizone. Ty opisujesz jedynaczke, zaborcza matke i zero
kontaktów z rowieśnikami, tu mamy matkę zainteresowana
uspolecznieniem dziecka, dziecko ma rodzenstwo, przebywa codziennie
z rowiesnikami w przedszkolu, dodatkowo jeszcze na placu zabaw - a
mimo to woli towarzystwo doroslych. Wybiera- ona sama, a nie
wybierają za nia. To fundamentalna różnica.
I co mozna zrobić - obawiam sie, ze jedyny manwr, to ograniczenie
dziecku towarzystwa doroslych, a wobec tego, ze dziećmi nie jest
zainteresowana - pozostawienie jej w samotnosci.

[berdebul]

A czy jest coś złego w jej kontaktach z dorosłymi? Mi na to nie wygląda, więc po co odcinać ją od osób z którymi czuje się dobrze?
Ma rodzeństwo, chodzi do przedszkola, na plac zabaw, nie siedzi zamknięta z matką która traktuje ją jak maskotkę.

[srebrnarybka]

Ja doceniam wysiłki autorki wątku, by dziecko uspołecznić i
rozumiem, że istnieją ludzie z natury mniej towarzyscy, niż ja, i
być może te dziewczynka jest takim dzieckiem. Mam jednak pewne
dorbne wątpliwości - o ile dobrze zrozumiałam, do przedszkola chodzi
chyba tylko przez ostatni rok. Może to jeszcze za mało czasu, by się
uspołecznić, i unikanie przez nią towarzystwa dzieci nie musi
świadczyć, że tego nie chce. Autorka nie napisała też, czy grupa
przedszkolna, do której chodzi córka, powstała dopiero w tym roku,
czy też dziewczynka dołączyła do grupy już wcześniej itniejącej. W
tym drugim wypadku byłoby zrozumiałe, że trudniej jej wejść w taką
grupę. Po trzecie - jej trudności w kontaktach z rówieśnikami nie
wynikają wyłącznie z "dorosłych" zainteresowań. Ona z matką nie
tylko czyta książeczki, ale także zjeżdża ze zjeżdżalni. To nie jest
czynność typowa dla dorosłych, ale skoro można zjechać z mamą, którą
znamy dobrze i z którą kontakt psychiczny mamy "od zawsze", to po co
wkładać wysiłek w nawiązanie kontaktu z koleżanką, by w jej
towarzystwie wykonać tę samą czynność? Na ten problem zwrócił uwagę
w swoim poście tata kasi i z tym się całkowicie zgadzam.
Podobieństwo do mojejgo dzieciństwa nasunęło mi się, gdy
przypomniałam sobie opowieści mojej mamy o tym, jak na kinderbalach
bawiłam się samotnie. Ten kinderbal też niby był jakąś formą
uspołecznienia, ale ja nie wybierałam towarzystwa rówieśników, tylko
bawiłam się sama, i moja mama wywnioskowała, że tego nie lubię,
chociaż nie ma nic bardziej błędnego. Dlatego właśnie obawiam się,
że podobny sygnał może być też źle odczytany przez autorkę wątku.
Posiadanie rodzeństwa z pewnością uspołecznia, ale 2latka nie jest
partnerką dla 6latki do wszystkich zabaw. Nie da się jednak z 2latką
pograć w klasy i powspinać na drabinki.
Absolutnie nie odcinałabym dziewczynce kontaktów z dorosłymi, bo
uważam, że takie kontakty też są dzieciom potrzebne. Tylko myślę, że
jest dobrze, kiedy dorośli mają z dziećmi kontakt jako dorośli, a
nie udają przed dziećmi dzieci. Nie znaczy to, że dorosły nie
powinien się czasem z dzieckiem pobawić, ale myślę, że lepiej, gdy
dziecko poznaje dorosłego jako dorosłego w jego roli życiowej,
dzięki czemu następuje transmisja wzorców, a samo uczy się
funkcjonować w tym środowisku, w którym będzie żyło ono samo. Więc
niech ma kontakt z matką, ale może powinna wiedzieć, że głównym
zajęciem dorosłych kobiet nie jest zjeżdżanie na zjeżdżalni i że do
tego lepiej mieć towarzysszkę rówieśniczkę?
Matka tej dziewczynki robi sporo dla jej uspołecznienia i
podejrzewam, że wiele więcej się nie zrobi, zwłaszcza, że szkoła za
pasem. Ale to nie znaczy, że problemu nie ma, jak wmawiają autorce
wątku inne foremki. Problem jest i to ogromny. Ta dziewczynka
pójdzie we wrześniu do szkoły, spędzi tam kilkanaście lat i czeka ją
