czarne mysli

[tedesca]

Czytajac Wasze watki, jestem troche zdziwona, ze piszecie glownie o
problemach czysto somatycznych.
Dowiedzialam sie, ze jestem w ciazy kilka dni temu i nie moge
przestac myslec o ciemnej stronie macierzynsta. Zgoda, nigdy nie
przepadalam za dzeicmi, ale teraz caly czas mysle o nieprzespanych
nocach, o siedzeniu w domu, zmienianiu pieluch i podobnych
monotonnych czynnosciach. Przeprowadzamy sie wlasnie do innego
miasta gdzie nikogo nie znam, rodzice i tesciowie daleko. Pewnie
bede zupelnie samotna. Maz pracuje po kilkanascie godzin dziennie.
Domyslam sie, ze napiszecie, ze usmiech dzeicka wszystko wynagrodzi
(czesto to slyszalam od kolezanek, ktore sa matkami). Zupelnie to do
mnie nie przemawia. No nic, wyzalilam sie, wiec moze dzis wreszcie
jakos zasne

[p.alicja79]

Witaj,wcale nie jest tak różowo.Decyzję o dziecku odkładałam 4 lata,
wiedząc co mnie czeka- koniec wolności, swobody, spontanicznych
wyjazdów, brak na miejscu "instytucji-babcia"itp. Wreszcze
stwierdziliśmy, że może już czas? (głównie za sprawą męża, nie moją)
Dowiedziałam się o ciąży "przed chwilą" i spore zaskoczenie, że
udało się tak szybko (liczyłam że jeszcze uda mi się poszosowac na
nartach i nic z tego)Dziś uświadomiłam sobie, że moja ciąża może byc
zagrożona i jestem załamana. Zobaczysz jak przewartościuje się Twoje
życie, sama właśnie tego doświadczam a co będzie jak dzidzia będzie
już na świece?

[tedesca]

Jestem w wlasnie w bardzo podobnej sytuacji. Moj maz bardzo chcial,
wiec odstawilam tabletki, myaslac, ze w moim wieku (32) i tak bede
miala trudnosci z zajsciem w ciaze. A tu po 4 miesiacach "gol".
Mialam jeszcze troche planow, teraz musze je zupelnie zmienic. W
przypadku moich kolezanek jest podobnie, to faceci chca miec dzieci,
dzeiwczyny to jakos odwlekaja. To na nas spada caly ciezar. Dla
mojego meza prawie nic sie nie zmieni, dla mnie wszystko. Mam isc do
psychologa?

[lejla81]

Witaj. Radzę po prostu zmienić podejście. Ja na przykład w ogóle nie myślę o
jakiś pieluchach czy coś. Kupuję za to płyty z muzyką dla niemowląt, edukacyjne
zabawki, maty, programy... Myślę o dziecku jako gigantycznym projekcie i
przedsięwzięciu, które muszę jak najlepiej zrealizować, żeby wyrosło na jak
najlepszego człowieka. Myślę o tym, jak będę je uczyć jeździć na nartach i jakie
kraje chcę mu pokazać. A że przez 5 najbliższych lat nie będę sobie mogła
pojechać np do Australii? No cóż, to się jeszcze da nadrobić. Za to w Bieszczady
będę już mogła w przyszłe wakacje, pokazać dziecku góry

[lejla81]

Acha, co do nieprzespanych nocy to polecam książkę "Język niemowląt". Ja tam
wierzę, że wszystko jakoś da się zorganizować, żeby wszyscy byli zadowoleni
Zobaczymy, jak bardzo dziecko zmieni mój pogląd w tej kwestii. Pozdrawiam

[annubis74]

> To na nas spada caly ciezar. Dla
> mojego meza prawie nic sie nie zmieni, dla mnie wszystko. Mam isc
do
> psychologa?

sama ładujesz się w kanał. Nie myśl, że dla Twego faceta nic się nie
zmieni - WŁAŚNIE ma się zmienić!!!! Ja mojemu mężowi uświadomiłam to
jeszcze przed zajściem w ciąże - duzo o tym rozmawialiśmy. I mam
zamiar z żelazną konsekwencją się tego trzymać. wiadomo, facet nie
urodzi i nie będzie karmił piersią, ale wszystkie inne kwestie są
dla niego dostępne. Moja koleżąnka powiedziała mi kiedyś bardzo
mądre słowa - że jeśli sama faceta odetnę do obowiązków związanych z
dzieckiem, na zasadzie - "bo Ty nie umiesZ", to sama sobie będę
winna.

