Samotne przezywanie ciazy...

[malina232]

Czy jest ktos kto czuje sie samotny?Ktos kto nie ma tej drugiej bliskiej
osoby,ktora by przytulila i powiedziala,ze wszytsko bedzie w porzadku?
Czy jestem sama w takim stanie?

[damuu]

Nie jestes sama zajrzyj tu forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=571
Pozdrawiam )

[amoszyn]

Ja też czuje się samotna. Samotna i gruba. Mam męża, ale on całymi dniami siedzi w pracy, wraca zmęczony późnym wieczorem. A mnie jest po prostu smutno. Zamiast sie cieszyć, że za 2 miesiące bedę mieć dziecko ciagle jestem smutna, nic mi sie nie chce, czuje się brzydka i gruba ( Ech te hormony.

[malina232]

Ja mam takie same odczucia,z tym ze nie mam ich z kim dzielic. Niestety jakos
zycie nie chce mi sie ulozyc.
Pozdrawiam Cie cieplutko

src="lilypie.com/days/051223/4/0/1/+1"
alt="Lilypie Baby Ticker" border="0" /></a>

[tsunami05]

Cześć Ja też samotnie przeżywam ciążę, ale jakoś nie jest mi z tym źle.
Przyszły tatuś może i chciałby mnie przytulić, problem w tym, że dawno podjęłam
decyzję o rozstaniu i nie moge znieść nawet jego obecności, ani nawet telefonów
czy smsów. Na szczęście daleko pracuję i nie musimy się widywać. Nie wiem co
będzie potem, ale na pewno kiedyś,kiedyś będę sobie życie układać z kimś innym.
Albo sama. Nie martw się, dasz radę, powiedz sobie,ze nie jest ci potrzebne
czyjeś przytulanie. Pozdrawiam cię ciepło.

[malina232]

Tylko,ze ja sie tym zadreczam,ale moze masz racje.Tylko bylabym spokojniejsza
gdyby nie straszyl mnie ,ze odbierze mi dziecko,ale nie wiem na jakiej
podstawie.Czasem mam tego dosc,bo to dopiero 14 tc ,wiec co bedzie dalej?
Pozdrawiam Cie i dziekuje za cieple slowa.

[tsunami05]

Jak będziesz chciała pogadać, albo będzie ci smutno pisz na priva. Straszy
odebraniem dziecka? Przeciez nie ma podstaw! Może sobie tak pogadać, swoją
drogą, świnia z niego, stresować matkę swojego dziecka i w ogóle tak podchodzić
do sprawy... Ja jestem w 8 tygodniu dopiero i oprócz samotności mnóstwo
problemów z zapewnieniem sobie i dziecku jakiegoś bytu, ale mam nadzieję, że
będzie ok! Jeszcze raz pozdrowienia!!!

[malina232]

No wlasnie nie ma ,ale w sumie caly czas tak jest od momentu gdy sie
dowiedzial. Ja juz mam zszarpane nerwy , najgorsze to to,ze na tym cierpi
dziecko.Ale co go to obchodzi,nie on je nosi pod sercem.
Dziekuje za mile slowa i rowniez pozdrawiam Cie cieplutko ...

[eminka1]

Witam Cię serdecznie. Ci faceci to są jednak beznadziejni!!! Co prawda ja
takiej sytuacji na szczęście nie mam, ale domyślam sie co mozesz czuć.
Proponuję Ci unikać spotkań z takim debilem (sorka, ale aż się ciśnie samo na
usta). Trzeba mieć mocne argumenty, żeby dziecko matce odebrać, więc nie bierz
sobie tego do serca. Olewaj faceta, nie denerwuj sie, dzidzia najważniejsza.
Lepiej jak będziesz sama niż z takim draniem.
Myśl pozytywnie. Pozdrawiam.

