Ostatnie parcie i wreszcie... JEST! :)

[atlantis75]

Drogie Mamy
Poród jest trudny to wiadomo. Są szczęściary, których bóle są całkiem znośne
i takie rodzące, które poród wspominają jak koszmar.
Ale każdy poród konczy się tym wyczekiwanym momentem, gdy mały człowieczek
jest wreszcie na świecie i kładą Wam go na brzuchu.
Jakie to uczucie? Jaka skala emocji? Jak reagowali mężowie? Czy odrazu
poczułyście, że "to moje DZIECKO"? Wiem, że te doznania uzależnione są od
trudności porodu, ale każdy opis będzie cenny!
Tyle mówimy o rozpoczęciu porodu, o bólach i niedogodnościach w trakcie, a
koniec? A raczej Wasz wspólny początek?
Będzie mi bardzo miło poczytać Wasze wspomnienia z tamtych chwil

Pozdrawiam. Atlantis w 33tc6d

[ewelsia]

witam. Ja niestety nie mogłam w pełni doświadczyć tych emocji, ponieważ
rodziłam przez cc. synka tylko na kilka chwil "przytulono " do mnie.
ale ten moment, na który czekamy całą ciążę , kiedy widzisz i dotykasz własne
dziecko jest nie do opisania. przynajmniej dla mnie. to po prostu
najpiękniejsza chwila w życiu. ja zareagowałam głośnym płaczem ,aż lekarz
zaczął żartować, że brzuch mi się trzęsie i nie może szyć.
tak na marginesie dla mnie jedynym mankamentem cc jest to,że nie położono mi
dziecka na brzuchu i nie mogłam Go mocno przytulić. tego będę zawsze
zazdrościła mamom rodzącym naturalnie.
pozdrawiam,
Ewelina z 8tyg. Mikołajem

[tupelo]

To chyba najpiękniejsza chwila w życiu. Wszystko się dzieje szybko: ja
zaskoczona, że córeczka już się wyślizgnęła, małe zamieszanie, mąż przecina
pępowinę i... bach Zosia na brzuchu. Patrzę na nią i myślę: jaka ona piękna! To
niemożliwe, to już? To ona, naprawdę ONA? Jestem zaskoczona i tak zmęczona, że
nie mam nawet siły płakać, więc tulę ją do siebie, a ona ryczy w niebogłosy! To
niesamowite przeżycie, nie da się dobrze opisać. Taka ulga, radość, duma,
zdumienie, wszystko naraz.
Atlantis, trzymaj się!

[aniaop]

Ja juz pisalam do Ciebie w jakis innym poscie, ze najwieksze wrazenie zrobil na
mnie fakt zobaczenia samej glowki dziecka i mrugniecia okiem. Polozenie
wrzeszczacej Zuzi na brzuchu bylo dla mnie zupelnie naturalne (nawet koszule
odruchowo podwinelam, zeby mala przytulila sie do golego ciala a nie
materialu). Druga rzecz, ktora zapamietalam to to, ze moj maz placze (ja nie
uronilam ani kropelki). No i przecial z duma pepowine, chociaz wczesniej
zapewnial, ze sie nie odwazy. A potem Zuzia lezala na moim brzuchu ok. godziny
i caly czas sie darla- przestala dopiero, jak dostala jesc). Pozdrawiam i
milych przezyc zycze

[wieczna-gosia]

Pomyslalam sobie:
Kurcze szkoda ze urosnie

Podciągam i czekam na opisy :))) n/t

[atlantis75]

[natalia433]

to jest nie samowite przezycie) poród meczący ale kiedy położna powiedziala
że widac juz główkę to dodało mi to strasznej motywacji i nagle ( po 10
godzinach rodzenia) ujrzałam swojego maluszka i poczułam tak nie samowicie
wielka miłość do tego dziecka że kiedy pielęgniarka powiedziała że musi go na
chwileczkę zabrac to ja objęłam synka i powiedziałam do niej że ja go nie oddam
i koniec!!! miała zdziwiona mine mój maż przeciął pępowine i dalej niewiem
bo momentalnie zasnęłam... kiedy się przebudziłam leżało obok małe
zawiniatko ..... ach to były najpiękniejsze dni mojego życia te pierwsze
wspólne chwile...nadal jest cudownie ale żal ze dzieci tak szybko rosną...musze
się szybko postarać o drugie

pozdrawiam i życze szczęścia bo jeszcze wszystko przed toba...

[1jagienka]

ja miałam cesarke w znieczuleniu ogólnym i swoje szczęście zobaczyłam świadomie
po około 2 godzinach i powiem tak: maly ma już 3 latka a mnie do dziś na
wspomnienie tej cudnej chwili kręcą się łezki szczęścia i przechodzą ciarki.
Niech sobie różni różnie gadają, ale to jest po prostu CUD I MAGIA!!!

[bet2]

To fakt to najpiekniejsze uczucie i nawspanialsza nagroda za ból i cierpienie.
Mój syneczek nawet sie nie darł za bardzo, natomiast właściwie od razu dorwał
się do jedzonka i nie długo nie odpuszczał. I tak mu zostało gdzies do 4
miesiąca, potrafił ssać po pare godzin. Teraz jestem w 20 tyg. i nie mogę się
doczekać lutego i tego żeby znowu to przeżyć. Warto!!!

[isma]

Hej, Atlantis )).

