Czy 9 miesięcy to wystarczy by być gotową?

[ineska77]

Dziewczyny - ratunku. Dwa lata staraliśmy się o dziecko.
Przynajmniej od 10 lat instynkt macierzyński nie dawał mi spokoju -
tak bardzo chciałam być już mamą. Dziś jestem w 37 tygodniu ciąży.
No i fajnie, wszystko gotowe, ja już bym chciała, zeby ciąża się
skończyła... io tu jest to wielkie ALE. Otóż ja nie wiem, czy jestem
gotowa na przybycie malucha... Czy ja dam radę? Jak to będzie, co to
będzie... czuję tylko strach

[sylwia_z_86]

Jak to nie jesteś przygotowana. Przyjscie na świat malucha to
najpieknięjsza chwila w twoim życiu.
Tyle jest mam na świecie i każda dała sobie radę a ty nie dasz.
Dasz napewno, trzymam kciuki bo ja dopiero jestem w 30 tygodniu i
juz nie moge się doczekać mojej córci!!!

[ineska77]

Też mi się tak wydawało w 30 tygodniu A dziś jak pomyślę, że
jutro lekarz mi powie, że za tydzień mogę urodzić, to ze strachu mi
włosy dęba stają No bo jak to? tak szybko? Już?

Uwielbiam moderatorki z eKretynki ;)

[kretynofil]

Ludzie kochani, takiej cenzury to nawet za dobrego wujka Stalina nie
bylo

[narbada]

W 37 czułam tylko strach... w 41 dochodzi rezygnacja...i pomyśleć że u słoni
ciąża trwa 2 lata... biedne stworzenia

[ineska77]

Nie dopuszczam mysli, że to bedzie trwało aż tak długo, ale boję się
strasznie. Mam ambiwalentne uczucia... z jedej strony chcę mieć to
za sobą, z drugiej panika na samą myśl, że Justynka wyjdzie
nazewnątrz. Koszmar jakiś

[sylwia_z_86]

Ja narazie jestem pozytywnie nastawiona nie wiem jak później bo to
pierwsza moja ciąża!!!
Nie martw się!!! Bedzie dobrze. I niedługo twoje maleństwo bedzie z
wami.

[olgaaa1]

Teksty typu 'tyle matek daje rady, a ty nie dasz rady" z pewnością pomogły
autorce wątku.
U mnie instynkt macierzyński nie obudził się nawet teraz, dzieci nie lubię i
nigdy się nie zachwycałam nad małymi bobaskami, ciąże też odkładałam z roku na
rok. Los jednak wybrał za mnie, już kocham całym sercem to maleństwo, bo jest
moje i nie dam go skrzywdzić. Wątpliwości natomiast są, czy będę umiała się nim
zająć, czy dam radę finansowo, czy będę mieć życie towarzyskie czy nie
sfiksuje w 4 ścianach, czy moje małżeństwo na tym nie ucierpi, co dalej z moją
pracą itd. Myślę, że taki strach jest naturalny i mija (mam nadzieje) gdy
zobaczy się tą istotkę i przytuli się ją do piersi.
Natomiast ogólnie to forum bywa depresyjne, bo jak tu czasem widzę są tu same
super ciężarówy, które do samolotu nie wsiądą, na wakacje nie pojadą, do pracy
też nie pójdą i to wszystko w trosce o dziecko, a wątpliwości też nie mają, bo
to nienormalne Więc głowa do góry

[alonka7]

Przeciez nie musisz byc super matka od momentu urodzenia!
Spokojniutko obydwoje sie do siebie przystosujecie, nauczycie.
To tez potrwa. Z reszta nie musisz byc super mama nawet potem
wystarczy byc dobra mama - a wszyscy jestesmy tylko ludzmi.
Strach przed nieznanym (jak przed egzaminem) jest naturalny.
Kiedys dziennikarki Wysokich Obcasow wydaly ksiazke o ich
doswiadczeniu macierzynstwa. Jest tam i radosc, i lek, i zmeczenie -
wszytko. I to jest OK. Moze jestes dla siebie zbyt wymagajaca?

Ja na razie dopiero 16 tydzien, wiec pojawienie sie malucha jest
jeszcze dosc abstakcyjne, ale nastawiam sie raczej na proces.

[dele_mele]

Ja wprawdzie dopiero na półmetku ciąży, ale na samym początku też przeżywałam
podobne wątpliwości. Chcieliśmy dziecka, zdecydowaliśmy się na nie świadomie, a
kiedy zobaczyłam dwie kreski a teście to wcale nie radość była dominującym
uczuciem. Myślę że to normalne, w końcu każdy boi się zmian w życiu. Nie wiemy
jak ono będzie teraz wyglądać - czy dziecko urodzi się zdrowe, czy będzie
grzeczne czy będzie płakać całe dnie i noce, jak się zmieni nasz związek pod
wpływem nowej sytuacji. Póki co udało mi się oswoić te lęki, ale pewnie powrócą
pod koniec ciąży. Ale nie martw się, miliony kobiet mają takie obawy, i miliony
sobie radzą w roli matki całkiem dobrze Życzę dobrego i szybkiego porodu