[malina232]

Dziekuje Ci za cieple slowa. Mam nadzieje,ze dzidzia bedzie zdrowa, bo za duzo
juz nerwow stracilam i lez wylalam i mam nadzieje,ze to sie na dziecku nie
odbije. a co do jego pogrozek to mam nadzieje,ze beda bez pokrycia.
dziekuje i pozdrawiam

[tsunami05]

Jasne że będa bez pokrycia - niby co on z tym dzieckiem zrobi? Żaden facet
sobie takiego "kłopotu" na głowe nie weźmie. A - może jestem wścibska, jeśli
tak to przepraszam - dlaczego niby chce ci zabrać dziecko? Podaje jakieś
powody? Moja kolezanka miała taką sytuację - facet jej tak groził, bo nie
chciała z nim być - teraz nawet jej nie odwiedza a dziecko widział raz - sam
się wycofał. Dodam, że oboje mają około 27 lat, nie 17 A masz w ogóle czyjeś
wsparcie? Rodziców? Przyjaciół? Pewnie wszyscy cię uspakajają, ale jeszcze
dorzucę. Nie płacz, nie myśl o odległej przyszłości tylko o najbliższych
tygodniach. Musi się ułożyć. Ja tak robię i dzięki temu jestem w miarę
szczęśliwa, choć trudno mnie nazwać wyluzowaną. Uważam, że kobieta nie
potrzebuje faceta na stałe i na pewno da sobie radę a widok przyjaciółek
uczepionych mężów tylko utwierdza mnie w przekonaniu, że trzeba żyć własnym
życiem i radzić sobie samemu. Choć podejrzewam, że opieka nad niemowlakiem w
pojedynkę to ciężka sprawa będzie. Pocieszam się, że to tylko kilka miesięcy,
potem można zacząć sobie dobrze radzić. Zobaczysz, będzie dobrze i mówi ci to
ktoś, kto sam ma podobny problem a nie przesypiająca całe dnie na zwolnieniu
przyszła mamusia utrzymywana i rozpieszczana przez męża. Pozdrowienia! Dbaj o
siebie i dzidzię!

[jagienka233]

kurcze zazdroszcze takiego podejścia do sprawy tez bym tak chciala!ja za dwa
miesiace spodziewam sie dzidziusia i tez zostałam sama.spadlo to na mnie jak
grom i do tej pory nie moge sie pozbierać.mam identyczna sytuację,bo tez jestem
straszona sądem.tylko ze ja mimo tego wszystkiego wiem ze do tej osoby coś
jeszcze czuję i to jest chyba najwiekszy problem bo nie da sie zlikwidować
uczucia w tydzien prawda?bardzo mi brakuje bliskosci w ciazy coż poradzic?
staram sie cieszyc dzieckiem i jakos sie poskładać,ale na razie nie jest łatwo.

[malina232]

A co sie stalo ,jesli mozna wiedziec,ze zostalas sama dwa miesiace przed
rozwiazaniem? Nie martw sie , jakos chyba to wszystko musi sie ulozyc,moze po
lzach nastepuje usmiech ,tak jak po burzy slonce?
Pozdrawiam Cie

[malina232]

Dlaczego?Bo nie ukladalo nam sie i razem nie jestesmy.Ale sytuacja jest bardzo
ciezka , bo musimy jak na razie miekszkac razem .Jestesmy w UK .
On nie interesuje sie ciaza i mna ,wiec ja nie interesuje sie juz nim.
To byl toksyczny zwiazek .
Ale masz racje ,ze wychowanie dziecka w pojedynke bedzie bardzo trudne.
Dziekuje Ci za twoje wypowiedzi , bo twarda z Ciebie babka i mocno stapasz po
ziemi , choc przed nami "ciezka praca" .
Pozdrawiam Cie i Twoja fasolke

[lussia23]

Tez jestem tak jakby sama. Klotnie, nawet mnie uderzyl ... Musze tu narazie
mieszkac, tzn. za granica ... Tez grozil, ze zabierze mi dzidziusia i ze nigdy
nie bede dobra matka ... Powtarzam sobie, ze dam rade i dam... tylko czasem juz
nie mam sily...

