Chyba mój ma też to ma.. :((

[mama_myszka]

Witajcie, mój Mateusz ma prawie 4 lata i z każdym rokiem jest coraz gorzej.
Właściwie dobrze było krótko jakieś 2- 1,5 roku temu.
Jestem wykończona i zmęczona psychicznie bo juz niewiem jak mam do niego
podejść.
Mateusz jest potwornie agresywny. nie chodzi jeszcze do przedszkola - siedzi
z babcią i dziadkiem których wkółko wyzywa od głupków i idiotów. Powiem tyle
ze u nas w domu nie mowimy tak do siebie wiec chyba przynosi to z kreskówek.
Słuchajcie on non stop krzyczy piszczy i płacze jak tylko ktoś mu sie
sprzeciwi. Nic mu sie nie podoba. Każda zabawa szybko nudzi. Nie lubi
czytania ksiązeczek. Gdy mu czytam przezuca kartki bo nie moze doczekać sie
końca. Biega biega i biega gdyby mogł wlazłby na żyrandol.
A do tego nie lubi spacerów na nóżkach - gdy nie ma wózka wpada w histerię!
Ostatnio nawet nie chce wychodzić na spacer.
Każda moja inicjatywa budzi sprzeciw ( jedzenie, mycie, spanie, ubieranie
etc). Staramy urozmaicac mu wolny czas np. w weekeny - jakies wyjazdy -
spacery ale on ciagle jest niezadowolony, płacze i mowi ze juz wiecej nie
chce tu przyjeżdzać.
W nocy zgrzyta zębami. I co chwile sie budzi, krzyczy przez sen - z reguły
jest to słowo "NIE" powtarzane kilkanascie razy, przy tym okropnie sie wierci.
Nic go nie jest w stanie zainteresować dłuzej niż 5 - 10 minut, nawet nowa
zabawka (
Ostatnio jak kupiłam mu samochodzik to nawet go nie rozpakował z kartonika.
Do tego kopie i bije nas ( nie dzieci na placach zabaw) gdy siedzimy
spokojnie. Niejednokrtonie z przypływu uczuć nabił mi guza. Zachowuje sie jak
słoń w składzie porcelany - rzuca sie na człowieka, włazie mu na głowe, kopie
nogami....
Wszystko i wszyscy są "Głupi".
Dodam że w grupie dzieci zachwuje sie zupełnie inaczej, nie bije, nie wyrywa
zabawek jest wrecz cichy i grzeczny.
Ostatnio wspomniałam naszej pani pediatrze o tym ze dziecko jest agresywne i
niespokojne na to ona że to ze jest energiczny to bardzo dobrze (?) a agresje
mozna powstrzymac duzo rozmawiajac z dzieckiem, spacerując.... no własnie...
tylko zr jak to wszystko robie a jemu sie nie podoba...
Co ja mam robić?
pozdrawiam gorąco!

[mami2]

Witaj Myszko,
Wiesz co? A ja tam myślę, że jest bardzo cienka granica pomiędzy tzw. normą a
tym co już nią nie jest. I chyba dlatego własnie tak długo czeka się na
diagnozowanie dziecka z ADHD. U kilkultaków bardzo często dochodzi do zachowan,
które wydają się nam niemożliwe do przetrawienia, zwłaszcza emocjonalnego...
Obserwuję często swoją córkę. Czteroletnią własnie. Dziewczynka jest bardzo
żywa. I bardzo niegrzeczna niestety. Nigdy jednak nie pomyślałam by zastanawiac
się czy ona moze miec lub nie miec ADHD. Dzieci w tym wieku mają po prostu swoje
"fazy". Co innego Mateusz. Nie ma jeszcze dwóch lat, a już od prawie roku
specjaliści raczą mnie niestety szczątkami takiej własnie diagnozy Jego
zachowanie, jego życie diametralnie różni się od niegrzecznych zachowań mojej
córki. Bo jego życie to jedno wielkie pasmo takich zachowan (od samego
urodzdenia), córka jednak ma momenty wyciszenia. Ale tak ja, jak i ty będziemy
musiały jeszcze poczekać parę lat by dowiedzieć się co i czy naprawdę to
"dolega" naszym dzieciom. Przy ostatniej wizycie u neurologa dowiedziałam się,
że mam tego się trzymać: wiary, że to jednak nie ADHD, a zwykłe dziecięce
"fazowanie"

[janmariadreptak]

Cześć Myszka
Diagnoza ADHD ma sens dopiero u dziecka 7 letniego lub starszego. Wcześniej
odpuść sobie takie myśli, bo się wykończysz.

