Endo, a on nie chce dzidzi :(

[naise]

Lekarz zdiagnozował u mnie endo, I stopień. Zacheca mnie do brania pigułek,
których brać nie chcę - źle się po nich czuje. Innym rozwiązaniem jest też
ciąża, na którą mimo młodego wieku i braku środków (własne mieszkanie, stała
praca itd) jestem w stanie się zdecydować. No i tu pojawia się problem: mój
facet - jesteśmy razem prawie 2 lata, jeszcze zanim się dowiedziałam o endo,
rozmyślaliśmy nad ślubem i dzieckiem, oczywiście za kilka lat. On jest ode
mnie starszy prawie 5 lat, w maju się broni, na razie pracuje dorywczo, ale
już szuka stałej pracy, mieszka z rodzicami (mieszkanie możliwe że dostanie
pod koniec 2005 roku). No i problem leży tu, że on nie chce dziecka, nie
teraz, mówi że to za wcześnie, że nie mamy warunków, że on musi być pewien, że
to nie zabawa, że dziecko trzeba mieć za co nakarmić itd. Zdaję sobie sprawe
że on ma racje i gdyby nie endo nawet bym nie wspominała o dziecku, ale... No
właśnie, może to ja przesadzam ?? Może I stopień to nic groźnego, może choroba
się nie rozwinie, może diagnoza była błędna, może powinnam udawać że nic się
nie stało, nie brać hormonów i żyć jak dotychczas?? Mój facet nie chce abym
brała pigułki, dużo czytał o endo i o pigułkach i właściwie nie wiem co on
chce abym ja zrobiła: pigułek nie, dziecka nie - no to co?? Pomóżcie

[andaba]

Z doświadczenia wiem, że mężczyżni nie palą się zbytnio do ojcostwa...
Wyjątkiem są sytuacje gdy kobieta nie chce, albo nie może mieć dzieci...
Może powinnaś jednak porozmawiać z nim, na temat przyszłości związku, itp, bo
jak rozumiem nastolatkiem nie jest. i może idż jeszcze do innego lekarza i
zobacz co on powie. A może sytuacja zdrowotna nie jest tak zła i zdecydujecie
się na małe za rok, a wtedy wilk będzie syty i owca cała.

[naise]

Wiesz ja staram się cały czas rozmawiać, on mówi że nie jest gotowy, że
chciałby, że najpierw chce ślubu (ale mam wrażenie że chce ślubu, bo wszyscy
kuzyni z jego pokolenia mieli to i on chce), że nie będzie się z czego utrzymać
itd. Ma racje, ale też z moich obserwacji wiem, że jak się ma pojawić dziecko
człowiek sie mobilizuje, dorośleje. A on się chyba boi tego, sądzę że
szczęśliwszy byłby gdyby sie zdarzyło przez przypadek - kamień spadłby mu z
serca, nie musiałby dokonywać wyboru, którego skutków nie jest pewien (gdyby
np.okazało się że nie mamy z czego żyć, wtedy winiłby się za to, że w złym
momencie sie zdecydowaliśmy na dziecko). On nie umie zaplanować, poza tym jak
coś planuje to często jest niekonsekwentny. Ja ślubu do szczęścia nie
potrzebuję, sądzę że można stworzyć kochającą rodzinę również bez zawarcia
związku małżeńskiego. Wiem też że nie mogę zajść w ciążę liczyć jedynie na pomoc
rodziców, ale wiem że by mi pomogli, nawet jeśli mielibyśmy mieszkać jakiś czas
(lub na stałe)z nimi.
Oczywiście idę na konsultację do drugiego specjalisty. I owszem sytuacja
zdrowotna nie może nie być zła, ale żeby się nie pogorszyła lekarz nalega na
pigułki, chyba że w ciągu najbliższych 6 miesięcy chcę rozpocząć starania. Na
razie lekarz dał mi 2 'wolne' cykle na obserwacje moich bóli, miesiaczki itp. Ja
pigułek brać nie chcę, mam swoje powody - również zdrowotne.
Czy to ze mną coś nie tak i powinnam wyluzować czy mam troche racji??

