Tata rodzi

[urbus]

FANTASTYCZNE !

Co ja myślę o rodzącym tacie ?

[agnieszka180]

Uważam, że każdy przyszły tata powinien się zdecydować na udział w porodzie,
jeśli tylko jest to możliwe. Mój mąż niestety niemógł mi towarzyszyć podczas
mojego porodu ze względu na to, że ja miałam cersarkie cięcie, ale bardzo bym
tego chciała by mogło tak być. Dlatego drodzy ojcowie niebójcie się rodzić, czy
to nie piękne być przy swoim dziecku od narodzin ? Pozdrawiam. AGNIESZKA

[lenka_style]

mój mąż towarzyszył mi przez 12 godzin porodu naturalnego, a potem był ze mną
na cesarce (w tym szpitalu na to pozwalają i to jest super) - stał oczywiście
od strony głowy, nie oglądał moich flaków , ale i tak jest super dzielny i
niesamowicie się cieszę że był ze mną
dodam, że nawet się nie skrzywił, cały był skoncentrowany na tym, jak mi pomóc,
a nie na tym, czy miałby ewentualnie zemdleć )

[jasminar]

Boze ludzie jesli ktos chce to niech bedzie a jesli nie ma na to ochoty to nie
mozna go do tego zmuszac.Przeciez same tez potrafimy urodzic.Jedni wola wspolne
porody inni nie i juz po co to roztrzasac.Prowokacja?

[darood11]

Ja jestem ojcem i byłem przy porodzie.Miałem obawy (jestem ratownikiem medycznym
i wiele widziałem)ale jednak się zdecydowałem.Męza przeraża zachowanie żony
(wiem, że nie da się nad tym panować)ale krzyk, poświęcenie, wyraz twarzy przy
bólu - tego nie widać na codzień.Ale panowie jak kochcie żony, swoje
nienarodzone dzieci i macie możliwość uczestniczenia w tym - to weźcie
udział.Wycierpicie wiele, ale to nic w porównaniu z matką - dziecko przyprawi
was o łzy szczęścia.To WASZE DZIECKO JEŚLI JE KOCHACIE TO BĘDZIE Z NIM ZAWSZE
GDY BĘDZIE MU CIĘŻKO - a to chyba najtrudniejszy moment dla dziecka.Polecam
mówić do dziecka zaraz po narodzeniu - ale to uspokaja dziecko, jak słyszy
znajomy głos.

[jasminar]

jesssu to jakas nagonka to juz nie mozna rodzic samej tylko mu z mezem bo takie
sa trendy a maz nie ma prawa nie chciec to tak karze opinia.To jakies chore

[demarta]

zaraz powstaną nowe przesądy, typu: jak ojca nie ma przy porodzie, dziecko
zostanie krymalistą za tyle lat ile godzin się rodziło jedynie w obecności mamy

[demarta]

oczywiście KRYMINALISTĄ ))))

[darood11]

Decyzję o wspólnym porodzie wg mnie powinna podjąć zawsze kobieta - ona nosi
dziecko przec 9-mc i ona najwięcej cierpi i każdy facet powinnien to uszanować.
Oczywiście są też sytuacje, że facet nie może, bo..........(i to też trzeba
uszanować).Ale tłumaczenie typu bo to długa trwa, albo boję się krwi, albo
zemdleje (to największy mit - spytajcie położnych - 1 na 500 mdleje) są troche
denne.Chłopy mają obawy, sam je miałem - bo nie wiedzą co ich czeka i jak to
wygląda.Wytłamaczyć trzeba jak dziecku, dać gazete do poczytania - musi się
troche zainteresować swoim dzieckiem a zechce rodzić razem.
Natomiast jeżeli kobieta powie nie, chcę rodzić sama to trzeba to uszanować nie
pytając o przyczyny, powody itp.One cierpią najwięcej i to do nich należy
decyzja (nie piszcie, że nie można rodzić samemu - poprostu większość kobiet
chce rodzić z męzem - a jak chcesz się sama męczyć przez ok 12h - gdzie położne
zajrzą do ciebie raz na 20 -30 min - przynajmniej na początku, sama bedziesz
chodziła pod prysznic i sam się podtrzymasz przy bólach to powodzenia - ja
widziałem i uważam, że bedziesz miała problem.Ojciec zrobi wiele dla swojego
dziecka tylko trzeba go uświadomić i wytłumaczyć - a wtedy da rade aż się
zdziwsz)Powodzenia decyzja zależy tylko od Ciebie - przyszła mamo.

