Leki i wyrzuty sumienia

[pelaga]

Wiecie tak sobie czytam i czytam. I niestety musze stwierdzic, ze MAM WYRZUTY
SUMIENIA, ze podaje dziecku leki na ADHD. Dlaczego??? A moze to moja wygoda,
moze ADHD jest przerekalmowane, moze sa inne sposoby, moze mam za malo
cierpliwosci??? Moze truje swoje dziecko??? Moze robie mu krzywde zamiast
pomagac???
Mam caly ocean watpliwosci, a artukuly niektore nie pomagaja mi sie ich
pozbyc, np:

hyperreal.info/drugs/go.to/art/1166
Czasami mam dola, ze podaje mojemu dziecku leki ((( I niby niektorzy z Was
mowia, ze czasami to jest konieczne. Tylko, czy to jest MOJE CZASAMI??? Czy
juz nadeszlo to KONIECZNE?? A moze nie??? Nie ma dobrych lekarzy i stad te
wieczne fale watpliwosci (((
Jestem zdrowa, ale nie radze sobie czasami (((

[janmariadreptak]

A może nie trujesz? Moze dajesz mu możliwość normalnego funkcjonowania w
środowisku rówieśników?
Ja miałem do wyboru, albo leki albo zmiana pracy.
Zastanów się nad tym. Jeżeli Twoje dziecko byłoby krókowidzem, to miałabyś
problem, czy kupić mu okulary? Chyba nie. To dlaczego masz obawy przed lekami?
ADHD jest zaburzeniem funkcjonowania mózgu na poziomie biochemicznym. Jeżeli
poprawimy farmakologicznie przemiany serotoniny, mózg będzie funkcjonował
prawidłowo. To znaczy tak jak u zdrowych dzieci.
Natomiast co do trucia, mam poważne wątpliwości. To jest tak jak krzyk na temat
szkodliwości telefonów komórkowych. Nikt nie potrafi wskazać, jak one szkodzą, a
przedstawiane obliczenia są żenująco infantylne. Ale krzyk cały czas jest.

[halina.kantor]

Ja na razie nie dawałam leków mojemu Piotrkowi, poza tegretolem -
przeciwpadaczkowym, który pozwolił uporać się z moczeniem, po odstawieniu nie
wróciło, natomiast nie zauważyłam , żadnych innych zalet tego leku, Piotr bardzo
potrzebuje czegoś na wzmocnienie koncentracji, mam nadzieję, że po wizycie u
lekarza 16 lutego cos dostanie, bo inaczej będzie miał problemy ze zdaniem w
przyszłym, roku egzaminu gimnazjalnego i dostaniem saię do dobrego liceum.

[kaszka66]

Pelago! Przeczytałam prawie do końca ten artykuł. Powierzchowny.
I pomyślałam w trakcie tak: Kuba w (12 lat) czasie wakacji ze mną jest super:
chłonie wiedzę o miejscach w których jesteśmy, uczestniczy chętnie w
dyskusjach, czyta (co prawda tylko Kaczory Donaldy), chce żebym mu czytała
poważne książki, pomaga mi i oczywiście bryka jak opętany, ale to mi nie
przeszkadza, o ile nie wrzeszczy mi w ucho. Gdybym mogła zapewnić Kubie taki
sposób kształcenia jaki zafundował Witkacemu jego ojciec Stanisław Witkiewicz
(krytyk literacki, malarz, twórca stylu zakopiańskiego), to bym chyba nie
musiała dawać Kubie leków. Nie twierdzę, że Kuba jest jak Witkacy. Tylko chodzi
mi o indywidualne kształcenie przez ojca, przez innych wybitnych nauczycieli,
podróżowanie, kontakt z takimi ludźmi jak Sabała (Ojciec chrzestny),
Modrzejewska (matka chrzestna). Mówicie, że to dawno i nieprawda? Sądzę, że i
współcześnie jest jeszcze wystarczająca ilość miejsc i ludzi ciekawych i
wartościowych, ale czasy są inne. Jest obowiązek szkolny, niebezpieczne
osiedla, dobrze, że jeszcze za oddychanie nie trzeba płacić, chociaż właściwie
wyjazd w miejsca, gdzie jest czyste powietrze, nie jest możliwy dla wszystkich.
Jestem przekonana, że leki dajemy tylko dlatego, żeby dziecko potrafiło sobie
poradzić w dzisiejszym życiu. Żeby było w stanie zdobyć zawód i zarabiać na
przeżycie. Gdybyśmy mieli więcej wolności, mniejsze potrzeby materialne, mniej
trzeba by było zarabiać forsy, to czy musielibyśmy dawać leki? Dreptak! Jak
myślisz?
Kaśka