[asiag51]

tedesca masz rację, są też i te mniej przyjemne strony macierzyństwa. Pierwszą
na pewno (w moim przypadku) był poród.Ale ogólnie macierzyństwo to nie jest
jakaś tragedia.Nie ma co się już na początku wpędzać w "czarne
myśli".Nieprzespane noce- są owszem, ale to nie jest tak, że nie śpisz całą noc.
Tylko po prostu musisz wstać na godzinkę czy dwie.Małe dziecko śpi tak dużo, że
na pewno się wyśpisz. Dalej: zmiana pieluchy - to naprawdę zajmuję chwilkę - jak
nieprzymierzając porządne wydmuchanie nosa I kolejna sprawa- siedzenie w domu
- a kto ci każe siedzieć w domu z dzieckiem. Można je wszędzie zabrać( wyjść na
spacer, na zakupy, do znajomych). I ostatnia kwestia: monotonne czynności-
niestety dorosłe życie przeważnie bywa monotonne- praca,dom,sprzątanie,
gotowanie,pranie spanie , praca...
Ale ogólnie to i tak widzisz same plusy, gdy patrzysz jak dziecko nie tylko się
uśmiecha ( chociaż to naprawdę rozczula) ale jak jest podobne do ciebie ( tak
samo pyskate, uparte. I chociaż piszę tego posta już pewnie z godzinę, bo
akurat dziś w nocy córcia ma problemy ze spaniem to i tak wszystko jest
nieważne, bo dla tej małej osóbki jesteś bezwarunkowo najważniejsza i
najukochańsza na świecie. Zresztą tak samo jak i ona dla ciebie.
A poza na tym etapie ciąży niebagatelną rolę odgrywają hormony i to one też
trochę wpędzają nas w te " czarne myśli". pozdrawiam
mama małego skarba z września 06.
i fasoliki (lipiec 2008)
zapraszam na forum: forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=49379

[grochalcia]

zmienisz podejscie, ja Ci mowie)))

ja tez bylam jedna z tych co zaszly w ciaze, bo mąż nalegal i to za pierwszym
razem, a mialam nadzieje, ze tak szybko sie nie uda. rodzice-500 km ode
mnie....zadnej rodziny tutaj....i co???wcale tego mi nie brakuje. oczywiscie,
pierwsze tygodnie lekkie nie byly, placzu bylo tez, nie ukrywam, ale teraz ten
2.5 letni szkrab jest dla mnie wszystkim. a dalczego dziecko ma Cie ograniczac??
jak chcesz wyjsc na noc, wynajmujesz nianie, jak chcesz odpoczac w dzien dajesz
dziecko do żłobka czy potem do przedszkola, my od poczatku wszedzie jezdzilismy
i chodzilismy z dzieckiem, bardzo rzadko gdzies go zostawiam..bo nie lubie....
a Jezyk Niemowlat polecam w pierwszej kolejnosci. dziki tej ksiazce kazdy mi
zazdroscil spokojnego dziecka.

a teraz jestem po poronieniu i walcze teraz o kolejna ciążę, ktora sie we mnie
rozwija...
3 lata temu nie myslalam, ze tak mi bedzie na macierzynstwei zależało. Zycze
wytrwałości i aby macierzynstwo bylo dla Ciebie radoscia. Glowa do gory, mialam
podobne mysli do twoichDDD

Pewnie, że napiszę ci że uśmiech dziecka...

[anita_szostak1]

Pewnie, że napiszę ci że uśmiech dziecka wszystko wynagrodzi bo tak
po prostu jest. Przekonasz się sama. Choćby nie wiem jak dziecko
dało ci popalić np. w nocy to i tak je kochasz i nawet jak w danym
momencie rozzłościsz się na nie to będziesz za chwilę tego żałowała.