taki sam koszmar, jaki przeżyłaś Ty i ja. Trzeba mieć tego
świadomość i przygotować się na to, żeby dziewczynkę duchowo
wspierać i dyskretnie i mądrze wychwytywać i rozwijać wszystkie,
choćby najdrobniejsze przesłanki, które mogą jej pomóc przetrwać i
zaaklimatyować się w szkole. Zarazem matka nie może dziecku okazywać
jawnie lęku przed szkołą, żeby ten lek nie udzielił się dziecku. I
to jest ogromne zadanie i problem, którego nie widzą inne
dyskutantki.
Czy trudności w nawiązywaniu kontaktów w okresie wczesnoszkolnym
mogą zaważyć na całym życiu? Statystycznie nie wiem. Wiem, że dla
mnie były one i są ogromnym obciążeniem i bolesną traumą. Poza tym
teraz bardzo podkreśla się wpływ najmłodszych lat życia na
kształtowanie się psychiki. Nie wydaje mi się to do końca
przekonywające, ale jeżeli poważnie dyskutuje się o tym, że dziecko,
którego nie położono po porodzie na brzuchu matki ma mieć z nią
gorszy związek przez całe życie, to jednak poważniejsza wydaje mi
się obawa, że trudności nawiązywania kontaktów w okresie
wczesnoszkolnym mogą mieć wpływ na dalsze życie.
I co do tego nieszczęsnego spędzania czasu z dziećmi:
1. nigdy nikogo nie namawiałam do zaniedbywania dzieci,
niezajmowania się nimi, nierozmawiania z nimi etc. Natomiast uważam,
że warto rozumieć, czemu to służy. Celem wychowania jest prawidłowy
rozwój dziecka, dla osiągnięcia tego celu niezbędny jest dobry
kontakt rodziców z dzieckiem, a dla nawiązania i utrzymania tego
kontaktu niezbędny jest wspólne spędzanie czasu z dzieckiem. Samo
spędzanie czasu z dzieckiem, jeżeli nie służy wymienionym celom, nie
sprawi cudów. Mój ojciec spędzał ze mną dużo czasu, bo chodził ze
mną spacery i wycieczki (lubił, a mamie się nie chciało), czytał mi
głośno książki, bo jako polonista bardzo lubi czytać głośno, jadał z
rodziną wszystkie posiłki, chodziliśmy razem do kościoła, czasem
odprowadzał mnie do szkoły, jak studentka i mama nie mogły. Nie
zmienia to faktu, że nie bardzo wiedział, ile mam lat, czym się
interesuję, co lubię etc. i miał ze mną 0 kontaktu psychicznego.
Wolałabym, żeby poświęcał mi mniej czasu, ale raczył zauważyć moją
oobę.
2. Obecna wszędzie (forum, poradniki psychologiczne, rozmowy
towarzyskie etc.) presja, by spędzać z dzieckiem jak najwięcej
czasu, mieć z nim jak najściślejszy kontakt, cierpieć przy każdym
rozstaniu z dzieckiem i rezygnować ze wszystkich form aktywności
życiowej "dla dobra dziecka" (a przynajmniej się tym chwalić, bo
oczywiście tak naprawdę się przecież nie da ze wszystkiego
zrezygnować) stanowi doskonałą przykrywkę i pożywkę dla zaborczych
matek, które w populacji zawsze były, są i będą. W ogóle nie widzę,
żeby ktokolwiek dostrzegał taki problem, żeby był dyskutowany na
foum i żeby myślano nad jakimiś mechanizmami obronnymi dla dzieci
zaborczych matek. Godzinami rozważa się traumę, jakiej dozna dziecko
np. 2letnie, bo matka zamknęła się w kiblu, siedząc na sedesie (przy
założeniu, że mieszkanie, w którym przebywa dziecko, jest bezpieczne
i dziecko nie podpali w tym czasie mieszkania), ale nikt nie
zastanawia się nad traumą, jakiej doznają dzieci zbyt słabo
uspołeczenione wskutek zaborczości matek. Albo nawet z innych
powodów. Nie twierdzę, że wszystkie foremki, które zbagatelizoway
problem dziewczynki, są zaborczymi matkami. Ale wszystkie one nie
widzą problemu w tym, że do szkoły idzie dziecko, które nie umie
nawiązać kontaktu z rówieśnikami i wobec tego będzie miało problemy
z aklimatyzacją w szkole. Bo jeśli ma dobry kontakt z matką, to po
kiego mu kontakty koleżeńskie? I takie podejście uważam za szalenie
niebezpieczne.

