Jak przygotować starsze dziecko?

[agem]

Niedługo zostanę mamą po raz drugi, moja córka będzie miala wtedy blisko 5
lat. Jest jedynaczką kochaną i rozpieszczaną ze wszystkich sił, po pracy
oboje z mężem poświęcamy jej cały czas i energię.Trochę się boję, że poczuje
się odrzucona. Napiszcie jeśli macie doświadczenie lub pomysły. Agata.

[kieuban]

moja córeczka ma teraz 4 latka - jest bardzo mądrą jak na swój wiek
dziewczynką; o tym, że urodzi się nowy dzidziuś powiedziałam jej już będąc w 4
miesiącu. nie mogła się doczekać - tłumaczyłam jej często, żet o malutkie
dziecko, pokazywałam na obrazkach - teraz oglądała ze mną film z porodu - bo
bardzo chciała wiedziec jak takie dziecko się rodzi (film był z tych nieco
dyskretniejszych) no i tu pojawił się problem - powiedziała zeby ją zawołać,
jak to dziecko przestanie się drzeć - wiec od tego czasu rozmawiam z nią nieco
z innej beczki - mówię ze dzieci takie malutkie tylko krzyczą i płacza a my
bedziemy musiały odgadnąć o co mu chodzi - no i oczywiście starać sięs zbko
nauczyć je mówić. Teraz widzę ze już kocha to maleństwo - czeka niecierpliwie -
ale i tak wiem, że jak już będzie to "detronizacja" będzie odczuwalna zarówno
dla mnie jak i dla niej - to normalny proces - postaram się jej pomóc go
dzielnie znieść, mówią, żeby angazować dziecko do róznych czynności przy
maleństwie - zeby pomagało, nie było odtrącone, bo czegoś tam nie potrafi, no i
chyba kupię jej wymarzona zabawkę i po wyjściu ze szpitala dostanie ją - ze
niby od braciszka , otem tylko dużo cierpliwości i anielskiego podejścia do
humorów
pozdrawiam]anka

[haika]

Witaj!
Ja wprawdzie jeszcze nie jestem mamą, ale poznałam sytuację na własnej skórze
jako to starsze rodzeństwo. Kiedy miałam 5 lat urodził się mój brat, wcześniej
byłam niesamowicie rozpieszczana, byłam pierwszym dzieckiem rodziców i jedyną
wnusią dziadków, wychowywałam się wśród dorosłych, nie miałam kontaktu z
dziećmi, podobno byłam mądrym, wygadanym dzieckiem. Rodzice tłumaczyli mi, że
pojawi się braciszek, że będzie malutki itp. rzeczy, pamiętam, że pytałam czy
będę mogła się z nim bawić i cieszyłam się bardzo na jego przyjście. Wszystko
było ok, dopóki mały brat nie pojawił się w domu. Bardzo szybko zorientowałam
się, że dla mnie nikt nie ma już tyle czasu, cierpliwości itp., brat często
chorował, mama nie miała nikogo do pomocy przy dzieciach tak więc cały mój mały
świat stanął na głowie, a własciwie strasznie się skurczył. Jak wspomniała
koleżanka powyżej - nalezy dziecko angażować do czynności związanych z
niemowlęciem - i owszem mnie angażowano - pamiętam jak musiałam co chwilę
podawać pieluchy. Generalnie, aby się już tak nie rozpisywać - przeszłam
koszmarną zazdrość o młodsze rodzeństwo, do tego stopnia, że ubzdurałam sobie,
że ten dzidziuś to tak na prawdę nowa(żywa!) lalka dla mnie. (( Długo to
trwało, kiedy brat podrósł wogóle nie mogłam nawiązać z nim porozumienia,
ponieważ gdzieś pod skóra już to pozostało - że on jest młodszy i skupia uwagę
wszystkich a ja nie, poza tym - ja zawsze obrywałam, gdy on coś zbroił itp.
Dopiero po wielu, wielu latach, kiedy oboje dorośliśmy - zaprzyjaźniliśmy się,
odkryłam, że mam całkiem fajnego brata, trochę późno, ale lepiej późno niż
wcale. Dlatego Kochane Mamy - chcę zwrócić uwagę na to jak ważne jest
odpowiednie przygotowanie starszego dziecka na narodziny nowego członka
rodziny. Mimo, iż nie pamietam i nie potrafię w tej chwili wskazać czy i co moi
rodzice zrobili w tej kwestii źle, wiem jedno - musicie zrobić wszystko, aby
starsze dziecko nigdy nie poczuło się odtrącone - prawdopodobnie jest to trudne
niesamowicie, ale... taka sytuacja procentuje w późniejszym czasie.

[kieuban]

witam, mam jedno pytanie, powiedz - jak to jest z tym angazowaniem dzieci w
codzienną opieke nad dzidziusiem? bo faktycznie, potem może to odnieść odwrotny
skutek niż zamierzany - ja myslałam o kąpielach itd - ale teraz juz się
zawahałam - moze czekać na córci inicjatywę - jak bedzie chciała to sama
zaproponuje?
nie chciałabym jej zrazic do maleństwa - wiem ze to będzie trudne, ale postaram
się robić wszystko, żeby cały proces "detronizacji" zniosła lekko
pozdrawiam
anka

[haika]