[violka_1]

Wydawało mi się, że 9 miesięcy wystarczyło, w szpitalu zajmowałam się małą cały
czas, chociaż miałam trochę problemów po cesarce i wszystko było ok. Schody
zaczęły się w domu. Ale to wszystko stopniowo mija, trzeba sobie dać czas. Nie
wiem, jak inne super mamy, ja jestem raczej mocno niedoskonała i płakałam nie
raz, nie dwa po porodzie z różnych powodów- z szoku, ze strachu i pewnie przez
hormony. Zaskoczyło mnie, że z karmieniem piersią mogą być problemy, przecież to
takie naturalne. Nikt przed porodem mnie nie uprzedził, że może być ciężko, że
niby miód, malina, maleństwo takie słodkie i w ogóle, a po porodzie wszyscy
dzieciaci kiwali ze zrozumieniem głowami Nie wierzyłam, że to mija, ale mija.

[ka.t.a]

U mnie podobna sytuacja - też prawie 2 lata starań, wielka euforia
na początku ciąży, potem lekkie zwątpienia, teraz względny spokój
(38 tc)- mam wrażenie że "oswoiłam" się ze stanem bycia w ciązy, ale
zaczynam bać się porodu i tego, co będzie później.

[ineska77]

Święte słowa. Tak właśnie mam

[claire1983]

Każda się boi, bardziej lub mniej. Dziecko to ogromne zmiany.
Pozatym mnie np. straszą starsze pokolenia rodzinne słowami
typu "teraz to zobaczyć co to zmęczenie", albo "już zawsze
najważniejsze będzie dziecko o sobie nei będziesz miała czasu
pomyśleć" i inne sugerujące że macierzyństwo to pasmo udręk,
wyrzeczeń i tak do końca naszego życia... Pozatym psychologowie
straszą depresją poporodową, położne naciętym kroczem i długo gojącą
się raną a nasi partnerzy patrzą często ze strachem na to jak
zmienia się nasze ciało. Ja już po terminie i mam wszystkie
niechciane objawy ciąży, bóle, zgagi, zawroty głowy, bezsenność,
rozstępy i ogólnie chodzę nieprzytomna jak zombie i dlatego tylko
przestałam się bać bo mam dość. Do pewnego czasu się bałam a teraz
chcę odzyskać swoje ciało, wyzwolić się przynajmniej od ciąży a
później jakoś to będzie. Przynajmniej zawsze będę miała furtkę do
ucieczki bo zostawię małego z mężem lub babcią na parę godzin i
pójdę pochodzić po centrum handlowym albo na piwo z koleżanką...
Jak będziesz po terminie to zamiast się bać to zaczniesz się modlić
żeby już się ten poród zaczął.

[decylia]

Spokojnie na pewno teoretycznie nie mogłabyś się przygotować lepiej A
teraz wszystko zdaj na instynkt, on Ci pomoże i będzie dobrze
Co do super ciężarówek - ja taką nie jestem. Zaraz się spotkam z krytyką ze
wszystkich stron, ale może kogoś podniosę na duchu, że może być gorzej. Mam 20
lat, moja ciąża to "przypadek". Nie to, żebym nie chciała, ale nie planowałam
jej tak wcześnie. Jestem na II roku studiów i zasuwam jak wół na polu, w
nadchodzącym semestrze czeka mnie ok 35 godzin zajęć w tygodniu (starałam się
maksymalnie ograniczyć), w tym praca w laboratorium, o zgrozo!, z laserami. Ale
nie może być tak, że przedmiot "odłożę" sobie na później, bo to by oznaczało
opóźnienie skończenia studiów. A na to, ze względu na dziecko, sobie pozwolić
nie mogę. Prawdopodobnie nie będę brała dziekanki, więc czas będę dzielić między
dziecko, a studia. Przez pierwszy trymestr ciąży byłam przerażona, spotkałam się
z wieloma aktami nienawiści i niechęci, oraz nieprzyjemnymi komentarzami. Ale
nie obyło się i bez zabawnych wydarzeń. Na początku ciąży, jak większość kobiet,
głównie spałam i nawet zdarzyło mi się zasnąć na egzaminie pisemnym A i
jeszcze ku oburzeniu wielu ciężarnych właśnie robię prawo jazdy Sytuacja
mogłaby się wydawać niespecjalna, ale tak to w życiu bywa - raz lepiej, raz
gorzej. A jestem pewna, że mi i maleństwu będzie dobrze w życiu i wszystko się
świetnie ułoży

[zabulin]

Będą momenty trudne, u jednych jest ich więcej u innych mniej, ale
generalnie bedzie pieknie. Bo macierzyństwo jest piękne po prostu.