[nupik]

czesc naise,
witam w klubie endo. Stwierdzili mi ja po laparoskopii trzy lata temu, tez
powiedzilei ze ciaza to najlepszze rozwiazanie i to jak najszybciej. Bylam juz
wtedy mezatka, mielismy warunki, maz chcial ale ja jakos tak nie czulam sie
bezpieczna, teraz Bogu dziekuje ze sie nie zdecydowalam bo rok pozniej sie
rozwiedlismy. Teraz jestem z mlodszym facetem, ma 25 lat i jest cudzoziemcem i
teraz dopiero czuje ze on naprawde chce dziecka, nosze je juz od 25 tygodni!
Rada moja jest wiec nastepujaca:nie ma sensu traktowac ciazy jak lekarstwo,
niemozliwe zebys czula sie dobrze bezpiecznie z facetem ktory nie jest gotowy
(i nie sadze zeby wiek mial tu cos do rzeczy, boi sie i tyle, ma zreszta do
tego prawo, takie czasy) wiec ta ciaza to bedzie ogromny stres (a uwierz mi, to
jest stres nawet w dobrym udanym zwiazku). Ja zdecydowalam sie na pigulki i nie
zaluje, endo sie cofnela, nie mam juz boli ktore mnie skrecaly przed
miesiaczka, ani krwawien jakby mnie zarzynali (teraz to i tak jeste w ciazy ale
dzieki pigulom przetrwalam ), no i najwazniejsze ze choroba w regresji, teraz
dzieki ciazy cofnie sie prawdopodobnie zupelnie chociaz nidgy juz sie bez
pigulek nie obejde zapewne. Nie wiem po co dyskutowac z lekarzami, pigulki to
naprawde jedyne rozwiazanie w naszej sytuaci o ile ciaza nie ejst natychmiast
mozliwa. Rozumiem ze zle sie czujesz ale jak doprowadzisz do II stpnia
endometriozy (ja taki mialam) to bedziesz sie czula sto razy gorzej,
laparoskopia, operacja, zrosty, przerabialam to i uwierz mi, dno totalne. Nie
wiem co twoj faect wyczytal o pigulkach, caly swiat bierze pigulki i nikt nie
narzeka, jakies bzdury publikuja(trzeba zawsze sprawdzic kto i w jakim
interesie publikuje badania o szkodliwosci), wiec jesli nie masz oporow natury
religijnej (bo wiem ze to przeszkadza) to nie sluchaj swojego faceta tylko
lekarzy. Endo to powazne schorzenie, ktore nieleczone prowadzi do powiklan i
bezplodnosci, nie mozesz tak po prostu jej nie leczyc. Poza ztym facet nie musi
wiedziec ze lykaz pigulki, oni sa super, nie oni lykaja ale zdanie maja. Dbaj o
siebie, nie stresuj, i LECZ SIE, jeste z tego co zrozumialam jeszcze bardzo
mloda a endo czekac nie bedzie tylko sie rozwinie bez lekow.
pozdrawiam cieplo, jesli chcesz pogadac o endo i pigulach , napisz na priva
[e-mail]
aga 25 tc

[naise]

Juz brałam pigułki ponad dwa lata. Poszłam do ginekologa żeby dała mi coś na
bolesne i nieregularne miesiaczki i na trądzik, no i dała piguły. Brałam dwa,
czy trzy różne rodzaje, i po każdych coś było nie tak. Przestałam na początku
tego roku, i właściwie przez kilka miesięcy było w miarę ok, niezbyt bolesne i w
miare regularne miesiączki, dopiero teraz zaczyna wracać do stanu pierwotnego

