Przedstawmy się sobie...

[mtmonika]

Jestem nowa na tym forum i mimo, że staram się czytać po kolei wszystkie
wątki, to gubię się, kto jest kto.
Dlatego proponuję, abysmy się pokrótce przedstawili: jak mamy na imię, może
wiek?, skąd jestesmy, w jakim wieku są nasi ADHD-owcy, jakie główne problem z
nimi mamy, jakie leczenie przedsięwzięto itp.
Ja jestem Monika, lat 34, z Jaworzna woj. śląskie. Syn Wiktor lat 13-6 kl.
SP. Zdiagnozowane ADHD w wieku 7 lat, obecnie zły zapis EEG, Neurotop 300
retard od marca 2004.Żadnych terapii i grup wsparcia, tylko pod opieką
pedagoga szkolnego.
Główne problemy: zaburzenia koncentracji i nadruchliwość to standart pewnie u
większości,ale ponadto agresja gł. w stosunku do siostry, problemy w szkole,
brak akceptacji ze strony rówiesników.
Pozdrawiam, Monika

[nieszki]

Ja mam na imie Agnieszka, mam 30 lat, jestem z Gdańska. Mój Kuba ma 6,5 roku,
chodzi obecnie do zerowki, do przedszkola terapeutycznego. Od przyszlego roku
jest zapisany do klasy intetgracyjnej. obecnie jest pod opieka psychologow w
przedszkolu, ale juz szukamy poradni, do ktorej bedziemy chodzic od wrzesnia.
Pozdrawiam
Agnieszka

[janmariadreptak]

Bogdan, lat 40 z Warszawy
Mam dwóch synów 16 i 19 lat.
Wszyscy trzej mamy adhd, choć w różnych odmianach.
Młodszy w tej chwili jest na imipraminie, ja na seronilu.
Oczywiście objawów nie muszę powtarzać, są standardowe.

[halina.kantor]

Halina z Mikołowa w woj. Śląskim lat ok 40 2 synów z ADHD: Piotr lat 14 2 klasa
Gimnazjum, Krzyś lat 5i pół od września zerówka.
Piotr i Krzyś obydwaj zdiagnozowane ADHD, ja podejrzewane.

[pelaga]

Agnieszka z centralnej Polski. Samotna matka, Mlody lat prawie 9, kwitu na ADHD
nie mamy jeszcze, choc od ponad roku wloczymy sie po psychologach i
psychiatrach, ale niestety mieszkamy na prowincji, wiec dostep do dobrych
specjalistow jest zerowy. Mlody jest teraz na Depakinie, na razie nie widze
piorunujacego dzialania. Problemy typowe, nadruchliwosc i brak koncentracji,
problemy w szkole i w domu, z zachowaniem i nauka ((
Walczymy o lepsze jutro "na naszym podworku".

[1iwona1]

Iwona, Tarnowskie Góry woj. śląskie. Mam 36 lat. Mój ośmioletni smyk jest w
trakcie diagnozowania pod kątem ADHD.

Pozdrawiam wszystkich
Iwona

[hella100]

Agnieszka (jakis wysyp Agnieszek 35lat, mama Antka i Heli, Warszawa. Antek ma
prawie 9 lat i zdiagnozowane pare lat temu ADHD. Na razie bez lekow, ale
sytuacja staje sie coraz gorsza, wiec nie wiem, czy uda nam sie bez nich obyc.
Hela ma 4,5 roku i zapowiada sie podobnie, a moze to tylko wplyw starszego
brata? oby.

[kaszka66]

