TATA przy porodzie

[bogada]

Która rodziła z tatusiem>>> jak było? bardzo jestem ciekawa wrażeń..zwłaszcza
męskich, bo z mężem zastanawiamy się nad porodem rodzinnym-tylko powiem
szczerze boję się...ale o męża.

[patyczako]

ja rodzilam z mezem i nastepne tez razem bo inaczej sobie teraz nie
wyobrazam... przeciez to najblizsza i kochana osoba to jakby moglo byc
inaczej... bedzie przy tobie i bedzie cie wspierac ...historie o mdlejacych
ojcach sa bardzo rzadkie... ale wazne by twoj luby tez tego chcial nic na
sile... najlepiej jak bedziecie chodzic razem do jakiejs szkoly rodzenia to
razem oswoicie sie z porodem i tym wszystkim przed i po ...

[natanka78]

Ja rodzialm pierwszy raz z mezem i tak tez planuje tym razem. Zgadzam sie, ze
historie z mdlejącymi facetami są mocno przesadzone. Mojemu mężowi robi się
słabo na widok krwi, ale przy porodzie był bardzo dzielny i nie wyobrażam sobie
aby nie było go przy mnie tym razem.
Pozdrawiam

[zelda34]

Ja tez rodzilam z mezem, i nie wyobrazam sobie rodzic bez niego. Przed porodem
nie bylo dla mnie do konca jasne jaka bedzie jego rola, ale chcialam, zeby byl,
aby miec przy sobie kogos bliskiego. Jednak w czasie porodu okazal sie zupelnie
niezastapiony przy podtrzymywaniu, masowaniu, opieralam sie na nim, gdy bylo mi
slabo i zasypialam miedzy skurczami - po prostu BARDZO sie przydawal i byl zlany
potem od tych wszystkich zadan. Po porodzie byl wyjatkowo opiekunczy, i od razu
bardzo zwiazany z dzieckiem, mysle ze rowniez ze wzgledu na to, ze bral udzial w
jego przyjsciu na swiat. Poniewaz musialam miec zabieg wyciagniecia lozyska,
dostal dziecko na pol godziny na swoja piers, i to na pewno tez bylo duze
przezycie. Wlasciwie zastanawiam sie, dlaczego daja dziecku tylko mamie, a nie
obojgu rodzicom. Sam maz mowil, ze spodziewal sie, ze porod bedzie duzo bardziej
krwawy - ja akurat na odwrot, ale to widac zalezy czyja krew!
Ale oczywiscie, najwazniejsze, aby sam tego chcial!
Pozdr
Zelda

[agnieszkamr]

Witam,

ja miałam CC i też rodziłam z Tatusiem. Z tym, że nie każdemu to polecam, mój
mąż jest lekarzem, więc nie było specjalnych oporów ze strony zespołu
operacyjnego, ale na ogół nie godzą się na obecność ojca na sali operacyjnej.
Prowadząca mnie lekarka opowiadała, że kiedyś tatuś na sali operacyjnej podczas
CC. Niby nic dziwnego, z tym, że tamten tatuś był z zawodu chirurgiem.
Drugie dziecko też będę rodzić z Tatusiem, bo jego obecność była dla mnie b.
ważna i pomocna, ale w przypadku CC nie każdemu można to polecić.

Pozdrawiam serdecznie
Agnieszka, mama Marianny (4 i pół roku) i ??? (12 tyg.)

