adopcja

[amatea]

nie mogłam urodzić ukochanemu mężowi dziecka. Natychmiast
zdecydowaliśmy się na adopcję -byłam szczęśliwą mamą cudownego
dziecka. Kocham je całą sobą. Okazalo się, że mama biologiczna nie
chce swojego kolejnego maleństwa. Dla dobra rodzeństwa
postanowiliśmy to dziecko adoptować. Jest z nami już 4 miesiące. Nie
kocham tego dziecka - tak ciężko to napisać, ale ja nie chcę tego
dziecka. Mój mąż pokochał, ja nie potrafię. Cierpię. Nie jestem już
szczęśliwą mamą. Kierowałam się dobrem dzieci - przerosło mnie to.
czuję, że tracę wszystko. nie wiem czego oczekuję na tym forum.

[leli1]

a może nie kochasz AŻ TAK jak poprzednie.
Może spodziewałas sie podobnych odczuc jak w stosunku do poprzedniego, wyczekanego dziecka. TO dziecko ma niejako "gorzej", bo jest drugie. Z tego co piszesz, to niekoniecznie sie o nie staraliscie-tak wyszło, a Ty pewnie oczekujesz takich samych emocji jak było z pierwszym.
Podobno dzieci bio. tez nie da sie kochac tak samo.
Dajcie sobie czas, naucz sie tego dziecka, a przede wszystkim nie szukaj w sobie takich odczuc jak w przypadku starszego.
Miłośc ma rózne oblicza.....

[mamusia1974]

O Boże, a my czekamy na adopcję. Tyle rodzin czeka i już kocha. Może
nie trzeba było na siłę podejmować decyzji - jeśli nie czułaś tego.
W ośrodku adopcyjnym to standardowa procedura, że proponują w
pierwszej kolejności dziecko rodzinie, która ma już starsze
biologiczne rodzeństwo tego dziecka. Ale nie ma obowiązku wyrażania
zgody. A może myslałaś, że po adoptowaniu pierwszego dziecka twój
organizm się odblokuje i urodzisz dziecko biologiczne. A ponieważ,
to nie nastapiło, zgodziłaś się na "zastępstwo". Życzę Wam
wszystkiego najlepszego. Otwórz serduszko dla tego dziecka. Ono już
raz zostało porzucone.

[verdana]

Po pierwsze - jest mitem, ze matki biologiczne natychmiast i zawsze
kochaja swoje dzieci. Dla wielu matek proces pokochania dziecka jest
dlugotrwaly - i może byc tak, ze jedno kocha sie w momencie
pierwszego zobaczenie, a inne - dopiero po dłuzszym czasie. Tyle, ze
to temat tabu. Przyjęło się, ż uczucia macierzynskie rodza się razem
z dzieckiem - g... prawda.
Drugie dziecko, gdy pierwsze jest jeszcze małe, to w dodatku
koszmarnie wyczerpujaca praca. Nie sprzyja patrzeniu dziecku w
oczęta i zachwycaniu się, tylko marzeniu o tym, ze ktoś dziecko
porywie i zwraoci nie wczesniej niz za dwa tygodnie.
W miłosci tak bywa - jedna od pierwszego wejrzenia, druga - z
przyzwyczajenia, po dluższym czasie. To, ze nie kochasz teraz,
absolutnie nie oznacza, ze za rok czy trzy lata nie będzie to Twoje
najukochansze na swiecie dziecko.
Radzę Ci jednak wizytę u psychologa, powinno pomóc i na zrozumienie
swoich uczuć, i na to, zeby łatwiej Ci bylo zaakceptować dziecko
(nie musisz od razu kochac!) i po to, bys nie wstydziła się uczuć,
ktore sa normalne, a nie dziwacznie czy zle.

[izabelar0]

verdana napisała:

> Po pierwsze - jest mitem, ze matki biologiczne natychmiast i
zawsze
> kochaja swoje dzieci. Dla wielu matek proces pokochania dziecka
jest
> dlugotrwaly - i może byc tak, ze jedno kocha sie w momencie
> pierwszego zobaczenie, a inne - dopiero po dłuzszym czasie. Tyle,
ze
> to temat tabu. Przyjęło się, ż uczucia macierzynskie rodza się
razem
> z dzieckiem - g... prawda.

zgadzam sie z verdana w 100%
jestem MB, mam 2 dzieci: pierwsze 12 lat, drugie 2 latka. To prawda,
ze nie kocha sie zawsze od razu i w jednakowy sposob, czasami milosc
potrzebuje czasu i poswiecen...ale nadchodzi taki moment..