[malina232]

Moj tez zaczyna uzywac przewagi fizycznej.Wczoraj mialam wojen do 2 w nocy,nie
daje rady juz.Wracam do domu , niepozwole by moje dziecko cierpialo.
Juz braklo mi sil...
Pozdrawiam Was dziewczyny

[akrusz]

Wiesz co... troche się stroszę, taka w tej ciąży chyba się zrobiłam, ale chyba
warto. Gdy byłam (też) w 14 tygodniu, miałyśmy z siostrą ostre nieporozumienie
i mała zaczęła na mnie podnosić rękę. Wyobraź sobie, ja zamiast się rozpłakać -
zadzwoniłam na policję. Ona mi tego chyba do tej pory nie może darować, swoją
drogą - niezły obciach, ale panowie okazali się bardzo mili i wytłumaczyli
rzutkiej nastolatce, że w I trymestrze dla ciężarnej bardzo niebezpieczne są
wszelkie sytuacje stresowe i żeby mnie oszczędziła. Podświadomie to czujemy, że
należy nam się dobre traktowanie i pielęgnujmy tę intuicję. To jest gwarancja
zdrowia a może i życia dla naszych nienarodzonych dzieci.
Caym sercem Ci sekunduję w tej rundzie. Bo to jest walka w obronie czegoś
ważniejszego niż zwykłe złudzenie.
Agnieszka

[saaba83]

i ja jestem sama..od samego poczatku.... w jakims tam momencie mialam
nadzieje,ze moze wszystko sie ulozy z tata dzidziusia, ale teraz dowiaduje sie,
i to od znajomych, o kolejnych <!> nowych "kolezankach", z ktorymi go widuja i
sama zdecydowalam,ze nasz "uklad" ograniczymy do ewentualnych wspolnych wizyt a
USG i kontaktach w celach finansowych... ale nie powiem,ze jest super latwo,bo
wlasnie przez ostatnie kilka dni mialam slaby nastroj i chyba za duzo
rozmyslalam o tym wszystkim... ale musze miec sile..musze! i Wam wszystkim
rowniez jej zycze jak najwiecej !!! Pozdrawiamy

[akrusz]

Dziewczyny!!
Serce sie kraje, jak czytam o wyczynach waszych facetow: jakies grozenie,
bicie! To jest nie do pomyslenia, kompletna toksyna, ktora trzeba odstawic. Nie
doszukujcie sie w tym "uczucia", bo to jest po prostu naduzywanie jego pozycji.
Robienie takich rzeczy kobietom w ciazy jest nieludzkie, przeciez mamy prawo,
wlasnie teraz, do maksymalnej troski, bo nie odpowieadamy tylko za sieie ale i
za istotke kompletnie od nas zalezna i zupelnie niewinna. Wiec mysle, ze to
dranie. Ja tez jestem w ciazy i odeszlam od mojego partnera zanim sie o tym
dowiedzialam. Zaczynalo byc bardzo zle, on chorobliwie zazdrosny, pamietam jak
plakalam przez trzy dni z rzedu bo maltretowal mnie psychicznie. Gdy
doowiedzial sie o dziecku, to chcial, zebysmy znow byli razem, ale odmowilam.
Nie zaluje tego. Samo to, ze jestem w ciazy, za bede wychowywac mala istotke
jest dla mnie cudem i choc wiem, ze nie bedzie lekko, to nie pozwole sobie tego
cudu odebrac!
Zycze wam odwagi, radosci, prawdziwego wsparcia bliskich i prawdziewj milosci.

Aga

[tsunami05]

Domyślam się, że za granica jest wam jeszcze trudniej. W pełni popieram Agę -
trzeba odstawic tę toksynę i zacząć myśleć o sobie i dziecku.
Aga, a czy ojciec dziecka jakoś ci będzie pomagał? Bo twoja sytuacja jest
bardzo podobna do mojej - tyle że ja się trochę boję powiedzieć facetowi, że to
definitywny koniec, bo zależy mi trochę na jakimś tam, choćby minimalnym
wsparciu finansowym - zwłaszcza, że nie ma już żadnych zasiłków dla samotnych
matek I tak sobie nie jesteśmy razem, nie będziemy, ale on jakoś tak woli
żyć w nieświadomości. Nalezy chyba do ludzi którym dopóki nie
powiesz "Spier...", to nie zrozumieją, że tu już nie ma co zbierać. Trzymajmy
się!