[insula.incognita]

srebrnarybka napisała:


> Generalnie włączyłam się do wątku ponieważ:

A powiedz proszę, Srebrnarybko, dziś, jako dorosła osoba masz problem w
kontaktach międzyludzkich? Jeśli tak, to na czym on polega?

Pytam, bo poruszylaś ważny temat, aczkolwiek w poscie autorki watku ja się
zupełnie nie dopatruję takich problemow, ktore Ty opisujesz w swoich postach. I
nie widze tez żadnego zagrożenia dla jej pięcioletniej coreczki.
Ze swojego doświadczenia tez mogę powiedzięc. Do roku 11-13 mniej więcej byłam
potwornie towarzyska, a podwórko to było moje zycie. A potem nagle "zmężniałam"
i sie kompletnie wycofałam z towarzystwa. I tak mi zostało do dziś. Nie cierpie
z tego powodu absolutnie. Nie potrzebuje do zycia i szczęscia tłumów, hałasu i
stada. a wręcz czuję irytację i zmęczenie kiedy z jakichś powodów muszę
przebywać w tlumie przez dłuższy czas.
Równiez obserwuję swoje dziecko. Jak mial nawet trzy lata to sasiedzi mowili o
nim "mały dziadek". Dlaczego? Nie wiem. Bo witał się z sąsiadami, bo sąsiadkom
rękę podawał na powitanie i zawsze się o coś zapytał, albo nawijał w kółko, a
ludzie sie dziwili że takie dziecko zamiast ssać kciuka i bełkotać, to zaczepia
dorosłych i chce z nimi rozmawiać i wcale się nie wstydzi>?
Dziś też jest bardzo otwarty do ludzi, towarzyski, uprzejmy - ale też widzę, że
preferuje jednak ciszę. Woli też rozmowy z doroslymi, niż z rówieśnikami, bo
rozmowy i zabawy z rówieśnikami na dłuższą metę go nudzą. I jeżeli ma do wyboru
- zaproszenie do kolegów czy pójscie z ktorymś z rodziców np na basen czy do
kina czy wyjazd za miasto, to zawsze wybierze to drugie.
I nie dopatruję się tutaj żadnych zniekształceń wychowawczych. Może czegoś nie
widzę?
Dlatego sie zastanawiam,z czym dziś Ty masz problem, że jest to dla Ciebie tak
bolesny temat.

[tata.kasi]

Srebrnarybko, w pewnym sensie rozumiem Twoich rodziców, bo
wychowywanie dziecka, czasem może być odczuwane jako żmudne,
stresujące i często nudne zajęcie. Trzeba się odbrązawiać, udawać
głupszego, trzeba się poświęcać, płacić za wszystko, być na
zawołanie. Często trzeba postąpić wbrew rozumowi i zasadom uznawanym
ogólnie za przyjęte. Jeżeli jest alternatywa w postaci rozwoju
własnego, lub bujnego życia towarzyskiego, albo kariery
zawodowej....nie trudno traktować dzieciaka "per noga".
Rola rodzica jest trodna, bo trzeba na przemian pobłażać i być
surowym. W dodatku osąd i konfrontacją są ciągłe.