Satarałam się z nim rozmawiać i zrozumiałam to tak, że on chce ale sie boi,
chyba odpowiedzialności Mówił że potrzebuje czas do wakacji żeby wszystkie
swoje sprawy pozałatwiać, a później możemy przestać się zabezpieczać, oczywiście
nie na siłę w dni płodne, ale ogólnie.To dobry pomysł? Może do wakacji wiele się
zmieni (nasza sytuacja materialna np.). Napiszcie proszę jak szybko się endo
rozwija?
Staram się nie traktować tego jak lekarstwo, choć faktycznie lekarz mi
powiedział, że jest to najlepszy lek Chcę jeszcze usłyszeć opinię drugiego
lekarza, więc na razie nie podejmuję żadnych decyzji. Może naprawdę nie jest tak
źle I mam takie pytanie, czy da się jakoś monitorować tą chorobe? Chodzi mi o
to czy gdybym jednak nie zdecydowała się ani na dziecko ani na pigułki, mogę w
jakiś sposób dowiedzieć się czy i jak szybko się rozwija, i ile mam jeszcze czasu?
Nupik napisałam na maila

nie rozumiem

[dorcia1970]

Bo niby jak to?... Dziecko jako "pigułka" na endo-?...

[naise]

"Kobietom pragn±cym mieć dzieci, u których stwierdzono endometriozę (stopień I,
II), zaleca się jak najszybsze zajście w ciążę, zanim choroba się rozwinie"
(www.resmedica.pl/ffxart2004.html)
Tak jest napisane w większości źródeł i tak powiedział mi lekarz.
Jeśli znacie inne metody leczenia (bądź czasowego zahamowania choroby) oprócz
pigułek i ciąży będę wdzięczna jeśli napiszecie. Pozdrawiam i dziękuję

[dorcia1970]

naise napisała:
> "Kobietom pragn±cym mieć dzieci, u których stwierdzono endometriozę (stopi
> eń I,
> II), zaleca się jak najszybsze zajście w ciążę, zanim choroba się rozwinie"

Całe szczęście, że w pierwszym członie zdania, które przytoczyłaś znajduje się
właśnie to ważne stwierdzenie. Ja dodałabym również: ..."i ich partnerom..."

[dazzle]

Naise, najwyraźniej rzeczywiście nie rozumiesz: kobietom pragnącym dziecka, u
których stwierdzono endometriozę I stopnia zaleca się zajście w ciążę, bo potem
może to być utrudnione, albo niemożliwe, a nie dlatego, że wyleczy się im endo!
Ponieważ I TAK CHCĄ MIEĆ DZIECKO to zaleca się im to po prostu jak najszybciej,
aby zwiększyć ich szanse na poczęcie. Pomysł zajścia w ciążę, aby wyleczyć lub
zaleczyć endo jest, moim zdaniem, nieporozumieniem wynikającym z niezrozumienia
powyższego zalecenia. I z dużej niedojrzałości. Co dasz temu dziecku, jaką
zapewnisz mu przyszłość, skoro sama na razie nic nie masz. Czy będziesz je
kochać, zobaczysz w nim człowieka, czy tylko lek na swoją chorobę? Wydaje mi
się, że Twoja decyzja, Twoje parcie na partnera, żeby CI uległ w tak ważnej
sprawie (on wykazuje się tu znacznie większym rozsądkiem i ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ
za drugiego człowieka) świadczą niestety o tym, że na decyzję o dziecku
powinnaś poczekać, aż dojrzejesz.

[naise]

A czy ja napisałam gdzieś że nie planowaliśmy z moim partnerem dziecka?? Owszem
ale chcieliśmy zacząć starania najwcześniej za rok...

[dazzle]

czyli nie planowaliście go TERAZ. Starania za rok, plus minus trzy-sześć cykli
plus 9 miesięcy, to daje Wam rok i jeszcze 12-15 miesięcy, to jest ponad dwa
lata do pojawienia się dziecka! Jest różnica, prawda? I jest czas, żeby się
przygotować. Podtrzymuję swoją opinię.