[red-truskawa]

Nie, 9 miesiecy nie wystarczy, nawet jakby było 3 lata tez by nie wystarczyło, tez bys sie bała. Chyba raczej byłabyś nienormalna i nie podchodziła "powaznie" do rzeczy nie czujac strachu przed tym co bedzie Czujesz strach bo zdajesz sobie sprawe jaka to odpowiedzialnosc posiadac dziecko. Strach jest tez normalny bo to "podróż w nieznane". Ale... Nie bedzie łatwo, przynajmniej na poczatku gdy karmisz co 2,5-3 h cała dobe na okragło, tracisz poczucie kiedy dzień kiedy noc,zasypiasz na stojaco, gdy dziec płacze bo ma kolke a Ty nie wiesz jak mu pomóc. Cóz poczatki nie sa łatwe, ale jak juz przebrniesz przez ten poczatkowy maraton a to zazwyczaj 1-2 miesiace, spojrzysz na swoje maleństwo, jak ono pierwszy raz się do Ciebie usmiechnie bo juz wie ze to Ty, jak po kilku miesiacach zacznie "biec" do Ciebie na czworaka bo wróciałas do domu, to poczujesz cos takiego o istnieniu czego nie miałas zielonego pojecia, dojdziesz do takiego samego wniosku jak ja- nie wiedzialam ze można az tak kochać. Poczekaj na to uczucie (ono nie rodzi sie razem z dzieckiem) a zobaczysz ze warto góry przenosic. Tego sie nie da wytłumaczyc, to trzeba przezyć.
I dasz rade, bo macierzynstwo daje takiego powera ze stajesz sie Pudzianem w jednej sekundzie.

[fajnykotek]

Zgadzam się w pełni z red-truskawką . Sama zdecydowałam się na pierwsze
dziecko "z rozsądku", bo już nie byłam taka młoda, bo byliśmy już dwa lata po
ślubie i było jeszcze kilka takich "bo", ale nie był to instynkt macierzyński
. Nie poczułam żadnych "ochów i achów" kiedy położna położyła mi Małego zaraz
po porodzie na piersi. Przez pierwsze dni patrzyłam na Niego i nie mogłam
uwierzyć, że to jest MOJE dziecko. Aż któregoś dnia zdałam sobie sprawę, że
kocham Go nad życie i że moje życie przed Jego urodzeniem było puste, właściwie
bez celu .

[ewikowa]

czesc

lezac w szpitalu przez wiele wiele tygodni i rozmawiajac dosyc duzo z
poloznymi, jedna mi wlasnie cos ciekawego powiedziala:

jesli masz watpliwosci, czy dasz rade z pierwszym dzieckiem, jak do
chodzi do tego momentu w ktorym uswiadamiasz sobie, ze sam porod to
poczatek a nie 'koniec' i raptem bierze cie strach...to masz sie nic
nie martwic, bo to tylko swiadczy o tym, ze dasz sobie rade - a nawet
jesli nie do konca, to bedziesz umiala znalesc pomoc i sobie tez
pomoc.


po angielsku jest powiedzenie:

You don't have to be a great mother, you don't even have to be a good
mother..you have to be GOOD ENOUGH!)

red-truskawa

[dele_mele]

Dzięki za ten wpis

[ineska77]

Dzięki za wsparcie Macie rację we wszystkim. Dziś rano pomyślałm
sobie, że co ma być to będzie. Jakoś na pewno będzie, a jak, to się
okaże. Przecież się nie pochlastam tylko dlatego, że ktoś nie powie
o mnie Super mama. Grunt, że moje dziecko będzie bardzo kochane,
jest bardzo wyczekiwane i zrobimy dla niego wszystko, co w naszej
mocy. Amen

ineska77

[dele_mele]

I tak trzymaj Powodzenia!

[mrowka75]

Z perspektywy czasu i trojga dzieci widzę,że kompletnie byłam
nieprzygotowana na pierwsze dziecko i choćbym nie wiem ile lat
czekała na to pierwsze to ciągle byłabym nieprzygotowana. Niestety
pierwsze dzieci przecierają szlaki macierzyństwa i te następne mają
już łatwiej i z nimi jest łatwiej. Wiele oszczędzilibyśmy sobie i
najstarszemu mając tę wiedzę i doświadczenie co dzisiaj Więc tak,
każda musi przez to przejść, ale dobrze jest wiedzieć i pamiętać,ze
oprócz potrzeb Dziecka są tez potrzeby Matki i potrzeby Ojca.

[ognista998]

strach motywuje do działania tyle dopisuję bo resztę już wszyscy napisali
przede mną

[mia_siochi]

Jestem może nie tyle przerażona (to przede mną), co mam mieszane
uczucia.
Niby ciąża planowana, ale... Nigdy dzieci nie lubiłam, instynktu nie
mam za grosz, nie podoba mi się to co dzieje się z moim ciałem...
Miło poczytać wpisy z których nie wylewaja się hormony, bo na tym
forum często aż mdli od tych "oh, zobaczysz swoje maleństwo i się
zakochasz". A kto mi zagwarantuje taki scenariusz?

[fajnykotek]

mia_siochi napisała:
A kto mi zagwarantuje taki scenariusz?
Życie , zobaczysz, tylko jak pisałam powyżej nie musi to wcale się stać od
pierwszego wejrzenia.

[mia_siochi]

Życie? Życie uczy, że nie powinno się ulegać ślepej wierze w coś
nazywane "instynktem". Znam kilka osób które się na tym przejechały.