[janmariadreptak]

Nie dokońca się zgadzam.
Oprócz pracy i zarabiania jest jeszcze środowisko rówieśników.
Jest jeszcze niebezpieczeństwo alkoholu i narkotyków. Witkacy mimo wspaniałego
wychowania nie obronił się ani przed jednym ani drugim. Adhd łączy się niestety
ze skłonnościami do tego.
A pozatym ja lubię to co robię. Bez leków nie poradziłbym sobie.

[kaszka66]

Tak. Tak. Ale to był w ogóle wyjątkowy człowiek. Nie chodziło mi o dokładną
kalkę. Zgadza się, że są rówieśnicy i środowisko, ale sądziłam, że właśnie
wśród nich, mimo wszystko, dałoby się żyć ludziom z ADHD, bez leków,i może
nawet nie najgorzej i nie najsmutniej, jeżeli nie byłoby "kanałów", do
poruszania ktróymi jesteśmy zmuszani żyjąc w dzisiejszym świecie. Sądzę, że
człowiek, który ma ADHD, nadrabia swój brak, innymi cechami i zdolnościami,
których po prosto w dzisiejszym świecie nie może wykorzystywać. Ale może to
tylko moja teoria. Może Ty Dreptaku masz rację.

[janmariadreptak]

Znowu się z tobą nie zgadzam.
Tu nie chodzi o kanały, do których jesteśmy zmuszani. Dzieci funkcjonują tak,
jak podpowiada im natura. I odrzucają odmieńców. Tak jest i na to nic nie
poradzimy.
To jest naturalny proces funkcjonowania w społeczeństwie.

[kaszka66]

Super! Będę walczyć o odmienność odmieńca z odmieńcem.

A tak na poważnie to sądzę, że jednak nie do końca rozumiem na czym polega
problem adehadowców. Twoje przekonanie Dreptak o konieczności stosowania leków,
żeby móc funkcjonować w społeczeństwie bardzo mnie poruszyło.

Co prawda ja jestem wychowana w jaskini odmieńców, którzy lubili i cenili swoją
odmienność, więc może dlatego..., a może nie byli adehadowcami?

[janmariadreptak]

Leki są potrzebne wtedy, kiedy nie ma innego wyjścia.
NIE TWIERDZĘ I NIGDY NIE TWIERDZIŁEM, ŻE SĄ ZAWSZE KONIECZNE!
Jestem odmieńcem i nigdy nie przestane nim być. Lubię swoją odmienność.
Ponieważ jesteśmy istotami zmuszonymi przez naturę do życia w społeczeństwie,
musimy się do tego społeczeństwa przystosować.
A wielu z nas ma problemy z dostosowaniem się do otoczenia!