[akrusz]

Tsunami!

Kurczę, wiem, jaki to dylemat: potrzebować wsparcia i być zmuszonym je
wypraszać. Mój były na początku sam zaproponował, że będzie łożył na dziecko,
oczywiscie zgodziłam się, poza tym, wydawało mi się, ze utrzymanie w miarę
poprawnych stosunków będzie dobrem dla dziecka, że ma ono prawo poznać swojego
ojca. Jednak później wszystko się bardzo pogorszyło, on wcale nie dzwonił, nie
dowiadywał się, a z ciążą powstawały różne problemy. Kiedyś w końcu zadzwonił,
ale po tej rozmowie nie przespałam nocy, była męczarnia. Zdaje się, ze facet
chciał albo mojej całkowitej uległosci i wtedy łaskawie coś tam odpali, albo po
prostu zdjąć z siebie całkowitą odpowiedzialność za to dziecko. No to ja już
podziękowałam za dalsze telefony. Jestem w o tylko dobrej sytuacji, że pomagają
mi rodzice. Wciąż pracuję, ale to jest też praca w firmie mojej mamy i wciąż
trzęsę się, czy ZUS nie przyczepi się do tego, odbierając na przykład prawo do
zasiłku macierzyńskiego. W każdym razie, swoje przebolałam i z drapichrustem
nie będę się zadawać, liczę na własne siły.

Bardzo gorąco Was pozdrawiam; tak, trzymajmy się!

Aga

[tsunami05]

To dobrze, ze masz wsparcie rodzicow i prace. Trzymam kciuki, żeby się ZUS nie
przyczepił - e, chyba nie zrobią tego.
Ja mam trochę gorzej - rodzice sami są dziwni, skłóceni i skoncentrowani na
sobie - nie pomogą i nie rozumieją, dlaczego mieliby to zrobić. A pracuję...
na czarno. Staram się to zmienić, ale na razie muszę czekać. Zobaczymy -
kurcze - jestem w tak ciężkiej sytuacji (co znajduję rozwiązanie, to okazuje
się, że w przeszłości zaistniały jaieś rzeczy 0 prace głównie - które
uniemożliwiają otrzymanie jakichkolwiek pieniędzy - pech normalnie), że w sumie
tylko siąść i ręce załamać. Ale to chyba ta ciąża i fakt, że muszę sobie
poradzić sama dodaje mi jakoś sił i optymizmu. JEdno wiem, za rok chcę się
śmiać z dzisiejszych rozterek. Tyle, że ojciec mojego dziecka - jeden z
problemów - pozostanie nim na zawsze niestety i jakoś muszę znaleźć kompromis.
A do tego trzeba dwojga.. Hm, nie chcę, żeby dziecko miało do mnie pretensje,
że pozbawiłam je ojca, ale mam dopiero 28 lat - nie chcę się wikłać w kanał do
końca życia. Ech, dużo tych rozterek - a ten wątek miał pocieszać samotne...
Pozdrawiam cieplutko!!

[akrusz]

Z całych sił Ci zyczę, zeby sie ułożyło z pracą i pieniędzmi. Ten system jest
na tyle okrutny, że odbiera samotnej matce resztki nadziei, że się jaoś ułoży.
Ale jest chyba jeszcze coś i niech to Coś zadziała. Nie wiem, moze szczeście,
może sprawiedliwość losu? Czasem, jak mi bardzo źle, to przypominam sobie, że
kobiety w obozie w Oświęcimiu rodziły zdrowe dzieci.
A z rodzicami to naprawdę trudne - wszyscy chyba trochę dziwni Ale już
niedługo same będziemy Najlepszymi Mamami na Swiecie. Naprawdę w to wierzę!
Odwagi!