Przekazuję swoje myśli, więc jeżli poczujesz się urazona to po prostu odpowiedz,
że się mylę. Prawdę mówiąc mam wielkie opory, żeby to napisać.
Opis, który podałaś, niestety wskazuje na błędy w wychowaniu. Oczywiście mogę
się mylić. Nie widziałem Was, nie widziałem dziecka, więc wiem tylko tyle ile
napisałaś.
Nie wyobrażam sobie dziecka 3-4 letniego, które nie zareaguje na jednoznacznie
negatywną i ostrą odpowiedź dorosłego. Takie opisy, jak przytoczyłaś są typowe
dla tzw. "wolnego wychowania". W takich przypadkach, jak opisujesz, konieczny
bywa klaps, żeby przerwać nieporządane zachowania.
Jeżeli któreś z moich dzieci spróbowałoby wyzywać dziadków od idiotów, najpierw
dostałby burę, następnym razem klapsa a za trzecim razem nie wiedziałby gdzie
się schować, taka byłaby awantura. Jeżeli dziecko próbowało urządzać histerie,
ja spokojnie czekałem aż zakończy. NIGDY NIE UGIĄŁEM SIĘ POD PRESJĄ HISTERII.
Bardzo szybko moi chłopcy nauczyli się, że płaczem można mnie zirytować, ale nie
można nic uzyskać.
Dziecko w środowisku rówieśniczym po swojej agresji dostało po łbie, więc więcej
nie próbuje.
Powtarzam. To są moje poglądy. Sam mam adhd i mam dwóch chłopaków z adhd.
Nigdy nie dopuściłem do takich zachowań i uważam, że jest to słuszne.
Dziecko, a zwłaszcza podejrzewane o adhd, musi mieć wyznaczone żelazne granice,
co wolno, a co nie. Jeżeli mimo wszystko przekracza te granice, to już jest
sprawa dla specjalisty.

A że jest rozbrykany, to jest normalne. Jeden jest bardziej rozbrykany, inny
mniej. Z tym trzeba się pogodzić. Chłopak z energią - to jest super!! Nie ma nic
gorszego jak rozmamłane niewiadomoco.

[pelaga]

> Nie wyobrażam sobie dziecka 3-4 letniego, które nie zareaguje na jednoznacznie
> negatywną i ostrą odpowiedź dorosłego.

Ja niestety musialam sobie wyobrazic, a raczej zobaczylam, jak to jest I nie
jestem zwolennikiem wolnego, czy bezstresowego wychowania. Mimo granic i niby-
konsekwencji. Pisze niby bo moje dziecko jak sie uprze, ze czegos nie zrobi, to
po prostu nie zrobi, mozna zalozyc mu szlaban na wszystko na czym mu zalezy,
zbic pasiorem i to NIC NIE POMAGA. Probowalam juz wszystkich dostepnych
srodkow, metod, podstepow, a bicie jest najgorszym ze sposobow, jest wyrazem
naszej bezsilnosci (co nie oznacza, ze jestem idealna i mi sie nie
zdarza).Zaden specjalista poza frazesem o konsekwencji i wyznaczaniu granic nie
umie mi poradzic, co robic w konkretnej, przytoczonej przeze mnie sytuacji.
Latwo gadac o konsekwencji, latwo ja nawet stosowac, jesli dziecko jest
podatne. W przypadku mojego dziecka wymaga to nielada gimnastyki, zeby byc
konsekwentnym a i tak sie nie zawsze udaje ((
A wyzwiska tez mamy na porzadku dziennym. I nie jest latwo z tym zyc (((
Ale jakos zaden specjalista nie znalazl zlotego srodka na to ((
Pozdrawiam

[janmariadreptak]

Jeszcze jedna rzecz mi się przypomniała.
Dziecko, a zwłaszcza nadpobudliwe, musi być odcięte raz na zawsze od
idiotycznych kreskówek typu żółwie ninja albo pokemony. Oczywiście filmy dla
dorosłych typu 'sensacja' też powinny być zakazane. I nie wolno robić tak, że
dorosły ogląda taki film, a dziecko jest odganiane.
Dziecko uczy się obserwując świat. W wielu filmach jest tyle bezsensownej
agresji, że dorosły głupieje, a co dopiero dziecko.