[verowa]

kaszko, ja sie z toba zgadzam - dzis jest bardzo trudno zachowac oryginalnosc
sposobu bycia, pogladow i wygladu, dlatego ,z e wspolczesna kultura, promowana
przez media, konsumpcje i reklame nastawiona jest na silna unifikacje
spolecznych zachowan. wszysycy musza sie modnie ubierac i zachowywac, a
oryginalnosc musi sie zmiescic w scisle wyznaczonych ramkach mody. to bardzo
silna presja, ktorej sie ciezko - zwlaszcza dizecku - przeciwstawic. witkacy to
inna sytuacja, nie tylko dlatego ze otrzymal indywidualne naucznanie - btw.
wtedy kazdy kogo bylo stac czy nawet nie stac uczyl dzieci indywidualnie, a
dizeci literatow czy ludzi sztuki - tez witkacy nie jest wyjatkiem - przebywaly
w wielkich i pieknych srodowiskach, bo przeciez sie te srodowiska miedzy soba
tylko spotykaly. poza tym to byl piekny i wspanaily okres dekadencji - wtedy
kazde najmniejsze nawet dziwactwo bylo w modzie, im wiekszy dziwak, tym
cenniejszy - pomysl o przybyszewskim, gombrowicz nei odstawal od towarzystwa, a
wsyztkie nasze gwiazdy mlodopolskie to czyste chodzace adhd, zapite,
znarkotyzowane i lase na dziewice goralskie. tylko nie zapominajcie ze sto lat
temu narkotyki nie byly zakazane, a witkacy strzelil samoboja w ramach
politycznej grozy wiejacej od sowietow, i samoboje tez byly wsrod artystow modne
- taki kawalek manifestu artystycznego.
dzis trudno zyje sie oryginalom, bo swiat nastwoainy jest na mamone niestety.
nawet jesli zajmujesz sie kultura to musisz bardzo uwaznie sledzic swoje
nootowania - bo jak cie przestana kupowac, to nei bedziesz mial za co zaplacic
rachunkow za komory, kompy, i inne gadzety, ktore ja osobiscie uwielbiam, a
zwlaszcza takie z "duzoguziczkami"
jednak nie jest tak,z e nasz swiat nie jest przyjazny adhdowcom, wsyztko zalezy
od tego jak silna osobowosc ma adhdowiec, na ile potrafi znalezc swoja dzialke,
cos w czym bedzie naprawd dobry, na ile wykorzysta swoje mozliwosci.

[kaszka66]

Chcesz mi znowu nadepnąć na odcisk? Czyżbyś twierdził, że z mojej wypowiedzi
wynikało, że najważniejsza w życiu jest mamona? Jeżeli tak to sobie chyba w łeb
strzelę.

[janmariadreptak]

Bardzo proszę, nie strzelaj sobie w łeb! Pozwól mi, ja to zrobię lepiej!
Ja uwielbiam włazić na odciski! I do tego musisz się przyzwyczaić, jeżeli chcesz
funkcjonować w naszej grupie.
A co do mamony, nic takiego nie twierdziłem. Przesunąłem nieco punkt uwagi.
Pociągnąłem myśl trochę w innym kierunku.
A jak znowu będziesz mi grozić, to ....

[pelaga]

> Ja uwielbiam włazić na odciski! I do tego musisz się przyzwyczaić, jeżeli
> chcesz funkcjonować w naszej grupie.

Dreptak nie zachowuj sie jak rozpieszczone dziecko )))))
To nie grupa ma dostosowywac sie do Ciebie, ale Ty do grupy
Zapomniales???????????

[janmariadreptak]

Ja uwielbiam zachowywać się jak rozpieszczone dziecko A pozatym stanowię część
tej grupy, nawet jak mnie ktoś nie zauważa (odwołując się tylko do mam).
A że grupa nie jest duża i wszyscy jesteśmy ciekawymi jednostkami, to norma dla
grupy też jest mniej restrykcyjna.
A raz mam okazję powyznaczać normę dla grupy! to dlaczego mi tego odmawiasz !!!!

[verowa]

dreptak, umow sie z tymi babami na czacie,zamiast sie tak panoszyc na forum. juz
sie nie musisz tak obnosic w miejscu publicznym
moje forum
www.polchat.pl/chat/?room=adhd
mozna pogadac spokojnie, jesli bedzie przeciazenie, to zaloze drugi pokoj, tylko
dajncie znac.