[beciaw77]

polecam i ja i mąż-po porodzie twierdził że to było najcudowniejsze przezycie i
był ze mnie taaaki dumny- wcale nie zmienił swojego stosunku do mnie i po tym
przezyciu nie ma jakichś uprzedzeń-nadal twierdzi że kazdy facet powinien przez
to przejść i zobaczyć ile pośięcenia i cierpienia wkładają kobiety w wydanie na
świat dziecka! No a do tego obecność męża jakoś tak wpływa uspokajająco-czułam
się bezpieczniej!
pozdrawiam!
beata

[le_lutki]

Moj maz jasno powiedzial, kiedy zaszlam w ciaze, ze NIE WIE jak zareaguje i czy
w ogole bedzie chcial. On zawsze jest szczery. Wiec nie nalegalam tylko
zostawilam sprawy wlasnemu biegowi (choc ja sama chcialam bardzo, zeby przy nas
byl). I sam jakos "dojrzal" do decyzji, co bylo dla mnie jeszcze bardziej
cenne.
Byl przy porodzie od samego poczatku (wyproszono go tylko przy zakladaniu zzo),
zwilzal mi twarz, mowil kiedy mam skurcze , potem pomagal przec. Stal przy
mnie, nie widzial tego, co lekarz.
Obydwoje uznalismy moment narodzin naszego dziecka (okazalo sie, ze synek za
najpiekniejszy w zyciu. Nie do opisania.... Po prostu nigdy bym mu tego nie
mogla OPOWIEDZIEC, bo jak? Kiedy sie opowiada porod to sie mowi o skurczach,
krwawieniu i fizjologii a cala ta sfera emocjonalna po prostu nie moze byc
nazwana. On sam tym przezyciem byl zachwycony i chce je powtorzyc
My wychodzilismy z zalozenia, ze dziecko na swiecie powinni powitac obydwoje
rodzice, bo jest to moment jedyny w swoim rodzaju, nic go nie zastapi. Dziecko
jest tak samo moje, jak jego, wiec on ma takie samo prawo byc przy nim od
poczatku, a ja juz na pewno nie mam prawa odmowic mu obecnosci.
Inna kwestia jest to, ze kobieta w czasie porodu (nawet w tak super warunkach
jakie ja mialam) jest zupelnie bezradna i zdana na "tok wydarzen" ze tak powiem
i kto jesli nie jej najblizsza osoba mialaby ja wtedy wspierac? Ja osobiscie w
tych chwilach potrzebowalam obecnosci mojego meza, jego ciepla i poczucia
bezpieczenstwa, bardziej niz kiedykolwiek w zyciu.
Pozdrawiam!

[muress]

a ja miałam rodzić z mężem. Ale nie rodziłam. Bo miałam cc w pełnej narkozie,
więc nawet nie było sensu, żeby wchodził na salę. Za to wepchnęła się z nami
do kliniki teściowa. I potem, jak leżałam po tym cc ledwo żywa, to oni sobie
ćwierkali i cmokali przez kilka godzin nad dzieckiem niezwracając na mnie
uwagi, a ja cierpiałam. Aniołem miłosierdzia była dla mnie położona, która mi
zwilżyła wargi wodą.

No i tak to zostało - dla nich dziecko to zabawka, a ja jestem od czarnej
roboty. I jeszcze pretensje mają.

Tym razem głośno zaprotestuję przeciwko jakimkolwiek próbom wjazdu teściowej na
poród. Męża też nie chcę. W niczym mi nie pomaga, zawsze on jest na pierwszym
planie, jeszcze by miał do mnie pretensje, że lekarze nie tak się zachowują, a
ja nic nie robię. Trudno - w moim przypadku macierzyństwo to samotność i po
prostu muszę z tym żyć.

[agnieszkamr]

> Tym razem głośno zaprotestuję przeciwko jakimkolwiek próbom wjazdu teściowej
na
>
> poród.

I tu muszę się nie zgodzić.Jak wspominałam wyżej, miałam CC, w którym
uczestniczył mąż. Teściowa czekała w korytarzu. Ale tuż po cięciu mąż musiał
zawieźć krew dziecka i moją do badania na toksoplazmozę (miałam ostrą
toksoplazmozę w ciąży, a mąż jest zakaźnikiem, więc zawoził krew do badania w
laboratorium w swoim szpitalu). Teściowa została ze mną i masowała mi stopy
przez kilka godzin, bo strasznie mrowiły po ZZO. Nie ma reguły. Teściowe też
bywają bardzo pomocne))
Z kolei mąż był bardzo pomocny później - przyjeżdżali na zmianę: mama, teściowa
i mąż, bo ja nie mogłam się zająć Malutką po CC.

