kochany piesek mamusi

[gosia128]

mój problem jest następujący:
Moja mam ma psa (zwykły kundelek) który jest po prostu agresywny dla obcych.
Jak to bywa z kundlami starsznie pilnuje domu i szczeka i skacze jak ktoś
obcy wchodzi. Nie ukrywam, że mnie to denerwuje a biorąc pod uwagę, ze
dzidzia tuż tuż nie jestem w stanie iśc na żadne kompromisy - nie chcę żeby
pies i dziecko sie znali!!!!! Ale jak to zrobić - musiałabym nie chodzić do
mamy. Ona ma również pilnować dziecka jak ja będę pracować i nie wiem co
będzie jak ona pójdzie z dzieckiem do domu?!!! wiecie jak mają kobitki z
tamtych lat : "Co ty się amrtwisz i pies i dziecko i obiad i zakupy - z
wszystkim dam sobie radę" to słaowa mamy. A ja najchętniej bym chciała zeby
ten pies zniknął. Nie potrafię sobie tego wyobrazić.

[kariba]

Witam Myślę, że przechodzi przez Ciebie egoizm. Nie możesz oczekiwać od
swojej mamy, że pozbędzie się swojego ukochanego psiaka bo Ty będiesz miała
dziecko. W końcu to Ty potrzebujesz od niej pomocy i albo zaakceptujesz tego
psiaka albo wynajmij opiekunkę.Myślę również, że dla Twojego dziecka
przebywanie z psiakiem będzie miało bardzo pozytywny wpływ. Zaakceptuj kundelka
i nie rób sobie i mamie niepotrzebnych problemów. Pozdrawiam kariba

[gosia128]

Nie mam nic przciwko zwierzętom dopóki nie są one agresywne i nie stanowią
zagrożenia dla mojego dziecka. Moja mama tak naprawdę zdaje sobie z tego
sprawę tylko nie wie co z tym problemem zrobić. Ja nie wymagam od niej
pozbycia się psa choć uważam że dziecko jest od niego ważniejsze. Opiekunka
jest wyjściem tylko że moja mama chce się zajmować dzieckiem!!!!! (ja zresztą
też) wkurzam sie tylko, ze mając mamę na emeryturze muszę martwić sie z powodu
psa. ja temu psu nigdy nie zaufam i tyle. Nie wybaczyłabym sobie gdyby
coś.... On nie musi ugryżć ale moze wystraszyć i np. dziecko może się jąkać
lub coś w tym stylu. To jest stresujące i ogranicza normalne życie rodzinne.
dzięki Bogu mieszkamy oddzielnie a gdyby nie?? Ten pies jest naprawdę
agresywny i nieposłuszny - niestety mama nie ma ręki do zwierząt! Co robić?
Pozdrawiam

[olimpia.szuwar]

>wkurzam sie tylko, ze mając mamę na emeryturze muszę martwić sie z powodu
> psa.

Rzeczywiście to straszliwe chamstwo ze strony mamy - przecież to chyba
logiczne, że skoro jest na emeryturze to powinna starać się jak najlepiej
wykonywać swoje obowiązki wobec Ciebie. A tu taka klapa. Moim zdaniem powinnaś
powiedzieć mamie, że nie pozwolisz jej opiekować się dzieckiem, jeśli nie odda
psa do schroniska. Jeśli się nie zgodzi to znaczy, że nie zależy jej na wnuku i
należy zerwać z nią kontakty.

Ja już powiedziałam sąsiadom, żeby uśpili swojego psa zanim urodzę. Nie będzie
mi obcy kundel szczekał na korytarzu - jeszcze się dziecko tików nabawi.

Przepraszam, ale po prostu nie mogłam się powstrzymać.
Pozdrawiam serdecznie
Olimpia, 17tc

[jowa20]

Sluchaj u mnie sytuacja wyglada podobnie.Moja mama ma psa,zwykly,maly
kundel,ale cholernie zlosliwy.Raz jest mily,przyjdzie,da sie poglaskac,innym
razem jak mu sie cos nie spodoba,potrafi mocno ugryzc.Nawet sama pare razy
padlam jego ofiara.Nienawidzi obcych,a juz w szczegolnosci malych dzieci.Kiedy
bylam raz u mamy przyyszla do mnie kolezanka z malym dzieckiem i pies ja prawie
pogryzl.No ale co mam zrobic?Pies ma juz 7 lat,swoj charakterek,mama go kocha
(jej nie gryzie) i nie moge wymagac od niej zeby sie go pozbyla,bo ja urodze
dziecko.Ja u mamy bede pewnie bardzo czesto i dzidzia tez,bo mama bedzie jej
pilnowac,jednak jakos nie mam obaw.Moze pis po jakims czasie zaakceptuje
dzidzie,mysle,ze bedzie dobrze i Ty tez nie wymagaj od swojej mamy,zeby sie
pozbyla psiaka,on ma poprostu swoj charakter i nie jest przdmiotem zeby go
wyrzucic,a ze jest agresywny,coz taka jego natura,ludzie tez tacy bywaja,albo
jeszcze gorsi.Jowa 36tc.

[dominika8]

ręce opadają jak czytam coś takiego.............żenada
jak możesz stawiać takie warunki dziewczyno? Ciesz się, że Ci Mama chce pomagać!
A czego jeszcze zarządasz-może niech przefarbuje kolor włosów na przyjazny
dziecku, albo niech zacznie prać swoje rzeczy w Lovelli, albo co?
Pies to nie rzecz, rozumiesz? Dociera to do Ciebie?
a zresztą, nie chce mi się więcej pisać, szkoda czasu na ciebie....