[pelaga]

> Gdybyśmy mieli więcej wolności, mniejsze potrzeby materialne, mniej
> trzeba by było zarabiać forsy, to czy musielibyśmy dawać leki?

No wlasnie (( Ja mam wrazenie, ze gdybym mogla sobie pozwolic na luksus
pracowania na pol etatu i wiecej czasu dla dziecka, to wszystko wygladaloby
lepiej. Tak naprawde tylko przy mnie chodzi on na w miare odpowiednich
obrotach, tylko ze man jest w stanie odronbic lekcje, ale przy innych zupelnie
robi sobie, co chce (co nie znaczy, ze swietnie sobie radze, ale JAKOS sobie
radze, troszke lepiej niz moja mama, z ktora jest po lekcjach) (
Ale coz... Moge sobie tylko pomarzyc (( Jako samotna matka musze zasuwac
do roboty i zarabiac ile sie da, choc to i tak ciegle za malo, biorac pod uwage
lekarzy i leki, spotkania z psychologiem i wszystkie dodatakowe zajecia
rozladowujace napiecie. I wszystko platne, jak to w dzisiejszym swiecie.
Nie wierze w rownouprawnienie, kobiety nie powinny pracowac po 8 godzin
dziennie, bo tak nie da sie w pelni wychowywac dzieci. Zawsze z czegos trzeba
zrezygnowac (( No bo i co to za wychowywanie dziecka, jak spedza ono po 10
godzin z niania, czy babcia, czy w szkole, na swietlicy po lekcjach???
E... kiepskie nastroje mnie opanowaly ostatnio

[kaszka66]

Ty masz mamę. Ja nie. Mam męża, który też nie za bardzo radzi sobie z dziećmi.
Zrezygnowałam z dodatkowej pracy, bo wracałam codziennie o 18.30 do domu. No i
Kuba nie chodzi na żadne zajęcia (bo i czasu nie ma i nie chce i wszystko
płatne). No,nie, chodzi na wydeptywane przez 2 lata zajęcia ortograficzne w
poradni psychologiczno-pedagogicznej (za darmo).
Tak samo uważam jak Ty. A przynajmniej kobieta powinna mieć możliwość pracy w
domu, albo w godzinach, które pozwolą na wychowanie i opiekę nad dziećmi, ale
nie martw się. Damy sobie radę. Znajdziemy rozwiązania. Jestem przekonana, że
per aspera ad astra. Zobaczysz! i ja też zobaczę. Złe nastroje do kosza.
Trzymaj uśmiech! Bądź co bądź w ponoć trudniejszych czasach Polacy mieli
najweselszy barak w obozie! Tylko cholewcia jakoś żaden kawał stosowny nie
przychodzi mi do głowy... Załoga! Koło ratunkowe!
Kaśka

[halina.kantor]

Ja niestety nie pracuję i brak środków na utrzymanie, a co dopiero na jakies
przyjemności mnie przeraża, to właśnie my kobiety, które z jakichs przyczyn nie
mogą pracować i zdobywać pieniędzy musimy podtrzymywać na duchu te, które
pracują i nie maja czasu dla swoich dzieci, i cały czas konsekwentnie szukać
pracy, która pozwoliłaby nam być w domu i równoczesnie zdobywać środki potrzebne
choćby na ciekawsze zajecia płatne. Ale takiej pracy brakuje, jeżeli pojawiają
się ogłoszenia to najczęściej spotykamy sie z bandą oszustów, którzy chcą na nas
zarobić, a to na audiotele, a to na zakupach jakichś nikomu nie potrzebnych
starterów i innych dziwnych materiałów. Dlatego jeżeli traficie, na jakieś
uczciwe ogłoszenia dawajcie znać, może razem sie nam uda.

[pelaga]

Dzieki Kaszka Pewnie, ze damy jakos rade.