Pozdrawiam serdecznie
Agnieszka, mama Marianny (4,5) i ??? (12 tyg.)

PS. Moja córeczka na szcęście urodziła się całkiem zdrowa, bez śladu
toksoplazmozy))

[muress]

pisałam o swojej. Moja zresztą też bywa pomocna, próbuje przynajmniej i obym
sama nie była gorszą teściową niż ona (wiem, że mogłam zdecydowanie gorzej
trafić). Ale nie jest różowo, a poza tym poród to dla mnie przeżycie intymne,
rodzinne i chciałam je dzielić z kimś, o kim wtedy myślałam, że jest najbliższą
mi osobą, czyli z mężem. Nikt mnie o zdanie nie pytał, czy chcę również
uczestnictwa teściowej w tym wydarzeniu. A w ten sposób, w jaki się to stało
nie dość, że nie miała żadnej pomocy z ich strony: ani męża ani (tym bardziej)
teściowej, bo się zajmowali sami sobą i dzieckiem, to jeszcze poczułam się...
tam niepotrzebna. Autentycznie, leżąc obolała w tym łóżku, ledwo przytomna
czułam się tam, w tym czasie i miejscu zbędna, oni to jeden świat, a ja drugi.
Bardziej na mnie uwagę zwracały położne niż "rodzina", to położna w końcu
odebrała im dziecko, żeby mi je przystawić do piersi etc. Ech, do tej pory mi
smutno jak o tym myślę.

Zresztą to właśnie oddaje dobrze obraz stosunków w małżeństwie: to oni (mąż i
jego rodzice) są rodziną, do której przyjęli wnuka, ze mną łączy ich dziecko.
Dlatego nie chcę nikogo z nich przy porodzie. Najchętniej na ten czas w ogóle
bym gdzieś uciekła.

Do agnieszkamr

[lili161]

czy badanie krwi dziecka na toxo jest standardem? bo tez mam toxo i biore leki
chociaz lekarz mowi ze nie doszlo do zakazenia dziecka bo na usg jest ok. a do
porodu juz niedlugo.

Viola i 34 tyg. Wiktoria

[agnieszkamr]

> czy badanie krwi dziecka na toxo jest standardem? bo tez mam toxo i biore
leki
> chociaz lekarz mowi ze nie doszlo do zakazenia dziecka bo na usg jest ok. a
do
> porodu juz niedlugo.

Też brałam Rowamycynę przez całą ciążę. Na USG wychodziło też, że jest OK, ale
ostatecznie upewnilismy się dopiero po porodzie - pobiera się krew dziecka
(raczej nie pępowinowa, tylko z normalnego pobrania od dziecka) i matki i
dokonuje się badania porównawczego - jeśli miano IGG u dziecka jest mniejsze
bądź równe mianu IGG matki i jeśli u dziecka nie ma IGM, to znaczy, że nie
doszło do zakazenia wewnątrzmacicznego. Radzę Ci, byś zrobiła badanie, bo to
bardzo uspokaja. Z tego, co wiem, to standardem to nie jest, trzeba samemu o to
zadbać, mój mąż jest zakaźnikiem, więc bardzo zwracaliśmy na to uwagę.