A zresztą kto ci powiedział, że noce będą nieprzespane, czy że nie
będziesz wychodzić z domu. Wiadomo, że nie będziesz co tydzień
latała po dyskotekach, barach czy teatrach ale zawsze można tak
zorganizować życie żeby gdzieś czasami wyjść (nawet jak sie nie ma
rodziny blisko).

Jedno jest pewne - życie po narodzinach dziecka się zmienia. Ale nie
można powiedzieć że na gorsze. Po prostu jest inne i nie ma co tego
porównywać ze sobą.

[kruche_ciacho]

ciąża trwa 9 miesięcy nie tylko dlatego że jest to potzrebne do
rozwoju dziecka ale i dla kobiety aby miala czas oswoic się z myślą
o macierzyństwie

myślę że wiekszość nieplanowanych ciąż (bo na pewno nie wszystkie)
budzi takie obawy jak Twoje
my zaliczylismy fenomenalna wpadkę, zaczęłam 19 tc i powoli, powoli,
opornie czarne mysli zanikają
mieszkamy z mężem w innym kraju, zero rodziny tutaj, mąz pracuje po
12 godzin ale w nocy zatem większośc czasu spędzam sama i tak jak Ty
nigdy nie przepadalam za dziećmi
wierze że łatwo jest załapać doła ale pamiętaj tez że wiele psują Ci
teraz hormony

ja wierze że dopiero po porodzie zacznie sie prawdziwe zycie na
pełnych obrotach za czym tęsknię
ciesz się że właśnie tworzycie większą rodzinę i nigdy nie bedziesz
juz sama

pozdrowienia

[annubis74]

dlaczego więc zdecydowałaś sie na dziecko.
ja do takiej decyzji dojrzewałam sporo czasu (od sytuacji NO KIDS do
sytuacji OK CZEMU NIE?)
Nie mam do tego euforycznego podejścia typu dzidzie, fasolki i inne
duperelki, nie rozczulają mnie dzieci na ulicy, generalnie początki
ciąży znoszę kiepsko i też dostrzegam ciemnie strony całej historii
ale zakładam, ze jeśli chciałam/chcieliśmy należy zaakceptować tę
sytuację z cąłym dobrodziejstwem inwentarza
Teraz kiedy już jesteś w ciąży może za późno na tego rodzaju
pytania: Po co mi dziecko? ,ale mam wrażenie, ze może w tej decyzji
jednak uległaś perswazjom rodziny, znajomych itd.
Nie nastawiaj się cierpiętniczo do całej kwestii, nie myśl o tym co
dziecko zmieni na gorsze, pomyśl o tym co zmieni na lepsze -
poza tym dziecko ma tatusia (uper że GW zaczyna właśnie cykl POwrót
Taty).

[adria-3]

Mam troje dzieci i tak: gdy pierwsza córka miała miesiąc już jeździliśmy z nią
po Polsce, mimo jej kolek, gdy miała rok wyjechaliśmy z nią za granicę (wiem, że
ludzie nawet z malutkimi dziećmi wyjeżdżają), podobnie było z drugą córką. Sama
z nimi wyjechałam nad morze gdy jedna miała 4 lata a druga rok (pociągiem z
przesiadkami). Nie lubię siedzieć w domu więc jeździłam z nimi w różne miejsca
np. na basen, do różnych parków, autobusami i innymi środkami komunikacji
miejskiej (zdarzało mi się karmić na ulicy a raz to i w autobusie) ale nie
chciałam być "więźniem" w domu. Teraz mamy trzecie dziecko, studiuję podyplomowo
w soboty i niedziele, mąż siedzi wtedy z dziewczynami. Wiadomo, że łatwo nie
jest, ale czas szybko mija, szczególnie gdy patrzę na moją sześcioletnią córkę
to ze wzruszeniem myślę, że była kiedyś takim małym dzidziusiem, który płaczem
doprowadzał mnie niemal do szaleństwa . Wiele można, choć przy pierwszym
dziecku chyba jest najciężej, przynajmniej dla mnie tak było (ale wędrowałyśmy
razem) .

