Dobre rady ????????

[renkac77]

Czasem mam wrażenie, że nasze społeczeństwo uwielbia horrory i
drastyczne opowieści. Im większy dreszczyk tym lepiej. A przez takie
zachowania, bardzo duża ilość kobiet niepotrzebnie się stresuje i
martwi. Widoczny brzuszek kobiety w ciąży ma dziwne działanie na
otoczenie. Otóż, każdy ma wtedy do opowiedzenia historyjkę typu- " a
moja koleżanka to...", i zaczyna się opowiadanie jakie to straszne
przeżycia miała podczas ciąży, a w czasie porodu to już wogóle. Ja
słyszę takie opowieści o kilka razy dziennie. A to w sklepie, na
przystanku, w kiosku, a najwięcej to w poczekalni u lekarza. I ze
zdziwieniem stwierdziłam, że co najmniej 90% historii to takie "z
dreszczykiem". Co która przeżyła, jak się męczyła przy porodzie(które
z reguły osiągają niesamowitą długość w czasie.Rekord to 47 godzin),
że ledwo uszła z życiem, że życie dziecka było zagrożone itp. Powiem
szczerze, że jak człowiek się tego nasłucha, a nie daj Boże się tym
przejmie to spać nie może. Drży w momencie najmniejszego zakłucia,
innego ruchu dziecka, bólu głowy itp. Przez takie opowieści, dużo
kobiet niepotrzebnie się dodatkowo stresuje. Czasem wręcz zaczyna
panikować. Dziewczyny, nie słuchajcie "dobrych rad" i "prawdziwych
opowieści". To tylko chęć zrobienia wrażenia, zwrócenia na siebie
uwagi. Nie przejmujcie się historiami z "drastycznych porodów".
Najlepiej było by chyba kupić sobie zatyczki do uszu. Wielu stresów
by się uniknęło...

[zabcia35]

Racja, ale na sielankę raczej też nie licz przy porodzie
Zapewne niektóre z tych opowiesci naprawde miały miejsce.
Nie uwazam jednak , by było taktowne katowac swoimi dramatycznymi
wspomnieniami kobiety w ciąży, szczególnie te, oczekujące 1ego
malucha,ale nie tylko, moim zdaniem kazda ciezarna powinno sie
chronic przed horrorami !

[renkac77]

Żabciu, na sielankę nie liczę)) To moja druga ciąża. Co prawda nie
wiem tak do końca co znaczy urodzić, bo pierwsza ciąża zakończyła się
cc. Poruszyłam ten wątek, bo widzę czasem młode dziewczyny,
"atakowane" takimi historiami. Patrząc na ich miny, aż szkoda się ich
robi. Wiem, że niektóre z tych historii mogą być prawdziwe. Nie
mówię, że nie. Ale jaki sens ma "karmienie" nimi młodych przyszłych
mam? Po co dodatkowo je stresować? A nie każda ma dystans do takich
opowieści.....

[Gość: Aniunia26]

A ja się zgadzam z Tobą całkowicie. Nie ma sensu w ogóle takich
historyjek słuchać, a już tym bardziej się nimi przejmować. To
niepotrzebnie potęguje tylko strach, którego i tak pewnie nie
brakuje. Nieświadoma w drugiej ciąży tak właśnie do tego
podchodziłam (może dlatego że swoją pierwszą ciążę poroniłam w
10tc), przejmowałam się wszystkim, przeżywałam wszystko dwa razy
mocniej i panikowałam sama się niepoptrzebnie nakręcając. I jak się
można było spodziewać z tych nerwowych akcji pojawiły się
wcześniejsze skurcze i kolejny strach. Ale doczekałam szczęśliwie 38
tygodnia i urodziłam zdrową i piękną dziewczynkę. Poród miałam
szybki, aczkolwiek nie obyło się bez bólu, bo nie miałam żadnego
znieczulenia i nie było przy mnie mojego lekarza, bo z nim pewnie
czułabym się dużo pewniej. Ale już o niczym złym z porodu nie
pamiętam jak popatrzę na swoją Córeczkę, która w listopadzie będzie
kończyć 2 latka. Teraz jestem trzeci raz w ciąży, jestem spokojna,
nie panikuję i nic się nie dzieje. Dlatego nie słuchajcie historii
życia co poniektórych koleżanek i znajomych, każda ciąża i każdy
poród jest inny, a kobieta to dzielna Istota i naprawdę wiele
potrafi wytrzymać.