amstaff i dziecko

[lacido]

Zawsze chciałam mieć psa, ale odkąd mam suczkę amstaffkę trochę mi przeszło i
to nie z powodu cech charakteru jakie przypisuje się tej rasie tylko z
prozaicznych przyczynych jak specyficzny smrodek, wszędobylska sierść itp. co
wbrew pozorom ma duże znaczenie w maleńkim mieszkanku.A odkąd wiem, że w domu
pojawi się maleństwo zaczęłam poważnie się obawiać czy nowy domownik nie
zostanie uznany za intruza. NA razie nie zauważyłam, żeby sunia nie lubiła
dzieci, ale też nie miała z nimi zbyt wiele do czynienia a nie chcę przekonać
się o tym na własnej skórze. Poza tym przeraża mnie perspektywa pierwszych
miesięcy po porodzie gdy będziemy wszyscy na kupie zwłaszcza, że będę zdana
tylko na siebie. Może znacie przypadki oswajania psa z nową sytuacją???
NAjgorsze w tym wszystkim jest to, że według taty dziecka pies będzie dla
niego najlepszą niańką, bo on ufa mu bezgranicznie i wszelkie moje obawy są
według niego nieuzasadnione. Co robić

[wiotka_trzpiotka]

hmmm, nic?

[ancia11]

ja mam psa z ras tzw niebezpiecznych. Jest to rotwailer. Gdy urodził sie mój
synek pies miał rok. Bałam się jak zareaguje na dziecko, ale jest super synek
może bez przeszkód włazić na psa do jego budy dotykać jego miskę. Ale nie ufam
bezgranicznie psu, to tylko zwierzę. Dziecko chcąc się z psem bawić może
uszczypnąć pociągnąc za ogon (u rotwailera z wiadomych względów
zminimalizowane), ale zawsze jak synek zostaje sam na ogrodzie to ma zakaz
podchodzenia do psa a wmoim czy męza towarzystwie brak jest tego zakazu.
Ania

[maga202]

Trzeba się było wcześniej zastanowić i przewidzieć jakie skutki niesie za sobą pies w mieszkaniu w bloku. Teraz to nie potrafie Ci doradzić ale ja niw wyobrażam sobie dziecka i psa w małym mieszkaniu głównie przez ten smrodek i sierść.

Nie ma psów nie gryzących!

[nchyb]

Naprawdę, nie ma psów nie gryzących, są jedynie te, które jeszcze nie ugryzły!

[mamucha27]

Aż przykro czytać jak się wyrażacie na temat posiadania psa i dziecka. Jeżeli
dziecko nie będzie miało alergii na sierść to chyba nie ma potrzeby pozbywania
się suni. No chyba że ona nie zaakceptuje nowego lokatora. Czego oczywiście nie
życzę. Czytałam, że dobrze jest jak ktoś przyniesie do domu brudne rzeczy
dziecka jak będziecie jeszcze w szpitalu i da psu do obwąchania żeby oswoiło
się z nowym zapachem. Ja też mam amstaffa i oczywiście ufam mu ale tylko w 90%.
Miał już do czynienia z dziećmi bo wiele koleżanek przychodziło do mnie ze
swoimi pociechami i jak do tej poru nie było żadnych problemów. Dzieci są mu
jak najbardziej obojętne. A tak wogóle to nie ma znaczenia jaka to jest rasa bo
każdy pies może ugryźć ale faktem jest ze amstaffy są bardzo przyjacielsko
nastawione do ludzi i ze prędzej ugryzie jamnik.

[lacido]

Dzięki za informację. też nie jestem skłonna do pozbywania się suni jesli
wszystko bedzie OK i dlatego chcę zrobić wszystko, żeby pies zaakceptował
nowego domownika.

[magda_em25]

Ja mam co prawda sympatycznego rocznego yorka uwielbiajacego dzieci ale tez sie
obawiam jak to bedzie jak sie mala urodzi. Poniewaz to ze on kocha dzieci to
nie znaczy ze bedzie kochal moje boje sie ze moze byc zazdrosny. Ale ja nie
zamierzam pozbywac sie mojego pieska mam nadzieje ze jakos to bedzie na
poczatku napewno bedzie trudno ale potem pies sie chyba przyzwyzai. poza tym
nie przekonasz sie jezeli psa oddasz. Wiadome jest jedno psu nie nalezy
bezgranicznie ufac i za nic w swiecie nie zostawiac dziecka sam na sam nawet
na sekunde z psem.