[jasminar]

Przy pierwszym porodzie moj ex był ze mna nie czały czas ale był czy mi pomogł
starał sie ale mnie te jego starania bardziej denerwował niz
pomagały.Generalnie radziłam sobie sama i nie uwazam zeby kobieta ktora sama
rodzi nie poradziła sobie.

[ineska2]

a ja nie sadze, ze decyzja nalezy tylko do kobiety, bo to jej prawo, bo jej sie
nalezy itd. rownie dobrze mozna powiedziec, ze w takim razie decyzja o tym,
kiedy kobieta ma wspolzyc po pologu nalezy do mezczyzna, bo przeciez mu sie to
nalezy i nie wazne, czy kobieta czuje sie na to gotowa. dajcie spokoj, moze
powinno sie raczej szukac wspolnego dobra i nikogo do nieczego nie zmuszac???

[bwiolab]

Mój maz był z NAMi i jestem z tego faktu b.b.b.b.b.b.b zadwolona - nie mogło
byc inaczej

[tereska1986]

Mój mąż przy mnie był i nie wyobrażam sobie żeby mogło być inaczej!!! Kiedy
chciałam się napić nie musiałam wstawać, nalewaś sobie- robił to za mnie mąż.
Kiedy chciałam iść pod prysznic-opierałam się na mężu i szliśmy razem. Kiedy
wychodziłam z pod prysznica nie musiałam się schylać żeby powycierać nogi-
zrobił to mój mąż. Kiedy parłam ściskałam jego rękę. Kiedy już nie miałam sił to
on trzymał mi głowę. Przy następnym porodzie mąż też napewno będzie ze mną!!!
Jak któraś z kobiet chce się męczyć sama- proszę bardzo. Ja mam męża na którego
zawsze mogę liczyć w trudnych sytuacjach i mam w nim niesamowite oparcie! Pozdrawiam

A ja rodziłem z zoną.

[aor]

Jestem lekarzem i b. chciałem być przy narodzinach mojego dziecka. Urodziliśmy
tydzień temu na Karowej, krzyczałem , razem parliśmy-i urodził się Szymek.
Polecam razem.

[ineska2]

czyli jesli maz nie jest przy porodzie to znaczy, ze nie jest dla swojej
kobiety oparciem???

[flipka3]

A ja jestem obecnie w ciazy i smieszy mnie mowienie o wspolnym porodzie, czy "rodzacym tacie".Byc moze moj maz bedzie mi towarzyszyl przy porodzie (jeszcze nie zdecydowalam), ale wlasnie TOWARZYSZYL.Urodzic musze ja! Tak bylo od zarania dziejow i tak zostalysmy stworzone, ze to my mamy wydac na swiat dziecko, a nie facet.On moze nam pomoc,ale przeciez nie moze urodzic dziecka za nas.Nie wiem skad sie wziela moda na mowienie o "rodzacym tacie",ale to jest irracjonalne i wbrew naturze!

[anmka]

Siadłam i pod wpływem ,, wysokich obcasów” i zamieszczanego tam co tydzień
,,Pamiętnika Ciężarowca” napisałam coś, co oddaje w skrócie stany ducha mojego
męża podczas mojej pierwszej ciąży.