[kaszka66]

A tak wracając do początku - to jakich konkretnych efektów mogę spodziewać się
po dobrze dobranym leku?
Pytam, bo Kuba owszem po Rispolepcie (1 ml rano) i 1 tabletce imipraminy(0,25)
wieczorem jest spokojniejszy, wesoły, (aż za bardzo, bo z wszystkiego sobie
żarty stroi i rozrabia z młodszym),praktycznie ustały wrzaski i agresja, ale
nadal dopóki nie ma mnie w domu to nie zabierze się do lekcji (sporadycznie
siądzie sam jeżeli oczywiście wcześniej wydam polecenie ustne i potwierdzę
napisaną karteczką), nadal sa uwagi, że chodzi po klasie (V klasa podstawówki)
i nie wykonuje tego co inni, nie pisze w zeszycie, wygłupia się, wychodzi do
toalety nawet parę razy w ciągu lekcji. Tutaj już ktoś pisał, że jego dziecko
dobrze się uczy, a Kuba ma ciągle kłopoty. Oceny ma kiepskie, ale ja na to nie
zwracam uwagi, uważam, że ważne jest to, żeby umiał. Ciągle brakuje mu czasu na
naukę i muszę toczyć boje codziennie. Jak tylko powiem, że jak nie chce to nie
muszę się z nim uczyć, może sam,to wtedy na chwilę rusza do akcji. Właściwie to
nie martwi mnie to aż tak bardzo, ale wiem, że byłoby go stać na dużo więcej.
Martwi mnie, że marnuje tak duzo czasu na wygłupy podczas nauki i przez to
więcej czasu ona zajmuje, a efekt mierny. Na razie cieszyłam się z tego co juz
zostało osiągnięte: wyciszenie agresji, poczucia niższości, stanów
depresyjnych, no i poprawienia odrobinę koncentracji. Chyba uda się z moczeniem
nocnym. Czyżby jeszcze więcej można osiągnąć?
Więc pytam jeszcze raz: Czy mogę czegoś więcej spodziewać się jeżeli zostaną
dobrane inne leki?

[janmariadreptak]

Już masz gigantyczny sukces! Znikła agresja, chłopak jest spokojniejszy, nie
jest spięty, ma lepszy chumor. Według mnie to jest już wielkie osiągnięcie!
SUUUPER!
Teraz tylko praca, praca i praca. Lek pozwala zrobić pierwsze kroki. Dalej
trzeba ćwiczyć. Zmian w przyzwyczajeniach nadpobudliwca nie da się zrobić
lekami. Przecież on tak fikał od lat!
Leki tylko pozwalają pracować człowiekowi na sobą! Pomagają skoncentrować się
nad tym, co się robi, nie popadać w depresje, poprawiają samoocenę.
ALE NIC WIĘCEJ!
Nie wymagaj cudów! I nie spodziewaj się wielkich zmian z dnia na dzień.
Trzymam kciuki, za Wasze sukcesy!

[lea1]

