decyzja o ciąży

[elbereth11]

mam 29 lat, stałego partnera, dobrą pracę i ciągle nie mogę się zdecydować na
ciążę... A latka lecą.... w zasadzie to nawet bym chciała, ale się boję,
chyba odpowiedzialności. Mój mężczyzna naciska a ja nie wiem co zrobić. Jak
to było u was?

[kreska1976]

ja tez mam 29 lat, od kilku lat meza, prace itd i myslalam nad tym tematem od
dawna. W koncu postanowilismy sprobowac zakladajac ze starania potrwaja dlugo a
ty bec - wczoraj test i sa dwie kreski. na razie jestem strasznie spanikowana
ale chyba jakos to bedzie. masz 9 miesiecy zeby zeby sie przyzwyczaic do tej
mysli

[mamuska77]

Witam!
W ciążę zaszłam, gdy miałam 27 lat, teraz moja córeczka niedługo skończy rok.
Też odwlekałam decyzję o dziecku, bo najpierw praca, mieszkanie i wiele innych
rzeczy. Teraz żałuję, że tak późno zdecydowałam się na dziecko... i już myślę o
następnym Pozdrawiam gorąco!

[gonia28b]

To ja nie wiem na co tu czekać. Ja mam 28 lat. Decyzję o macierzyństwie -
wydaje mi się - odwlekałam baaaardzo długo. Szukałam stałej i w miarę spokojnej
pracy. Bezskutecznie. Przez 4 lata (skończone studia magisterskie) szukałam
łaziłam jak na żebry i wszędzie słyszałam tę samą gadkę: wszystko fajnie, ale
ma pani jeden mankament: jest pani młodą mężatką bez dzieci. Kiedyś się
naprawdę na gościa wk...m i odparowałam, żeby zatrudniał może na to stanowisko
mężczyzn. Nie będzie miał takiego dylematu.

W końcu z mężem postanowiliśmy, że w tym roku już bez względu na wszystko,
decydujemy się na dziecko. Nie można w ten sposób dłużej żyć. Ten okres
wspominam jako taki pusty, bezproduktywny, nijaki, taki zawieszony w próżni.

I tak oto jestem bez pracy i w ciąży. Na szczęście mąż jakoś zarabia na tyle,
że jakoś dajemy sobie radę, chociaż lekko nam nie jest.

Pozdrawiam serdecznie.

[utunia]

Ja mam 26 lat i właśnie rozpoczęliśmy starania o potomstwo.
Pracujemy oboje ale bez żadnych wielkich zarobków. Szef wie o staraniach i nie
przeszkadza mu to

[gonia28b]

Widać, ten Twój szef to jakiś ostatni Mohikanin. Na wyginięciu tacy.

[szara_w]

ech, miałam to samo, myślałm o dziecku wciąż w kategorii "kiedyś" a latka
mijały... no i minęły 30-te urodziny, a do decyzji nadal daleko.
Ale pewnego dnia zrozumiałam, że jeśli naiwnie będę liczyć na to, że pewnego
dnia się obudzę rano i odkryję w sobie nagłą i niespodziewaną chęć i ciśnienie
na dziecko, że w sekundę miną wszystkie moje lęki a życie stanie się proste i
cel jasny... to mogę się nie doczekać, albo taka chwila nastanie jak już będzie
za późno. No i jestem teraz w 9 tc I te moje dawne strachy jakoś przyblakły,
skoro już zaszłam w ciążę przestałam rozmyślać o tym, jakie to trudne, jaka to
straszna decyzja, co ze sobą niesie itd Teraz, skoro już nie muszę rozmyślać o
tym, czy podjąć tę decyzję, czy ją jeszcze odkładać - od razu mi lepiej

[elbereth11]

zazdroszcze wam strasznie... Ja sobie coraz bardziej zdaje sprawe, ze przy
mojej wybujalej ambicji nigdy nie bedzie idealnego momentu, wiec moze postawie
na rosyjska ruletke i odstawie tabletki... ale to tez jest decyzja do
podjecia... Cholera, tak sobie mysle, ze w zyciu zawodowym decyzje przychoda mi
duzo latwiej.

[lm10]

mam ten sam problemo i chciałabym i sie boje ze coś mi przejdzie koło
kariery...

[elbereth11]

Ja jestem pewna, ze jak juz sie zdecyduje i zajde w ciaze to zadzwoni
headhunter z propozycja zycia....