[madziajot1]

Ja mam dwa psy, dziecko i teraz spodziewam się drugiego dziecka. Z psami jest
tak, że nie wolno ich wczesniej traktować na równi z nami. Pies musi wiedziec,
że jest na ostatnim miejscu w hierarchii domowej. Wiadomo, że nowe dziecko
zabiera najwiecej czasu i jesli wcześniej był pies traktowany prawie jak
dziecko, to mogą byc poważne kłopoty, bo pies poczuje się zdetronizowany. Pies
to tylko pies, chocby nie wiem jak spokojny, to ufać mu całkowicie nie wolno,
bo może się skończyć tragedią. Psa trzeba oswoić z dzieckiem, ale nigdy nie
wolno zostawić nawet na sekundę samego dziecka z psem. A propos sterylności, to
dziecku (oczywiście bez alergii) najbardziej zaszkodzi nienaturalna czystość w
domu niż parę kłaków psa. Zwłąszcza w zetknięciu się z normalnym srodowiskiem,
dalekim od ideału. Pozdrawiam

[kika53]

ale teza..
A ZWIERZE TO NIE PRZEDMIOT

[lacido]

Jasne.Przecież nie mogę pozbyć się psa tylko dlatego, że przeniosłam się do
miasta to jednak członek rodziny i nie mogę po prostu jej oddać. Nie zmienia to
faktu, że boję się jak pies zareaguje na nowego członka rodziny.

[mamucha27]

Ja mam tylko nadzieję, że wszystko będzie w porządku i że nasze pieski
zaakceptują nowych członków rodziny. A już najbardziej przerażają mnie mamusie
które starają się chować swoje dzieci pod kloszem w sterylnych warunkach. Od
dawna wiadomo że najlepiej wychowują się dzieci wychowywane razem ze
zwierzętami.

[mamucha27]

Wydaje mi się także że nie należy psa ciągle ganić i krzyczeć na niego jak
tylko będzie chciał podejść do dziecka bo wtedy może zacząć go uważać za
swojego wroga któremu poświęcacie najwięcej uwagi.

[wielorybka]

proponuję wyszukiwarkę - za czasów mojej ciąży było na ten temat kilka watków

[magda_em25]

mamucha27 to prawda pies musi wiedziec ze nadal sie go kocha, bo inaczej bedzie
zazdrosny i bedzie probowal walczyc o swoja pozycje. Poza tym ja chyba nie
mialabym serca ganic go za kazdy wybryk przeciez to tylko zwierze i on tak nie
rozumie jak ludzie. Trzeba zrobic tak zeby pies wiedzial ze dziecko stoi od
niego wyzej w hierarhii domownikow ale ze o nim tez sie pamieta

[mamucha27]

Dokładnie o to mi chodziło ))

[wejda]

CZesć. Spróbuj może podzwonic do treserów psów...Koleżanka opowiadała,że na
zajeciach były pokazywane odpowiednie ćwiczenia jak oswajać zwierzę z nową
sytuacją np. narodziny dziecka....Kiedyś kiedyś , widzialam nawet literaturę na
ten temat... moze w sklepach zoologicznych cos będą wiedzieli...
życzę powodzenia
pozdrawiam
wejda

[lacido]

Wielkie dzieki za informacje. Podniosło mnie na duchu to, że macie takie
pozytywne nastawienie.

musisz dać mu powąchac i wymemłac posikaną pielus

[drazetka_homeopatyczna]

..zkę....żeby poczułi oswoił sie z zapachem dzidzi to wiem bo tak w praktyce
robiła moja koleżanka i to był według niej najlepszy pomysł na osowjenie psa z
dzieckiem , aha nie mówiła tez że nie wolno odganiac psa od dziecka nawet jeśli
gabaryty psa sa nieporównywalne w stosunku do dzidziusia, musisz mu pozwolić
liznąc dzidziusia. Przyznam szczerze że sama mam masę obaw mieszkam w malutkim
mieszkanku i mam owczarka niemieckiego wielgasnego (60 kg) ale będę się starała
mimo strachu wdrazać te rady w zycie nie ma wyjścia psa napewno się nie pozbędę
bo za bardzo go kochamy.Martwie się jeszcze o inna kwestię pojawiajaca sie u
naszego zwierzęcia o maxymalna zazdrosć i wydaje mi sie ze tutaj będzie
najgorszy problem zaznaczam że mój pies jest zazdrosny przeokropnie nawet o
świnkę morską do której nie można sie odezwac w jego obecności bo od razu on
daje znać o sobie że on też jest i tzreba zwrtócic na niego uwagę, natomiast
zaskakuje mnie jego podejście do świnki morskiej swoim wielkim jęzorem potrafi
ją tak liznąc ze ona sie przewraca i sama do niego wychodzi nie izoluję ich sa
razem (klatka stoi na ziemi) nawet jeśli nikogo nie ma w domu. Więc myśle ze do
wszystkiego ansze psiaki się przyzwyczają pozdrawiam serdecznie i zyczę dużo
cierpliwości w przyzwyczajaniu do siebie naszych najukochańszych istot)

duże psy

[jaonna1]

moja tesciowa ma dwa duże psy w domu owczarka i labladora i już mam obawy czy
bede zostawiać czasem maluszka u nich w domu, niby psy spokojne ale to tylko
psy a wiadomo ze umieją być zazdrosne.