[fajnykotek]

Doskonale Cię rozumiem, naprawdę . Tak samo myślałam ZANIM synek się urodził,
też mnie irytowało, to co się działo z moim ciałem. Zasłoniłam w domu wszystkie
duże lustra, żeby nie widzieć brzuszyska, a miałam, jak na złość, wieeeelkie (bo
dla mnie kobieta w zaawansowanej ciąży wygląda jak ...)i nikt mi do dziś nie
wmówi, że jest inaczej. Ale kiedy Twoje dzieciątko rośnie, zaczyna się do Ciebie
uśmiechać, później przybiega i się przytula...
Zobaczysz, że sama KIEDYŚ stwierdzisz, że nikogo tak nie kochałaś i nie
pokochasz .
A! I obie ciąże miałam zagrożone i leżałam. Plackiem.

[mia_siochi]

fajnykotek napisała:

> Doskonale Cię rozumiem, naprawdę
> też mnie irytowało, to co się działo z moim ciałem. Zasłoniłam w
domu wszystkie
> duże lustra, żeby nie widzieć brzuszyska, a miałam, jak na złość,
wieeeelkie (b
> o
> dla mnie kobieta w zaawansowanej ciąży wygląda jak ...)i nikt mi do
dziś nie
> wmówi, że jest inaczej.

ha ha Jeszcze nie zasłaniam luster, ale te brzuszyska (jak mozna na
wielki, napeczniały bębzol mówić "brzuszek"? ) są paskudne, te
pępki wysystające...Okropność.

W sumie gdyby nie to, że przesuwają mi się dziurki od paska nie
czułabym że jestem w ciąży, ale sam ten pasek mnie dołuje...będę
tłusta i paskudna;/

Do tego ćwierkający ludzie wokół mnie, jak ktoś zwraca się do mnie
per "mamusia" mam ochotę zabić, jestem do jasnej ciasnej
człowiekiem! Nie inkubatorem!

Myślę, że gdy dziecko zacznie być komunikatywne- będzie już ok.
Przerażają mnie te początki, będzie tylko jeść i sr***ać, i ryczeć
nie wiadomo z jakiego powodu...;/

[fajnykotek]

> Przerażają mnie te początki, będzie tylko jeść i sr***ać, i ryczeć
> nie wiadomo z jakiego powodu...;/
Mnie też przerażały! Może nie będzie - moje pierwsze nie ryczało i spało od 23
do 6 od pierwszego dnia .

[fajnykotek]

> W sumie gdyby nie to, że przesuwają mi się dziurki od paska nie
> czułabym że jestem w ciąży, ale sam ten pasek mnie dołuje...będę
> tłusta i paskudna;/
Będziesz, ale to minie, tylko nie żryj za dwoje .

[mia_siochi]

Nie żre, pilnuję się.
No mam nadzieję że minie, ale jak czytam, jak tu niektóre jęczą, że za
mało przytyły...

[fajnykotek]

Ja przytyłam 16 i 20 kg w ciążach :o. Teraz ważę mniej niż przed drugą ciążą, a
najmłodsza nie jestem i dłużej dochodziłam do siebie . Będzie dobrze!

[mia_siochi]

Ooooo zaglądaj tu nieraz, jesteś moją iskierką nadziei lśniącą wśród
zahormoniałych kwok

[fajnykotek]

Dzięks (jak mówi mój syn). Zaglądam prawie codziennie - do miłego!

[agaja5b]

mia_siochi napisała:

> fajnykotek napisała:
>
> > Doskonale Cię rozumiem, naprawdę
> > też mnie irytowało, to co się działo z moim ciałem. Zasłoniłam w
> domu wszystkie
> > duże lustra, żeby nie widzieć brzuszyska, a miałam, jak na
złość,
> wieeeelkie (b
> > o
> > dla mnie kobieta w zaawansowanej ciąży wygląda jak ...)i nikt mi
do
> dziś nie
> > wmówi, że jest inaczej.
>
> ha ha Jeszcze nie zasłaniam luster, ale te brzuszyska (jak mozna
na
> wielki, napeczniały bębzol mówić "brzuszek"? ) są paskudne, te
> pępki wysystające...Okropność.
>
> W sumie gdyby nie to, że przesuwają mi się dziurki od paska nie
> czułabym że jestem w ciąży, ale sam ten pasek mnie dołuje...będę
> tłusta i paskudna;/
>
> Do tego ćwierkający ludzie wokół mnie, jak ktoś zwraca się do mnie
> per "mamusia" mam ochotę zabić, jestem do jasnej ciasnej
> człowiekiem! Nie inkubatorem!
>
> Myślę, że gdy dziecko zacznie być komunikatywne- będzie już ok.
> Przerażają mnie te początki, będzie tylko jeść i sr***ać, i ryczeć
> nie wiadomo z jakiego powodu...;/
No to ja Ci mogę zagwarantować że jak poczujesz w końcu że szkraba
kochasz mocno (zazwyczaj ok pół roku po porodzie)i będzie pięknie do
ok 18 mies życia dziecka, to później zrobi się krnąbrne, wrzaskliwe
jękliwe(tym razem świadomie w celu wymuszeń różnego rodzaju),pyskate
i nie raz bedziesz miała ochote rozerwać na strzępy(ale sie
powstrzymasz ze strachu przed interwencją urzędnika państwowego)ale
jakoś to przetrzymasz bo kochasz i się przywiązałaś i nie wyobrażasz
sobie życia bez niego(choć wiesz już ile rzeczy by się zrobiło gdyby
nie dziecko). Ja na razie doszłam do etapu przedszkolaka ale starsze
stażem matki podpowiedzą co będzie dalej, więc moja rada: cieszyć
się że młode jest na etapie sr..., jedzenia i ryku nie wiadomo o co,
bo potem to nie powiem że będzie gorzej ale będzie inna jakość. Po
prostu przyjmij do wiadomości i wbij do głowy że zachodząc w ciążę
wkopałaś się na całe życie. Pozdrawiam