[naise]

Ale mimo wszystko to nie jest tak że o tym nie myśleliśmy że pojawiła się
choroba i stąd pomysł: dziecko. Jasne że nie będziemy przygotowani, ale skąd
możemy wiedzieć, że jeśli zaplanujemy je za dwa-trzy lata będziemy gotowi:
materialnie, mieszkaniowo, wreszcie psychicznie. Mnie się wydaje że nie ma sensu
planować, i tak przeważnie nic z tego nie wychodzi

[nupik]

no wlasnie tak, ciaza to lekarstwo na wiele problemow kobiecych, na
endometrioze miedzy innymi, u mnie tez na przyklad na przewlekle zapalenia
pecherza, od momentu jak zaszlam w ciaze - ani sladu.
aga

[ewpiot]

Jestem przeciwna plodzeniu dzieci z powodow innych niz po prostu dlatego, ze
sie chce by one byly. Dziecko to nie srodek do celu, tylko cel sam w sobie. Nie
wiem co bys czula, gdybys np. dowiedziala sie, ze twoja matka zdecydowala sie
na ciaze, zeby poprawic stan swego zdrowia, bo zle sie czuje po tabletkach, to
wymyslila ciebie. To okropne obciazac dziecko juz od poczecia takim ciezarem i
odpowiedzialnoscia za swoj los. Niech ono sie pojawi dla siebie samego. a nie
dla tego, zeby poprawic twoj los. Tyczy sie to nie tylko takich sytuacji jak
twoja, ale kazdych innych, ktore maja na celu osiagniecie czegos poprzez
dziecko-poprawy sytuacji osobistej, osiagniecie wlasnych celow, poza
macierzynstwem. Slyszalam o praktykach urodzenia drugiego dziecka, po to, by
mialo byc dawca jakichs narzadow dla pierszwego dzieciatka, ktore jest ciezko
chore, i tylko rodzenstwo moze zapewnic mu pomoc. Wiec rodzice siup, i plodza
kolejnego potomka, ktorego traktuja jak lekarstwo dla pierwszego. Gdybym ja sie
dowiedziala, ze o moim pojawieniu sie na swiecie zadecydowaly takie powody,
chybabym popelnila samobojstwo. Pozdrawiam.Ewa.

[naise]

Nie będę brała pigułek, napisałam chyba dlaczego, czy uważasz że w związku z tym
mam poczekać co przyniesie los ?? A jak za jakieś 3-5 lat (tak jak planowaliśmy)
będziemy chcieli mieć dziecko i okaże się, że przez to że kiedyś się nie
zdecydowałam, nie mogę mieć dzieci lub muszę poddać się zabiegowi bądź leczeniu,
czy to będzie lepsze niż urodzenie go teraz?? Co z tego że zaplanuję że np. w
2007 roku w czerwcu zajdę w ciąże i to będzie dziecko planowane i chciane, ale
mi się wtedy nie uda zajść, i co wtedy?? Leczenie endo z tego co wiem nie polega
na wzięciu pigułki i już, trochę trwa, a każdy dzień to modyfikacja planu.
Dziecko to cudowna istota, która jest częścią nas samych, nie rozumiem jak
mogłoby być niechciane, nawet jeśli jest to wpadka nie uważam, żeby nieplanowane
dzieci były gorsze, a przecież rodzice też się na nie nie decydowali, nie
chcieli ich jeszcze - i popełniłabyś samobójstwo gdybyś dowiedziała się że
rodzice Cię nie planowali?? Nie rozumiem. Każde dziecko jest takie samo i tych
planowanych wcale bardziej się nie kocha od tych nieplanowanych, każde zasługuje
na tyle samo ciepła i miłości.
Ja wiem że dziecko nie powinno być lekiem, może przesadzam, pójdę na druga
konsultację, porozmawiam z lekarzem ile mam czasu bez pigułek, nie decydując się
na dziecko. Chciałabym skończyć studia, chciałabym najpierw coś osiągnąć, ale
nie kosztem długiego leczenia, stresów z tym związanych i kolejnych nieudanych
prób, które mogłyby mnie czekać za kilka lat.