[tucik]

z tego co wiem nie wolno dac psu odczuc ze jest odtrącony, gorzej traktowany
niż dotąd, na pewno nie należy psa izolowac od dziecka, na siłe odganiac-
nabierze podejrzliwosci a nawet wrogości, pies musi poczuc ze dziecko to taki
sam domownik i ze nie spowoduje ono pogorszenia jego "hierarchii" w stadzie
domownym co nie znaczy ze nie warto psa obserwowac itp. na pewno będzie dobrze

[quinny5]

jak najbardziej popieram te słowa,
1. ubranka dziecka z zapachem wcześniej w domu,
2. nie odtrącaj psa !!! głaszcz go jak do ciebie podchodzi, gdy masz przy sobie
dziecko
3. pozwól mu zbliżyć się do dziecka, nawet polizać
4. duże zainteresowanie maluchem będzie tylko na początku, potem mu się trochę
znudzi i będzie szukał cichego miejsca

[noddy]

Pamietaj,ze takim rasom się po prostu nie wierzy!
Wrzuć w google amstaff pogryzł a poczytasz sobie
jak to jest z takimi psami.
Ja bym nie ryzykowała, nigdy sobie nie darujesz jak coś sie stanie.

[ostroszyc]

Gdyby wrzucić "jamnik pogryzł" - pewnie nic się nie znajdzie, ale dlatego że
skutki pogryzienia przez jamnika są znacznie mniej dotkliwe, a nie dlatego że
takie łagodne te psiaki są! Mój jamnior gdyby był większy zasługiwałby pewnie na
miano psa niebezpiecznego, więc nie demonizujmy ras "agresywnych" - każdy pies
czasem gryzie, tylko skutki są różne...

[karolcia86]

Ja jak się urodził mój synek miałam dwa duże psy: owczarka i kundelkę i dwa
koty. Owczarek niegdy nie przepadał za obcymi dziećmi i raczej starałam się
unikać ich towarzystwa. Synka natomiast zaakceptował bez żadnych problemów i
żadnych szczególnych starań z naszej strony, chociaż nie mogę powiedzieć, żeby
strasznie lubił jego towarzystwo. Nie pozwalam też dziecku na zbytnie
spoufalanie się z psem. Suczka natomiast była wówczas młoda i niestety dosyć
głupkowata i jej generalnie było wszystko jedno.
Problemem był nadmiar pracy przy obu dużych psach i ich szaleństwa. Z
przerażeniem stwierdziłam, że miłość do psów mi topnieje, chociaż wcześniej,
zwłaszcza owczarek, był naszym oczkiem w głowie. Zaczynaliśmy wpadać w nerwy i
czasem miałam straszne wyrzuty, że źle traktuję psy. Oddałam suczkę po roku
mojej mamie, która przeszła na emeryturę. Dadam, żebyście na mnie nie
krzyczały, że suczka to był podrzutek znaleziony na klatce, a nie nasz świadomy
wybór.
Teraz mam jednego psa i względny spokój w domu. Koty też zostały.
Chociaż bogatsza o te doświadczenia myślę, że planując dziecko lepiej poczekać
aż się urodzi i wtedy zobaczyć czy dalej ma się ochotę na psa.
Poza tym widzę, że moje 2-letnie dziecko znacznie bardziej lubi koty.

[kalina_p]

moja 2 psy przyjęły dziacko świetnie, 2 koty tez. Nie ma powodu, żeby pies
dziecka nie lubil...tylko musisz dac mu odczuc, że jego 9psa) nadal kochasz,
lubisz. Żeby nie poczuł sie odrzucony. Na pewno pokocha brzdaca

Ja dalam córe psiakom do obwachana, jak tylko weszlam z nia do domu. Byli (to 2
chłopaki) w lekkim szoku, ze 3 dni nie mogli się nadziwić, co to za mały
czlowieczek się pojawił, ale przyjęli ja wspaniale. Teraz córa ma 1,5 roku i
świetnie sie z nimi bawi.
A sierśc? Wiecej kłaków mam z kotów, niz z psów. Da sie przezyć, nie martw sie!

...