za duzo sie nie spodziewaj, lekarstwa nie oszczedza ci pracy. Jezeli porownamy
te prace do ciezkiej pracy na polu to roznica jest taka jak miedzy praca na
ziemi zoranej, nawiezionej i na ziemi nieprzygotowanej.
mam bardzo podobny problem, tzn mialam. do 14 roku zycia uczylismy sie
wspolnie, jakos to funkcjonowalo, ale tylko jakos, bez lekarstw nie
funkcjonowalo nic. lekarstwa dawaly tylko tyle (a moze az tyle - ze moglismy
wogole rozmawiac).Pomimo wysokiego IQ bardzo marne wyniki w szkole! W
przeciwienstwie do Ciebie uwazam to za wielki problem, bo te ciagle
niepowodzenia ksztaltuja obraz siebie, obnizaja motywacje(ktorej i tak prawie
nie ma). Niskie oceny, niski poziom ksztalcenia co dla inteligentnych dzieci
moze miec tragiczne skutki - nuda. Nuda jest zabojcza dla adhdowca!
I my wlasnie osiagnelismy juz ten etap,w ktorym szkola to zlo konieczne,
Kristian nie zaglada nawet do zeszytow, nie chyba tego co on ma w tornistrze
nie mozna nazwac zeszytem.Na lekcji jest "nieobecny", nawet nie wie, co
przerabiaja... etc. Efekt jest taki, ze polrocze zaliczyl z czterema palami, a
i reszta ledwo, ledwo.
O wspolnym uczeniu nie ma juz mowy (okres dojrzewania pelna geba), cztery
miesiace temu odrzucil lekarstwa(bunt). w tej chwili mza wielki sukces uwazam
fakt, ze bylismy u lekarza prowadzacego, ktory zaproponowal dalej lekarsta i
dal czas do namyslu, bo kristian byl na nie. W przyszlym tygodniu idziemy
jeszcze raz -mam nadzieje, ze nastapi zwrot w mysleniu.Bo jak nie to czarno
widze.
Szkola to glowny problem. Kristian jest adhdowcem bez nadpobudliwosci ale z
duzo impulsywnoscia, co sie min. odbijalo na jego stosunkach z kolegami. zawsze
ich prowokowal,obrazal,wysmiewal, zawsze, gdzie pojawil sie K. byly zatargi...
zreszta to trwa do dzis.a przed obcymi zachowuje sie jakby go zatkalo...
I dla mnie jest to tez wielki problem, bo wiadomo gdzie sobie moze znalezc
towarzystwo! I co robic! Na razie licze bardzo na lekarsta, bo bez nich moja
ciezka praca chyba na nic.
Pozdrawiam.lea

[janmariadreptak]

Słusznie prawisz!
Leki nie załatwiają nic za nas! Leki UMOŻLIWIAJĄ pracę!
I umożliwiają delikwentowi funkcjonowanie w środowisku rówieśniczym bez
dramatycznych zgrzytów.

[kaszka66]

Leo! Nie spodziewałam się dużo po lekarstwach, ale po czytaniu forum i innej
lekturze zaczęłam się zastanawiać, czy aby na pewno nie powinnam chcieć czegoś
więcej? No i wynika z Waszych wypowiedzi, że nie.
Ale ja dalej drążę.
Dreptak pisze: pracować. Dobra tylko, że to cały czas ja pracuję, a Kuba dużo
mniej... żeby nie powiedzieć, że wcale... Aż się boję to napisać, bo zaraz mnie
zjedziecie, jaka ja jestem okropna matka, że nie rozumiem mojego dziecka itd.
Ale tak właśnie jest. On chce żyć sobie szczęśliwie, pragnie i planuje ze mu
piątki będą spadały z nieba i uważa, że dobrym na to sposobem jest nie wygadać
mamie, że będzie klasówka, wtedy matka nie będzie gnębić, tylko pozwoli na
różna harce, bo przecież nic nie jest zadane. Idzie na klasówkę, przynosi
dwójkę, albo jedynkę i głupio się śmieje. Potem stwierdza, że poprawa będzie za
tydzień. Zabieramy się do pracy i po pierwszych trudnościach rzuca się
teatralnie, że on nic nie umie i do niczego się nie nadaje. Więc tłumaczę,
wpływam na ambicję i jakoś go zachęcam i wreszcie idzie na klasówkę, dostaje
dobrą ocenę i obiecuje, że on już na pewno będzie się uczył, bo to tak miło
dostać dobrą ocenę. A potem zabawa od nowa "on się chowa, a ja szukam do
dziesięciu razy sztuka".
I znowu pytanie: jak ja jeszcze mogę z nim ćwiczyć?
Jak mam go zachęcić do pracy nad sobą? Czy czekać aż to wreszcie nastąpi samo?