[ewpiot]

Przeczytaj dokladnie moj post. Nie pisalam o nieplanowanych dzieciach. Wrecz
przeciwnie. O dokladnie zaplanowanych, tylko jako srodku do osiagniecia innego
celu. Powod pojawienia sie dziecka na swiecie nie moze byc umotywowany czym
innym ono samo. Nawet jesli miala to byc poprawa losu kobiety, nawet chce
spelnienia sie. Wazne jest ono i to, co dla niego bedzie najlepsze. Przyklad-
homoseksualisci. Czy chec spelnienia instynkow macierzynskich moze
usprawiedliwiac pojawianie sie dzieci w tych rodzinach? czy moze to czysty
egoizm, bo ja czuje taka potrzebe spelnienia i juz? Motywacja jest bardzo
wazna, bo potem ma wplyw na cale jego zycie. Ale wybor nalezy do ciebie.E.

takich bredni jeszcze nie czytalam

[sabcia7]

do Ewpiot!!! czy ty dziewczyno zdajesz sobie wogole sprawe z tego co piszesz?
z zakonu jakiegos sie zerwalas czy jak? powiem ci jedno.ja, jesli moje dziecko
byloby nieuleczalnie chore i wiedzialabym, ze tylko rodzenstwo moze mu pomoc,
to napewno bez zastanowienia zdecydowalabym sie na drugie dziecko. a Ty NAISE
rob co Ci serce podpowiada. trzymam kciuki ze wszystko dobrze sie skonczy.
powodzenia
p.s. a ty ewpiot moze lepiej nie doszukuj sie przyczyn dla ktorych rodzice
cie poczeli, bo kto wie co ci do glowy uderzy i co mozesz sobie zrobic

[dazzle]

Sabcia, może weźmiesz na wstrzymanie? Zastanów się, co i JAK sama piszesz.
Forum jest po to, żeby wyrażać różne, czasem odmienne od siebie, opinie.
Myślisz inaczej niż Ewpiot - powiedz to. Ale daj jej prawo myśleć po swojemu. I
nie obrażaj nikogo, bo to tylko o Tobie świadczy. Nie najlepiej, koleżanko, nie
najlepiej.

[koza1968]

naise,
Jak piszesz, młodą osóbką jeszcze jesteś. I rozumiem Cię, bo ja też miałam inne
podejście do życia kilkanaście lat temu - mniej praktyczne, za to pełne wiary i
ufności, że wszystko "jakoś" się ułoży...
Ja urodziłam dziecko na studiach, nie mieliśmy wtedy pracy, ani mieszkania.
Teraz dopiero wiem, że posiadanie dziecka to ogromna odpowiedzialność, wymaga
przygotowania od obojga partnerów. A naprawdę dobrze jest tylko wtedy, gdy
oboje są pewni, że chcą mieć dziecko i, że mogą sobie na to w obecnej chwili
pozwolić.
Powiem Ci jeszcze coś, bez urazy, proszę, trzymaj się swojego partnera, bo
wyglada na to, że jest odpowiedzialnym facetem. Być może teraz się obrazisz,
ale, jestem pewna, że kiedyś zrozumiesz, co chciałam Ci powiedzieć.
Wszystkiego dobrego, dużo zdrówka
kózka
P.S. A może lekarz znaldzie inne, odpowiednie dla Ciebie tabletki, po których
będziesz czuła się lepiej?...