Myszo, zastanów się, czy te lęki nocne nie są po jakichś szczególnie brutalnych
filmach.
Prawdę mówiąc, po niektórych filmach i grach komputerowych ja też miałem stany
lękowe.

[mama_myszka]

Wiecie co, napewno jest dużo racji w tym, że agresywne kreskówki wywołują w
dziecku silne emocje. Tak sobie pomyslałam wczoraj i założyłam szlaban na
Cartoon Network ( oczywiscie bez wiedzy mojego syna, ale on na szczescie jest
jeszcze zbyt mały żeby wiedziec jaki dokładnie program ogląda). Głupia byłam że
wogole pozwalałam na oglądanie tych okropnych bajek! W brode sobie pluję - ten
Scooby Dooo etc.... koszmar... dopiero teraz sie zorientowałam, ze moze tu lezy
przyczyna. Ktoś sie powinien tak naprwde zająć bo na Cartoon lecą takie filmiki
że ho ho stary sie za głowę łapie.
Wiec dzisiaj leciały tylko baje z kaset czyli Uszatek, Kubuś itp. Chyba wogole
wykasuje Cartoon żeby kogos nie podkusiło zeby mu właczyc jak jestem w pracy.
I zgadzam sie z Dreptakiem że byc moze to jest przyczyna nocnych krzyków
Mateusza.
My z mezem prawie nie ogladamy TV, wiec "naszych" filmow nbapewno nie podpatrzy.
Co do zakazów... ohh tu nie moge ,,,, nic nie skuttkuje. Ostatnio zadawałam
kary "idz do swojego pokoju i nie wychodz", przyczym był klaps w tyłek.
Zapłakany szedł do swojego pokoju poczym po 3 minutach wychodził uśmiechniety
jakby nic sie nie stało!
Nie przecze że Mateusz jest rozpuszczony - w tym dużżża zasługa mojej mamy i
babci.... ktorym teraz moj maluszek na głowe wchodzi.
Pozdrawiam!

[janmariadreptak]

Jam mam pewne swoje poglądy na budowanie hierarchii domowej. Niekoniecznie muszą
być one zgodne z wiedzą podręcznikową, więc proszę się nie powoływac na mnie w
uczonych dysputach
Dla mnie sprawy zaczynają być jasne! Dziecko dla swojego poczucia bezpieczeństwa
potrzebuje ustalonej hierarchii w domu. I wcale nie czuje się dobrze, jeżeli ono
rządzi.
Czyli klaps i wyrzucenie z pokoju oznacza dla małego, że Ty rządzisz w tym domu.
To jest zachowanie, którego on od Ciebie oczekuje. Jeżeli on wykonuje atak, a Ty
(lub dziadkowie) nie przeciwstawiasz się, to jest sytuacja nienormalna, która
wywołuje dezorientację dziecka. Jeżeli do tego wywołamy rozdrażnienie wywołane
przez kreskówki to bomba gotowa.

Cieszę się, ze nie zostałem obrzucony błotem, jako ten, który śmie krytykować
cudze sposoby wychowania dzieci.

[mami2]

Cieszę się ze ktoś to wreszcie napisał. To tak cholernie trudne: mądre
wychowywanie dzieci w dzisiejszym zestresowanym swiecie. No i jak tu stosowac
bezstresowe formy na które często e-mamy się powołują? Ja nie jestem bynajmniej
za karaniem cielesnym, ale w domu niestety pewna hierarchia musi byc: no sory,
ale niestety musi rządzic ten kto odpowiada za dziecko. Inna sprawa ze ciągle
się zastanawiam jak nie przkroczyc tej cieniutkiej granicy? Jak bez sensu nie
nakrecac dzieciom korby z tą całą kindersztubą...jak znaleźc bezpieczną
równowagę pomiedzy tym co się zwie otwartością i szczerością dziecka a
przysłowiowym włażeniem na głowe? Czy to w ogole mozlwie w przypadku prawie
pięcioletniej panienki i dwuletniego urwisa? Nie znam takich zachowań z
dzieciństwa, które są dzisiaj udziałem moich dzieci. Byłam zupełnie innym
dzieckiem. Łzy i bezradnośc mojej mamy to była dla mnie wtedy największa
zyciowa przykrośc. A dzisiaj? Często jestem bezradna....załamuje nad nimi
ręce....pewnie one też to przezywają na swój sposób, ale nie potrafia jeszcze
tego okazac...No i najważniejsze? Czy faktycznie porzucic myśl ze Mateusz moze
miec ADHD kiedys w przyszłosci i zacząc go po prostu "krócej trzymac"?
Przyznaję, że przy synku poniosłam totalną porażkę wychowawczą. Cała jego
historia w pierwszym roku zycia omamiła mnie tak, że nie potrafiłam racjonalnie
oddzielic jego wykorzystywania pewnych sytuacji od spraw związnych z jego
stanem zdrowia...Powiedzcie, mam nadzieje ze nie za pózno na zmianę
wychowawczego frontu....I sory autorkę wątku, ze tutaj i w taki oto sposób
wyłuszczylam swój "problem"...