[martyna1985]

ja bym nie zaufała psu. Ja mam malego pieska-Yorka, ale nie mam jszcze dziecka.
Natomiast Twój pies jest duży i jakby nie było należy do rasy psów groźnych i
agresywnych, podobno Amstaffy w tj grupie są na 1 miejscu. Każdy rodzic mówi,
ze pies na pewno nic nie zrobi, ze jest spokojny, nie gryzie itp. Tylko
dlaczego jest tyle wypadków dzieci z psami...niestety dzieci przegrywają i
zostają pogryzione lub zagryzione. Nie wiadomo jak pies zareaguje kidy dziecko
będzie zanosić sięod płaczu,albo wydawać różne dzwieki. Ja na Twoim miejscu
poważnie bym się zastanowiła.

[kira_koslin]

moj pies to krzyzówka wilka i amstaffa czyli niby kundelek
Odkąd synek jest w domu u mojej suni nastapił rozrost instyktu macierzyńskiego
i tak jest bardzo spokojna nie szczeka co chwila, jak mały jest kapany to sunia
czeka pod drzwiami jego pokoju, gdy idziemy na spacer to pilnuje wózka i nie
pozwala zblizyc sie obcym osobom. Jak maly spi u siebie w łózeczku, ja obok na
wersalce to sunia pod wersalką i zasypioa zawsze po wielkim westchnieciu Ufff.
natomist nigdy nie zostawiam małego samego z sunią i wiem ze najgorszy czas
tzn uwaga w 300% bedzie jak mały zacznie raczkować i chodzic.
Nie słuchaj bzdur ze pies predzej czy poźniej ugryzie to nieprawda , wierkszosc
pogryzien to wina czlowieka niestety. Wiem ze mpoj maly jak bedzie poznawać
swiat to bedzie to robił w sposob pewnie dotkliwy dla psa : czyli ciaganie
ogona, wkałdanie paluszkówn do ucha, nosa, oczu i tego trzeba pilnowac i uczyc
dziecka ze tak niewolno - pies to zyjace stworzenie które zasługuje na szacunek.
Aha i zeby nie czuł sie odrzucony, czyli On tez potrzebuje duzo milosci i
ciepłego słowa i czestegto drapania za uchem.
A wiesz ze dzieci wychowywane ze zwierzetami szybciej nqabieraja empatii

[wieczna-gosia]

jako skrajnie nieodpowiedziana matka mam nianie z amstafka. Niania ma dziecko.
Co sie dzieje- nic sie nieb dzieje, jest komu ciagac sanki

ja tez mam amstaffa

[agata.23]

Kiedy byłam w ciąży poruszyłam wątek mojego psa i dziecka na forum, przez co
zostałam obrzucona krytycznymi uwagami i ironiami. Szukałam porady równiez na
forum eksperckim "weterynaria" i tylko lekarz wypowiedział się przychylnie,
reszta mnie zmieszałam z błotem.
Mam 4 letniego amstaffa - Max, który jest psem mojego męża. Kiedy bierze się
psa pod opiekę nikt nie myśli o tym, że będzie żył 13 lat albo, że może być
agresywny. Mój mąż był wtedy kawalerem a pies był prezentem od rodziców.
Max był wychuchany i najukochańszy, wszystko było mu wolno. Naszczęście mnie
zaakceptował bez najmniejszego problemu i wszystko było cacy do momentu, aż
zaszłam w ciążę.
I tez myślałam wówczas o tym, że pies śpi z nami w łóżku, że jest wszędzie
pełno sierści a my mieszkamy w klitce.
Dodatkowy problem to była narastająca agresja psa do innych czworonogów. Nie
było mowy, żebym wyszła z psem na spacer, bo mógł mnie przewrócić albo mocno
szarpnąć.
Całą ciążę oduczaliśmy psa wchodzenia na łóżko, spania w naszym pokoju, oraz
posłuszeństwa.
Kiedy urodził się Kamilek - pies był w miarę ułożony. Oczywiście dostał
pieluszkę i mógł podchodzic do dziecka i je wąchać. Relacje były dobre do
momentu, kiedy dziecko samo się nie poruszało.
Jak Kamil zaczął raczkowac i chodzić to zaczął się horror. Psa drazniło
dziecko, tuptanie, zaglądanie do miski, klepanie i inne spontaniczne zabawy
dzieciece. Max zaczął traktować Kamila jak szczeniaka i dwu krotnie przycinął
go do ziemi pyskiem (myślałam, że umrę ze strachu)a raz próbował go dziabnąć.
I tak się skończyła sielanka rodzinna.
Obecnie pies jest izolowany od dziecka, bo mu nie ufam i już.
Mogą wszyscy mnie opluwac ale to co przeżywałam kiedy dziecko zbliżało się do
psa, to koszmar. Max jest zazdrony, chce być przewodnikiem, przechodząc koło
dziecka niby przypadkiem je przewraca.
A dodam jeszcze, że moi rodzice mają kundelka, który zawsze kochał dzieci ale
jest tak zazdrosy o Kamila, że równiez juz próbował go złapać zębami.
Pies to tylko zwierze kierujące się instynktem, jeśli czuje się zagrożony to
zaatakuje i już.