Listopad ( połowa)
Żona pojechała do sanatorium. Coś z oskrzelami czy coś tam. Niech jedzie, w
końcu jest nauczycielką, to jej narzędzie pracy.
Cała chata dla siebie. Na początku było nawet fajnie, spanie do późna, nocne
seanse telewizyjne, gdybym nie był abstynentem to może nawet cos więcej...
Ale po 2 tygodniach już trochę tęsknię i nie mogę znaleźć tych skarpetek, co je
zawsze brałem na rower.
Jadę się przejechać. Przy okazji wstąpię do teściów (rewelacyjna pomidorowa). I
rzucę psu sąsiadów pizzę z przedwczoraj. Chyba zmienię lokal, wydaje mi się, że
w ciągu ostatnich dni robią coraz gorsze.
Z kilka dni Anka wraca. Super.
Nie nadaję się na mnicha ani bywalca barów mlecznych. Z pizzą, kebabami i
chińszczyzną na wynos dam sobie spokój na dobre kilka lat.

Grudzień
No, tak to można żyć.
Rany, miałem przed jej powrotem z pracy obrać ziemniaki. Nie ma sensu się za to
zabierać, za późno. Zaraz przyjedzie, zrobi to o wiele szybciej. Ciekawe skąd
ona wie, ile ich trzeba, żeby nie zostało?
Zaczynamy kolejna rozmowę o dziecku. Większość moich kolegów jest już dawno
dzieciata. Sam bym już chętnie pobiegał z synem za piłką. Widocznie i na mnie
już czas.
Anka upiera się, że jeszcze chce miesiąc poczekać. Niby nie tak od razu po
sanatorium. Nie rozumiem, po co, ale niech jej będzie.

6 stycznia 1992 godz.22.30
Właśnie leci super film. Wiem, bo oglądałem ze trzy razy, Van Damme i cała
zgraja jego kumpli.
A moja ślubna atakuje mnie, że to akurat teraz. Tak sobie policzyła i już. Gaszę
telewizor.
Czego się nie robi dla przyszłości mojego syna.


27 stycznia 1992
Kupiłem test ciążowy. Wyszło. Nie wdawałem się w techniczne szczegóły, to niech
analizują ONE.
Anka się cieszy a jednocześnie martwi, żeby wszystko było dobrze. Nie wiem po co
te zmartwienia na wyrost. Jak trzeba będzie to się da komu trzeba w szpitalu i
po krzyku. Nie będę przecież oszczędzał na rodzinie.


Marzec.
Coś źle się czuje ta moja żona.
Pojechałem po nią do pracy. Po co ma się tłuc w autobusie i marudzić, że
wszystko śmierdzi. Niestety, auto też było czuć i najdłuższy odcinek przejechany
jednorazowo nie przekroczył poza miastem (Anka pracuje w szkole wiejskiej)
wyniósł nie więcej niż trzy km.
Szczęśliwie dojechaliśmy ale przed zabraniem się za obiad poleżała dobre
dwadzieścia minut.
Burczy mi w brzuchu jak diabli, ale robię sobie kanapkę z rybą. Jakoś dotrwam.
Cholera, ryba też śmierdzi.

Maj
Właśnie Anka wróciła od lekarza. Zrobiła kolację i przy stole jeszcze mówi, że
lekarz przewiduje poród na połowę sierpnia. Zdębiałem. Przez głowę przeleciała
mi wizja zmarnowanych wakacji, przymusu uzupełniania w trybie natychmiastowym
niezliczonej ilości pieluch, śpiochów, wózków, łóżeczek...no właśnie, łóżko!
Przecież jej w listopadzie nie było!

Od kilku dni w domu cisza. W końcu dałem się przekonać, że to tylko pomyłka
lekarza (inny potwierdził koniec września – początek października. Ale, jak św.
Tomasz, uwierzę, jak zobaczę. Anka jakaś markotna. Nie wiem czemu, przecież jaj
powiedziałem, że jest ok.