Jest coś jeszcze...otóż w pewnych sytuacjach spędzanie ciągle
czasu z dzieckiem, a nawet spędzanie w sposób atrakcyjny dla dziecka
może mieć skutek w postaci zniechęcenia do rozwijania kontaktów z
rówieśnikami, jako tej mniej pociągającej alternatywy.
Czyli...atrakcje warto dawkować .
Sytuacja zachwycających się "czytającym wciąż książki" dzieckiem
rodziców, podczas, gdy dzieciaka przeraża jakakolwiek sytuacja, gdy
musi konfrontowac i bronić swoich racji przed rówieśnikami jest
wręcz klasyczna. W tym sensie szklana bańka, pod którą niektórzy
usiłują chować dziecko, pocieszając się, że przecież zapewniają
miłośc, poświęcają czas, organizują hobby i ...ogólnie realizują
model idealnego rodzica - taka szklana bańka może kiedyś pęknąc i to
z hukiem.

[srebrnarybka]

U moich rodziców sprawa była złożona, a może właśnie przez to
klarowna: ojciec zajmował się intensywnie pracą naukową i nic go
poza tym nie obchodziło, także mama i ja. Spędzał ze mną nawet
stosunkowo dużo czasu, jeśli przeliczyć to na godziny, ale nie
raczył nawet wiedzieć, ile mam lat. Po prostu w ogóle nie
interesował się moimi sprawami. Jeśli miał mama kazała mu pójść ze
mną do lekarza i napisała na kartce dolegliwości, to był w stanie to
odczytać, w końcu polonista, i potem zapisać zalecenia lekarza. Ale
nie zaptrzątał sobie głowy np. tym, żeby wiedzieć, na co jestem
chora. Liczba godzin spędzonych z ojcem przekładała się u mnie na
zero kontaktu psychicznego. Powiem nawet, że była szkodliwa, bo
każdorazowe wyjście z ojcem gdzieś czy rozmowa podtrzymywała we mnie
złudzenie, że ojcu jednak na mnie zależy. Może byłoby lepiej, gdybym
już jako dziecko miała świadomość, jak dalece ojca nie obchodzę i
nie liczyła na to, że się z nim kiedykolwiek zaprzyjaźnię.
Natomiast matka nie pracowała, bo "zajmowała się" domem. Zajmowanie
się nie było zbyt intensywne, bo do sprzątania o grubszych prań była
pani na przychodne, do odprowadzania mnie do szkoły i na spacery -
studentki, przetworów mama nie robiła, bi była wyższa ponadto, z
gotowania zup szybko zrezygnowła, bo zarządiła odchudzanie itp. itd.
Owszem, prasowała mi krochmaliła te idiotyczne kołnierzyki do
fartuszków szkolnych, ale więksozść czasu spędzała na tapczanie
śpiąc albo czytając książki. Kiedy miałam 7 lat, przenieśliśmy się z
miasta, w którym kończyła studia i miała dużo znajomych, do Łodzi,
gdzie znajomych prawie nie miała. Nie miała więc co robić, ja byłam
jej jedynym towarzystwem, a nie ponosiła specjalnych kłopotów
technicznych związanych z moją osobą.
Zatem rodzice nie musieli rezygnować ani z kariery zawodowej (mama
zrezygnowała z zamiaru podjęcia pracy przed moim urodzeniem, jestem
spóźnionym dzieckiem i mama mogła była już wcześniej zacząć pracę
zawodową), a gdybym miała więcej kontaktów, oni też mieliby bonus w
postaci częstszego wychodnego i braku smędzącego dziecka w domu. Ale
po pierwsze w ogóle nie raczyli zauważyć, że brak kolegów mi aż tak
bardzo doskwiera, bo mimo poświęcanego mi czasu nie raczyli mieć ze
mną dobrego kontaku (matka miała bardzo bliski, ale to nie to samo),
po drugie matce ktoś musiał dotrzymywać towarzystwa (czasem
wyrzucałą ojcu, że się nią nie zajmuje, odpowiadał jej: przecież
masz rybkę, działo się to w mojej obecności i przekaz był jasny- mam
siedieć w domu i dotrzymywać towarzystwa matce, bo ojciec nie ma na
to czasu, zajęty pracą naukową), po trzecie - dziecko siedzące w
domu i czytające książki wprawdzie trochę marudziło, ale było per
saldo mniej kłopotliwe, niż takie, które miałoby dużo kolegów. Bo do
kolegów trzeba do pewnego wieku odprowadzać, przyprowadzać, koledzy
będą też się kręcili po domu i jeszcze zadepczą świeżo wypastowaną
podłogę, od kolegów można nauczyć się brzydkich wyrazów,
rozszerzenie przeżyć dziecka na inne kontakty może spowodować
rozmaite problemy: dziecko może pokłócić się z koleżanką, przeżywać
to i trzeba będzie się z tym zająć, będzie zazdrosne o inną
koleżankę, może przynieść od koleżanki włąsne pomysły na ubranie,
rozrywkę, książki, etc., i z tym wszystkim rodzice będą musieli się
zmierzyć, ustosunkować do tego, "przerobić". A świat przeżyć
dziecka, które kontaktuje się tylko z rodzicami i ich znajomymi jest
rodzicom dobrze znany i niekłopotliwy.
Zgadzam się też i o tym piszę, że spędzanie z dzieckiem całego czasu
w sposób bardzo dla dziecka atrakcyjny może zniechęcić je do
szukania kontaktu z rówieśnikami. A to już bardzo niedobrze. Nie
zachęcam nikogo do zaniedbywania dziecki, braku czasu dla nich i
braku kontaktu. Ale też nie uważam, by rodzice wkłądający celowo i w
sposób przemyślany bdużo wysiłku w to, by dzieciom zapewnić kontakt
z rówieśnikmi i przez to zyskujący "bonusy" w postaci wolnego
popołudnia np. raz na tydzień, zaniedbywali dziecko. To zupełnie co
innego, niż niezajmowanie się dzieckiem w ogóle i wyrzucanie go z
domu po powrocie ze szkoły/przedszkola, byle tylko mieć dzieciaka z
głody.

