Paralizujacy strach przed porodem

[ej-k]

Hej Dziewczyny,

Zblizam sie wolnym krokiem ku trzydziestce, Maz naciska na powiekszanie
rodziny, a mi koncza sie sensowne argumenty, zeby oddalic od siebie te
straszna pespektywe porodu...

Usiluje podejsc do problemu logicznie i nieraz wydaje mi sie, ze udalo mi sie
siebie sama przekonac ze moj strach jest irracjonalny. Ale niekiedy nachodzi
mnie taka panika, ze mam ochote spakowac walizki i wyjechac na antypody.

Czy ktoras z Was czula cos podobnego i udalo sie jej to pokonac? Chcialabym
uszczesliwic swojego Meza, siebie sama zreszta tez. Gdyby tylko nie trzeba
bylo rodzic...

Pozdrowienia

ejk

[marcia085]

Twój strach jest logiczny.Każda z nas tak naprawde się boi porodu.Ja jak se
pomyśle że niedługo mam rodzić to ogarnia mnie przerażenie ale i zarazem
radość.Wiem że sam poród jest bardzo trudny ale jak pomyśle sobie, że niedługo
zobacze mojego upragnionego synka to aż łza się kręci w oku.Z tego co słyszałam
od innych dziewczyn które już urodziły to o bólu zapomina się zaraz po tym jak
usłyszysz pierwszy krzyk albo zobaczysz swojego dzidziusia.Mi się wydaje że to
jest właśnie najważniejsze i warto troche pocierpieć.Ale to jest tylko moje
zdanie.

[hanka45]

Też się bałam okropnie, a teraz to juz nie mam wyjścia Na pocieszenie-
przecież mozna już rodzić ze znieczuelniem. To podobno bardzo pomaga. I tego
sie trzymam).

[aga03]

Jesteś niemożliwa, jeszcze nie zaszłaś w ciążę a już myślisz o porodzie. Na
strach z tym związany jeszcze przyjdzie pora, a na pocieszenie powiem Ci że jak
przejdziesz przez etap zachodzenia w ciąże (co nie zawsze jest takie proste a
nawet z wiekiem jest to trudniejsze),następnie przez 9 miesięcy stanu
odmiennego to sama będziesz już chciała jechać na porodówkę i ujrzeć wreszcie
maleństwo. A tak już żeby Cię naprawdę pocieszyć to są dostępne różne formy
złagodzenia bólu porodowego z których zawsze można skorzystać. Głowa do góry a
będzie dobrze.

[visenna2]

Mnie pomogło czytanie wszystkiego o porodzie, tak żeby dokładnie i w bardzo
drobnych szczegółach dowiedzieć się na czym on polega i jak przebiega. Strach
minął po jakimś czasie. A było to już b. dawno temu, jeszcze długo przed ciążą.

[justa781]

Rozumiem twój strach. Mimo, iż mam już pierwszy poród za sobą to i tak się boję
troszkę kolejnego (14 grudzień).
Każda ciąża i każdy poród jest inny. To trudne przeżycie chyba dla każdej
kobiety. Rodziłam drogami natury. Mimo, iż cierpiałam to musze się przyznać, że
była to jedna z najpiękniejszych chwil jakie przeżyłam. Nie jestem w stanie tego
opisać, ale widok mojego synka na moim brzuchu uczynił ze mnie najszczęśliwszą
kobietę na świecie.
Zapominasz wtedy o bólu i cierpieniu. Gwarantuję! I chyba tak ma być.
Nie długo urodzę drugiego synka. Zdecydowałam się na ciążę z pełną
"premedytacją", wiem co mnie czeka i trochę się obawiam, ale to takie niezwykłe.
Mam wskazania do cesarki, ale bardzo liczę, że jeszcze raz będzie mi dane
przeżyć naturalne narodziny. To naprawdę coś niezwykłego, takiego kobiecego.
Nie wiem co jeszcze napisać by dodać Ci odwagi...
Trzymam kciuki
Powodzenia

[trika13]

ja też się boję, u mnie poród rozpocznie się lada dzień. Ale ciąża jest takim
wysiłkiem dla ciała, a pod koniec 9mca jest się już tak zmęczonym, że marzy się,
żeby poród już nadszedł. Moja siostra jechała na porodówkę zadowolona, bo bała
się z kolei lezenia na patologii po terminie więc wszystkie się boimy, ale
nagroda jest chyba tego warta. W zyciu - jak zwykle, nic za darmo

moja Agunia
tickers.TickerFactory.com/ezt/d/1;20724;122/st/20050912/dt/-6/k/1876/preg.png

[justa781]

Masz rację. Wszystko, co piękne w bólu się rodzi (nie chodzi tylko o poród). Ja
leżałam na patologii w siódmym miesiącu, a później synek się spóźniał. No i
znowu nerwy.
Kiedy jechałam na porodówkę byłam PODEKSCYTOWANA. Tak to mogę opisać. Normalnie
miałam oczopląs (tak mi mówił mój mąż), jak bym wzięła jakieś narkotyki :o)
Urodzę w grudniu (14.12).
Śmiejemy się z mężem, ze ten synuś też się spóźni i może wybierze Wigilię. Będę
musiała oderwać meżusia od suto zastawionego stołu i karpika :o)

[gagunia]

Ja mialam cos takiego. Przez wiele, wiele lat. Juz myslalam, ze wcale nie bede
iala dzieci... ze strachu Balam sie wszystkiego: bolu porodowego, widoku
krwi, peknietego(rozcietego) krocza, szycia, komplikacji, wieeelkiej pochwy ,
blizn, problemow z seksem po porodzie.