[rocha_mama]

Jeżeli nie da się problemu usunąć należy go zaakceptować. My mamy w domu dwa
koty. Bardzo łagodne. Mój roczny syn podchodzi do nich jak do wzystkich
sprzętów. Ciągnie za ogon, uszy, wlecze po podłodze. Jeden kot już go ugryzł.
Zdziwienie było ogromne. Pierwsza lekcja, że na świecie trzeba uważać. Wynika z
tego, że nawet łagodne zwierzaki są zagrożeniem dla dzieci - a może dzieci
zagrożeniem dla zwierzaków? Moi rodzice mają bardzo agresywnego kota. Jak
narazie obchodzi bobasa szerokim łukiem a my mamo oczy dookoła głowy. Moim
zdaniem w każdych kontaktach dziecko - zwierze należy pilnować obu stron.
Najlepsze w tym wszystkim jest, że dzieciak może poznawać bardziej urozmaicony
świat już w domu. Nie możesz strzec dziecka przed wszystkim czego może się
przestraszyć, co go może zaboleć itd... Np. zwykłe szczepienie jakim jest
stresem. Może to ty bardzo nie lubisz tego psa. Daj mu szansę. Może stanie się
najlepszym przyjacielem i obrońcą twojej dzidzi. Przecież stanie się członikie
waszej rodziny.

Do Dominiki8 i Olimpi Szuwar

[gosia128]

Otóż moje drogie nie wiem gdzie uczyłys się czytać ale ja nie wymagam od mamy
by pozbyła się psa!!!!!! Choc nie ukrywam, że wolałabym żeby go nie było!!!!
mam takie prawo! jaśli jest to żenada to tylko wasze zdanie!!! Myslałam, że
może miałyscie podobny problem i możecie pomóc. Jesli szkoda na mnie czasu to
trudno i przepraszam, że zajęłam wam cenny czas. Cynizm i szyderstwo jest
bardzo pomocne!!!!! Mam nadzieję, że wy spotkacie na swej drodze jedynie
milutkie, wspaniałe psiaki.Pozdrawiam i życzę wesołych świąt

[triss_merigold6]

Jestes naprawdę tak głupia czy udajesz? To, że pies szczeka na obcych nie
oznacza, że będzie agresywny w stosunku do dziecka. Gorsza od wystraszenia
malucha szczeknięciem jest mamuśka z paranoją. Nie chcesz iść na kompromisy to
nie idź, zarób na opiekunkę zamiast stawiać warunki własnej matce.
Tia ... dziecko się przestraszy i zacznie jąkać... idiotka. Zanim dziecko
zacznie mówić zdązy się przyzwyczaić do szczekania tak jak do innych dżwięków z
otoczenia.

[malwisienia]

Już służę radą. Oto przykładowe sposoby na pozbycie sie psa:
-przywiązać do drzewa w lesie (częsta praktyka);
-oddać do schroniska;
-otruć;
-dać łopatą przez łeb;
PS. Życzę ci z całego serca, żeby twój nienarodzony dziciaczek postąpił z tobą
podobnie jak juz będziesz starą i niepotrzebną babą. Mam nadzieję,że cię odda
do domu starców.

[serek.topiony]

Co gorsza, ta idiotka pewnie tak sie bedzie zachowywała, że zdenerwowany pies
faktycznie pogryzie tego jej bachora Wychowa swojego klona, nienawidzącego
zwierząt i kółko się zamknie. Biedna ta matka-emerytka, nie dośc, że musi się
zajmować bachorem (no bo w końcu od tego jest, nie?), to jeszcze jej włąsny
pies w jej własnym domu komuś przeszkadza.

[zwierciadelko]

serek.topiony napisała:

> Co gorsza, ta idiotka pewnie tak sie bedzie zachowywała, że zdenerwowany pies
> faktycznie pogryzie tego jej bachora Wychowa swojego klona, nienawidzącego
> zwierząt i kółko się zamknie. Biedna ta matka-emerytka, nie dośc, że musi się
> zajmować bachorem (no bo w końcu od tego jest, nie?), to jeszcze jej włąsny
> pies w jej własnym domu komuś przeszkadza.


o ty suko w dupsko wy....!!Czy to, ze jestes w ciazy -sadzisz- cie
usprawiedliwia? Nie powiem nic na twoje dziecko, bo nie , ale ty jestes k... co
pewnie nawet nie wie kto jest ojcem jej dziecka. Przegielas malpo. Wspolczuje
temu dzieciątku co sie narodzi, w życiu nie wysłuchasz jego problemów bedziesz
tylko osądzać, wymagac i wyzywać. A na starość zostaniesz sama, wtedy
przygarniesz sobie pieska, bo tylko do zwierzat chyba masz serce!!

[gosia128]

Kolejny cyniczny i szyderczy pościk - jak miło poczytać! Może jestem taka
głupia, nie wiem?! W końcu wy wiecie lepiej. jesli ktoś chce sie jeszcze
poznęcać - zapraszam! wreszczie jeszce nigdy się nie zdarzyło, że pies zrobił
krzywdę człowiekowi!!!!!!!!!!!!!!!!! Pozdrawiam serdecznie i proszę o
jeszcze!!!

[triss_merigold6]

Pewnie, że zwierzę może zrobić krzywdę i w 99% przypadków jest to wina
CZŁOWIEKA.
Obojga - dziecka i psa trzeba pilnować. Na psa nie krzyczeć, nie bić, nie
odganiać siłą, nie izolować. Dziecko wychowywać od początku tak, żeby
wiedziało, że zwierzęciu nie wolno robić krzywdy (nie wolno szarpać, wkładać
palca do oka, ciągnąć za uszy).
Od szczekania maluch nie zacznie się jąkać za to od ciągłego straszenia, owszem
może.