[tata.kasi]

Cóż...oni tacy byli i trzeba to przyjąć do wiadomości, naukowiec i
wygodna, nieco leniwa pani domu zadowolona ze swojego statusu, choć
nie przeczę, ze zajęta, jak sobie to zajęcie skutecznie wyszuka. Np.
żeby kołnierzyk był wykrochmalony.
Gadasz, jak typowy jedynak - ile byś teraz akceptacji nie dostała i
tak w gruncie rzeczy uważasz, ze się to rozpieprzy.

Pisujesz inspirująco, bo z Twojego postu jasno wynika, ze lepsze
autentyczne poświęcenie uwagi i troski dziecku i nawiązanie
intymności i porozumenia psychicznego, które trwa 5 minut, niż "być
razem" 4-5 godzin i nie mieć o czym rozmawiać.

[srebrnarybka]

wygodna, nieco leniwa pani domu zadowolona ze swojego statusu, choć
> nie przeczę, ze zajęta, jak sobie to zajęcie skutecznie wyszuka.
Np.
> żeby kołnierzyk był wykrochmalony.

- było jeszcze gorzej. Niezadowolona ze swojego statusu, ciągle
jęcząca, że chciałaby pracować zawodowo, bo się marnuje w domu, ale
każdą propozycję pracy odrzucająca, bo tak naprawdę jej się nie
chciało. Kołnierzyki krochmaliła, ale nie tak, żeby wkładać w to
całą duszę i żeby jej to przesłaniało świat i zajmowało dużo czasu.
Upraszczała sobie domowe czynności, jak mogła, bo ich nie cierpiała.
Tak naprawdę, to większość życia spała. Od lat ma taką dolegliwość,
że budzi się w środku nocy i nie może zasnąć i żaden lekarz nie
potrafi jej nic na to poradzić. Nie dziwię się, bo ona po prosstu
przesypia całe dnie, więc potem budzi się w nocy.
Dziękuję za pochwały. Wiem, że moje dzieciństwo nie było typowe, ale
jest to jakieś doświadczenie, którym warto się podzielić i dać pod
rozwagę obencym rodzicom.