[tedesca]

Dzieki za Wasze posty. Rzeczywiscie to chyba sprawa hormonow, bo
wczorajszy wieczor przeplakalam, a dzis jest o wiele lepiej i nawet
dostrzegam jakies pozytywne strony. Mysli z czarnych zaminiaja sie
szare. Sadze, ze nigdy nie bede "nawiedzana" mama (sorry za to
sformuowanie, nikogo nie chce obrazic), ktora mowi o fasolkach,
maluszkach i dzidziach. Tak jak kruche_ciacho mieszkam zagranica i
nie tylko nie moge liczyc na pomoc rodziny, ale tez na zlobki i
przedszkola, ktorych tutaj brakuje, albo czynne sa do godziny 12.00.
Kazda z Was ma wiele racji. Na peno wielki wplyw miala na mnie
rodzina, ktra pytala co chwile czy juz "zaciazylam". Dla meza
niewiele sie zmieni, bo siedzi cale dnie w robocie a w weekendy
czesto ma jakies szkolenia. Bedzie wiec niedzielnym tatusiem i nawet
gdybym chciala (a chce!) oddac mu czesc obowiazow, to nie wiem kiedy
mialby je wykonywac.

[kasiapro1]

To wezmiesz nianie i z glowy.Mozna wtedy do fryzjera, na masaz
skoczyc etc.
A zabieranie dziecka do centrow handlowych,aby nie byc uwiezionym w
domu nie jest dobrym pomyslem.lepiej wyslac nianie na spacer a
samemu zrobic zakupy.Drazni mnie widok matek z malutkimi dziecmi w
CH,bo to niby dziecko nic w ich zyciu nie zmienia i ona ma silna
potrzebe zakupienia sobie majtek.Targa tego dzieciaka.ach,szkoda
gadac.
mezowie ktorzy pracuja krotko,z zasady nie zarobia na ta nianie,wiec
lepiej niech siedza w pracy przynajmniej kasa z tego bedzie

[saralee]

.Drazni mnie widok matek z malutkimi dziecmi w
> CH,bo to niby dziecko nic w ich zyciu nie zmienia i ona ma silna
> potrzebe zakupienia sobie majtek.Targa tego dzieciaka.ach,szkoda
> gadac.

A dlaczego cię to drażni?

[zolwica]

> Drazni mnie widok matek z malutkimi dziecmi w
> CH,bo to niby dziecko nic w ich zyciu nie zmienia i ona ma silna
> potrzebe zakupienia sobie majtek.

jjjjasne Kochana! Nie każdego stać na profesjonalną niańkę. Ja osobiście nie
zostawiłabym dziecka z nastolatką za 1-2 dychy (z resztą i na taka opcję nie
mogłabym sobie pozwolić nawet co 2gi dzień), a na nianię mnie nie stać. A zakupy
czasem większe w CH (np potrzebne majtki i pieluchy) i te mniejsze codziennie
(pieczywo, owoce, jarzynki) zrobić trzeba... nie wspomnę o innych domowych
obowiązkach PLUS zajmowanie się maluszkiem. Trudno - tak bywa - matka polka musi
sobie radzić na swój sposób i łączyć obowiązki matki, żony, kochanki i gosposi i
niani i nie wiem kogo jeszcze.
Acha! A mężowie którzy siedzą długo w pracy nie zawsze wystarczająco dużo
zarabiają...
I bez obrazy kasiapro, ale mnie z kolei drażnią takie wypowiedzi... i to z ust
kobiety...
Pozdrawiam! Więcej zrozumienia dla zapracowanych mam potrzebujących majtek...

[steffa]

Wszystko zmieni się po porodzie. Hormony, instynkt macierzyński
itp Ale lekko nie będzie. Mój syn - obecnie lat 5 - dał nam
popalić, choć i tak wiedzieliśmy, że będzie ciężko, to było bardzo
ciężko. Tak to jest.