[malwisienia]

Nie ma sensu takich rzeczy prostaczce tłumaczyć, dla dziecka to raczej ona jest
bardziej niebezpieczna ze swoją inteligencją niż ten pies

[j04nn4]

moim zdaniem zle robisz tak nastawiajac sie wiadomo ze sie boisz ale pies tez
sie moze zmienic ja np wychowywalam sie z wilczurem ktory obcemu nie pozwolil
wyjsc z domu zucal sie by zagryzl a ja grzebalam mu w oczach uszach i misce
nikomu na takie cos nie pozwalal a przy mnie stawal sie jak potulny szczeniak
zwierze czuje ze to dziecko i traktuje go inaczej poczekaj az sie uriodzi jak
bedzie realne zagrozenie wierz mi ze mama sama podejmie decyzje moja mama ma
psa ktory szczeka na obcych i warczy i kota a ja sie ciesze ze bedzie moja
dzidzia sie wychowywala z nimi juz sie smieje jak dzidzia bedzie je gonila po
calym domu a one beda uciekaly ile sil i gdzie sie da zeby malec ich nie dorwal
pozdrawiam

[violka30]

oczywiście, tris to jaki ten pies ma charakter i jak sie zachowuje, to w duzym
stopniu zasluga czlowieka (w tym wypadku matki autorki postu), ktora (zapewne
poprzez brak konsekwencji tak waznej w wychowaniu zwirzecia "stworzyla" takiego
oto sfrustrowanego pupilka); nie dziwmy się wiec, ze piesio ma skrzywiona
psychike, a jednym z przewidywalnych zachowan zle ulozonych psow sa ataki,
kąsanie, czy oglupiający szczek (wyobrażam sobie jazgot tego frustrata);

tu juz musztrada po obiedzie-piesek moze być durny (bo tak został ułożony-a
raczej nie ułożony) a córka właścicielki ma prawo się bać o swoje dziecko-to do
mnie bardziej przemawia, niż akceptowanie nielubianego czworonoga tylko
dlatego, że to niehumanitarne nie lubić zwierząt (o ile możemy tu mowić o
jakimkolwiek niewłaściwym uczuciu-dla mnie instynkt macierzyński jest
zdedydowanie silniejszy, niż miłość do moich psów)

[malwisienia]

instynkt macierzyński to mają wszystkie uczestniczki na tym forum, tylko co
poniektórym pada on na mózg

[sierhart]

Opowiem Ci jak to było z psem moich rodziców. Był strasznie zazdrosny. Kiedy
ktoś do nas przychodził trzeba go było trzymać i zamykać w innym pomieszczeniu
bo rzucał się na ludzi (zamknięty wydzierał się przeraźliwie). Kiedy sąsiadom
urodziła się córeczka to moja mama nie mogła jej wziąźć na ręce bo pies dostawał
szału z zazdrości i tylko straszył dziecko. Kiedy zaszłam w ciążę bardzo się tym
martwiłam, pocieszałam się jedynie, że mieszkamy daleko od siebie i kontakty z
psem nie będą zbyt częste.
Urodziłam Marcinka w czerwcu 2002r., w lipcu pojechaliśmy do moich rodziców. I
co? I nic! Pies ogólnie ignorował dziecko, nie przeszkadzało mu jego przytulanie
i noszenie na rękach. Interesował się nim tylko przy przebieraniu, zwłaszcza
przy zmianie pieluchy po kupce
Odetchneliśmy, ale zaczęłam się zastanawiać jak to będzie jak mały zacznie
raczkować i czepiać się wszystkiego co go zainteresuje. I okazało się, że też
nie było problemu! Pies bardzo się cieszył z małego i musieliśmy go tylko
odganiać, bo by go zalizał.
Teraz nasz synek ma 2,5 roku i jest mi bardzo żal, że psa już nie ma (niestety
zaginął), bo mały bardzo lubi psy.
Pozdrowienia
Ilona

[violka30]

> Urodziłam Marcinka w czerwcu 2002r., w lipcu pojechaliśmy do moich rodziców. I
> co? I nic! Pies ogólnie ignorował dziecko, nie przeszkadzało mu jego
przytulani
> e


proszę, kolejny głos w dyskusji potwierdzający nieprzewidywalność zwierzęcych
zachowań...

poza tym, dziewczęta, czytajcie uważnie-autorka postu dzieli się z wami swoimi
uczuciami a nie planem zlikwidowania psa matki;

proponuję głęboko poodychać zanim w ramach obrony swoich argumentów ponownie
zaczniecie obrzucać ją wyzwiskami (no, ale to już wizytówka, którą wystawiamy
soebie sami);

[sierhart]

Właśnie, trochę spokoju...
Ja myślę, że po prostu trzeba poczekać do narodzin dzidziusia i zobaczyć jak
sytuacja się rozwinie.
U mnie, jak już pisała skończyło się dobrze, ale brałam pod uwagę, że podczas
naszych wizyt u rodziców, pies będzie izolowany (znaczy zamykany w innym pokoju).

Do obrończyń zwierząt

[dazzle]

Jestem wstrząśnięta i zbulwersowana. Tak postawą roszczeniową i egoizmem
autorki wątku, jak i reakcjami niektórych dziewczyn tutaj. Mimo wszystko Gosia
zwraca się do nas o radę. Nie planuje mordu na psie, nie planuje wykluczenia
matki z rodziny, ani zaprzęgnięcia jej w kierat w kopalni w ramach wyzysku,
tylko zastanawia się jak postąpić, jak poradzić sobie z własnym lękiem o
dziecko i niechęcią do psa mamy. Na co spotykają ją obelgi, niemal lincz. Moje
panie, widać hormony nie tylko Gosi padły na mózg, że sparafrazuję dosadne
stwierdzenie jednej z Was. CZy taka agresja, wręcz chamstwo nie zaszkodzi
Waszym dzieciom? Czego je nauczycie? Jaki stosunek do inności ludzi w ich
wyglądzie czy opiniach swoim dzieciom zaszczepicie? Może czas się nad tym
zastanowić?