[janmariadreptak]

Mami!
Lejesz miód na moje serce!
Powiedziałaś głośno coś, co ja wiem od zawsze. Klaps nie jest rozwiązaniem
dobrym, ale czasem jedynym. Należy go unikać, ale nie wolno postawić
kategorycznego zakazu.
To tak jak z upadaniem. Przewracać się nie należy. Jak człowiek się potknie, to
powinien starać się utrzymać równowagę, ale od pewnego momentu powinien
przygotować się na miękkie lądowanie. Bo jak tego zaniedba, to sobie nos rozbije.
Tak samo z dzieckiem. Nie należy dawać klapsa. Ale jak się nie da w uzasadnionym
momencie, to dziecko sobie albo komuś krzywdę zrobi. Fizyczną albo psychiczną. I
będą dużo większe szkody niż z powodu tego klapsa.

Mam swój pogląd na bezstresowe wychowanie. Autorów tej teorii należałoby
postawić przed sądem za zbrodnie przeciwko ludzkości. Ich teorie są piękne. Ale
komunizm w swoich założeniach też jest piękny. Nawet konstytucja ZSRR była
najbardziej demokratyczną konstytucją na świecie. Nie żartuję!!
Ale co z tego. Obie teorie nie biorą pod uwagę ludzkiej psychiki, ludzkich
emocji, ludzkich instynktów i atawizmów. I prowadzą do koszmarnych wynaturzeń
zupełnie wbrew założeniom twórców.

[verowa]