życzę powodzenia, na pewno wszystko będzie OK.
Pozdrawiam
Agnieszka

[margarettka]

Ja tez rodzilam z mezem i nawet sopbie nie wyobrazam, zeby bylo inaczej. Bez
niego czulabym sie samotna w szpitalu. A tak mialam z kim pogadac (jak jeszcze
bylam w stanie)potrzymal za reke, robil chlodne oklady, przecieral twarz,
podawal wode. No po prostu byl przy mnie. Porod trwal ponad 19h w szpitalu,
wiec sama bym chyba sie zalamala. Poza tym jak twierdzi moj maz, to niesamowite
byc przy porodzie i kazdy facet powinien tego doswiadczyc. Zreszta moj maz
wyznaje zasade "skoro bylem przy zaplodnieniu, bede i przy porodzie" )

[ampat]

Ja rodziłam z męzem - jestem panikara i bałam się zostać sama z bólem. Pomógł
mi niewyobrażalnie, choc tylko trzymał za rękę. On sam był bardzo skupiony na
liczeniu czasu miedzy skurczami, na odprowadzaniu mnie do łazienki, na
przecieraniu twarzy. Lekko zmiękł tylko przy przecinaniu pępowiny.

On sam twierdzi, że po wspólnym porodzie nabrał do mnie więcej szacunku, bo
byłam bardzo dzielna (jęczałam jak potępieniec ) i zakochał się na nowo -
naprawdę tak powiedział.
Do dziś mówi, że nie może zrozumieć jak można w jednej minucie krzyczeć z bólu,
a w następnej śmiać się z radości ściskając malucha w ramionach

[isma]

Jestem zdecydowanie za, jesli delikwent sam wyraza ochote. Nie ma sie wtedy co
bac "za niego".
Moj maz na codzien widoku krwi nie znosi, przychodnie omija szerokim lukiem,
serialu o lekarzach nie da poogladac )).
Ale kibicowal mi wiernie przez cala ciaze, chodzil na badania usg, i w zwiazku
z tym naturalne sie wydawalo, ze urodzimy tez razem.
Bylo naprawde warto! Poniewaz moj porod byl raczej z tych malo bolesnych i malo
dynamicznych, tosmy sobie gadusiali, mierzyli skurcze, spacerowali po sali.

Moj maz jest cudzoziemcem, wiec jako ambasador w ustaleniach z personelem sie
malo przydawal, ale co do zasady, to mysle, ze wazne jest, zeby jedno z
obecnych zachowywalo na te okolicznosc zimna krew )).

I bez niego, to ja bym pewnie z tej porodowki uciekla, kiedy do sasiedniej sali
weszla okrutnie wrzeszczaca dziewczyna i po dziesieciu minutach bylo slychac
placz dziecka, a mysmy czekali od prawie siedmiu godzin na nasilenie sie
skurczow.

Wspieral mnie w czasie parcia, trzymal za reke, dopingowal. Krwi, jak twierdzi,
nie widzial ;-O. Przecial pepowine i podobno poplakal sie, jak zaniosl coreczke
do sasiedniej sali do wazenia i mierzenia.

Nie moge oczywiscie twierdzic, ze to wylaczny wplyw uczestnictwa w porodzie,
ale od samego poczatku opieka nad dzieckiem sie dzielilismy, w nocy wstawalismy
do malej wspolnie, a od 11 miesiaca zycia corki, kiedy ja wrocilam do pracy,
opiekuje sie nia Tata i robi to juz od prawie poltora roku wspaniale...

[female]

7,5 roku temu "rodziłam z mężem". Dla Niego to było naturalne, że będzie przy
mnie, przy nas Może dlatego, że całą ciążę byłam na podtrzymaniu.
Darek spisał się fantastycznie. Przez 12 h (bo tyle trwał poród) bóli
krzyżowych, masował, głaskał, podtrzymywał na duchu. A gdy na świecie pojawiła
się Magdusia, dostał Ją po porodzie na 45 minut (miałam komplikacje) i
spacerował z Nią, opowiadając o Nas
I nie masz się co bać o męża. Mój mówi, że nie ma czego
Za 2 tygodnie powinno się pojawić nasze kolejne Szczęście. I mąż też chciałby
być przy nas. Mam nadzieję, że nic nie stanie na przeszkodzie i tak też
będzie
Pozdrawiam,
Benia