Cześć Moniko! Mam na imię Kaszka i mieszkam w Lublinie. Jestem bardzo
zabytkową (ale nie starą!!, lat chyba ok. 40) mamą 12-letniego Kuby(klasa V-ta)
ze zdiagnozowanym ADHD (pisemne orzeczenie dr psychologii, badacza ADHD z
Instytutu Psychologii UMCS w Lublinie uzyskałam w 2004 r., ale gdy miał 4 lata
nauczycielki w przedszkolu integracyjnym, gdzie funkcjonował jako dziecko
zdrowe, podejrzewały u niego nadpobudliwość). Od kiedy przestał chodzić do
klasy integracyjnej, czyli od 4 klasy SP przyjmuje leki: najpierw thioridazin i
imipraminę, teraz rispolept i imipraminę.
Kuba jest towarzyski, otwarty, wesłowy (dzięki lekom, bo wcześniej był dużo
bardziej nerwowy i nieszczęśliwy), wrażliwy, podziwiany przez swojego młodszego
brata Szymka (lat 5,5 - na szczęście tylko przewrażliwiony maminsynek)i o
zgrozo! czasem przez niego naśladowany! Gdyby nie ta głupia szkoła byłby
najszczęśliwszym dzieckiem pod słońcem, a ja najszczęśliwszą matką. A poza tym
to to co napisałaś: zaburzeenia koncentracji, deficyt uwagi, nadruchliwość,
problemy w szkole, brak akceptacji ze strony rówieśników, uzależnienie od
komputera i telewizji-już nie pamiętam co jeszcze.
Ahoj! Kaska
P.S.Idę w zaparte, że ja nie mam ADHD, najwyżej deficyt uwagi i trudności z
koncentracją.

[mtmonika]

Witajcie! Bardzo się cieszę, że Was bliżej poznałam.Mam nadzieję, że uda mi się
razem z Wami przejść przez ten trudny okres naszych dzieciaków. Wiecie, z czego
się cieszę ostatnio? A mianowice z tego, ze zaczęłam zauważać u mojego Wiktora
jego plusy, pozytywne cechy, zachowania. Boże, jakie to miłe! Kiedyś byłam już
u progu depresji i miałam wrażenie, że ktoś mnie ukarał takim dzieckiem. Wiem,
że brzmi to okropnie, ale niestety tak było. Wiko od niedługiego czasu ukazuje
nam sie z tej dobrej strony (czyżby zbawcze działanie neurotopu??) i modlę się
o to, żeby zaczęli to też zauważać inni, nie tylko ja. Niezależnie od
wszystkiego KOCHAM GO całym sercem i Walentynke MU wysłałam! Pozdrawiam
sympatycznie, Monika

Mama z Poznania

[a444]

Witajcie,
mam na imię Agata.Mój syn ma prawie 12 lat.Zawsze był dzieckiem nadwrażliwym,
histerycznym,wrzaskliwym.EEG w wieku 6 lat wykazało nadpobudliwość
psychoruchową.Prawdziwe problemy zaczęły się jednak po urodzeniu córki /między
dziećmi są cztery lata różnicy/.Zazdrość, rywalizacja, agresja,nieustająca
wojna. Ja wciąż jestem generałem na froncie,stale w gotowości,w napięciu,na
baczność.Staram się być mądra, sprawiedliwa, czujna,ale siedzimy w 50metrowych
okopach i nie mam nawet jak rozdzielic dzieci,gdy zachodzi taka potrzeba.A mąż
przy komputerze i raz na dzień wprowadza tzw. dyscyplinę, czyli wrzaski i
kary.Tłumaczę, podsuwam książki,biegam na warsztaty psychologiczne i podsuwam
materiały o ADHD. Ale tak naprawdę to ja trzymam wszystko w garści. O swoich
metodach, wzlotach i upadkach mogłabym długo pisać, ale nie mam siły.
Najbardziej zależy mi na tym,żeby:
1.mój syn miał przyjaciół i poczuł się pewniejszy siebie
2.lepiej dogadywał się z ojcem
3.potrafił opanowywać złość w stosunku do siostry
4.bezrobocie nie zniszczyło mojej rodziny

cdn

[kaszka66]

Mój adres [e-mail]. Chętnie porozmawiam tamtędy. A teraz kończę pracę.
Buźka.
Kaśka

[ilelito]