[magdek2]

też miałam endometriozę w wieku 20 lat, teraz mam 34... opinie lekarzy były
bardzo różne, od operacyjnego usunięcia, poprzez ciążę do ignorowania
problemu, "bo zaraz pani na pewno bedzie miec dzieci....", ale jakos przez 14
lat nie chciałam mieć, ale trudno ignorowac cos co ma rozmiary 6x7 cm i dokucza
jak cholera. Propozycje ciązy też uwzgledniało kilku lekarzy, ale nigdy nie
chciałam decydować sie na dziecko z takiego własnie powodu, nie byłam wtedy
dojrzała do takiej sytuacji, miałam zupełnie inne plany, ale wszystko
oczywiście zależy od osobistych predyspozycji człowieka i jego psychicznej
dojrzałości. To było ponad 10 lat temu i wtedy zostało u mnie wyleczone lekami
hormonalnymi po których nie ukrywam chodziałam chwilami po ścianach, ale z
miesiaca na miesiąc wszystko sie zmniejszało... oczywiście były prognozy, ze
bedą klopoty z zajsciem w ciąże itd., w moim przypadku bzdury, jestem w 27
tygodniu...
Piszę te wynurzenia po to żebyś zastanowiła się dlaczego chcesz mieć dziecko,
czy ze względu na endometriozę czy chcesz po prostu dziecka, czy twój partner
okaze się osobą, która stanie na wysokości zadania, czy zostaniesz sama ze
wszystkim, bo jesli wyraznie komunikuje ci że nie chce to ja zastanowiłabym sie
jeszce 10 razy... ciąża to bardzo fajny okres w zyciu, ale jednoczesnie trudny,
bo usiany zmiennym nastrojem i zdziwieniem tym co sie z toba dzieje, tak
przynajmniej jest ze mną, i wydaje mi się, że wazne jest żeby mieć z kim sie
podzielić tymi obawami i w razie czego komu wypłakac w rękaw, to tyle ode
mnie...

[naise]

Już napisałam wcześniej że chcieliśmy z partnerem dziecko, ale mieliśmy plan
przestać się zabezpieczać (a nie na siłę robić dziecko) dopiero za rok i czekać
co los przyniesie. Rozmawialiśmy o tym, i przesuneliśmy to o pół roku , tak żeby
móc zacząć od wakacji, oczywiście zakładając że lekarze będą nalegać, w innym
przypadku zaczekamy.

On jest dorosłym facetem, ale rozumiem jego obawy, przecież ja też mam wiele
wątpliwości. Teraz czekam na wizytę u lekarza (30.12) i zobaczę co ona powie,
później mam kolejną wizytę (14.01) u swojego lekarza prowadzącego i jeśli
diagnozy będą się potwierdzać ustalę z nim sposób postępowania. Mam nadzieję że
wszystko się ułoży

[dazzle]

I właśnie tego, żeby się ułożyło Ci życzę. Wszystkiego dobrego na święta i Nowy
Rok.

[naise]

Ja rówineż życzę Wam i Waszym rodzinkom wesołych, zdrowych i spokojnych Świąt.
Może następne (któreś z kolei) Święta spędzę z Wami już nie sama

[edytagolabek]

naise
pytasz o radę a właściwie mam wrażenie, że chcesz abyśmy ci tu wszystkie
ciężarne przyklasnęły tak zachodź, bo to wspaniałe uczucie, a możesz się
jeszcze wyleczyć. Taka decyzja to twoja własna sprawa i twojego partnera, jak
on nie chce to jak się będziesz czuła w ciąży gdy ci to będzie ciągle
wypominał? albo gdy nie będzie ci pomagał przy dziecku? może być też tak, że
się ucieszy, bo sam nie musiał decydować. Nigdy nie wiesz jak zareaguje więc
może jeszcze rok poczekasz? Któraś z dziewczyn pisała, że z ciążą czekała
kilkanaście lat i spodziewa się teraz dziecka, nie ma się co spieszyć. Takie
jest moje zdanie a decyzja twoja.