[tata.kasi]

Nie mam przekonania, czy aż tak nietypowe. Kiedyś modele życia
domowego nie były przedmiotem aż takiej dyskusji, jak obecnie. Można
się zapytac na f-m, w necie jest pełno poradników. W czasopismach
kobiecych nie unika się wątków o toksycznej matce. Ze świecą by
szukać takiego ujęcia aspektu rodzicielstwa 30 lat temu. Jesteśmy
bardziej otwarci na inne sposoby traktowania dzieci, wraz z
przychodzącymi z zachodu modami, np. attachment parentig.
Jeżeli wspominasz o swojej matce, to....niestety, ale dla wielu
kobiet karierę życiową wieńczy ślubny ołtarz, potem dziecko w
uzupełnieniu, rzekłbym dopełnieniu obrazu. Jak perła w koronie.
I spokój - uciec od świata, unikać odpowiedzialności za samą siebie,
tłumacząc się okolicznościami, lub tym apodyktycznym mężem.
Dla równowagi dodam, że facetom też odbija, żeby nie było, że patrzę
jednostronnie.
Przepraszam, że pytam, ale czy z toksycznej matki, to trzeba się
wykręcać terapeutycznie? Wiesz - chodzi mi o to, czy można samemeu
wraz z dojrzałością zyskać to obiektywne spojrzenie, czy bez
pomocnej dłoni z zewnątrz się nie udaje?

[srebrnarybka]

Jeżeli mniej nietypowe, niż sądzę, to tymbardziej warto o tym pisać.
Mnie też się wydaje, że jeśli nie całość tego obrazu, to niektóre
zachowania rodziców się obecnie powtarzają.
Co do innych spraw - odpowiedziałam Ci na priv.

[kanga_roo]

jaka ciekawa dyskusja
jestem przykładem osoby uspołecznionej na siłę. chodziłam do żłobka
i przedszkola, spędzałam wakacje wśród innych dzieci. potem szkoła,
zajęcia pozaszkolne dla dzieci, obozy i kolonie latem. umiem
funkcjonować w grupie, umiem się odnaleźć w nowym towarzystwie. ale
mając wybór - będę unikać ludzi. co przekłada się niestety na życie
towarzyskie.
i w sumie byłabym, jak verdana, osobą szczęśliwą, gdybym przez całe
życie nie była na siłę ciągnięta do ludzi. najpierw przez rodziców,
potem przez męża. teraz mam dzieci, jest super, ale dla mnie
prawdziwie błoga chwila to ta, kiedy jestem sama (w domu,
samochodzie, na spacerze).
dlatego jestem zwolenniczką opcji "ten typ tak ma". przynajmniej tak
długo, jak długo nie jest to problemem dla osoby zainteresowanej.

[babymamma]

Według mnie to wszystko jest kwestia temperamentu. Są osoby bardziej i mniej
towarzyskie. Znam jedynakow, ktorzy nie chodzili do przedszkola, spedzali duzo
czasu z rodzicami i sa wesolymi, towarzyskimi ludzmi, ktorzy nie obwiniaja o nic
swoich rodzicow. Znam rowniez osoby uspoleczniane od zlobka, ktore owszem,
nauczyly sie radzic sobie w sytuacjach spolecznych, ale musza wkladac w to sporo
wysilku i najlepiej czuja sie w samotnosci. Rola rodzicow jest nauczyc dziecko
radzenia sobie w kontaktach towarzyskich, ale jesli ktos jest z natury
niesmialy, nie da sie tego zmienic przez wychowanie. Najlepiej jest zbudowac w
dziecku poczucie wlasnej wartosci, aby dobrze czulo sie we wlasnej skorze. A
natury nie da sie oszukac, trudno jest z introwertyka zrobic dusze towarzystwa.
Moj syn jest wrazliwy i niesmialy, chodzil do klubiku przed przedszkolem,
myslalam, ze to pomoze w adaptacji w przedszkolu, ale nic z tego, bylo bardzo
trudno i po roku chodzenia mysle, ze jeszcze sie porzadnie nie oswoil.
Potrzebuje czasu zanim nawiaze znajomosc z kims nowym i czesto przybiega do mnie
i odpoczywa podczas zabawy. Wiem, ze bede musiala zorganizowac mu kolegow, bo
sam sobie tego nie zalatwi , przynajmniej na razie. Przyda mu sie to, aby jego
dziecinstwo bylo bogatsze. Ale zawsze bedzie mial trudnosci w nowych sytuacjach
i bedzie musial walczyc z checia ucieczki od towarzystwa, jesli bedzie poznawal
nowych ludzi. Nie zmienie jego charakteru, bedzie taki, jaki jest i mam tylko
nadzieje, ze nie bedzie mial o to do mnie pretensji.