[kawka74]

Moralizowanie jest akurat ostatnią rzeczą, której autorka wątku potrzebuje.
Jest już PO adopcji.

[ewa_mamaoli]

U nas miłość przychodziła powolutku...najpierw poznanie,kilka wizyt
i poczułam...nie,nie miłość...odpowiedzialność za To dziecko.
Przeraża to mamę adopcyjną,która wymaga od siebie wiele....
Potem mała zamieszkała z nami...strach,przerażenie,nie moc....i tak
to szło. Miłość nie jest rzeczą nagłą,to zauroczenie jeśli już.
Miłość rosła i rosła...wspólne życie,opieka,rodziła się więź. Dziś
nasza córka ma 3,5 roku,czekamy na rodzeństwo....czy się boję?
jasne,bardzo kocham córkę i jak podzielić te miłość....znajdzie się
miejsce.Tobie kochana życzę cierpliwości czasu...oraz psychologa,bo
nie wiem ale coś mi tu pachnie depresją "poporodowa"-"poadopcyjną".

[milka1951]

Dwa lata po adopcji naszej córeczki okazało sie, że wolny prawnie
jest jej starszy brat, pozostający w DD. Nie wyobrażałam sobie, ze
mogłabym pokochać tak samo jak córkę szescioletniego chłopca. Były
i inne powody, dla których chłopca adoptowała inna rodzina. Do dziś
tego żałuję, choć minęło 10 lat.

[amatea]

Dziękuję wszystkim za slowa otuchy, rady i Tobie mamusiu1974,
chociaż zupełnie się z Tobą nie zgadzam i zabolały mnie Twoje słowa,

gdy dowiedzieliśmy się o siostrze naszego dziecka - nie myślałam o
innych czekających rodzicach, myślałam o moim - pierwszym -
dziecku - że ma rodzeństwo, że nie jest samo na świecie, że nie
powinniśmy ich rozłączać. Nie byłam gotowa, wiedzialam o tym. Zawsze
chciałam mieć conamniej dwójkę dzieci - wymyśliłam sobie, że jeśli
odmówimy temu dziecku to znaczy, że nie zasługujemy na inne - teraz
wiem, że to było głupie. Nie miałam obowiązku, nikt nie naciskał -
przy pierwszym spotkaniu - okazalo się, ze może nie widzieć -
poczucie obowiązku - chcieliśmy się zachować przyzwoicie - co ono
jest winne, porzucone, chore...kierowałam się dobrem dziecka - no i
przerosło mnie to. Okazało się, że dziecko widzi (zjeździliśmy pół
Polski, nikt nie potrafił ocenić, co jest nie tak), miało nie
słyszeć, jednak słyszy, - widzi, słyszy, zdrowa - a ja nie umiałam
jej pokochać, zaakcepotwać, może coś czułam......
teraz....istnieje podejrzenie porażenia mózgowego - codzienna
rehabilitacja, niekończące się wizyty u specjalistów. To ważne, nie
pisałam tego wcześniej, bo się Was wstydziłam, kto mi uwierzy, że ja
naprawdę dużo wczesniej nic nie czułam, do tego dziecka i się go
bałam, aż w końcu zaczęłam "odpychać". tego Nie mam czasu dla
pierwszego dziecka, za które oddałabym życie (tak naprawdę nie
zdążyłam się nacieszyć bycia mamą jednego dziecka, a tu już jestem
mamą dwójki).

Wazne jest to, że ja mogę urodzić dziecko mężowi - nie czekam na
odblokowanie - jest ryzyko,że moje biologiczne dziecko będzie chore-
50 proc. ale jest. Nie zaryzykowaliśmy - bałam się ja. Mąż się bał o
moje zdrowie. Ironia losu!

Jest mi smutno. Poszłam za Waszą radą do psychologa. Jest mi bardzo
smutno.