PS. Aha, sama mam szalejące hormony, miałam psa, który był stary, schorowany i
kłopotliwy jak cholera, ale dożył swoich dni u mnie i szkoda, że moje dziecko
go już nie pozna. I wiem, że gdyby się spotkali - to pilnowałabym, aby ani
jedno ani drugie nie zrobiło sobie krzywdy przy tym spotkaniu.

Jestem wstrząśnięta!!

[koza1968]

Zawsze, gdy odpowiadam na posty, staram się robić to spokojnie, nawet wtedy,
gdy wyzwalają we mnie jakieś emocje. Ale tym razem, przyznam się, jestem
wstrząśnięta wypowiedzią Pani Gosi128 i pozwolę sobie na uwagę.

gosia128 napisała:

"... nie jestem w stanie iśc na żadne kompromisy - nie chcę żeby pies i dziecko
sie znali!!!!!...Ona ma również pilnować dziecka jak ja będę pracować i nie
wiem co będzie jak ona pójdzie z dzieckiem do domu?!!!" - Moja Droga, jeśli nie
jesteś w stanie iść na kompromisy, to wynajmij opiekunkę do dziecka, będziesz
jej płacić, a ona dostosuje się do Twoich wymogów.

"...wiecie jak mają kobitki z tamtych lat : "Co ty się amrtwisz i pies i
dziecko i obiad i zakupy - z wszystkim dam sobie radę" to słaowa mamy...." -
Podziwiam Twoją mamę, a Tobie zazdroszczę, bo to musi być wspaniała kobieta.

"...A ja najchętniej bym chciała zeby ten pies zniknął..."- To znaczy, że
chciałabyś mamę pozbawić przyjaciela? Bo to Ty i Twoje poglądy ( sorry -
widzimisie ) są najważniejsze? Licz się także z uczuciami mamy, zwłaszcza, że
oczekujesz teraz od niej pomocy i poświęceń.

To tyle,
kózka

niby tak, ale.....

[magdek2]

autorka postu wyraźnie dała do zrozumienia, ze nie ma zamiaru iść na żadne
kompromisy i wolałaby zeby pies i dziecko sie nie znali, i zeby pies
zniknął.... więc ja tez zrozumiałam to jednoznacznie... majac na uwadze
sąsiadów, którzy pozbyli sie psa z domu wraz z pojawieniem się ciąży.... bez
komentarza
Nie chcę się wypowiadać na temat stosunku do zwierzat, bo są ludzie i ludziska
a sama mam też psa - mieszańca, który wcale nie jest spokojny, ale nie
pomyslałam przez chwile o usunięciu psa z domu...

Natomiast myślę, że mama nie musi zajmować się dzieckiem, można zatrudnić
opiekunkę, a jesli babcia bedzie chciała zobaczyc wnuczka/wnuczkę to moze
przyjść do niego/niej do domu i problem z glowy, a jeżeli dziecko podrosnie to
można oswajać dziciaka z psem.
Nawiasem mówiąc mam w rodzinie dziecko, które sie drze jak widzi motyla... bo
moze go .... ugryźć.... ale do mnie nie przychodzą na szcęście bo boja siępsa i
czterech kotów

[kobie_ta]

a mnie najbardziej zbulwersowały wypowiedzi dziewczyn piszących o autorce wątku
per idiotka a o jej dziecku per bachor...to chyba nie świadczy o was zbyt
dobrze drogie panie moralizatorki...

[magdek2]

ja rozumiem te dziewczyny, które tak napadły.... bo nie równiez nie wyobrazam
sobie oddania psa czy kota, a w stosunku do mojej znajdy uzywam slowa
mieszaniec, bo kundel to tak jak bachor.... myslę,że jak bardzo cos nas uderza
to trudno wyhamowac emocje

[zaba74]

Jedyne co Ci moge poradzić w tej sytacji to to,żeby twoja mama przychodziła do
Ciebie zajmować sie dzieckiem. Pisałaś,że mieszkacie osobno. Piesek poczeka na
nią w domu, 8-9 godzin jakoś przeżyje bez twojej mamy, a ty będziesz
spokojniejsza. Według mnie nie ma innego rozwiazania. Ty sie boisz, a pies to
nie przedmiot, którego mozna sie pozbyć. Skoro twoja mama go wzieła, to jest
teraz za niego odpowiedzialna.
Pozdrawiam

A propos słów mamy autorki

[triss_merigold6]

i kobiet z tamtych lat:"i pies i dziecko, obiad, zakupy". Coś bulwersującego w
tym widzisz? Ja mam na głowie półtoramiesięcznego maluszka, psa, dom, zakupy,
obiad itd. i jakoś nie padam na twarz. Normalnie funkcjonuję, zdążę poczytać,
popisać na forum, zrobić coś koło siebie i nie narzekam ani nie roztkliwiam się
nad sobą. Nie bądź taką rozpieszczoną lalunią.

A propos słów triss_merigold6

[dazzle]

Triss_merigold podziwiam Twoją energię i siły. I nie zazdroszczę. Jestem na
początku ciąży, czuję się fatalnie i nie wiem, jak będzie dalej i potem, jak
się urodzi dziecko. Ale wiem, że pomoże mi mąż, może przyjedzie do mnie mama.
Nie będę udawała kobiety-herosa. Nie muszę. I pewnie nie będę tak agresywna,
jak ty jesteś.

oj Triss nie miala nic złego na mysli

[magdek2]

znów zbaczamy z tematu dziewczynki, i ja też kłócimy sie o nasza zgryźliwość
lub jej brak

[triss_merigold6]

Nie udaję herosa. Energię mam bo dobrze się czuję i ciążę świetnie znosiłam.
Mnie mama nie pomoże bo nie żyje a teściową prosimy o przyjechanie b. rzadko.
Mąż pracuje więc większą część dnia jest nieobecny. Mogłabym w bałaganie i przy
pustym garnku siedzieć, płakać i wymagać od innych.Samo się nie zrobi.