Zbliża się okres dojrzewania o którym pisze Lea i którego się boję. (To nie
prawda, że się nie przejmuję ocenami i szkołą, przejmuję się, ale strugam
zucha!). Boję się tego wszystkiego o czym pisze Lea. Co mogę zrobić na
przyszłość? Czy utrzymam kontakt z moim synem? Czy na prawdę jest tak czarno
jak piszesz Lea? Czy w stowarzyszeniu o którym pisałaś nie dajecie sobie rady z
takimi problemami?

Autorka artykułów z portalu adhd. awans coś tam coś tam, pani Comi popełniła
artykuł, którego niestety nie mam, właśnie o tym jak pracuje z dziećmi
nadpobudliwymi w gimnazjum i liceum. Artykuł był jakieś pół roku temu w
periodyku "Psychologia". A ta pani Comi to chyba bardzo dobry pedagog.
Napisałam do niej list, ale niestety nie odpisała.

O rany! Jeszcze tysiąc pytań ciśnie mi się do głowy.
Na razie.
Kaśka - dalej patrzę z nadzieją!

[janmariadreptak]

Ale teraz masz szanse osiągać sukcesy. Mam wrażenie, że przedtem tej szansy nie
miałaś. Tak jak i my nie mieliśmy.
Moi dwaj młodzi wyprawiali dokładnie to samo!!! I trochę do dziś jeszcze
wyprawiają.
I nie chrzań, że ktokolwiek będzie ci wytykał, że jesteś wyrodną matką. Bo już
mnie irytujesz.

!! JESTEŚ WSPANIAŁĄ MATKĄ !!

Robisz wszystko, co możesz. Ale stanęłaś przed zadaniem, którego sama nie
umiałaś pokonać. Ono cię przerosło tak, jak każdego z nas.
A jak ktoś spróbuje coś złego wypyszczyć, to go osobiście wdepczę w glebę.

[lea1]

Jezeli moge ci cos poradzic, to najwazniejsze jest, zeby chlopak nauczyl sie
uczyc. A to moze zrobic chyba tylko dobry korepetytor. My wlasnie teraz tak
zaczelismy. na razie za wczesnie na ocene, ale ja widze juz troche zmiany na
lepsze.(na poczatek zapanowal porzadek w tornistrze i zeszytach . niestety zeby
przynioslo efekt musi sie to odbywac codziennie. finansowo trudne do
zrealizowania, ale chyba nie ma innego wyjscia.
U mnie to bylo nawet tak, ze jak uczylismy sie razem(zawsze po wielkich bojach,
ktore trwaly wiecznie, bylo 15 min. nauki - i dzieciak dziekowal i cieszyl sie
ze sie nauczyl i obiecywal ze teraz to juz zawsze bedzie itp. a potem wszysko
zaczynalo sie wedlug starego schematu. I tak w kolko!
sprobowac mozesz tez np. 15min. samodzielna nauka a potem nagroda, nawet
zlotowka. wazne zeby nie bylo przeladowania na raz, bo nie przezkoczy tego
chaosu. zycze ci duzo cierpliwosci i wiary, ze sie uda?
co do stowarzyszenia, o ktorym wspomnialas, bardzo mi to pomoglo, bo bylam
zalamana, nie umialam sobie tego stanu rzeczy wytlumaczyc i prawdopodobnie
tylko dlatego nie stracilam nerwow, ze dowiedzialam sie, ze nie jestem sama, a
dziecko ma swoje trudnosci a nie jakies tam fanaberie. ale to tylko tyle, nic
wiecej stowarzyszenie nie moze zrobic. a szkola ma w nosie!
i to ze rozumiem adhd to bardzo mi pomaga. Pracuje nawet nad soba zeby zmienic
spojrzenie na meza, bo mysle ze to moja niewiedza troche tu przeszkodzila.
Mam nadzieje, ze sobie poradze.Pozdrawiam lea

[nieszki]