[agaja5b]

Tak na marginesie moje dzieci były planowane, chciane i są kochane,
nikt mnie w sytuację nie wmanewrował

[mia_siochi]

agaja5b napisała:


> No to ja Ci mogę zagwarantować że jak poczujesz w końcu że szkraba
> kochasz mocno (zazwyczaj ok pół roku po porodzie)i będzie pięknie
do
> ok 18 mies życia dziecka, to później zrobi się krnąbrne, wrzaskliwe
> jękliwe(tym razem świadomie w celu wymuszeń różnego
rodzaju),pyskate
> i nie raz bedziesz miała ochote rozerwać na strzępy(ale sie
> powstrzymasz ze strachu przed interwencją urzędnika państwowego)ale
> jakoś to przetrzymasz bo kochasz i się przywiązałaś i nie
wyobrażasz
> sobie życia bez niego(choć wiesz już ile rzeczy by się zrobiło
gdyby
> nie dziecko). Ja na razie doszłam do etapu przedszkolaka ale
starsze
> stażem matki podpowiedzą co będzie dalej, więc moja rada: cieszyć
> się że młode jest na etapie sr..., jedzenia i ryku nie wiadomo o
co,
> bo potem to nie powiem że będzie gorzej ale będzie inna jakość. Po
> prostu przyjmij do wiadomości i wbij do głowy że zachodząc w ciążę
> wkopałaś się na całe życie. Pozdrawiam

O matko, załamałaś mnie teraz zupełnie...

[agaja5b]

Nie chciałaś słodko- pierdząco to napisałam realistycznie,ale sie
nie łam. Mnie też wkurzają do dziś ćwierkające, ale nie wiedzące że
życie to nie bajka a Ty chyba masz realistyczne podejście to dasz
radę, bo na słodkie reklamy dzieci nie lecisz.

[mia_siochi]

Do tego mam chłopa który zapowiada się na "matkę-polkę"
Serio, tylko to trzyma mnie w pionie, wiem że cały cyrk nie spadnie na
mnie, on też po 4literach dostanie

[agaja5b]

No i dobrze, a co on jakiś uprzywilejowany? Jak dobrego chłopa sobie
wybrałaś to będziesz miała dużo lżej przy dziecku i ogólnie w życiu,
bo ja swojemu to czasem muszę pogonić kota i znów chodzi jak w
zegarku

[mia_siochi]

Mój to aż przesadza- nic mi nie wolno Ale źle sobie kobietę wybrał,
bo wie że i tak zrobię co chcę...
Myślę, że on będzie lepszą matką niż ja, i dobrze, on będzie miał
Aliena, a ja swoje kotki i psa Podział myślę sprawiedliwy

[agaja5b]

To Ty będziesz matka a on ojcem a dziecko, kotki i pies zaakceptuje
Was takimi jacy jesteście, bo zanim sobie uświadomi, że wokół są
inne postawy rodziców to: będzie przyzwyczajone do Was, będzie sie
czuło bezpiecznie z takimi rodzicami jakich ma, bo to zna od
urodzenia i nie będzie chciało nic zmieniać, ani Was zamienić na
inną parę rodziców, bo Was kocha po prostu. To jest bardzo proste
wszystko.

[vinca]

agaja5b - dzieki wielkie za Twoje posty w tym watku; nie jestem w ciazy, nie mam
instynktu, nie lubie dzieci ale poniewaz mam 30 na karku zaczynam coraz czesciej
myslec o rozmnozeniu sie bo wiem na pewno ze jesli tego nie zrobie to kiedys
bede zalowac. Nie cierpie jak to ujelas slodko pierdzacych mamusiek zakiszonych
w domach i zafiksowanych na swoich dzieciakach, nie znosze wmawiania swiatu ze
brzuchata kobieta jest atrakcyjna i wciskania kitu ze instynkt na pewno sie
obudzi a przed narodzeniem dziecka zycie jest puste (nooo chyba ze bylo ale moje
zdecydowanie nie jest
Dlaczego z bycia w ciazy i posiadania dzieci robi sie jakis taki cudaczny twor
nad ktorym kazdy musi sie rozplywac, dlaczego nie traktuje sie tego po prostu
NORMALNIE?