To co uważasz za heroiczne jest normalne i sorry ale ogromna większość kobiet
miała takie obowiązki związane z domem i dzieckiem jeśli nie pracowały
zawodowo. A że jestem agresywna? Tak, jestem jak czytam o śniętych królewnach z
dwiema lewymi rękami (akurat nie do Ciebie tylko przy okazji innych postów na
tym forum).

[aaala1]

Dziewczyny ja mam podobny problem z pieskiem w domu.
Mieszkamy z teściami w domu jednorodzinnym i teść sobie przyprowadził małego
kundelka, który niby miał szczekać na obce osoby, bo zdarzały się kradzieże na
podwórku.
Piesek szczeka całą noc i nikt na niego nie zwraca uwagi, poprostu sobie tak
ujada. To mi nie przeszkadza bo lubię psy nie mam nic przeciwko, ale nie kryje
przed teściem że wolałabym żeby oddał go komuś innemu. Ostatnio wyszłam do
sklepu i niestety pies pędził do bramy żeby sobie na coś poszczekać, zaplątał
mi się w nogach i przewrócił mnie, nie zdążyłam nawet go zauważyć kiedy pojawił
się przy mnie. Oczywiście wpadłam do domu z płaczem i cała roztrzęsiona, jestem
na początku 8 miesiąca. Nie chce myśleć co by było gdybym jakoś bardziej
niefortunnie upadła.Na szczęście zdążyłam się rekoma podeprzeć. Psem się nikt
nie interesuje, sam teść zapomina mu dać jesć. Ja się boję wychodzić z domu,
patrzę pod nogi czy on nie wpadnie nagle na mnie.Stresuje mnie to strasznie. Na
małe dzieci niestety skacze z łapami, nic nie robi nie gryzie ale dziecko
krzyczy ze strachu.
Myślę że lepiej gdyby był u kogoś innego, kto by się nim lepiej zajął i go
wychował, bo jest poprostu durny.Szkoda mi psa i moich nerwów.
Uważam, że tu się pies poprostu marnuje u nas. Ja się nim zajmować nie będę,
nie chce mieć obowiązku w postaci psa i mam do tego prawo. Niestety czasami mu
wynosiłam jedzenie bo widziałm że o nim teść zapomina. Teraz cała sytuacja mnie
irytuje niestety i juz nie chce bliskich spotkań z pieskiem.
Sugerowałam czy by go nie oddać w jakieś dobre ręce ale chyba nikt mnie nie
słucha.Mąż tez się wkurza bo jak rano wyprowadza samochód to musi po ulicy pół
godziny ganiać za psem żeby wrócił.
No ale chyba musi tak zostać bo przecież ja nie będę decydować o psie, który
nie jest mój.

[gosia128]

Ja rozpoczęłam ten wątek i może ja go zakończę!!! Dziekuję Bogu że niektóre z
was nie wiedzą gdzie mieszkam gdyż pewnie podpaliłyby mi mieszkanie no ale cóż
tak juz jest. Jedno zrozumiałam napewno - zwierzęta przy ludziach to pestka!!!!
Dowiedziałam się że jestem prostaczką, idiotką, głupią babą itp. Ok niech tak
bedzie!! Na jedno tylko nie moge sie zgodzic żeby ktoś wyzywał moje dziecko od
bachorów lub klonów gdyż ono niczemu jest winne!!! Chciałabym zeby to było
jasne! Chyba ze też przesadzam - może to hormony, moż\e co w tym złego, że
ktos wyzywa moje dziecko przecież nie raz zostanie w życiu wyzwane.
przynajmniej przeczyściłam sobie kanaliki łzowe.
papa pozdrawiam i życzę wszystkiego dobrego.

[koleandra]

Ja sobie nie wyobrażam w domu razem psa i niemowlaka. Będziesz niestey musiała
zrezygnować z odwiedzin albo pogadać z mamą, niech coś z tym psem zrobi.
Z tego co czytam pies jest niebezpieczny, ja bym nie ryzykowała, dziecko jest
milion razy ważniejsze niz jakiś kundel. Czy Twoja mama tego nie rozumie?
Postaw sprawę jasno, jak będzie pies to z dzieckiem sie nie pokazuj i kropka.

[magdalena_27]

kurcze, dziewczyny, chyba niektore z Was poniosły emocje - wszystkie tu
jesteśmy oczekujące na narodziny, więc więcej spokoju i cool down, cool down...
mam sama dwie kocice, moje ukochane - jedna spokojna, lękliwa, druga złośliwa
małpa, nie raz byłam przez nia pogryziona i podrapana - ale, przyznam z ręka na
sercu, to nie ona atakowała, to ZAWSZE była moja wina, bo ja zaczepiałam. Nie
wyobrażam sobiem, żeby one miały się susnąć z naszego zycia wraz z pojawieniem
się Młodej!!!!! Juz teraz kocica furiatka uwielbia się wylegiwac na mim
brzuchu
sama wychowałam się ze zwierzętami, nie raz oberwałam ugryzienie, jak
pociągnęłam za ogon i wiem, że jeśli tego małego człowieka chcemy wychować w
jakiejś równowadze, to powienien mieć on kontakt ze zwierzętami. Oczywiście
wszystko pod kontrolą, bo niestety nie każde dziecko z natury wie, że zwierząt
nie wolno krzywdzić i zaczepiać. niektróre dzieci są tez zbyt ufne.