Moj Kuba po Rispolepcie - bierze dwa razy dziennie po ok 0,7 mg - zdecydowanie
sie poprawil. Mniejsza agresja, jest bardziej wyrownany emocjonalnie, mozna sie
normalnie z nim dogadac, poza tym cofa sie nerwica natrectw. Mialam koszmarne
wyrzuty sumienia, ze daje mu leki, ale mam naprawde duze wsparcie dokola, maz,
przyjaciolka psycholog i wytlumaczyli mi, ze to naprawde nie jest zle i ze
dzieki temu zaczniemy w miare normalnie funkcjonowac i jak do wyciszymy to
wtedy mamy pole do dalszego dzialania, tak jak to pisal... chyba Dreptak? Wtedy
mozna cokoliwek zdzialac terapia i innymi metodami. I TO DZIALA!!!
Idealnie nie bedzie, ale poza tym to chyba nic fajnego miec super idealne
dziecko? Niech biega i skacze, byle dalo sie przy tym w miare normalnie
funkcjonowac.
Fajnie, ze jestescie na tym forum. Dzieki
Pozdrawiam
Agnieszka

[janmariadreptak]

Właśnie poczytałem sobie na temat Rispoleptu.
Chyba właśnie o to chodzi. Wpływa na gospodarkę serotoniną, a z tym właśnie mamy
najczęsciej problemy. Więc jak działa to tylko się trzeba cieszyć.

[halina.kantor]

Na temat rispoleptu słyszałam bardzo dużo pochwał od mam dzieci z adhd z
Poznania, natomiast co jest wg nich jego wadą działa ok pół roku i póxniej
trzeba przerwać na chwilę, np na miesiąc i po powrocie do brania znowu zaczyna
działać.

[filip3333]

Chciałem wesprzeć dreptaka. Teraz mam 20 lat. Z mojej perspektywy wolałbym brać
leki. Chodzi o to, że z roku na rok było mi coraz trudniej funkcjonować, a
stosunkowo łatwe rzeczy przychodziły mi coraz ciężej. Moim zdaniem, nieleczone
ADHD to jak walka z wiatrakami - można ją podjąć, ale czas mija i przestaje się
wierzyć, że to, co się robi ma sens. Lepiej pomóż teraz, zresztą z tego co
czytałem, to leki są bezpieczniejsze właśnie dla młodszych dzieci. Dorosłym
dochodzi możliwość uzależnienia. No i pytanie - czy leki są drogą na skróty?
Może są, ale nie wiem, dlaczego bić głową w mur, jak można wejść drzwiami?

[halina.kantor]

Filipie, jak sądzę myślisz o ritalinie, natomiast wśród nas jest wielu, którzy
biorą leki które zazwyczaj mają w ulotkach np. nie podawać poniżej 12 roku, itp,
ritalin jest podobno bezpiecniejszy dla dzieci niz dla dorosłych, ale tak
naprawdę to nie wiesz i nikt nie wie, co robi w mózgach, ale i tak uważam ,że
leki sa potrzebne wtedy, gdy nic innego nie jest w stanie zadziałać.

[filip3333]

Myślę przede wszystkim o tym, że nie można leków traktować jako porażki
rodzicielskiej. Tu mam wrażenie omawiamy przypadek, w którym specjalista
ocenił, że leki są potrzebne - i jemu bym zaufał. Natomiast wzdragnie się przed
tym może się okazać niedźwiedzią przysługą.

[janmariadreptak]

Filipie! Miód lejesz na moje serce!
Wreszcie ktoś się ze mną zgadza!
Myślałem, że te kobity mnie zadepczą.

[janmariadreptak]

Halinko.
Nie wiemy co ritalin robi w mózgach. Ale wiemy co robi nieleczone adhd.

[dreptak-po-latach]

ciekawe, jak po latach się u was dzieje?

[chocolate_dog123]

Może odmieniły się role i dziecko ich teraz faszeruje lekami z zemsty ...