Jeśli chodzi o angażowanie starszego dziecka do czynności związanych z
maluszkiem, również jestem zdania, że nic na siłę. Ja biegałam miedzy komódką a
łóżeczkiem, między wanienką a pokoikiem i podawałam, podawałam i jeszcze raz
podawałam mnóstwo różnych rzeczy, nikt mnie nie pytał czy chcę, często
przerywano mi w ten sposób zabawę. Dlatego myślę, że chyba należy zacząć od
tego aby starsze dziecko poobserwowało trochę młodsze - posiedziało i patrzyło
jak się małe przebiera, jak kąpie, jak karmi i przy tym mama może opowiadać
starszakowi, że kiedyś też był taki mały, że mama w taki sam sposób się nim
zajomwała i że minie jeszcze dużo czasu zanim będzie taki samodzielny jak
starszak itp. Myslę, że w ten sposób da się jakoś oswoić starszaka z
maluszkiem, z tym, że trzeba poświęcać mu czas itp. Następnym krokiem jest
delikatne zachęcanie do pomocy, tzn. może nie od razu, może niech dziecko
poobserwuje różne czynności a w pewnym momencie można zapytać czy poprosić -
czy starszak ma ochotę pomóc, wówczas są większe szanse, że sie zaangażuje. A
jeśli się zaangażuje w pielęgnację noworodka - będzie po pierwsze: miało z nim
bliższy kontakt, a po drugie - pewnie będzie miało także satysfakcję, że
potrafi pomoć przy dzidzi, oczywiście jeśli podczas zachęcania odpowiednio
pochwali się starszaka i da do zrozumienia, że jest się z niego bardzo
dumnym )))
A prezencik od dzidzi dla starszego rodzeństwa - bardzo fajny pomysł ))Chyba
najlepszy to lalka - dzidziuś, na której dziewczynka może poćwiczyć czynności
jakie wykonuje mama ))) Dla chłopca... hmmm... nie wiem )) może karetka ?
Tak uważam....
Zaznaczam jednak po raz wtóry, że nie jest to zdanie matki, a własnie takiego
starszaka, więc być może ja inaczej na to wszystko patrzę.

[malizna74]

My też czekamy na drugie dziecko, które pojawi się lada chwila (39 tydz).
Magdzia ma 2,5 roku i nie może się doczekać kiedy dzidzia "wyjdzie", ale wiem,
że mimo wszelkich starań z naszej strony, niewielkie ma pojęcie o tym, co to
naprawdę oznacza. Oczywiście staramy się opowiadać jak najwięcej o Dzidzi. Że
będzie się można z nią bawić (ale nie tak od razu), ale też, że będzie pewnie
dużo płakać, dużo spać i nie będzie umiała od razu siedzieć, biegać i mówić.
Co do angażowania starszaka w prace związane z maluchem, to wydaje mi się, że
ma to sens dopóki sprawia przyjemność tzn. nic na siłę. Starsze dziecko może
poczuć się dorosłe i docenione, ale równie dobrze dorosłe i wykorzystywane. Nie
wiem jeszcze co i jak robić, żeby udało się osiągnąć to pierwsze.

Kupiliśmy już prezent od dzidzi dla Madzi. Jak dziecko się urodzi i będziemy
jeszcze w szpitalu (potrwa to może nawet tydzień, bo będzie CC), to MAdzia
dostanie wymarzone garnuszki z kuchenką, a ze szpitala dzidzia przywiezie lalę
(dzidziusiowatą oczywiście).

Poza tym Madzia bierze udział w przygotowaniach do narodzin - wybierała z nami
imiona, namiętnie szorowała wanienkę, ma pomóc w wyorze wózka.

I jeszcze jedno. Doświadczone w tym względzie koleżanki podkreślają zgodnie, że
starszemu dziecku trzeba poświęcać jak najwięcej czasu. Trzeba sobie zdać
sprawę z tego, że noworodek (brutalnie to ujmując) potrzebuje od matki niewiele
poza cycem. Wiele rzeczy może robić ktoś inny (o ile takiego kogoś mamy pod
ręką). Maluchowi jest prawie obojętne kto pcha jego wózek, kąpie czy przebiera
jego dupcię. Tylko nam - matkom jedynaków - wydaje się, że jesteśmy przy
noworodku niezastąpione we wszystkim.

Przed nami egzamin już niedługo. JAk tylko będę miała do przekazania jakieś
konkretne wnioski poparte doświadczeniem, to w miarę możliwości postaram się
przedstawić na forum

[trolka72]

Moja starsza córka zniosła dobrze urodzenie młodszej- ale małą byłą niewiele
angażująca, starałam sie w pierwszych tygodniach bawić głównie ze starszą, a
mała opiekował sie w duzej mierze mąż. Potem sie to unormowało. Teraz, kiedy ma
sie pojawić 3 dziecko, będzie to trudne dla małej-ale też chyba nie tak bardzo,
bo ma o 2 l. starszą siostrę, która jest jej przyjaciółką i idolką.
Acha, nam pomogło, ze odwiedzający dziadkowie i ciotki bawili się głównie ze
starszą - gugający niemowlak, to jakby ktoś przypisany do piersi i mamy, wiec
nikt nad noworodkiem szczególnie nie piał, wszyscy lecieli do starszej. Moi
rodzice zresztą tak mają, ze kontakt z wnukiem rośnie z rosnącym dzieckiem.
Moze i u Ciebie nastawienie osób z zewnątrz trochę pomoże?

[iwoku]

Bardzo Wam dziekuję za ten wątek!
Śledzę go pilnie, bo żywo mnie dotyczy.
Czekam na bliźniaki (31/32 tyg) i to czego w przyszłości obawiam się
najbardziej, to bynajmniej nie fizyczny i emocjonalny wysiłek, jaki wiąże się z
pojawieniem równocześnie dwójki dzieci, lecz właśnie to, jak moja 4- letnia
córeczka zareaguje na te zmiany
Pozdrawiam Was serdecznie