jest jeszcze cos takiego jak wzmocnienie pozytywne. bardzo skuteczna i prosta
metoda oparta na odruchach behawioralnych.
dzieci z problemami z agresja, nadpobudliwe, nadwrazliwe, zazwyczaj maja silna
potrzebe wolnosci i nieskrepowania, bo skrepowanie, ograniczenie potrafi bolec,
nawet fizycznie (ja tak mam, choc od dawna nie jestem dzieckiem). dlatego od
kolyski protestuja, i im bardziej probujemy przeciwdzialac tym protestom, tym
bardziej sie w sobie zacinaja. to nie jest tak ze zakazy nie dzialaja;
dzialaja, ale niestety nie z tym skutkiem, ktory nas interesuje. zakazy kary i
ograniczenia w ramach kary ucza, ze nalezy dalej walczyc o swoje prawa.
absolutnie zgadzam sie z dreptakiem, ze w wychowywaniu nalezy stosowac
ograniczenia, ale w momencie,kiedy dziecko juz nauczylo sie "zacinac" na swoim,
badz to agresja, badz "zaparciem sie", nic ale to nic ograniczenia nie pomoga.
dlatego,z e zaczyna dzialac prosty schemat, jak u pawlowa - jest zdarzenie A,
jest koncekwencja B jest zachowanie C. i koniec. zeby nie poglebiac tego
zaczarowanego kola, trzeba z niego wyjsc, przerwac. a mozna to osiagnac
niestety tylko zmieniajac swoje wlasne zachowanie wzgledem dziecka - tak, by
nie powtarzac tych samych schematow, odruchow.
jesli zazwyczaj krzyczysz - zamilcz, nie odzywaj sie ani slowem.
jesli milczysz - krzycz.
jesli starasz sie dziecku dac cos, przekierowac uwage, "nadskakiwac" po prostu
olej je. chocby serce krwawilo, olej, az samo nie przyjdzie.
dobrze dziala izolacja i wlasnie olewanie. najprosciej jest poprosic dziecko
zeby opuscilo pokoj, a jesli tego ni echce zrobic, wyjsc samemu. nawet na kilka
sekund, zalezy jaki dzieciak. starsze beda pewnie bardziej uparte, moze beda
potzrebowaly pol dnia, ale to im da czas na ochloniecie, dystans, pomyslenie.
w tym czasie nie moga oczywiscie robic innych rzeczy, ktore beda dla nich
nagroda. znowu - starsze moze sie zastosuja, z mlodszymi bedzie gorzej, ale
wazne jest jedno - trzeba zmienic model zachowania, a zapewniam was, ze
najtrudniej bedzie zmodyfikowac wlasne zachowanie, nie dziecka; zazwyczaj jest
tak, ze jesli cos w ukladzie dziecko-rodzic nie dziala, to gdzies w komunikacji
nastapil blad, i ten blad tzreba znalezc, zmienic. polecam komunikacje metoda
VIT. czasem wystarczy uwazniej sluchac dziecka, zamiast ciagle do niego mowic.
dac mu szanse na samodzielny wybor, zamiast ciagle mu cos proponowac. docenic
kazdy pozytywny - nawet trwajacy ulamek sekundy - odruch, zachowanie.
no i pozwalac sie dziecku "sparzyc". pozwolic poznac smak porazki, albo bol
upadku. nie wszystko mozemy zalatwic za nasze dzieci, a im przede wsyztskim
potrzebne jest doswiadczenie.
a wzmocnienie pozytywne polega na takim kontrolowaniu srodowiska dziecka, zeby
wsyzstko, co moze lub nie moze dostac pochodzilo od nas, rodzicow. i zebysmy
wsyztskiego hojnie mu udzielali, ale wylacznie za pozytywne zachowanie. czyli
nagrody, nagrody i jeszcze raz nagrody. ale - uwaga! wbrew pozorom nagradzanie
jest najtrudniejsza sztuka! trzeba wiedziec kiedy dokladnie nagrodzic, czym i
dlaczego. i nagrody musza byc urozmaicone - zgodnie z zasada walki z nuda i
rutyna, i nie moga sluzyc za szantaz - ani nasz dziecka(nie dostaniesz jak nie
zrobisz), ani dziecka nas (nie zrobie jak mi nie dasz). nagrodzanie jest wielka
madroscia, ktorej trzeba sie cale zycie uczyc. sprobujcie, krok po kroczku,
zmienic swoje wlasne zachowanie...
a na pocieche blog pewnej szalonej mamy z adhd (ktora sie tym nie przejmuje) o
synku z adhd.
druga-mama.blog.pl/komentarze/index.php?nid=8766401
polecam caly blog, jest strasznie madry, cieply i zabawny. prawdziwy,
rodzinny
pozdrawiam, cierpliwosci. aha, i koniecznie wybierzcie sie do kina na film
"wiosna, lato, jesien, zima i... znowu wiosna"

[janmariadreptak]

Poczytałem tego bloga!
Wspaniałe! Rozkoszne! Sam taki byłem!!!
Tak samo rozkręcałem gniazdka. I skakałem z szafy.
W domu był piec węglowy. Cud, że domu nie spaliłem!
Wszystko to robłem, oczywiście, jak byłem mały.
Do dziś mi conieco z tego zostało.

[verowa]

dreptaku, jestes zdecydowanie nadpobudliwy, kiedy ty nadazasz wsyztsko czytac i
tyle pisac?
a czytales calosc, lacznie z archiwum? warto
a cholera by wziela, mnie tez te fora adhdowskie wciagaja, coraz czesciej tu
zagladam, zamiast pracowac ;-{

[janmariadreptak]

To, że jestem nadpobudliwy wiem nie od dzisiaj. Zauważyłem kilka dni temu
Po prostu czytam bardzo szybko i w miarę wprawnie piszę na klawiaturze. Lata
wprawy.
Ale całego archiwum nie przeczytałem, może w przyszłości. Teraz nie mam za dużo
czasu.
Może masz rację, chyba muszę sobie zawiązać na supełek i obiecać, że na forum
będę zaglądał nie częściej niż raz dziennie. Za bardzo się emocjonuję.