Ja to wyrodna matka jestem )). Zadne tam magiczne chwile z polozeniem na
brzuchu (po stosunkowo lekkim porodzie, jak wiesz). Panika pt. czy wszystko z
corka w porzadku, dlaczego nie placze i takie tam.
Pamietam, ze maz pytal polozna kilka razy, czy na pewno w tym miejscu ma
przeciac pepowine.
Pamietam, ze dotarlo do mnie, ze ona chyba jednak slyszy (co bylo wielka
niewiadoma przez poprzednie miesiace), kiedy ktos z personelu trzasnal
drzwiami, a ona sie wzdrygnela.
Maz poplakal sie podobno w trakcie mierzenia i wazenia, sam ja tam zaniosl - bo
to byl jego pierwszy kontakt fizyczny (my, kobiety, to mamy fory dzieki temu
kopaniu )) z wlasnym dzieckiem.

Potem bylo do kitu, bo nam ja zabrali i nie powiedzieli, dlaczego - wyjawszy
enigmatyczne haslo, ktore pamietam do dzis "jak by bylo cos nie tak, to bysmy
pani powiedzieli".

A potem ja wyladowalam na pooperacyjnym, bo nie bylo miejsc w zwyklych salach,
wiec maz nie mogl byc ze mna, i dopiero wtedy mi ja przywiezli, do pierwszego
karmienia. Tak, chyba wtedy byl ten magiczny moment, na czesc ktorego ma drugie
imie: Stella, bo powiedzialam do niej, calkiem odruchowo: moja gwiazdeczko...

Ale tak na powaznie, tosmy sie pokochaly od momentu, kiedy mnie zaczela
poznawac...

[atlantis75]

isma napisała:
> Ale tak na powaznie, tosmy sie pokochaly od momentu, kiedy mnie zaczela
poznawac...


))

Atlantis:)

[bei]

napisalm ci e- liścik...ale taki techniczny.......o uczuciach przy porodzie- w
innym odcinku
Pozdrawiam

[biedronka2003]

Moj pierwszy porod nie nalezal do najlatwiejszych. Synek uparl sie i musielismy
go pogonic Tak wiec urodzil sie 2 tygodnie po terminie. No jedna rzecz
pamietam do dzis. Moj maz "rodzil" razem ze mna i ciagle mu powtarzalam "Tylko
przyjrzyj mu sie dokladnie!" Bylam zmeczona (syn urodzil sie o 2:55 rano) i
naprawde wpatrywalam sie w synka i bylam bardzo szczescliwa,ale mimo to chyba
za bardzo nei bylam skupiona. Przez to ze moj porod nie nalezal do latwych
pielegniarki wziely go na oddzial noworodkow, zebym mogla sobie pospac i rano
jak go przywiozly i moj maz przyszedl moje pierwsze pytanie: "czy to na pewno
nasz syn?" On sie zaczal smiac, mowi, no pewno ze to on! Az mi ulzylo. Ale
wiecie jak sie slyszy rozne historie...brrr...

[dorotasowinska]

Oj, nawet dzis lezka mi sie w oku kreci. Kiedy Marceli zostal polozony mi na
piersiach z radosnym "Ma pani syna" odpowiedzialam- Wiem! Mimo ze na Usg nic
nie bylo widac. Marceli moj synek zaczal plakac, a ja powtarzalam nie placz nie
placz. Tata znalazl sie z nami na salce i z jego opowiadan wiem ze plakal. Ja
nie. Ale to przez szok, bol, radosc, szczescie i ....ogromna milosc. Potem na
poporodowym przez godziny patrzylam na moj cud. Byl taki podobny do mnie.
Zycze Ci jeszcze cudowniejszych wspomnien i dam Ci rade mojej siostry.
Zapamietaj miekkosc skory swojego nowonarodzonego dziecka bo nie ma nic tak
cieplutkomiekkiego na swiecie!!!

[atlantis75]

dorotasowinska napisała:

> Zapamietaj miekkosc skory swojego nowonarodzonego dziecka bo nie ma nic tak
> cieplutkomiekkiego na swiecie!!!


Postaram się zapamiętać. Mam nadzieję, że będę miała do tego głowę

[grochalcia]

no wlasnie, ja mam do porodu strasznie daleko, ale jestem tak panicznie
przerazona, ze nie wiem, czy wogole zauwaze, kiedy juz urodze ta moja dzidzie.
jakos tak tyle sie nasluchalam o tym moim jedynym szpitalu w miescie, ze az
mnie ciarki przechodza na mysl o rodzeniu tam. Bedzie dobrze, co???

do grochalci

[constancja]

Ależ oczywiście, że będzie dobrze...Strasznym błędem jaki popełniamy, my
niedoświadczone pierworódki, to to, że słuchamy tych wszystkich "mrożących krew
w żyłach " opowiadań o DRAMATYCZNYCH porodach. Nie wychodzi nam to na dobre a
stresuje. Ja swoją dawkę opwiadań, dostałam jak wylądowałam w szpitalu, od tego
momentu nawet już nie chce słuchać. U mnie będzie cc i też jestem spanikowana!
Ale trzymajmy nerwy i panike na wodzy...MUSI BYĆ DOBRZE!
Pozdrawiam consta

[grochalcia]

Dziekuje za slowa otuchy. ja tez mowie sobie zawsze, ze nie bede juz sluchac
tych glupot, ale troszke slucham. Wiem, niepotrzebnie...