W przypadku suk jest nieco inaczej, są bardziej delikatne i mniej agresywne.

[amwaw]

W związku kynologicznym nt"ostrych ras" zwracają uwagę, że psy takich ras nie
należy zostawiać same nawet w pokoju z małym dzieckiem. Przy właścicielu taki
pies jest w pełni bezpieczny( dobrze ułożony), ale sam na sam- traktuje dziecko
jako najsłabszą jednostkę stada i może zaatakować. Zresztą to już było tyle razy
przerabiane przy okazji ataków ostrego psa na dziecko w domu...
pozdrawiam

[kira_koslin]

W ogóle niezaleznie od rasy nie nalezy zostawiać małego dziecka sam na sam z
psem, to jest włąśnie ta nieodpowiedzialnosc która moze doprowadzić do tragedii.
poza tym nawet jak w domu nie ma dzieckaq to nie pis jerst przewodnikiem stada
a człowiek. Pies musi wiedziec ze jest Pan któremu musi mu byc posłuszny.
My staramy sie zachowywać te zasady a jednoczesnie mamy czas równiez dla psa,
dla jego potrzeb , nie stwarzamy mu niepotrzebnej rywalizacji.
pies to tez jest odpowiedzialnosc.
I naparwdę dziecko + pies = wielka milosc, frajda i szczesliwa rodzinka

[melka_x]

agata.23 napisała:

> Kiedy byłam w ciąży poruszyłam wątek mojego psa i dziecka na forum, przez co
> zostałam obrzucona krytycznymi uwagami i ironiami. Szukałam porady równiez na
> forum eksperckim "weterynaria" i tylko lekarz wypowiedział się przychylnie,
> reszta mnie zmieszałam z błotem.
> Mam 4 letniego amstaffa - Max, który jest psem mojego męża. Kiedy bierze się
> psa pod opiekę nikt nie myśli o tym, że będzie żył 13 lat albo, że może być
> agresywny. Mój mąż był wtedy kawalerem a pies był prezentem od rodziców.
> Max był wychuchany i najukochańszy, wszystko było mu wolno. Naszczęście mnie
> zaakceptował bez najmniejszego problemu i wszystko było cacy do momentu, aż
> zaszłam w ciążę.
> I tez myślałam wówczas o tym, że pies śpi z nami w łóżku, że jest wszędzie
> pełno sierści a my mieszkamy w klitce.
> Dodatkowy problem to była narastająca agresja psa do innych czworonogów. Nie
> było mowy, żebym wyszła z psem na spacer, bo mógł mnie przewrócić albo mocno
> szarpnąć.
> Całą ciążę oduczaliśmy psa wchodzenia na łóżko, spania w naszym pokoju, oraz
> posłuszeństwa.
> Kiedy urodził się Kamilek - pies był w miarę ułożony. Oczywiście dostał
> pieluszkę i mógł podchodzic do dziecka i je wąchać. Relacje były dobre do
> momentu, kiedy dziecko samo się nie poruszało.
> Jak Kamil zaczął raczkowac i chodzić to zaczął się horror.


Najpierw do Agaty.23; Agato nie miej mi tego za złe, naprawdę nie mam
zaczepnych intencji, ale sama sobie jesteś winna. Jak można psu rasy znanej z
tego, że często dąży do zajęcia dominującej pozycji w stadzie, dużemu, silnemu
pozwolić spać w łóżku? Ty śpisz na jego posłaniu? Nie. A on na Twoim tak. W
psim łebku może to oznaczać, że ustawiasz się w hierarchii niżej. Jak można
mieć dużego, a więc potencjalnie niebezpiecznego w przypadku jakieś
konfrontacji psa i tego nie wiedzieć?

Żaden pies nie gryzie ze złośliwości, w przypadku pogryzień właścicieli czy ich
dzieci to jest po prostu próba podporządkowania sobie danego członka stada, w
psim rozumiemieniu jak najbardziej racjonalne zachowanie. W dodatku bardzo
często nieświadomie sprowokowana przez samych właścicieli, którzy przepuszczają
psa w drzwiach, dają mu wcześniej jeść, pozwalają wchodzić na kanapę, nie
egzekwują reagowania na komendy itd.
Psa nie wystarczy kochać czy nie dawać mu to powodów do zazdrości jak piszą tu
niektóre. Trzeba jeszcze coś o nim wiedzieć i wyciągać z tej wiedzy wnioski.
Szczegolnie jeśli jest się odpowiedzialnym za dziecko.