[agaja5b]

vinca napisała:

> agaja5b - dzieki wielkie za Twoje posty w tym watku; nie jestem w
ciazy, nie ma
> m
> instynktu, nie lubie dzieci ale poniewaz mam 30 na karku zaczynam
coraz czescie
> j
> myslec o rozmnozeniu sie bo wiem na pewno ze jesli tego nie zrobie
to kiedys
> bede zalowac. Nie cierpie jak to ujelas slodko pierdzacych
mamusiek zakiszonych
> w domach i zafiksowanych na swoich dzieciakach, nie znosze
wmawiania swiatu ze
> brzuchata kobieta jest atrakcyjna i wciskania kitu ze instynkt na
pewno sie
> obudzi a przed narodzeniem dziecka zycie jest puste (nooo chyba ze
bylo ale moj
> e
> zdecydowanie nie jest
> Dlaczego z bycia w ciazy i posiadania dzieci robi sie jakis taki
cudaczny twor
> nad ktorym kazdy musi sie rozplywac, dlaczego nie traktuje sie
tego po prostu
> NORMALNIE?
Urodzisz -zrozumiesz wszystkie kobiety i te słodko-pierdzące i te
normalniejsze. Po prostu fiksacja na dziecku objawia się raczej u
każdej z nas ale przybiera czasem monstrualne formy. Ja jestem za
tym żeby dzieci nie stawiać na piedestale, dla jego dobra niech zna
swoje miejsce w szeregu, co nie wyklucza faktu że ich dobro jest dla
mnie priorytetem. Nie uważam tez że moja postawa jest jedyną słuszną
i obowiązującą, ale strasznie mnie drażnią wszystkie gazety,
programy gdzie to rodziców się ma za imbecyli, co to maja milknąć,
rzucać wszystko i z zachwytem siadac do zabawy z dzieckiem, bo ono
chce.Ja Wam coś powiem, ale dzisiejszy zament w głowach rodziców źle
się skończy.

[agaja5b]

> Dlaczego z bycia w ciazy i posiadania dzieci robi sie jakis taki
cudaczny twor
> nad ktorym kazdy musi sie rozplywac, dlaczego nie traktuje sie
tego po prostu
> NORMALNIE?
Może niektórzy mają skłonności do przesady, które są podsycane przez
cały dzieciowy biznes, bo jak powiem że dlatego że znalazły sie w
sytuacji jakby to powiedziec krytycznej, to możesz nie uwierzyć jak
bardzo krytycznej. Reagujemy różnie, ja preferuję kontenplację w
ciszy.

[phalene0]

Dzięki za ten wpis. Ja absolutnie nie uważam się za idealną matkę - młoda ma 2,5 - wszystko na "NIE". Także nie wiem już czy faktycznie nie lepiej było jak miała 0,5 roku bo teraz zamiast przewijania pieluch jest walka na wszystkich frontach. I krew mnie zalewa nie raz i faktycznie powstrzymuję się "ze strachu przed interwencją urzędnika państwowego". Autorce wpisu życzę siły i wytrwałości - dziecko to wielka niespodzianka - każdego dnia inna. Czasami patrzę na młodą i szczęka mi spada do podłogi - gdzie ona się niektórych tych rzeczy nauczyła???? Ale nie jest lekko - jest cholernie ciężko, przynajmniej dla mnie - tak żeby mnie ktoś nie posądził o brak obiektywizmu.

[mamakrzysia4]

kobietko spokojnie to normalny niepokój dasz rade

[pani.pusia]

Nie wiem, czy Ci/Wam to jakos pomoze, ale podziele sie moimi doswiadczeniami
Moj syn ma teraz niecale 2,5 miesiaca, a ja nie moge sie nadziwic, jak JA moge
sobie swietnie dawac z nim rade.
Przez cale zycie do dzieci mialam taki stosunek, ze fajne sa, ale najlepiej, jak
sa daleko
Jak widzialam malucha to tylko sie glupio usmiechalam....i tyle, zadnych zabaw,
pogaduszek, zartow- nic; sztywnialam przy malych dzieciach.
A do tego bylam typowym korporacyjnym szczurem- kariera, imprezy, wyjazdy,
nauka, coraz ambitniej i coraz to nowe plany.
No wiec, gdy dowiedzialam sie, ze jestem w ciazy to wpadlam w panike, ze sobie
nie poradze, ze bede musiala zrezygnowac z imprez, zycia towrarzyskiego, ze sie
roztyje, nie wyspie, nie dojem, ze maluch bedzie plakal, a ja nie bede
wiedziala, co z nim zrobic.
Ciaze przechodzilam idealnie- bez zadnych zachcianek, mdlosci, dolegliwosci,
jakos specjalnie o siebie nie dbalam ( no bo ciagle praca i nauka) porod tez
rewelacyjnie, chociaz sie do niego specjalnie nie przygotowywalam i balam sie
go, jak cholera. Jak sie mlody urodzil to absolutnie nic do niego nie czulam- po
prostu pojawil sie i juz. Kolezanki z sali poporodowej rozplywaly sie nad sowimi
malenstwami, a ja.........bylam zadowolona, ze juz po wszystkim, ze jest zdrowy
i tyle.
I tak to trwalo przez miesiac, az pewnego dnia sie zorientowalam, ze ja-
sztywniara- potrafie z tym nic nierozumiejacym ludzikiem gadac, zabawiac go,
opowiadac historie, ze bez wysilku budze sie w nocy, karmie go, przewijam, ze
jestem cierpliwa, pomyslowa, zaradna.........po prostu odkrylam nowa siebie. I
kocham go szalenie.
Wszystkie moje obawy prysly- juz tydzien po wyjsciu ze szpitala spotkalam sie z
kolezankami, z malzonkiem goscimy znajomych u siebie, jezdzimy na dzialke z
mlodym, podrzucamy do dziadkow, a sami chodzimy na imprezy, codziennie jestem
umyta, najedzona, nieco zmeczona, ale nie czuje sie, jak zombie
I nie wiem, czy to kwestia dystansu, ktory mialam od poczatku ( bo mi niby nie
zalezalo), czy po prostu trafilo mi sie idealne dziecko / bez kolek! /, ale
jest super. I nadal nie czuje sie, jak matka, bo nie zachowuje sie, jak moje
kolezanki-matki, raczej moj syn jest dla mnie swietnym kompanem do spedzania
czasu- i nie sadzilam, ze z takim niemowlakiem mozna tak fajnie sie bawic.
Wiec nie martw sie- ja tez nie wierzylam, gdy mowiono mi, ze gdy sie syn pojawi
to mi sie zmieni podejscie.