[regata7]

za wcześnie żeby ocenić, czy ma ADHD.
Niezależnie od tego,możesz zmienić jednak pewne rzeczy w wychowaniu (co już
zaczęłaś).
Każde dziecko, niezależnie od temperamentu lepiej się czuje w domu, w którym są
stałe określone reguły (co nie znaczy, że nie będzie próbowało ich łamać),
ustalona hierarhia, a nawet jednakowe, powtarzalne rytuały. Wtedy czuje się
bezpieczne, bo potrafi przewidzieć, co będzie za chwilę, za godzinę, etc.
Dlatego często najgorsze są weekendy "z niespodzianką" i Twoje dziecko też
się wtedy gorzej zachowuje.
Nam pomogło, w częściowym choćby, poskromieniu złośnika spisywanie w punktach
różnych planów i regulaminów. Oczywiście syn sam brał w tym udział, nawet jak
jeszcze sam nie pisał. W ten sposób powstało parę codziennych rytuałów, bez
których było nam bardzo ciężko (jak np. poranne wstawanie i szykowanie się do
wyjścia do przedszkola, a teraz szkoły - kolejność czynności, zadań, co kto
robi, a także wieczorne czytanie na dobranoc, co "zamyka dzień" i nie ma już
łażenia w piżamie...). Sami też musieliśmy się zdyscyplinować.
Jeśli weekend planujemy wczesniej, razem z dzieckiem, to jest OK, jak wypadają
jakieś niespodzianki, syn robi się nerwowy, rozkojarzony, krzykliwy.

I jeszcze - ograniczyliśmy dziecku kontakty z naszymi rodzicami. Niestety,
zapewne bezwiednie podważali nasz autorytet (np. łamiąc nasze zakazy TV czy
słodyczy) a zarazem i swój. Teściowa nieraz słyszała od wnuka słowa
typu "głupia stara" - bo sobie na to pozwoliła. My nie mogliśmy na to pozwolić,
a że rozmowy z babcią nic nie dały, kontakty są tylko w naszej obecności.
A co do TV: ograniczyłam do minimum i radzę wszystkim to samo -
także "niewinne" bajki na video. Komputer tylko w naszej obecności i żadnych
głupich gier.
Bicia nie stosujemy wcale.
Pewnie, że są chwile, kiedy ręce nam opadają i tracimy wiarę w sens
czegokolwiek (ostatnio najgorszy był początek roku szkolnego... powakacyjna
konieczność powrotu do zwykłego trybu życia i obowiązków), ale tak po
zastanowieniu jednak widzimy, jak wiele udało się już zrobić, jaką drogę
przebyliśmy wszyscy, a przede wszystkim nasze dziecko.

Trzymaj się Myszko, czeka Cię wiele pracy, i z dzieckiem i... z rodzicami, bo
wydaje mi się, że strasznie rozpuścili Twojego syna...

[mama_myszka]

Pierwsza noc po pierwszym dniu bez Cartoon Network była o niebo spokojniejsza -
niewiem czy mozna tu cos prorokowac po jednym dniu, zobaczymy co bedzie dalej.

Ja w wieku mojego syna tez byłam zupełnie inna. Słowa takie jakimi on rzuca nie
przeszłyby mi przez gardło.
Sprobujemy sie troszke wyciszac i wychowywac, zobaczymy co bedzie dalej.
pozdrawiam

[janmariadreptak]

Wiwat! Wielki sukces! PRECZ Z TV!

Słowa, które mu przechodzą przez gardło słyszy na ulicy i w telewizji. Sam ich
nie wymyślił. I nie wie, że nie są one odpowiednie. I musi się dowiedzieć, że
dorośli ich nie akceptują. Nawet jeżeli pupa będzie po tym bolała.

[mama_myszka]

Co racja to racja... mija drugi dzień bez Cartoon Network ))

[halina.kantor]

Kilika Dni mnie nie było i znowu nowe dzieci
Nie zgadzam się z Dreptakiem, że ADHD można zdiagnozować dopiero gdy dziecko ma
7 lat, bo jeśli zdiagnozuje się wcześniej już można z dzieckiem inaczej
postępować i inaczej pracować, bez Diagnozy o ADHD, mój młodszy syn nie miałby
dziś terapii SI, która bardzo mu pomaga w koordynacji, mnie i mojemu starszemu
tego brakuje, bo w niektórych ośrodkach test SI wykonują do 9 roku życia ,
później już nie, a zaburzenia integracji sensorycznej występują u większości
dzieci z ADHD. Im wcześniejsza diaqgnoza tym lepiej. A wychowanie i czasami
klaps niestety dowodzący naszej słabości też jest ważny i stałe wyznaczanie
granic, co wolno, a czego nie wolno.