Gosia, jeśli zamierzasz korzystać z pomocy swojej mamy, to jednak POWINNAŚ iśc
na kompromisy... jeśli natomiast uważasz, że nikt nie ma pojęcia o wychowywaniu
Twojego dziecka, to zajmij się tym sama.
Z wykształcenia jestem pedagogiem, uczę niemieckiego i przyznam się, że
zazwyczaj najwięcej kłopotów przyspażają synkowie nadgorliwych mam. Syndromu
córki takiej mamy jakoś nie zauważyłam.
I nie atakuję Cię, tylko staram Ci się uzmysłowić, że:
1. korzystając z czyjejś uprzejmości, nie możesz stawiać warunków,
2. zachowanie zwierzęcia zależy od traktowania go przez człowieka, jasne, że
ani jednego ani drugiego nie mozna zostawić w samopas, więc jeśli nie masz
zaufania do swojej mamy, to zajmij się dzieckiem sama.

ps. a swoją drogą to zazdroszczę wszystkim dziewczynom, które nie będą musiały
wynajmować opiekunek )

[koleandra]

Ja chciałam tylko napisać, że mój własny kot ugryzł mnie w twarz bez mojej
winy, niespodziewanie na mnie skoczył. Nie ufam zwierzętom! - żadnym, a juz na
pewno nie kotom i psom. Jeśli miałabym położyc dziecko spac w pokoju a
nieopodal byłby kot to nie odeszłabym od dziecka nawet na moment.
Zwierzakowi nawet idealnie ułożonemu zawsze może cos do łba strzelić poniewaz
zawsze ale to zawsze kieruje się instynktem.

[magdalena_27]

no niestety każdemy czasem coś odwali - i człowiekowi i zwierzęciu
nie ma reguł.
wiem, że o kotach krążą legendy, że podgryzają opiekunom grdyki we śnie, że
wydłubują gałki oczne, a niemowlentom kradną oddech.
Rozwagi we wszystkim

[aba001]

Ja w domu mam dwa owczarki niemieckie. Potrafią być agresywne gdy do domu
przychodzi ktoś obcy ale nie wyobrażam sobie ich oddać. Są prawie jak
członkowie rodziny.
Ja również wychowałam się z wilczurem który nigdy nie zareagował wobec mnie
agresywnie. Moja babcia natomiast miała małego kundelka który mnie nie lubił
ale on także ani razu mnie nie ugryzł- po prostu się mną nie interesował a
kiedy ja (jako malutkie dziecko) go zaczepiałam ignorował mnie i odchodził.

[agnieszkamr]

Drogie Panie, nadchodzi czas Bożego Narodzenia, czas pokoju i pojednania, a tu
przyszłe mamusie na forum bądź co bądź dyskusyjnym obrzucają się nawzajem
inwektywami. Poziom niektórych wypowiedzi z erystyką niewiele ma wspólnego.
Przyznam, że jestem dość zdegustowana epitetami typu: "idiotka", "bachor" i
bardzo nieżyczliwymi życzeniami, co też rzeczony "bachor" powinien z
rzeczoną "idiotką" zrobić, jak się powyższa zestarzeje. Pamiętajmy, że nawet
najświętsze racje wypowiadane wulgarnym językiem mocno tracą na wartości.

A teraz ad rem: autorka wątku ma obawy, obawy spotęgowane jej osobistą
niechęcią do psa i burzą hormonalną toczącą się w organizmie. Niemniej, pies
ten należy do matki autorki wątku, a więc to ona (matka, nie autorka) powinna w
jego sprawie decydować. Autorka wątku może nie życzyć sobie, by matka
odwiedzała ją wraz z psem, to jest zupełnie zrozumiałe i nie można mieć o to
pretensji. Ale jeśli przyszła babcia ma się zajmować przyszłym wnukiem w swoim
mieszkaniu, to nie można jej stawiać warunków. Mozna oczywiście porozmawiać z
mamą i poprosić, by zwracała uwagę na psa, by była bardzo ostrożna, by nie
zostawiała dziecka samego z psem, ale stawianie jakichkolwiek warunków
ostatecznych nie wchodzi w rachubę. Jeśli autorka wniosku stoi na
nieprzejednanej pozycji, że "pies i dziecko nie mają się w ogóle poznać", to
nie pozostaje jej nic innego, jak zapraszać mamę do siebie (bez psa) i
zatrudnić opiekunkę.

Nie jestem wielbicielką psów, przez dziesięć lat miałam wspaniałego kota, który
niestety od przeszło sześciu lat nie żyje. Moi rodzice posiadają obecnie kota,
który jest po prostu niesympatyczny. Nie lubię go. Zdarzyło mu się już drapnąć
moją córkę, zresztą bez żadnej jej winy, został za to skarcony i w tej chwili
żyjemy w stanie rozejmu (mamy wspólny dom z rodzicami, składający się z dwóch
odrębnych mieszkań i wspólnego ogrodu). Oczywiście nie przyszłoby mi do głowy,
żeby w jakikolwiek sposób ingerować w sprawy kota, jak jest głodny, to dostaje
jeść, ale z naszego mieszkania raczej go przeganiam (jest dość wredny, ostatnio
narobił mamie do bieliźniarki).

I na koniec zupełnie. Ja życie zawdzięczam wspaniałemu psu, który wabił się
Tarzan, był to owczarek alzacki mojego ojca. Kiedy się urodziłam, miał chyba z
15 lat (został uśpiony w wyniku nieuleczalnej choroby, na którą zapadł jako
szesnastolatek). W każdym razie ponoć wypadłam z wózeczka, do którego przypięta
byłam szelkami, a Tarzan zrobił potworny raban, alarmując szczekaniem rodzinę,
że coś się dzieje z dzieckiem. Ode mnie nie odszedł, bo tata kazał mu, żeby
mnie pilnował. Więc ze zwierzętami różnie bywa i czasem bezpośredni i bliski
kontakt ze zwierzęciem może wyjść dziecku na zdrowie.

A Drogim Przyszłym Mamom życzę w ten przedświąteczny wieczór dużo spokoju,
pogody ducha i więcej empatii dla rozmówczyń. Jeśli zaś zupełnie tej empatii z
siebie wykrzesać nie możemy, to odzywajmy się chociaż do siebie ludzkim głosem,
bo to tak bardzo na czasie Bożego Narodzenia
Agnieszka, mama Marianny (4,8) i Tadzia (26 tc.)

ale wy jestescie okropne, dziewczyny!!!