[kamea78]

Ja też jestem samotna. Mój mąż zmienił się o 180 stopni. Egoista, który do dzis
nie może kupić szczoteczki do włosków i dwóch butelek, ale sobie kupił...
samochód. Czuję się tak wyizolowana, że czasami wyję w poduszkę. Moich rodziców
przestałam obchodzić dawno temu, ich interesował zawsze ich ukochany synek -
nieudacznik, leser i złodziej, który bez skrepowania potrafi zabrac ostatnie
puieniadze matce, bo wyszła nowa kolekcja butów Adidas (ostatnio dzieki takim
butkom rodzice nie mieli przez miesiąc gazu, ale mamusia do mnie z żalami i
pretensjami dzwoniła). Nie bedę miała pracy (likwidują mój zakład) i już teraz
widze, ze wszystkie deklaracje mojego męza o równouprawnieniu w wykonywaniu
obowiązków domowych i w opiece przy dziecku to czcze deklaracje (na pokaz to on
nawet buty chce mi wiązać - im wiecej par oczu, tym lepiej).
Ja już nie mam nadziei, ze będzie lepiej. I tylko kołacze mi sie po głowie -
Dziecko, co ja Ci zafundowałam...

[akrusz]

Kamea, proszę, nie obwiniaj się. To nie Ty to zafundowałaś dziecku, ale cały
splot życiowych okoliczności. Przecież sama masz problemy ze "złymi" rodzicami,
skąd miałaś czerpać wzór, z resztą matryca tkwi głęboko w naszej
podświadomości. Twoim zwycięstwem jest to, że zdajesz sobie sprawę z trudności
i pragniesz szczęścia dla dziecka. To jest naprawdę dużo, po takich rodzicach,
jakich miałaś. Czasem dużo lepiej być "wystarczająco dobrym" rodzicem, niż
głupio-nadopiekuńczo matką, która rozpieszczając i krobiąc z siebię ofiarę
hoduje sobie w domu kata. Nie miałam intencji obrażać tu Twojej rodziny,
chciałabym zebyś poczuła, kto tu jest naprawdę poszkodowany na skutek
czyjejś... głupoty chyba?

[tsunami05]

Kamea, strasznie mi przykro, że się tak czujesz. Ale spróbuj na to spojrzec z
innej strony - poszukasz sobie nowej pracy, będziesz pracować, zarabiac, sama
kupisz te szczoteczkę i butelki. Od razu poczujesz się lepiej. Nie można tak
negatywnie myśleć. Wiem jak to wkurza, kiedy wydaje nam się, że zasługujemy na
uwagę i pomoc, a ktoś nam nie chce tego dać. Mnie to na przykład tylko utwierdza
w przekonaniu, że mogę liczyć tylko na siebie.. i tak robię. Nie mam męza, ale
mam nadzieję, że jeszcze kiedyś stanie na mojej drodze ktoś, z kim będzie mi "po
drodze" w życiu. Życzę ci, żeby ci się ułozyło. Pozdrawiam!

[kamea78]

Też chyba dlatego dzięki mojej rodzince wybrałam zawód - pedagog,
specjalizacja: resocjalizacja. I cały czas ponoszę koszty psychiczne,
spotykając się z dzieciakami w takich samych sytuacjach jak ja...

[annam21]