nigdy nie jest sie gotowym :)

[madame_charmante]

bo to zawsze jest zaskoczenie . a co do strachu - kazda sie boi,
przynajmniej te, ktore mają wyobraźnię. i nie daj sobie wyprac
mozgu, że teraz to juz tylko szczescie masz czuc .. normalne jest,
ze się boisz. ale bedzie dobrze wierz mi. wiesz dlaczego ? .. bo
juz nie masz drogi odwrotu. musisz

[sonix24]

Czy ja dam radę? Jak to będzie, co to
> będzie... czuję tylko strach
Dasz? Facet będzie na ciebie i dziecko zapierał ale on nie może się martwić.
Tylko ty biedna... Jesteście chore.

[mia_siochi]

sonix24 napisał:

> Czy ja dam radę? Jak to będzie, co to
> > będzie... czuję tylko strach
> Dasz? Facet będzie na ciebie i dziecko zapierał ale on nie może się
martwić.
> Tylko ty biedna... Jesteście chore.

Nie wiem co znaczy słowo "zapierał" w tym kontekście
Jeśli chodziło Ci o 'zapieprzał", to skąd założenie że ona nie
zarabia?

[expecting]

wyluzuj. Mój się urodził w 36 tygodniu, a ja po 36 miałam dopiero
wielki zamiar poważnie przygotować się na jego przybycie. Musiałam
improwizować;p Ale jest cudownie.

[oldbay]

No to mnie pocieszasz bo ja 29 tydzień ciąży i nie mam nawet jednej
pary majtek dla córci. A ludzie nas pytają czy mamy już całą
wyprawkę LOL

[ineska77]

Wyszłam z założenia, że skoro teraz mam taką minę na bakier, to
potem może się rozczaruję na plus. Zgodnie z moimi myślami gorzej
być nie może .

Obśmiałam się tylko z siebie, bo ostatnio obsesyjnie myślę o tym,
czy będę mogła sobie popracować codziennie, tak jak teraz (mam
możliwość pracy z domu). I upieram się w myślach, ze na bank dam
radę wyszarpać choć ze 2-3 godzinki na pracę. Na drugim miejscu
zastanawiam się, czy choć 2 godzinki będę mogła wygospodarować na
sprzątanie chaty - bo to mnie uspokaja. A ktoś by pomyślał, że
powinnam zastanowić się, czy będę miała czas odespać

Baby w ciaży glupieją !!!

[antekcwaniak]

[ratman_forever]

Nie karmić trolla

[yoku]

Instynk macierzyński a pragnienie potomnstwa to dwie różne rzeczy.
Instynkt macierzyński czuje się dopiero jak się jest matką, to on
m.in. nie pozwala nam wyrzucić płaczącego noworodka za okno.
Dobrze, że się nad tym teraz zastanawiasz bo jesteś świadoma
ograniczeń i trudności związanych z tym, co przyjdzie. Przynajmniej
życie Cie mniej zaskoczy Dasz radę na pewno ale łatwo nie bedziei
nie nastawiaj się na życie jak z dzieckiem jak z reklamy Pampersów.
Nie oczekuj, że pokochasz dziecko od pierwszego wejrzenia albo, że
będziesz idealnie go ogarniać od pierwszych chwil po porodzie.
Będzie trudno, inaczej, zmienisz się i Twoje życie się zmieni ale
dasz radę. Wszystkie dajemy radę bo nie ma innego wyjścia. Musisz
pamiętać o tym, że pomimo tego, że Twoje życie się na chwilę wywróci
do góry nogami, kiedyś wróci na właściwy tor a trudne momenty trzeba
po prostu przeczekać i wszystko się ułoży. Życzę powodzenia.