Czerwiec
Okres marudzenia, czucia nieistniejących zapachów, kiszonych ogórków i całych
ton pieczonego kurczaka mam już za sobą.
Dobrze, że supermarket z grillem jest kilka kroków od domu. Wymykała się niby po
zakupy, a po powrocie z torby z chlebem, ziemniakami, mlekiem i moimi ulubionymi
płatkami zawsze wystawało jakieś przypalone truchło.

lipiec
Zaplanowałem urlop. Pojedziemy na Słowację w Tatry. Grubasek marudzi, że może
nie dać sobie rady podczas podejścia na Rysy. Ucinam dyskusję. Czuje się
świetnie, zawsze miała dobrą kondycję, dziecko rośnie zdrowo (to widać po coraz
szerszych bluzach), a wyjście na Rysy było zawsze moim marzeniem. Ze względu na
siódmy miesiąc ciąży nie wybrałem podejścia od polskiej strony. Nie wiem, o co
jej chodzi. Tam wychodzą pięcioletnie dzieci. Jak nie da rady, to może poczekać
w schronisku pod szczytem.

Sierpień
Trafiła się okazja i kupiliśmy 9a działki, 6 km od centrum miasta. Działeczka
malinka. Anka biega po urzędach i załatwia wszystkie formalności z podziałem
geodezyjnym, aktem notarialnym, potem pozwoleniem na budowę. Świetnie jej idzie.
Magia kobiety ciężarnej działa na najtwardszych biurokratów.

Wrzesień
Myślałem, że nie da rady a ona wszystko załatwiła. Ponieważ zostało trochę
pieniędzy, rozpoczęliśmy budowę domu. Anka już całkiem gruba, nie chodzi do
pracy, wzięła od połowy miesiąca macierzyński. Popieram, zarabia jako
nauczyciel takie grosze, że powinna siedzieć w domu i pomagać mi w moim interesie.


19 września 1992
Coś jej odbiło. Miota się po mieszkaniu i każe mi przesuwać meble. Koniecznie
dzisiaj musi stanąć łóżeczko. A żeby to się stało, trzeba je skręcić i przesunąć
szafę oraz wersalką. Panikara. Nie chcę się więcej awanturować, nic tu po mnie.
Idę do Romka, miał pożyczyć jakiś film na video.
Po trzech godzinach jestem gotowy jej ulec i wracam. A w pokoju stoi skręcone
łóżeczko (zdolna bestia) przesunięta szafa i wersalka prawie na środku. Nie
zmieściła się pod ścianą. Trudno, dziś już nic nie wymyślę. Anka leży, coś się
źle widocznie czuje, musiałem sam zrobić sobie kolację. Gary z obiadu zostały na
jutro.

21września 1992
Anka znów źle się czuje. Mówi, że tak się wewnętrznie rozkleja. Ja cały czas
siedzę na budowie. Zaczęliśmy kopać pod fundamenty. Jak dobrze pójdzie, to za
kilka dni będziemy lać beton.
Wracam zmordowany. Termin już niedługo. O Ankę się nie martwię. Gdyby coś, to są
sąsiedzi i telefony. Mówi, że tak jej dziwnie siedzieć w domu samej. Radzę, żeby
poszła do jakiejś koleżanki albo na zakupy. Nie mam sił nawet o tym myśleć.

25 września 1992. piątek
O pierwszej w nocy Anka mnie obudziła i kazała się zawieść najpierw do Doroty
(pracuje na położnictwie jako położna) a potem z nią do szpitala. Baby poszły
coś załatwiać, wiadomo, z polecenia koleżanki będzie inaczej. Ja z trudem nie
zasypiam. Jutro znów kopanie.
Wracają, zostaje, ja jadę do domu, nie ma sensu abym zostawał razem z nią. Rano
przed budową wpadnę, dowiem się, co w nocy.
O 8.30 jeszcze nic. Wszystko przeszło. Jadę na działkę.

Po południu dowiaduję się, że o 10.45 urodził mi się syn. Cały i zdrowy. Idę
spać. Jestem wykończony.