[janmariadreptak]

Halinko! I tak Cię lubię!
Nawet jak nie zgadzasz się ze mną.

A ja i zgadzam się z Tobą i nie zgadzam. Czyli jestem za, a nawet przeciw
Zgadzam się, że problemy z integracją sensoryczną można diagnozować wcześniej.
Ale ponieważ to jest tylko objaw towarzyszący, na jego podstawie nie można
postawić diagnozy o adhd. Można mówić, że są pewne podejrzenia adhd.
Ani ja ani moi synowie nie mamy z integracją problemów. I nadal uważam, że w
przedszkolu, w przypadku moich synów, można było mieć tylko lekkie podejrzenia.
A, niestety, ja tych podejrzeń nie miałem.

Myszka, co z młodym ?? Proszę o codzienne raporty! Jak możesz trzymać mnie w
takiej niepewności!

[mami2]

Ja nie myszka, ale opowiem co z moim młodym To jest własnie przypadek dziecka
które ma zaburzenia SI, a jest jeszcze za małe by go zdiagnozowac jako dziecko
z ADHD. Mateusz jest po wylewie II st i wzmozonym napięciu mięsniowym. Fachowa
literatura podaje za badaniami ze niektóre dzieci po wylewach mają własnie
zaburzenia SI a u niektórych wykluwa się z tego z czasem ADHD. No i w tym cały
problem. Nie wiadomo jaki tu model wychowawczy zastosowac? Bo co jak się okaze
ze to jednak nie ADHD i przez te kilka lat po prostu sakramencko rozpuscimy
chłopaka? Specjalisci do którcyh chodzimy jakos sie nie kwapią z odpowiedzią na
moje pytanie. A ja szczerze mowiąc nie mam ochoty eksperymentowac na moim
dziecku a w konsekwencji na calej rodzinie...

[janmariadreptak]

Według mnie - model powinie zawsze być ten sam. Tylko że, przy adhd bardziej
stanowczy. Jeżeli dziecko nie wymaga takiego mocnego trzymania w ryzach, to po
co sobie głowę zawracać?
I tak trzeba dziecku wyznaczyć granice wolności i tak. Tylko przy adhd granica
musi być wyrażniejsza. A jeżeli młodego nauczysz schematów postępowania, na
pewno nie zaszkodzi mu to w życiu. I w żadnym przypadku go nie rozpuszczać. Bo i
Ty i młody będziecie nieszczęśliwi. Zastosuj wariant bezpieczny.

A specjalistom specjalnie się nie dziwię, że nie chcą nic powiedzieć. Rozmowa z
matką chorego dziecka zawsze jest niebezpieczna.

[halina.kantor]

Dreptak, ja też cię lubię i w pełni zgadzam się tu z tobą, wyraźne wyznaczanie
granic jeszcze nikomu nie zaszkodziło, a myślę , że wielu pomogło, a wszystkim
może pomóc, dlatego od nauczycieli w szkole wymaga się gdy tylko jest
podejrzenie o ADHD kogokolwiek w klasie wyraźnego stawiania granic i mówienia do
wszystkich dzieci krótkimi poleceniami, żeby dziecko z ADHD miało łatwiej.

[mama_myszka]

Mój Boże Halinko co ty spać nie możesz )?
No witam wszystkich - powiem tak - nadal nie oglądamy Cartoon Network i mój syn
nie upomina sie. Zupełnie nie pamieta o "Klanie na drzwie", "Scooby Doo" i
innych tym podobnych.,,
W nocy jest owiele spokojniejszy- owszem zdaza mu sie budzić, ale nie krzyczy i
nie ma napadów płaczu nocnego.
W dzien no coz, z "głupkiem" jeszcze czasami wyskoczy, ale staram sie
konsekwentnie tepić - i widzę, że zaczał sie gryzc w jezyk - tzn. zatrzymuje
sie w pół słowa. Mysle ze damy rade )
A czy moze mi ktos wyjascnic co to jest to SI ? Bardzo mnie to interesuje.
pozdrawiam wszystkichhhhh w ten szary dzien ))

[halina.kantor]

Terapia SI
www.bibliotekapedagogiczna.lubsko.pl/beata.htm
to na przykład, ale spróbuję znaleść więcej