[coronella]

kazdy jest mądry, dokąd sam nie stanie oko w oko z problemem! I dlaczego tak
napadacie na autorke watku? czy to zle, ze sie martwi???

Ja mam dokladnie ten sam problem!! Tzn ten sam obiekt zmartwien, bo problem
mniejszy- dotyczy tesciow. Tez maja psa, okropnego, uslinionego, rozwarczanego
boksera. I nie zarzucajcie mi zimnego serca, bo zwierzęta kocham, jestem z
wykształcenia zoologiem, cale studia pracowalam w schronisku i zoo jako
wolontariusz.

Ale ta bestia na miano zwierzęcia nie zasługuje! Tylko patrzy kogo by ugryzc, a
najgorsze jest to, ze nikt z rodziny (tzn tesciowie i maz) nie widzi problemu.
Bo przeciez ten piesek krzywdy nie zrobi!!

Na polu walki bylam sama, cala az spocona po wizytach tam, od biegania za mala,
odpedzania tego potwora, oczy dookola glowy. Reszta problem bagatelizowala, a
mnie uznali za matke wariatke.

Do pewnego momentu, kiedy dominika bawila sie spokojnie na dywanie. Nie
krzyczala, nie biegala, siedziala i cos miala w rączce. Chwila nieuwagi i ta
bestia sie na nią rzuciła !!!! W ostatniej doslownie chwili mąż go zlapal
(psa) a ja dominike na rece, zeby zatrzymaly sie na mojej nodze.

I to byl ten momen przelomowy, kiedy wszystkim szczęki doslownie opadly! A ja
powiedzialam: albo pies w tym domu, albo moje dziecko.

Więc nie krytykujcie proszę, jeśli do konca nie rozumiecie calego problemu.

[gosia128]

Wielkie dzięki wszystkim dziewczynom, które rozumieją lub starją się zrozumieć
mój problem.

Drogie miłośniczki zwierząt...

[joanna666]

...jest do wzięcia piesek. Jamnik. Może doskonale zorganizowana i wszechwiedząca
Triss go weźmie. Niestety jest zazdrosny o 8-miesięczne dziecko, warczy na nie i
próbuje się rzucać. Nie wiem, czyja to wina (nie znam bardzo dobrze
właścicieli), ale zwierzęta domowe bywają nieobliczalne. Nie dziwię się ludziom,
którzy nie życzą sobie obcych, nie przez siebie ułożonych zwierzaków w obecności
małego dziecka. To nie jest przewrażliwienie.
A pokolenie "tamto" juz często zapomniało, jak to jest z małymi dziećmi. Lub też
ich w ogóle nie wychowywało (większość moich rówieśnic była wychowywana na co
dzień przez babcie). Do łez ze śmiechu doprowadziła mnie kiedyś mama mojej
koleżanki sugerując mi obejrzenie jakiegoś dobrego filmu od 23.00 do 1.00 w
nocy. "no bo przecież nie musisz wstawać rano do pracy, siedzisz sobie w domu z
dzieckiem, to się przecież nie zmęczysz...) Raczej dawałam sobie radę ze
wszystkim, ale mały miał wtedy 6 tygodni i świadoma rezygnacja ze snu na rzecz
filmu to faktycznie byłoby to... No comments.
Albo rady, że wychodząc na spacer najpierw trzeba znieść dziecko, i UWAGA!!!:
POŁOŻYĆ NA PARTERZE BLOKU NA PARAPECIE I DOPIERO ZNIEŚĆ WÓZEK". Parapet
szerokości 40 cm...
Więc chyba najlepiej będzie zrezygnować z pomocy mamy nie chcąc jednocześnie psa
w otoczeniu dziecka.

[gerttta]

CHCESZ ŻEBY CI MAMA DZIECKA PILNOWAŁA I JESZCZE WARUNKI STAWIASZ ?????
A CO CI WŁAŚCIWIE PIES PRZESZKADZA ????!!!!

[iziak80]

dziewczyny wyluzujcie, i te za i te przeciw! Rozumiem gosię, jest w ciąży i się
martwi, może nie zwracałaby na to uwagi , ale w ciąży inaczej się myśli CHYBA TO
WIECIE. I rozumiem też dziwczyny, które poniosło.
Gosiu, przez Twoje posty faktycznie przemawia cynizm i egoizm, dlatego nie dziw
się niektórym ostrym wypowiedziom (chociaż nazywanie Cię suką, dziecka bachorem
itd to przegięcie). Natomiast wydaje mi się, że martwisz się na zapas. Przecież
Twoja matka nie pozwoli zrobić dziecko krzywdy, a skąd wiesz, może pies
zaakceptuje dziecko, a wręcz wybierze sobie je za kompana. Jak pojawi się
problem, to wtedy o nim pomyśl. A moje zdanie jest takie, że każde dziecko
powinno wychowywać się ze zwierzakiem, to dużo daje.
Dziewczyny, naprawdę czytając niektóre Wasze posty to aż wstyd. Naprawdę
pohamujmy cięte języczki, przeciez nie o to chodzi aby sie nawzajem obrażać.
A swoją drogą moi staruszkowie też mają 14 letniego kundla, rozpuszczonego
niesamowicie (tak jak moja Suska i już to widzę, jak będzie uciekał i warczał
przed moim raczkującym bobasem . Natomiast nie boję się o dziecko, mam
zaufanie do rodziców i to wszystko.
pozdrawiam
Iza

[mala_mysza]