28 września 1992 poniedziałek
Wczoraj byłem w szpitalu.
Małe cudo. Będzie się nazywał Przemek. Tak zdecydowała mama. Mama Przemka. Jutro
lejemy fundamenty. Każdy człowiek na wagę złota. Teść kazał przekazać Ani, że ma
pogadać z lekarzem i jakoś załatwić przedłużenie pobytu w szpitalu do wtorku.
Popatrzyła na mnie jakoś dziwnie i nie ciągnęła tematu. Uznałem sprawę za
zakończoną.
A dziś, gdzieś ok. 14ej dostałem telefon, że jest już w domu, przywieźli ją
chłopaki z sąsiedztwa. Boże! Te dwa wiecznie wyjące i kudłate stworzenia! Ponoć
zachowywali się poprawnie i nawet jeden był trzeźwy. Zapomnieli tylko butów i
musiała wsiadać do auta w papciach.
Więc jak skończę dom, to tylko mam drzewo posadzić.




Tak w skrócie wyglądała moja pierwsza ciąża zebrana i spisana pod roboczym
tytułem ,,Dziennik kulturysty” ( żeby nie powielać Ciężarowca). Wszystko;
sanatorium, podejrzenia o niewierność, własnoręczne przesuwanie szafy, powrót w
kapciach do domu z podpitymi sąsiadami, to fakty z mojego życia.
Potem był dalszy ciąg.
Karmienie piersią przez 3 lata, powrót do pracy, gdy Przemek miał 5 miesięcy,
przewlekła, ciężka choroba dziecka, która trwa do dziś, trwająca 13 lat budowa
domu (tak, tak, to nie pomyłka), kolejna, upragniona ciąża, ugryzienie psa i w
konsekwencji poronienie, znowu ciąża i malutki Maciuś, który jest kochany za dwoje.
Gdzieś po drodze tysiące pieluch, wizyt u lekarza, dziesiątki pobytów w
szpitalu, nasłuchiwań, czy Przemek już oddycha normalnie. I poczucie

[ineska2]

a ja nie widze powodu, dla ktorego moj maz powinien stac przy mnie, kiedy
rodze, nie czuje, zeby mi to pomagalo, wiec po co??? jesli to wazne dla
kobiety, a facet chce, to fantastycznie, ze sa teraz takie mozliwosci, ale nie
uogolniajmy, ze "kazdy powinien". a to, ze "tata urodzil" wydaje mi troche
smieszne, no bo przeciez nie da sie porownac bolu i wysilku wlozonego przez
kobiete, a obecnosci ojca i niezaprzeczalnie to kobieta urodzila, a on po
prostu byl przy niej.

[marta.do]

Dziewczyny!!!!
moim zdaniem warto aby przy tym niesamowitym wydarzeniu uczesticzył mąż czy też
osoba biska.Mi niesamowicie pomógł.Miałam bardzo trudny poród i nie wiem czy
dałabym sobie radę bez niego.Nawet to siągłe(w moim przypadku)wstawanie z łóżka
porodowego,miałam duży brzuch i wielkie problemy z podnoszeniem się,więc męża
pomoc była niezbędna,a co najważniejsze ciągle czułam jego
obecność,wiedziałam,że nic złego mi się nie stanie bo on jest przy mnie.Na
początku miałam chwiejne myśli,czy to w jakiś sposób nie będzie dla niego za
ciężkie przeżycie,ale to przecież nasze dziedzko nie może sam urodzić to niech
pomaga w inny sposób,ciągla nawilżał mi usta,przetrzymywał głowę ,ciągle
pilnował abym miała zamknięte oczy no i przeciął pępowinę,
Jeśli możecie to poproście swoich mężów aby byli z wami.To bardzo uspokaja i
dodaje siły ona jest niezbędna.
Wszystkim przyszłym mamom życzę pomyślnego rozwiązania i gratuluję

[maryniaa25]

Fajnie że przy porodzie może ktoś towarzyszyć, ale jak słyszę "my urodziliśmy"
to mnie normalnie krew zalewa. Rodzi tylko kobieta.