[anew3]

sporo slusznych uwag, tez sama nieraz widzialam takie sytuacje:zbyt
mocne zwiazki rodzicow z dziecmi , sama znam takie, coz widze je
nawet w mojej rodzinie, cos typu: dorosla corka jezdzi na wakacje z
rodzicami, ciagle z nimi przebywa itd....
Od siebie chcialabym dodac, ze prawidlowe funkcjonowanie w
spoleczenstwie to umiejetnosc dogadania sie z roznymi pokoleniami,
ze swoimi rowiesnikami, starszymi ciociami czy tez malutka corka
przyjaciolki i zednej plaszczyzny nie nalezy tu zaniedbywac.

[tijgertje]

lea_may napisała:
Boje sie, ze moze to byc sprawa jakichs zaburzen
> rozwoju spolecznego. W momentach rozpaczy przychodzi mi nawet do
> glowy zespol Aspergera. Dlatego, zanim zdecyduje sie ciagac mala
po
> psychologach chcialam sie najpierw dowiedziec na ile takie
> izolowanie sie od rowiesnikow w tym wieku jest normalne.


Wiesz co, zabranie malej do psychologa to wcale nie taki glupi
pomysl. U nas jest podobna sytuacja. Ja bylam dokladnie jak twoja
corka, mialam 3 mlodszego rodzenstwa (najmlodszy brat niespelna 5
lat roznicy), wiec w zasadzie powinnam byc uspoleczniona w domu.
Mieszkalismy w bloku z tlumem dzieciarni, calymi dniami
przesiadywalo sie na podworku, ale i tak niewiele mi to dalo.
Zdecydowanie bardziej wolalam siedziec z doroslymi, pametam, ze jako
5-6 latka mialam kolezanki w szkolach srednich, potem rowniez duuuzo
mlodsze, z rowiesnikami zawsze mialam problem. Nie umialam sie
znalezc w grupie, szkola (2 podstawowe i srednia) to byl jeden
wielki koszmar, zawsze odstawalam. Zawsze wiedzialam, ze jestem
inna, ale nie wiedzialam, jak sobie z tym poradzic. Moj syn jako
niespelna 4-latek zostal skierowany z przedszkola do organizacji
zajmujacej sie " zintegrowana wczesna pomoca" dla dzieci
wykazujaccyh pewne odchyly od normy. W zespole jest i psycholog, i
pedagog, i pediatra i jeszcze cos ze 4 innych specjalistow. W
przedszkolu zwrocono uwage na zachowania odbiegajace od rowiesnikow.
Na dodatek mlody nie gadal, wiec zaczelismy od logopedy. Okazalo
sie, ze 2 miesiace pozniej gadal na poziomie odpowiadajacym 1-2 lata
starszym dzieciom. Teraz ma 5,5 roku i w szkole uslyszalam, ze gada
za dobrze, uzywa trudnego, niezrozumialego slownictwa. On w
przeciwienstwie do twojej corki uwielbia dzieci, szuka z nimi
kontaktu, ale ten kontakt jest jednostronny. W grupie sobie nie
radzi, za to swietnie dogaduje sie z doroslymi (buzia mu sie nigdy
nie zamyka) i mlodszymi o 2-3 lata maluchami. Od poltora roku rozni
specjalisci go badaja, obserwuja, w koncu may jakis konkretny punkt
zaczepienia, bo nie wiadomo bylo, jak z nim postepowac. W szkole nie
potrafia sobie z nim poradzic, bo musi byc tak jak on sobie wymysli,
kary czy nagrody na niego nie dzialaja, trzeba go na tyle umiejetnie
podejsc, zeby byl przekonany ze sam czegos chce Za kilka dni