W ciaze (planowana) zaszlam w wieku 27lat. Ponad pol roku przygotowywalam sie do
tego psychicznie. Rozmawialam z dziewcznami, czytalam sporo i sama sobie do
glowy wbijalam, ze tysiace kobiet rodzi i zyja szczesliwie. Najwiekszym
przekonaniem, ze dam rade byla dla mnie przyjaciolka, ktora mdlala mi w liceum
na rekach przy pobieraniu krwi i szczepieniu na rozyczke panikara nie z tej
ziemi, a jednak zaszla w ciaze, urodzila i w dodatku miala w planach drugie
dziecko (teraz juz je ma).

Po pierwszym razie bez zabezpieczenia poryczalam sie ze strachu Nic jednak
nie wyszlo. Mialam wiec czas na zastanowienie sie czy rzeczywiscie chce.
Zdecydowalam, ze tak. Uspokoilam sie i zaszlam w ciaze za drugim podejsciem.
Strach minal jak reka odjal. W ciazy martwilam sie tylko o zdrowie dziecka. A
kiedy przyszedl TEN dzien w ogole nie czulam strachu. TO sie po prostu dzialo )

Na pewno dasz rade.

[cicuta]

a janapisze troszke inaczej-ej-k, jesli nie czujesz sie z jakiegokolwiek powodu
gotow ajeszcze na dziecko, to znaczy, ze jeszcze nie czas na nie. Jak bedziesz
gotowa-poczujesz, przestaniesz sie bac, bedziesz tylko chciala.

[mruwa9]

w moim przypadku obawy nie dotyczyly samego porodu, ile dolowalam z powodu
koniecznosci pobytu w szpitalu. Majac rozbudowana wielka potrzebe intymnosci,
chec schowania sie w mysiej dziurze, zeby tam, w zgodzie z natura, urodzic
samej dziecko, trzeba bylo isc do szpitala, nadstawiac goly tylek na widok
publiczny..brrr.... do dzis mnie trzepie, jak sobie przypomne.. a mam za soba 2
cc i 1 psn..to byl powod, ze podczas ostatniej ciazy wpadlam niemal w depresje,
ze znow bede musiala przechodzic przez szpital..dla mnie to jest najgorszy
aspekt porodu. Nienawidze byc pacjentka. I gadka o wyzszej koniecznosci i dobru
dziecka bynajmniej mnie nie pociesza.. jedyne, co mi odpowiadalo, to fakt, ze
cala ostatnia ciaze i pobyt w szpitalu (planowe cc) przezylam bez
jakiegokolwiek badania ginekologicznego..chociaz tyle..

[ej-k]

Hej Dziewczyny!

Dzieki za odpowiedzi! To co napisalyscie naprawde pomaga!

- hanka45: marze o znieczuleniu! Perspektywa zzo utrzymuje te cienka nic
nadziei, ze TO da sie zniesc

- aga03: dzieki po raz pierwszy na serio pomyslalam, ze przesadzam

- visenna2: mysle ze to swietny pomysl. Sama laze teraz tylko po portalach o
ciazy i wyczytuje wszystko co sie da, od znieczulen, po porody w wodzie

- justa781: trzymaj kciuki, bo wlasnie skonczyl sie moj teoretycznie ostatni
okres. Maz juz zaciera rece, a ja usiluje nie panikowac

- trika13 : trzymam kciuki za udany porod! Troche zaczynam juz Wam zazdroscic,
ze niedlugo bedziecie to mialy za soba

- gagunia: czuje dokladnie to samo co piszesz: ten sam strach i przekoszmarnie
bujna wyobraznia. Tez sobie tlumacze ze dzien w dzien odbywaja sie porody i
koncza szczesliwie... Fajnie wiedziec, ze jest ktos jeszcze na swiecie, kto
czuje tak jak ja...

- cicuta: moze w glebi nieswiadomosci brak mi gotowosci do macierzynstwa, ale z
drugiej strony w pelni swiadomie odczuwam spora potrzebe opieki nad kims (moj
Maz mowi ze jestem jednoczesnie Mama Kangurzyca i Malenstwem). Oczywiscie mam
watpliwosci czy dam rade wychowac Dobrego Czlowieka, ale nie przeraza mnie bycie
Matka, tylko sam akt porodu. Reszta wydaje sie byc blaha (wiem, ignorancja to
blogosc, pewnie wiele kobiet ma odmienne zdanie). Chce miec dziecko, nawet
trojke, ale najpierw chcialabym pokonac strach.

Bardzo Wam dziekuje za odpowiedzi. Na pewno jeszcze nie raz tu zajrze, bo bląkac
sie tu bede pewnie az do rozwiazania (a jeszcze poczecia nie bylo )

Pozdrowienia

ejk

[cicuta]

ej-k
ja ci moge tylko powiedziec, ze nie ma sie czego bac-malo tego, 16 wrzesnia
zeszlego roku uwazam za najpiekniejszydzie w swoim zyciu