Faceci to dranie,naprawde jest nie wielu( osobiscie nie znam zadnego)normalnych
kochajacych.Mam 21 lat,przeszlam w zyciu bardzo duzo, wzielam slub, i niby jak
w amluzenstwie raz z gorki raz pod gorke.Mieszkam w obycm kraju, maz zajmuje
sie autami-tak naprawde nie ma zadnych wielkich pieniedzy,a nawe jesli to dla
siebie i ja o nich nie wiem,ale wszyscy jego znajomi i co nie ktorzy moi tez
mysla ze pana boga za nogi zlapalam,a,nawet nie chce mi sie pisac, bo znowu sie
klocilismy,moj maz pracuje a w niedziele lezy i odpoczywa,chcialam zeby poszedl
ze mna do lekarza zobaczyl usg to powiedzial ze poczeka jak sie cos urodzi, nie
mozemy wspolzyc.tez mi wymysla i wzbodza poczucie winy,tez mam czesto
dosc,nawet bardzo,kiedys przysieglam sobie ze jak mnie jeszcze raz skrzywdzi to
go zostawie-mojemu mezowi jest wszystko obojetnie-ja tez.Wyproeadzalam sie juz
2 razy nie reagowal,to wszystko po slubie sie stalo,a ciaza,to moja 3 bo 2
poronilam,bardzo chcial,a jak tylko 2 kreski na tescie to ja w domu lezenie,a
on wycieczki z kolegami... a co najsmieszniejsze,ja mam 21 lat,moj moz 39, i
kocham go ,a´le ja juz sie kiedys nauczylam ze milsc to nie wszystko. A
jestesmy 7 miesiecy po slubie... czasem mysle ze to wszystko bezsensu. Bralismy
koscielny,i on wie ze go przezto tak szybko nie zostawie-i ma racje. Ale wydaje
mi sie ze 2 raz bym tego slubu nie wziela.... chciala bym sie obudzic, 2,5 roku
temu z ta sila ktora mam dzisiaj.Trzymajcie sie dziewczyny!

[pantera80]

Przede wszystkim nikt nie jest sam na swiecie.Zawsze mozna spotkac kogos-nawet
kolezanke,polozna czy sasiada.No i ma sie te kruszyne w brzuszku w przypadku
ciazy.Mozna do niej mowic,sluchac z nia muzyki,przytulic sie do brzucha.Po
pewnym czasie - krotkim zacznie odpowiadac, to kopnie lekko czy bedzie sie
przytulalo tam,gdzie jest.Na moim pierwszym usg dziecko spalo, mialo raczke
przy buźce.Bylo wtulone.Dziecko to szczescie,nawet to niegrzeczne.Pozdr

malina232 napisała:

> Czy jest ktos kto czuje sie samotny?Ktos kto nie ma tej drugiej bliskiej
> osoby,ktora by przytulila i powiedziala,ze wszytsko bedzie w porzadku?
> Czy jestem sama w takim stanie?

[malina232]

Ja jendak czuje sie samotna, nie mam przy sobie rodziny ,a znajomi mi jej nie
zastapia,tak jak i nie zastapia mi tej drugiej osoby,ktora powinna w tym
uczestniczyc razem ze mna.
Nie przypominam sobie wieczoru bez lez,po prostu jest mi ciezko, a co bedzie
dalej...Boje sie czasem myslec.
Pozdrawiam wszystkie przyszle i te ,ktore juz sa mamusiami.

[tsunami05]

hej, malina, masz prawo czuć się samotna, bo to jednak chyba tak być nie
powinno. Ale skoro sie to już tak stało, to już nie myśl, co być powinno, ale
co jest i jak sobie poradzić. nie płacz wieczorami, tylko poczytaj sobie,
obejrzyj głupi film, cokolwiek. Ja zawsze myślałam, że jestem stworzeniem
stadnym - ostatnio jakoś polubiłam swoje towarzystwo i cieszę się spokojem jaki
mam. Wieczorami myślę o swoim dziecku, zastanawiam się jakie będzie i jak będe
je wychowywać. Uwierz mi - nie mam pojęcia z czego je utrzymam i rozpaczliwie
staram się zaoszczędzić kazdy grosz, żeby miec na później, bo macierzyński mi
nie przysługuje, nie mam mieszkania itp. Tez jestem z tym sama - ale musi się
jakoś ułożyć. No bo ja sobie nie wyobrażam, żebym mogła wylądować pod mostem,
kraść, prostytuowac się czy cokolwiek, żeby normalnie żyć Po prostu musi być
normalnie. Wskakuj na to forum, albo na Samodzielną Mamę, zawsze można troszkę
się pożalić. Pozdrawiam cię ciepło!