[ursgmo]

nie , 9 miesięcy nie wystarczy , ja za kilka dni powitam swoje trzecie dziecko i
nie jestem na nie gotowa mimo że wydaje się powinnam wiedzieć czego się mogę
spodziewać : dwa noworodki miałam , kilka lat piersią karmiłam, miałam dwa
przedszkolaki , dwoje pierwszoklasistów a jedno weszło nawet w wiek nastolatka
, ale cóż z tego ??? ta spodziewana córeczka to zupełnie nowa istota która
będzie zupełnie inna niż moje starsze dzieci , tak jak syn i córka zupełnie byli
z innej bajki
będę się musiała jej nauczyć od początku i dorastać wraz z nią
wątpliwości i strach przed nieznanym są normalne ale to naprawdę fajna sprawa
być mamą !
życzę Ci powodzenia !!!!

[sonic84]

Przygotować możesz ale pokój dla dziecka,ubranka,zabawki,kosmetyki do
pielęgnacji.Możesz też wzbogacić swoją wiedzę (zalecane..) o elementarne
wiadomości z zakresu pielęgnacji,chorób,psychologii i żywienia małych dzieci.I
tyle..Samo pojawienie się dziecka to jedna z najgorszych chwil w naszym życiu bo
nagle uświadamiasz sobie,że dotychczasowe życie,które znałaś już nie
powróci.Otrzymujesz zupełnie nową rolę w społeczeństwie,w tym w swojej
rodzinie.Musisz zrezygnować ze sporej części siebie na rzecz nowego
człowieka.Żyjesz już nie tylko dla siebie,ale przede wszystkim dla kogoś.Nagle
pojawia się nieznośna myśl,że już do końca swoich dni będziesz wyposażona w
dodatkowy ładunek niekoniecznie pozytywnych emocji (strach o dziecko,lęk kiedy
jest chore,problemy wieku nasto,jego problemy wieku
dorosłego)-reasumując,martwisz się za dwoje.Brakuje czasu na
podróże,hobby,znajomych (o ile miałaś przed ciążą szerokie horyzonty i
ambicje),spontaniczne zachowania,a to boli i to bardzo.
Tak więc nie dziw się,że nie jesteś przygotowana.Oczywiście samo dziecko,jego
miłość i miłość do niego skutecznie łagodzi te drastyczne zmiany ale ..no zawsze
jakieś ale pozostaje.Powodzenia.

[minerwamcg]

Nie wystarczy nie tylko 9 miesięcy, ale i 9 lat Na to nikt nigdy
nie jest wystarczająco gotowy.

P.S.

[minerwamcg]

Aha, i jedno na pociechę: będziesz mieć zapewne więcej problemów
rzeczwistych, za to o wiele mniej urojonych I to jest świetne, bo
te urojone dają w tyłek najbardziej.

[titerlitury]

dasz radę, jak miliardy kobiet przed toba i po, takie wątpliwości są
normalne, czasem 40 tyg wystarcza, czasem nie

[krystyna_anna]

Takie lęki towarzyszą chyba wszystkim kobietom w ciąży , zwłaszcza gdy zbliża
się jej koniec . Nie martw się , to wszystko minie gdy już dostaniesz maluszka
na ręce . Dasz radę i zapewne będziesz świetną mama , przecież tak długo tego
pragnęłaś . Powodzenia.

[wiki11110]

Witam. Ja szybko zaszłam w ciążę, ale było mi dane cieszyć się nią przez niecałe
3m-ce. Potem druga ciąża i ........... pełno niepokojów obaw, ale bardzo silne
pragnienie tulenia tej małej istoty w ramionach. Wydawało mi się, że tak kocham
tego maluszka, że będę cudowną mamą. Mamą uśmiechniętą, zadbaną, radosna. Ale
rzeczywistość mocno mnie przerosła. Dziś wiem dlaczego. Wszystkie ciotki,
babcie, mamy wkładają nam do głów, ze to takie cudowne jak maluszek się urodzi -
sama sielanka. BZDURA!!!! Ja nie nazwałbym sielanką spanie po 6godz. na dobę z
dwiema przerwami, karmienie malca wtedy kiedy akurat masz gorący obiad na stole,
kąpiel w 4minuty, bo mała akurat już płacze i mało się nie udusi. Wiele tego
jest i mogą na mnie inne mamy najeżdżać. Ja nie czuję się matką idealna. Córka
ma teraz 22m-ce a ja spodziewam się drugiego dziecka i świadomie już wiem co
mnie czeka. I wszystkim ciężarnym koleżankom, które już zaznały troszkę
samotności i ustabilizowanego życia powtarzam, że wychowywanie dziecka to
naprawdę niezła orka. Ja wcześniej pracowałam, prowadziłam dom i studiowałam i
miałam czas na wszystko. W domu czysto, schludnie ugotowane a po narodzinach
małej obiad co drugi lub trzeci dzień, sterty upranych ubrań i ogólnie
rozgardiasz, a bałaganiarą nie jestem zdecydowanie! Troszkę to potrwało zanim
cokolwiek ogarnęłam. Jak mała zaczęła się sama zabawiać wtedy wróciło we mnie
życie. Nie jest łatwo ale można sobie poradzić. A generalnie to życzę Ci małego
susełka wtedy niewiele się nie zmieni. Moja spała po 30 min co 1,5godziny.