[aor]

Nie każdy potencjalny ojciec ma na to ochotę, łatwiej po prostu odwieźć żonę na
porodówkę i przyjść na gotowe. Prawda? Można też wspierać zonę i pomagać jej.
Nie było łatwo przyznam szczerze, ale jestem z zony dumny i będę do końca
pamiętal ile ją to kosztowało. Moja żona też nie żałuje. Może inne pary maja
inne zapatrywanie. Wolny wybór. Pozdrawiam.

Tata rodzi

[kasiunia101]

Zdjęcia wprost rewelacyjne, wzruszające.

[moniqep]

Chcielismy rodzic razem ale w koncu milam cc. Jednak 12 godzin lezalam ze
skurczami. Mialam wykupiony pokój "do porodu rodzinnego" dzieki temu nie
musialam tych 12 godz spedzic sama. Maz byl przy mnie,moja mama i tesciowa tez
czasem przychodzily. Maz musial na godzine wyjsc to zostala ze mna mama. Dzieki
temu sie nie balam ,czas szybko mijal. Wiedzialam,ze jak by cos sie dzialo zlego
moge liczyc na szybka interwencje rodziny. Nie bylo to potrzebne,bo polozna
czesto mnie odwiedzala.
Dobrze miec meza (czy inna bliska osobe) przy sobie podczas porodu. Jesli
rozpocznie sie ostatnia faza. Krew,przecinanie krocza,dziecko i wydalanie
lozyska a ktoras ze stron bedzie skrepowana to nie ma obowiazku uczestnictwa
osoby trzeciej.
Rozumiem,ze sa kobiety ktore nie chca w tym momencie pokazywac sie mezowi. I sa
mezowie,ktorych krepowac bedzie taka sytuacja. Wtedy nic na sile.

Ech, te szpitalne wnętrza

[aurelkax]

Mnie sporo tych zdjęć przygnębiło ze względu na szpitalne wnetrza, które były
ich tłem...
Zaskoczyło mnie, że w czasie porodu w wodzie rodząca kobietka spędziła nago, a
na pewno z biustem na wierzchu. Dziwne, oglądałam zdjęcia znajomej, która
rodziła we Wrocławiu i ona miała takie wdzianko, jak z zawinietego recznika, aby
się nie czuć niezrecznie włażąc i wyłażąc z wanny w obecnosci połoznej i/lub
lekarza...

[mapi9]

Masz racje to że rodzisz to nie znaczy że mają cię wszyscy oglądać Tak samo jak
przychodzi grupa studentów i musisz im wszystkim pokazać krocze po porodzie.

[aurelkax]

> przychodzi grupa studentów i musisz im wszystkim pokazać krocze po porodzie.

A nieprawda, nie ma takiego prawa, a wręcz przeciwnie, nie ma musisz, mozna odmówić.

[anja0123]

A mnie w glowie sie nie chce pomiescic, ze kochajaca sie para, ktora razem
splodzila dziecko, moze nie chciec razem uczestniczyc w chwili jego narodzin.

nie rozumiem kobiet, ktore w tej waznej i ciezkiej chwili nie chca miec przy
sobie partnera. ktore sie go wstydza, nie chca, by w takiej chwili je ogladal.

Nie rozumiem mezczyzn, ktorzy nie chca wspierac swoich partnerek z, jakby na to
nie patrzec, egoistcznych lub tchorzliwych pobudek. Ktorzy, jak to ktos
napisal, chca przyjsc na gotowe.

Nie rozumiem, jak mozna nie chcec razem przezyc tego pierwszego krzyku, tego
momentu napiecia, radosci, ulgi.

A juz najbardziej nie rozumiem argumentu, ze porod moze dla MEZCZYZNY byc
przezyciem traumatycznym, ze pozniej juz nigdy nie bedzie w stanie patrzec na
swoja partnerke tak, jak przedtem. Moim zdaniem - prosze wybaczyc, jesli kogos
uraze tym stwierdzeniem - jesli nie ma w zwiazku miejsca na ten najglebszy
chyba z poziomow intymnosci, to cos jest z tym zwiazkiem nie w porzadku. Takie
jest moje osobiste zdanie.