Cześć, jestem Ilona (29 lat) - matka sześcioletniego Cypriana. Od roku mieszkam
w Gdowie - małej urokliwej wsi pod Krakowem, wcześniej mieszkaliśmy w Krakowie.
ADHD rozpoznał u mojego syna (pół roku temu) lekarz rodzinny, który też miał
dziecko z tym zespołem. Diagnozy jak dotąd nie potwierdziliśmy u psychologa,
ani pedagoga, ale nie mam raczej wątpliwości, bo potwierdza ją większość tego,
co na jej temat przeczytałam.
Cyprian ma na szczęście jakąś lekką odmianę tego schorzenia. Jest raczej
spokojny, choć kilka razy dziennie gania dookoła np. fotela, a jego ulubioną
zabawą, w której potrafi się całkowicie zapamiętać, jest walczenie zabawek ze
sobą. W przedszkolu potrafi się, o dziwo, skoncentrować, choć czasem nie słyszy
całości polecenia.
Jego ADHD ogranicza się właściwie do zaburzeń koncentracji, biegania tam i z
powrotem oraz sporadycznych histerycznych wybuchów, gdy ktoś się z nim droczy.
No i oczywiście stany melancholijne...
Jakoś sobie z tym radzimy odkąd znam ograniczenia małego. Wcześniej bywało
różnie, bo nie rozumieliśmy dlaczego nasze dziecko jest takie niepozbierane i
upierdliwe i doprowadzało to do wielu awantur. Wszyscy bardzo to przeżywaliśmy,
a Cyprian miał bardo niską samoocenę.
Odkąd znam przyczynę jego dziwnego zachowania wiem do czego mam się dostosować
i jak dotąd jest coraz lepiej. Udało mi się dowartościować dziecko i muszę
przyznać nawet, że teraz jest za bardzo pewny siebie .
Muszę dodać jeszcze, że okazuje się, że ja pewnie też to mam.

Pozdrawiam
Ilona

[biedroneczka33]

ja mam na imie Ola i jestem mama 3 "uroczych " hi,hi urwisow w wieku 7 , 12 i
14 lat .Mieszkamy w Tychach ) Chlopcy od kilku lat sa pod opieka lekarza
psychiatry z rozpoznanym ADHD ( rok temu potwierdzilismy diagnoze w Poradni
Leczenia Nadpobudliwosci w Warszawie )Najmniejszy podczas badan w poradni ma
wskazania do obserwacji w kierunku adhd.Jezeli chodzi o farmakologie to chyba
zaliczylimsy wiekszosc dostepnych lekow tj.
anafranil,imipramina,rispolept,thiorydazin,tegretol i reszty pozapominalam ale
bez wiekszych efektow.Obecnie chlopcy przyjmuja ritalin i ciesze sie bardzo ,bo
efekty sa widoczne ))

[dumdumdum]

Iwona, jestem z Warszawy, dobiegam 40, syn ma 7 lat i 8 miesięcy (metrykalnie),
10-12 lata intelektualnie, 3-4 lata (emocjonalnie i w sensie dojrzałości
społecznej).
Oboje mamy ADHD, synuś wstepnie zdiagnozowany w wieku 3 lat, ostatecznie w
wieku 5 (a ja przy okazji niejako).
Jestem po 2 kursach wychowania/terapii behawioralnej dla opiekunów ADHD-owych
dzieci w CBT. Bardzo dużo dały - dzięki temu w domu nie ma z nim specjalnych
kłopotów, ale...
Mały chodzi do I klasy w zwykłej podstawówce. Nie został zaakceptowany przez
klasę. Nie ma ŻADNYCH znajomych ani przyjaciół. W najlepszym wypadku jest
traktowany jak ciele z dwoma głowami.
Z nauczycielami mam kapitalny (jak na Wasze ponure doświadczenia) uklad. Ale
szkoła nie spełnia jego intelektualnych oczekiwań. Nie nadaje się do swietlicy
(zachowania agresywne, które wystepują tylko i wyłącznie w tamtym hałasie,
przegęszczeniu itp.).
Obecnie mały przeżywa psychiczne załamanie na tle samotności, frustracji i
poczucia niezrozumienia. Mam więc receptę na imipraminę - czekam tylko na wynik
EKG i zaczynamy romans z chemią.
Rodzinne problemy: przemoc w rodzinie (obecnie wyłacznie zdalna, ale też
wystarczy) w wykonaniu jego ojca. Bieda az piszczy: sama go utrzymuje od lat, a
sytuacja wyklucza nawet szukanie stałej pracy - trudno o opiekuna, który by
sobie z synem radził jak ja, gorzej, że nasza sytuacja materialna wyklucza
uruchomienie jego olbrzymiego potencjału. Choroby psychosomatyczne: syn
odtrącenie przez rówieśników odchorowuje fizycznie - i wycofuje się z wszelkich
prób: nawet na podwórko już nie chce wychodzić.