Witaj, Gosieńko

Powiem Ci, że ja dostałam od męża pieska (miniaturkę) jeszcze przed narodzeniem
starszej córy. Piesek miał troszkę ponad 4 m-ce, więc ułożony jako-tako był (a
raczej NIE ułożony). Mnie nigdy w życiu nie ugryzł, ale gdy przychodzili
goście, to albo kaganiec, albo zamykanie w łazience pomagało (nadal jest
agresywny w stosunku do obcych - nie przeszło mu).
Strasznie się bałam jak to będzie, ale kocham go bardzo i nie chciałam go
oddać...
Gdy urodziła się córa, miałam "oczy dookoła głowy". Bez przerwy się martwiłam,
że on coś zrobi niuni... I wiesz co? Nie dał nikomu obcemu do niej podejść ani
w domu ani na spacerze, jak płakała, to podchodził do niej i "trącał" noskiem,
podawał zabawki... byłam w szoku!
Teraz córa ma 5 lat a pies 6 - szaleją jak wariaci po całym domu, on jest jej
najlepszym przyjacielem i nie daj Boże ktoś za szybko do niej podejdzie - pies
od razu reaguje. Broni tylko mnie i córy - męża ma "gdzieś" )
Tylko raz ją "złapał" (ale tak delikatnie, że nawet śladu nie miała), gdy
chciała go nadziać na widelec (!!!) - ja poleciałam na chwilkę do toalety. I
usłyszałam od niuni coś w tym stylu "Piesek be, niusia am am piesek, piesek am
am niusia" )) ) Nie pamiętam ile miała wtedy latek, ale już więcej nie
próbowała go zjeść ))

Niedługo (bo już lada dzień) przyjdzie na świat nasze drugie maleństwo i wcale
się nie boję reakcji mojego psiaka - wiem, że będzie dobrze (mimo, iż straszna
zołza jest z niego)

Myślę, że nie możesz prosić mamy o pozbycie się pieska - to jest jej przyjaciel
i doskonale ją rozumiem. A mama na pewno będzie go bardzo dobrze pilnowała i
nie pozwoli mu zrobić krzywdy dzidzi.
I myślę, że lepiej będzie, gdy dziecko i pies poznają się od razu. Nie wiem, co
te zwierzaki mają w sobie, ale to jest jakiś dziwny "instynkt macierzyński",
one mają świadomość, że "to" jest małe i bezbronne. Szczerze wątpię, aby psiak
zaatakował noworodka (ale niczego nie można być pewnym na 100%...).
A im później piesek pozna dziecko, tym trudniej będzie mu je zaakceptować (tak
myślę).

Pozdrawiam Cię serdecznie i nie martw się "na zapas"

[malwes]

Już kilka razy padało tutaj słowo "idiotka" i jestem tym faktem trochę
wstrząśnięta...a zwłaszcza, że mam ochotę przypiąć tę oblegę wszystkim tym,
które je użyły.

Nie bardzo rozumiem skąd ta napaść na autorkę postu. Jakby któras z Was miała
właśnie choć odrobinę wiedzy w temacie zachowań zwierząt to by wiedziała - że
nie istnieje coś takiego jak 100% pewność, że pies nigdy ie zaatakuje dziecka -
proponuję porozawiać z dowolnym specjalistą od zachowań zwierząt lub nawet
wetetynarzem - proponuję obdzwonić albo odwiedzić ośrodki tresury psów - ja
niestety znam dziecko dotkliwie pogryzione przez własnego psa, wcale nie
agresywanego i nie była to wina dziecka ani rodziców! Nie będę opisywac całego
przypadku - dziecko żyje ale jest okaleczone.
I zanim zaczniecie kogokolwiek wyzywac od idiotek czy paranoiczek to puknijcie
się w głowę bo zapomniałyście chyba, że pies, nawet najlepszy, to tylko zwierzę
i zawsze trzeba zakładać, że instynkt nie musi zadziałać na korzyść człowieka -
i winny tu jest zwykle człowiek a nie pies.
Owszem, dziecko można chować z każdym zwierzęciem - ale trzeba zwierzę znać! i
stosować zasadę ograniczonego zachowania. I skoro autorka postu ma obawy co do
zachowania zwierzęcia to widocznie ma ku temu powody. I ma prawo przedkładać
dobro dziecka nad dobrem psa - co wcale nie musi być równoznaczne z jakąkolwiek
krzywdą wyrządzaną zwierzęciu. Trochę wyobrażni i rozsądku - o kulturze
wypowiedzi nie wspomnę.
Mnie te wasze argumenty zaczynają przypominać dyskusję o tym, że co to za
problem samochód jadący 120km/h po mieście - skoro to dobre auto,
bezpieczne, "markowe", "full wypas" itp....

[malwes]

"ograniczinego zaufania" miało być...i przepraszam za literówki.
Pozdrawiam

[mysia125]

Jesli boisz sie, ze niemowlak bedzie nerwowo reagowal na szczekanie psa, to
zacznij go juz z nim oswajac - Zawartosc Brzucha swietnie reaguje na dzwieki,
sprawdzalam z pozytywka Nie zaniedbuj wizyt u mamy, a po urodzeniu zobaczysz,
ze maluch nawet powieka nie mrugnie gdy uslyszy szczekacza.

Kasia

[monee.1]

wiecie co dziewczyny...niektórym z Was brak tolerancji i podstaw dobrego
wychowania. Po co tak napadacie na siebie. Każda może mieć swoje zdanie i nie
oznacza to , że macie sobie skakać do oczu i wzajemnie się denerwować w Waszym
stanie.Jedni lubią zwierzęta , drudzy nie. NIektórzy mieli negatywne
doświadczenia ze zwierzętami. A niektóre z nas martwią się już na zapas o swe
dzieci. Taka ludzka natura.Nie popieram krzywdzenia zwierząt, ale i nie
przepadam za nimi, bo miałam złą przygodę z agresywnym pieskiem. Ale po co od
razu tak agresywnie? Opamiętajcie się.
Bo nawet nie wypada. Tworzymy chyba forum na poziomie? A nie brukowiec...
Pozdrawiam Was serdecznie i życzę rozwiązywania problemów bez niepotrzebnewj
utraty nerwów.