[agata.23]

Masz rację i ja tego nie kwestionuje.
Tylko to nie był mój pies a mojego wówczas narzeczonego i ja z nim nie
mieszkałam. No a druga sprawa to nie myśleliśmy wtedy o tym. Nam się wydawało,
że to takie psie dziecko. Chowny był bez konsekwencji i teraz płacimy za swoją
głupotę. Niestety pies dorosły jest gorszym uczniem w szkoleniach a nawet
mówiono nam że do 2 lat można oddawać psa na tresurę, bo później to nie ma
sensu.
No i prawdziwa nagonka na te psy pojawiła się niedawno a ja w ciąży byłam 2
lata temu. Dodatkowo mydliła nam oczy mama męża, która ma hodowlę tych psów i
twierdziła, że amstaff, to najlepszy przyjaciel dla dziecka i nic złego stac
się nie może. No a teraz twierdzi, że nasz pies jest bardzo wrazliwy i to
dlatego.
Zrobilismy straszny błąd i nie umiem go naprawić, dodatkowo strach o dziecko
nie pozwala mi na eksperymentowanie. w tej chwili pies praktycznie nie ma
kontaktu z dzieckiem ale jest to bomba, która tyka.

[agnmil]

Lacido, ja też mam suczke amstaffke, która wychowała się z moja młodszą córką.
zawsze była delikatna w stosunku do dziecka, nie lizała jej nawet po buzi,
raczkowały sobie razem na polance w parku, jak prowadziłam ją na smyczy to szła
koło wózka tak delikatnie, że moja córcia mogła stać w wózku i trzymać się
parasolki. Spały koło siebie na wersalce itd, itd. Jak urodziło się drugie
dziecko, to po przyjściu ze szpitala rozebrałam go, dałam powąchać psu, nawet
nie liznęła, zareagowała raczej obojętnie na nowego przybysza. Była kochana i
rozpieszczana jak dotąd, nie robiłam cyrku ale obserwowałam, uczestniczyła w
życiu rodzinnym jak dotąd. W domu są jeszcze dwa koty, ale to arystokracja i
raczej nie wchodzą sobie w droge. Do mojej mamy nie mogę jej zabierać, bo tam
rządzi kot dachowiec pospolity i skacze psu z szafy na głowę. Bądź dobrej
myśli, ale bądź czujna. Jedno co może cię w przyszłości zaniepokoić to fakt,że
nasze psy muszą się wybiegać, ale jak mniemam prowadzasz go raczej na smyczy,
może nawet w kagańcu. U mnie spacery to koszmar, bo do mojego psa na smyczy
podbiegają innne, mniejsze i większe, właściciele nie chcą ich odwoływać no bo
kobiete idącą z dużym wózkiem, psem i dzieckiem koło wózka to można zignorować.
Mój wózek zakończy chyba sezon, bo od tych ciągłych utarczek i wymijania psów
to kiwa sie na wszystkie strony. Do tego jeszcze muszę dodać bandę idiotów,
która krzyczy na nasz widok - zwłaszcze stare babcie z wściekłymi kundelkami,
moje dzieci płaczą bo nie wiedzą co się dzieje, pies jak zwykle na smyczy się
tylko denerwuje i kuli uszy. Do parku chodzę jak nie ma ludzi, jak są to wstyd
się przyznać ale chodzimy -też na smyczy- po trawiastych polankach i unikamy
chodników i ludzi. Nie pozwalam psa głaskać nawet dorosłym, a jak już to tylko
zaprzyjaźnionym dzieciakom albo za zgodą ich rodziców. Każde ciepłe słowo pod
naszym adresem, choć zdarza sie rzadko - to jak balsam na duszy. Jak jest w
parku więcej ludzi to idziemy na polankę, puszczam ją na lince treningowej,
takiej długiej, moja mała rzuca jej patyk lub piłkę, potem zapinam ją na smycz,
uciekamy wręcz od ludzi i pies niestety większośc czasu spędza w domu. Lato
jest koszmarne, ale w zimie więcej spacerujemy, około 14 w parku jest pustawo.
A i jesccze jedno moja sunia broni wózka jak niepodległości przed psami,ale
przestałam się przejmować, jak ktoś nie trzyma psa na smyczy to ja nie będę się
z nim użerać. Nawet mysłałam, żeby psa uśpić ale ona jest tak przywiązana do
nas że nie dałam rady. Nie mam komu jej oddać, a nawet gdyby to nie wiem czy
serce by jej nie pękło. A ludzie to są koszmarni, jak byłam już w 9 miesiącu,
to rzucił sie na mojego psa taki pudlowaty kundel, próbowałam go odgonić bo
moja jak zwykle na smyczy, nie chciałam jej spuszczać - i sobie pomysłałam, że
chyba lepiej dać sie pogryść niż żeby mój pies zagryzł innego psa, bo by mnie
chyba zakuli w kajdanki za posiadanie tak agresywnego psa, który mnie bronił.
Ludzie na przystanku się gapią, samochody wolno przejeżdżają, właścicielka stoi
w bramie i się głupkowato śmieje. Fajnie nie? Wróciłam do domu z porwanymi
spodniam, rajstopami i draśnięciem na łydce. Sama sobie poradziłam, obyło sie
bez krwawej jatki, ale jak by ten kundel mnie ugryzł poważnie to chyba pies
byłby spuszczony. A właścicielka, po tej serii doniesień o amstaffach -pyta
mnie czy nie boję sie o dzieci, mówi mi dzień dobry i pyta jak mój piesek się
czuje -super babka co nie? Podsumowując bardziej się umordujesz chodząc na
spacery i odganiając inne psy, kłócąc sie z ich właścicielami, którzy nie
przejmują się że psy mogą wywrócić ci wózek niż z psem i dzieckiem w małym
mieszkanku. Jeżeli jesteście spokojną i kochająca się rodziną to przetrwacie.
Jak sama miałam wątpliwości, to poszperałam w empiku w książkach i zakupiłam
taką jak psy unikają konfliktów. Są tam opisane sygnały, ktore wskazują że psy
coś zaniepokoiło i one chcą załagodzic tę sytuacje, jest jeszcze fajana książka
Okiem psa. Jak masz gdzie z psem pobiegać, albo ktoś ci ją wyprowadzi to czuj
się szczęściarą. Jest jak zauważyłam na forum trochę mam - właścicielek psow
jak nasze i zawsze możesz - tak myśle - się o coś zapytać. Nie słuchaj głupot,
ze amstaff to pies morderca, który rzuca się na wszystko co sie rusza. To
wyjątki, a nie reguła - nie znam cywilizowanego właściciela który powiedziałby,
że jego pies jest agresywny, nawet jak ma smycz i kaganiec. Oczywiście to
prawda, że suczki są opiekuńcze a samce są wojownicze, ale w stosunku do innych
samców, a suka może rzucić sie na suke - to dotyczy każdej rasy. A amstaffów
boją się ci co nic o tej rasie nie wiedzą albo nie lubią wogóle zwierząt, ja
np.nie ufam psu, ktorego prowadzi na smyczy lub bez jakiś menel - zwiewam wtedy
gdzie pieprz rośnie, a inteligentnie wyglądających ludzi się nie czepiam ,
raczej zagaduje i pytam o ich doświadczenia z tymi psami, rozmawiam też z
rodzicami, którzy trzymają te psy w domu. I wiesz co - wnioski są
optymistyczne. Jak chcesz - pisz na priv. Chętnie podzielę się swoim
doświadczeniem. Sorry że tak się rozpisałam.