zaczynamy spotkania z psychiatra, bo wlasnie podejrzewaja Zespol
Aspergera. Okazalo sie w miedzyczasie, ze sama go mam. Dostalam
niedawno diagnoze i odetchnelam, w koncu zrozumialam dlaczego bylo
mi tak trudno. Rodzice w pewnym momencie zrobili ze mnie maszynke do
uczenia sie, nawet kontakty z rodzenstwem mi ograniczyli i to byl
ich najwiekszy blad. Moj mlody ma zakaz nauki czytania, choc jak
mial 4 lata psycholog stwierdzil, ze byl w stanie opanowac ta
umiejetnosc w 2 tygodnie. Zakaz dostal, zeby nie zwiekszac roznicy
miedzy nim a rowiesnikami. Po wakacjach dostajemy nawet "psychologa-
przewodnika", ktory bedzie nam konkretne zadania dawac w co i jak
sie z mlodym bawic, zeby go wlasnie zabawy z rowiesnikami nauczyc.
Zespol Aspergera to wcale nie musi byc tragedia a na pewno znacznie
latwiej i tobie i dziecku bedzie, jesli ktos w profesjonlny sposob
bedzie mogl wami pokierowac, im szybciej, tym latwiej malej bedzie
zarowno w szkole jak i w pozniejszym zyciu. Moze mala po prostu ma
taki charakter, warto miec pewnosc, ale zachowan spolecznych trzeba
sie nauczyc, w przypadku twojej corki jest to bez watpienia
konieczne, ale na pewno bedzie wam latwiej i efekty beda lepsze,
jesli psycholog oceni jaki sposob jest najodpowiedniejszy dla was
wszystkich. Dobrze, ze widzisz problem, ale zamiast sie zadreczac
sprobuj poszukac profesjonalnej pomocy. Zapewniam, ze latwiej
odwiedzic kilka razy psychologa i dowiedzec sie, ze mala "tak juz
ma" i spac spokojnie, niz eksperymentowac po swojemu, co moze
przyniesc wrecz odwrotny skutek. Moze wcale nie ma Zespolu
Apsergera, ale przez bardzo wysoka inteligencje skupia sie wlasnie
na wszystkim w czym moze ja wyorzystac, bo czuje,z e to jej mocna
strona. Ludzie z natury unikaja sytuacji, w ktorych moze ich
spotkach niepowodzenie. Wlasnie inteligencja moze jej bardzo pomoc,
bo bedzie w stanie nauczyc sie zachowan ulatwiajacych jej
funkcjonowanie w spoleczenstwie, nawet jesli nie bedzie robic tego
nturalnie. Ja wlasnie tak mam. Chocby utrzymywanie kontaktu
wzrokowego i jezyk ciala mam wyuczony, niezle sie potrafie
dostosowywac w roznych srodowiskach, ale psychiatra jest przekonana,
ze nikt , kto mnie bardzo dobrze nie zna nie przypuszczalby, ze ze
mna jest cos nie tak, bo dzieki inteligencji mam bardzo duzo pod
kontrola na tyle, ze nawet spewcjaliste w powierzchownej rozmowie
moglabym zmylic, jesli nie chcialabym sie do swoich ulomkow
przyznac Na pewnoe nie mam latwego zycia, ale znajac swoje mocne
i slabe cechy albo unikam sytuacji problemowych, albo ucze sie z
nimi radzic.
Poszukajci pomocy, dzieci potrafia byc bezwzgledne i szkola moze byc
naprawde trudna dla twojej malej, jesli jednak ktos odpowiedio nia
pokieruje, to ma sszanse na normalne zycie. Zapewne kiedys wybierze
malo spoleczny zawod, ale nauczy sie radzic w sytuacjach ktorych
intuicyjnie wolalaby unikac.