[mapi9]

Zgadzam się z Tobą.

[czarny.kot997]

ja tego tez nie rozumiem, bo jesli dla meza zona to tylko Barby, ktora ma byc
zawsze wyfiolkowana, pachnaca i swksowna, bo innaczej on: zemdleje, dostanie
traumy, odechce mu sie seksu!!!!! itp to dla mnie to nie jest normalny zwiazek,
to jest jakis rodzaj zwiazku-szopki, nie wiem jak ludzie moga w ten sposob ze
soba zyc, a czesto kobiety jeszcze bronia swoich "bohaterow", bo przeciez oni
za delikatni na takie przezycia- jezu, krew sie we mnie gotuje jak cos takiego
slysze- co za dzielni mezowie, a ich milosc jest poprostu bezgraniczna...

[marti_de]

W zupełności się zgadzam...to jest tak jakby mój facet dostał do zrobienia
najtrudniejszą pracę na świecie, a ja zamiast mu pomóc na tyle ile bym mogła,
powiedziałabym, że to kolego twój problem i męcz się sam. Kocham mojego faceta
właśnie za to, że nie zostawia mnie w trudnych momentach. Jeżeli coś by się
działo ważnego ja też bym chciała być przy nim.

Jestem w stanie zrozumieć to, że są kobiety, które chcą urodzić same i kropka.
Ale już nie zrozumiem nigdy sytuacji, kiedy dziewczyna chce jego wsparcia i
bliskości, a facet mówi, że sorry ten poród to nie dla niego.

[olusia811]

Moim zdaniem obecność ojca przy porodzie jest tak naturalna jak przy poczęciu
dziecka. Dlaczego ojciec ma uczestniczyć tylko w tych najlepszych momentach?
Zgadzam się, że nie wolno nikogo zmuszać na siłę do uczestnictwa w porodzie,
jedznak po to jest te dziewięć m-cy, żeby się przygotować do porodu i kobieta
przecież też musi to zrobić! W końcu świadomość, że przez mały otworek w bardzo
wrażliwym miejscu naszego ciała ma wyjść całe dziecko bywa przrażająca, prawda?
Tak samo jak widok krwi czy stolika pełnego narzędzi? Obecność partnera jest
wówczas bardzo kojąca, nawet jeśli on tylko stoi z boku, po prostu sama
świadomość, że jest obok. A zwłaszcza, jeśli przy porodzie coś idzie nie tak.

On sie tam przydaje, naprawde

[sofi75]

Sa takie momenty, kiedy trzeba zawolac polozna a nie ma sie juz sily wydrzec
japy ....
U mnie polozne teoretycznie mialy podglad ktg na korytarzu. I co? Skurcze
takie, ze nie wiem kiedy jeden sie konczy, a drugi zaczyna, rozwarcie 10 cm, a
panie na korytarzu przegladaja katalogi z kosmetykami ... Gdyby moj maz sie na
nie nie wydarl i nie zawolal zeby przyszly, to nie wiem czy by zdarzyly to
lozko rozlozyc na czas. A uwierzcie ze na tym etapie to juz sie srednio reaguje
na to co do cciebie mowia ...

[chica_latina]

Kiedyś jak kobieta rodziła, to się mężczyzny przez próg nie wpuszczało,
siedział pod drzwiami i czekał Dzisiaj jest przegięcie w drugą stronę, aż
wstyd się publicznie przyznać, że "nie będziemy rodzić razem", bo to oczywisty
dowód kłpotów w związku, w najlepszym razie jego niedojrzałości. Przesada nigdy
nie jest wskazana. Niech każdy robi co chce, a co się komu w głowie nie mieści,
to już jego problem.

[onthelake]

Kiedys kobiety nie mogly glosowac,musialy miec zgode meza na rozne rzeczy,nie
mogly sie uczyc,kiedys na zywca robiono operacje a ludzie umierali po
czterdziestce.