[lacido]

Niestety masz rację, będąc w 6 miesiącu wyprowadzam suczkę na smyczy i w
kagańcu co smieszniejsze bez niego nie wzbudza popłochu. Bardzo obawiałam się,
że może mnie szarpnąć i przewrócić i może się coś stać dziecku, bo przez jakiś
czs ciąża była zagrożona więc zaniechałam spacerów. Zawsze starałam się ją
temperować, chodziłą przy nodze i byłą bardzo posluszna, niestety właściciele
inych psów nie wymagali tego od swoich pupil i często musiałm ostudzać zapały
innych psów, bo moja nie miała się jak bronić a poza ty przecież zabraniałam
jej tego, więc była posłuszna do tego stopnia, że ostatnio pogonił ją agresywny
kundelek.

[agunia1980]

Mam w domu amstaffa i doga kanaryjskiego(+3 koty).11 dni temu urodzilam
coreczke.Staff nie przepadal specjalnie za dziecmi i troche sie obawialam jego
reakcji.Ale wszystko wyszlo super : ) Od pierwszego dnia pieski spisaly sie
wzorowo.Przyszly do dziecka,obwachaly i ...kazdy z pieskow dla małej po
buziaku.Teraz kiedy mala zaplacze obydwa patrza co sie dzieje ale zaden nie ma
co do niej zlych zamiarow.Chcialam dodac jako zalacznik zdjecie,powitanie
pieska z dzidzią ale chyba nie ma tu takiej opcji albo po prostu nie umiem
tego zrobic.Podsumowując,jezeli nie odtracisz i nie zaniedbasz psiaka kiedy
dziecko przyjdzie na swiat,nic zlego sie nie stanie

[melka_x]

> Podsumowując,jezeli nie odtracisz i nie zaniedbasz psiaka kiedy
> dziecko przyjdzie na swiat,nic zlego sie nie stanie

Zgroza po prostu. I z takiej naiwnej wiary będącej efektem braku jakiejkolwiek,
elementarnej wiedzy o psach biorą się tragedie. Mówiąc wprost - to nie wina
psów, ale głupoty właścicieli.