[szara_w]

ale rozumując w ten sposób, to na urlop strach wyjechać - bo ktoś zapuka do
zamkniętych drzwi z super propozycją...
numeru komórki też zmienić nie można, bo się nie dodzwonią
komputera dobrego lepiej nie kupować, bo przecież za pół roku taki sam sprzęt z
takimi samymi parametrami będzie o połowę tańszy
samochodu też nie ma co kupować, bo za rok nowe modele będą miały lepsze
bajery...
tak się nie da, czasem trzeba podjąć ryzyko i już

[asiunia007]

Kobieto przestan sie zastanawiac, po prostu postaraj sie a wszystkie lęki
miną!!!! ) Ja tez sie zastanawiałam, zastanawiałam az w koncu sobie
pomyslalam, że marzy mi sie widok takiego małego bączka, który na pewno bedzie
najsliczniejszy i najmadrzejszy na całym swiecie, wiec z tej ciekawości jaki
będzie zaszłam w ciąże ) Do dzieła

[visenna2]

Miałam skończone 27 lat, kochanego męża, duże mieszkanie na kredyt. I stałą
pracę, w której się fatalnie czułam i w dodatku miałam w perspektywie kilku
miesięcy że mnie stamtąd wywalą
Więc z rozsądku a nie z chęci podjęłam decyzję że to już, żeby nie zdążyli mnie
zwolnić. Poza tym wiedziałam, że tej decyzji nie powinnam za długo odwlekać, bo
w ten sposób to ja czterdziestki doczekam i jeszcze się nie będę czuła gotowa

[aranxa]

Moja siostra ze szwagrem odwlekali, a potem przyszła ciężka choroba i teraz nie
wiadomo, czy w ogóle będą mogli mieć dzieci, a strasznie chcą. Lepiej nie
odkładać, bo zawsze znajdzie się jakaś wymówka (a to brak mieszkania, stałej
pracy, samochodu, większego mieszkania, wiekszego samochodu, itd), tym bardziej
jak się ma 29 lat.
pozdr

[szczesliwamama]

Witaj,
mnie tez było się trudno zdecydować na dziecko. Miałam 26 lat zaczynałam
dopiero prace po studiach i nagle bęc. Zupełna niespodzianka. Zdarzyło się.
Synek ma teraz 3 latka, ja siedze od tamtej pory w domu i mam ochotę na drugie.
Może właśnie ochota się spełnia, bo jakoś niewyraźnie się czuję. Miewałam z
tego powodu tzn. praca czy dom i dzieci mętlik w głowie, ale wspólne rozmowy z
mężem utwierdziły mnie w przekonaniu, że tak jak jest jest dobrze. Może dla
niektórych nie są to wymarzone warunki (on w pracy od świtu do wieczora, ja
zajmuje się domem i synkiem) ale podchodze do tego tak, że to tylko taki okres
z naszym zyciu. Odchowam dzieci i zaczne się martwić pracą, która przeciez nie
zając i nie ucieknie. Do 65 roku jeszcze się napracujemy Nie odkładaj
decyzji. Wszystko sie ułoży.

[elbereth11]

od siedzenia w domu dostaje alergii, wiec rozwiazanie raczej nie dla mnie....

[szczesliwamama]

No wiesz, ja też dostawałam jak byliśmy sami, bo pracy szukałam długi czas. Ale
z dzieckiem 'siedzenie w domu' nie ma nic wspólnego z SIEDZENIEM.W końcu trzeba
na rzecz dziecka zrezygnowac na jakiś czas z 'siedzenia w pracy'. A może
problem decyzji o ciąży w Twoim wypadku dotyczy nie tego czy mieć dziecko tylko
tego czy dasz radę żyć bez pracy przez jakiś czas skoro piszesz, że od
siedzenia w domu dostajesz alergii?

[elbereth11]

to bardzo możliwe co piszesz...

[trusik1]

U mnie jest chyba jeszcze trudniej. Mam 35 lat, poprzedni zwiazek sie rozpadl,
mam za soba rozwod i trzy lata dochodzenia do siebie. Teraz jest nowy ktos...
no ale jednak jeszcze nie sprawdzony w zyciowych sytuacjach, jeszcze nawet nie
mieszkamy razem. Nie chce robic nic na sile, wychodzic za maz jak najszybciej z
powodu dziecka. A z drugiej strony wiem, ze juz nie mam na co czekac, ze jak
robic to dziecko, to juz. No i co w takiej sytuacji? Zrobic i liczyc na to, ze
w miedzyczasie wszystko bedzie szlo jak po masle, zamieszkamy razem i bedzie
super itp? A jesli nie? Czy mozna skazywac dziecko na zycie bez ojca? Ja
naprawde jeszcze nie jestem pewna, ze to facet do konca zycia, i wiem, ze nie
mam czasu, zeby to sprawdzic!