Pozytywy: mam bardzo udane dziecko i ze wszystkim pomału sobie damy radę. Odkąd
oboje mamy diagnozę - tzn. odkad wiem, dlaczego jestem taka a nie inna -
wyciskam ze swojego ADHD tyle dobrego, ile sie da - a lada moment naucze sie
takze, jak to samo robic z jego ADHD - i wręczę mu klucz do samego siebie,
zgodnie z doktryna ADHD power, którą od jakiegoś czasu opracowuje.
Wszystko bedzie w porządku.

[antie3]

Witam!Jestem Anna a synuś-Kuba.Mieszkamy w Dąbrowie Górniczej.Syn lat 12 ze
zdiagnozowanym ADHD ma nauczanie indywidualne w domu bo tutaj gmina nie ma
funduszy na klasę integracyjną.Leczenie farmakologiczne-obecnie-Rispolept,który
podobnie jak rok temu-jest dla niego w 100%płatny.Wczesniejsze
zachowania:nadpobudliwość,agresja w stosunku do otoczenia.Obecnie jest troszkę
lepiej ale coraz częściej i dotkliwiej odczuwa izolację,tęsknotę za szkołą.

[a444]

Witaj Anno,
Zapraszam do nowego portalu o ADHD adhd.org.pl
oraz do forum w portalu forum.adhd.org.pl

Przedstawmy się sobie...

[ptyska1]

Tu Ptyska. 32 lata. Czworo dzieci. Najstarszy syn - Konrad 13 lat / rocznikowo
14/ - zdiagnozowane ADHD. Nieudany start ze Straterra. Czekamy na swieza
dostawe i sprobujemy jeszcze raz. Klopoty - takie ja u Was. Obecnie prowadze
intensywna domowa kampanie informacyjna o ADHD. Maz sie jej poddaje. Jest juz
lepiej. Syn mial ogromne problemy z nawiazywaniem kontaktow z rowisnikami. Nie
mial kolegow przez dlugi czas. Po paru latach sytuacja sie zmienila. Ma teraz
wielu kolegow. Kiedy lezal w szpitalu po wypadku samochodowym/wpad pod auto/
warty koleow zmienialy sie co kilka minut. Jest coraz lepiej, ale zdarza sie ze
dreczy rodzenstwo / wyglada to jak molestowanie psychiczne: otwarta wrogosc,
niechec, brak akceptacji, wyzwiska itp.../ to boli najbardziej. No i
GADATLIWOSC!!!!

[kaszka66]

Cześć Ptyska!
Podobnie jak innych zapraszamy na www.adhd.org.pl/portal2/
Napisz też z jakiego jesteś miasta. Pozdrawiam Cię serdecznie.
Kaśka

[wandana]

Ja mam na imię Wanda,
jestem mamą 10 letniego chłopca, u którego zamierzam dopiero oficjalnie
zdiagnozować ADHD (w innym wątku proszę o sugestie jak to zrobić), ale od
małego ma książkowe objawy choć może nie w skrajnym nasileniu.
Sama mam 33 lata i za sobą rozwód (ok 2 lata temu), a w tym roku zamierzam się
ponownie związać. Syn ma bardzo dobry kontakt z przyszłym mężem i to mnie
cieszy, chociaż oboje mają podobne problemy.
Jestem więc raczej praktykiem, ale drogę formalną zaczynam dopiero i wierzę, że
uda nam się wyjść na prostą. Synek ma problemy z koncentracją, jest nadruchliwy
i bardzo rozchwiany emocjonalnie. Ma lęki i bardzo niską samoocenę, ale sporo
czytam i staram się pracować z nim i już widzę pierwsze efekty.
pozdrawiam wszystkich cieplo wiosennie
wandana

[ikara5]

witam wszyskich posiadające zywe sreberka .Jestem mamą 3,5 letniego Michałka
który jest naprawdę bardzo energicznym chłopcem ale to to jest małe piwo
najgorsza jest agresja w stosunku do rówieśników czasami wydaje mi się ,,,ze
jest poprostu złośliwy.Chodzi do przedszkola panie nie mogą dać sobie rady
ostatnia zaproponowały mi żebym znalazła wolentariusza który będzie zajmował
się moim dzieckiem w grupie 4-latków gdzie ja znaje osobę która będzie chciała
robić coś za friko.Ja mam 34 lata mieszkam w stargardzie szczec