[kira_koslin]

jak zgroza? Naiwna wiara?
Ze co? Uwazam ze oprócz zachowania odpowiedniej hierarchi w stadzie i ułozenia
psa - nie wolno zaniedbać również okazywania ze dalej jest wanym przyjacielem
rodziny.
nasz pies, wie nie wolno mu wchodzic na łózko ale may roniez czas na zabawy z
naszym psem i staramy sie go tak wychowywać jak poprzednio. Czuje ze tez jest
dla nas wazny.
Jest bardzo kochanym psem, broni syna w łóźku i pilnuje.....

Co Twoim zdaniem tylko tresura? Nie sądzę

[melka_x]

Mój post był wyłącznie odpowiedzią na konkretne zacytowane przeze mnie zdanie
Aguni, które - wklejam je ponownie - brzmi:

<Podsumowując,jezeli nie odtracisz i nie zaniedbasz psiaka kiedy
<dziecko przyjdzie na swiat,nic zlego sie nie stanie

To trochę za mało, nie sądzisz? Samego faktu, że pies nie powinien czuć się
odtrącony w żadnej mierze nie neguję.

[agunia1980]

Ja nie rozumiem o co Ci chodzi
Mozesz jasniej.

[aniutkabj]

Jeny, no zawsze znajdą się tak nawiedzeni miłośnicy psów,że to dziecko trzeba dostosowac do psa a nie na odwrót.To trochę napawa mnie grozą, no bo człowiek to człowiek a pies to pies.Rozumiem Twoje dylematy, ja by zrobiła rzecz następującą: obserwuj, patrz, nie spuszczaj dziecka i psa z oka ANI NA SEKUNDĘ. Jeżeli Twoja intuicja podpowie Ci,że ten eksperyment się nie uda, to jej zaufaj. I nie słuchaj przy tym tekstów, że pani Zosi, sąsiadce i przyjaciółce udało się, to czemu mi nie? Bo one nie są Tobą, Ty znasz najlepiej swojego psiaka, jego charakter no i ewentualne tragiczne skutki staną się Twoim udziałem i wyrzuty, nawet jeżeli tylko okaleczyłby dziecko, do końca życia. Oczywistym jest fakt,że statystycznie rzecz ujmując, dzieci się chowają rewelacyjnie z psami i wogóle zwierzątkami, ale nie pytaj na forum tylko sama obserwuj swoją indywidualną sytuację.Serdecznie pozdrawiam, Ania

[aniald1]

Każdy pies nawet szkolony może niespodziewanie zaatakować stwierdzając, że coś
mu nie pasuje. Ja bałabym się takiej mieszanki: dziecko, duży pies i małe
mieszkanie (choć rozmiar mieszkania jest tu raczej mniej ważny)

[kira_koslin]

to ze pies stwierdza ze mu cos nagle nie pasuje.
Wiekszosc przypadków pogryzien to wina człowieka....jezuuuuu dlaczego rodzice
za swoje niedbalstwo i brak odpowiedzialnosci zrzucaja tak latwo wine na psa.
jak Sie ma dziecko to ma sie wyczulony instynkt i uwage na to co sie dzieje
wokoł niego

[rozelda]

szczerze odradzam posiadanie psa i dziecka w jednym mieszkaniu.nigdy nie można
mieć 100% gwarancji,że psu nie odbije i nie zaatakuje dziecka.tym bardziej,że
najpierw był pies ,a potem dziecko.psy są cholernie zazdrosne o nowego członka
rodziny.poza tym utrzymanie czystości w mieszkaniu jak dziecko zaczyna
raczkowac jest bardzo ważne.będziesz pod ciągłym napięciem,bo nie wolno dziecka
zostawiać samego ani na moment z psem w jednym pokoju.nie wyobrażam sobie
spacerów z psem i dzieckiem,obydwoje wymagaja szczególnej uwagi.

[isia21]

mam kolezanke ktora tez miala amstaffa ale go w koncu oddala po tym jak chcial
ugrysc jej 10 msc synka ,dlugo sie zastanawiala czy go oddac az w koncu musialo
cos sie stac naszczescie dziecku nic nie jest ale dla mnie to glupota posiadac
takiego psa majac dziecko przeciez ono jest najwazniejsze!!!

zeby nie było zazdrości

[tucik]

z tego co wiem nie wolno dac psu odczuc ze jest odtrącony, gorzej traktowany
niż dotąd, na pewno nie należy psa izolowac od dziecka, na siłe odganiac-
nabierze podejrzliwosci a nawet wrogości, pies musi poczuc ze dziecko to taki
sam domownik i ze nie spowoduje ono pogorszenia jego "hierarchii" w stadzie
domownym co nie znaczy ze nie warto psa obserwowac itp. na pewno będzie dobrze