ciąża

[goska36]

mam 40 lat , jestem w ciąży , budzi towe mnie wiele obaw

[oposs]

Gratulacje!!! Podobno późne macierzyństwo jest wspaniałe! Moja ciocia
(niestety nie powiem ci ile dokładnie ma lat...) ma syna mniej więcej w moim
wieku (kończy studia w tym roku!), nastoletnią córkę i w zeszłym roku urodziła
kolejną dziewczynkę (tak, że jej brat mógłby być równie dobrze jej tatusiem (:
(: (: i mała jest zdrowiutka, prześliczna i jest oczkiem w głowie całej
rodziny !

[goska36]

dziękuję - takie słowa są dla mnie bardzo ważne

[gochagocha]

Ja mam 32 lata i zapewniam Cie, ze moja ciaza budzi we mnie tyle samo obaw co
Twoja ciaza w Tobie. I mysle, ze kazda kobieta w ciazy ma podobne przezycia:
raz jest radosna i pelna wiary, ze wszystko bedzie dobrze a za chwile smutna i
zalamana bo np. plami albo sie przeziebila. Tak to juz z nami kobietami jest.
Zmiennosc nastrojow, obawy, zamartwianie sie o wszystko - czasami na wyrost i
zupelnie niepotrzebnie.
Mysle, ze ze wzgledu na swoj wiek mozesz sie martwic o zdrowie swego dziecka
ale Twoje 40 lat tylko nieznacznie zwieksza prawdopodobienstwo urodzenia
dziecka np. z zespolem Downa. Takie dzieci rodza rowniez 20 i 30 - latki !!
A poza tym im kobieta starsza tym podobno dzidzius madrzejszy i zdolniejszy i
to musi byc Twoja mysl przewodnia w Twojej ciazy (oprocz oczywiscie wiary, ze
bedzie wszystko dobrze).
No koniec tej pisaniny - glowa do gory ! W koncu nie masz 50 lat a zaledwie
40 - jestes w kwiecie wieku !!

[goska36]

Tobie tez dziękuję za ciepłe słowa, choc wiesz, że trudno pozbyc się lęku i
wątpliwości- tym bardziej że juz teraz 7 tydz, jest to ciąża wysokiego ryzyka,
musiałam przerwac pracę - to tez jest przyczyna stresu, zktórym trudno walczyć

[ainer1]

Tez musialam przerwac prace (juz na 2 miesiace!) ze wzgledu na plamienie i
ryzyko poronienia. A dodam, ze naprawde lubie pracowac :> wiec jest mi ciezko i
z tego powodu, ale staram sie wykorzystywac dany mi czas na podszkalanie sie z
wiedzy o ciazy, dziecku i... gotowaniu.
Renik

goska36 napisała:

> Tobie tez dziękuję za ciepłe słowa, choc wiesz, że trudno pozbyc się lęku i
> wątpliwości- tym bardziej że juz teraz 7 tydz, jest to ciąża wysokiego ryzyka,
> musiałam przerwac pracę - to tez jest przyczyna stresu, zktórym trudno walczyć

[foczka4]

hej!
ja przyszlam na swiat jak moja mama miala 40 i jestem 4 dzieckiem.rozmawialam
kiedys z mama na ten temat. wtedy nie byla bardzo entuzjastycznie nastawiona
ale teraz twierdzi ze nie wyobraza sobie swojego zycia gdyby mnie nie bylo.
jestem zupelnie inna niz moje rodzenstwo - zupelnie. i tylko ja z calej 4
dalam moim rodzicom wnuka, a w styczniu przyjdzie na swiat jeszcze jeden. mama
czeka z niecierpliwoscia!
chcialam tylko powiedziec, ze szczescie rowniez moze splynac na nas w kazdej
chwili, nie baczac na to ile mamy lat.
pa!

[goska36]

Mam dorosłych synów :20, 19, 12 lat wprawdzie nie zawahałam się nawet, by
dokonac aborcji , teraz to 7 tydzień, ale nie ma dnia żebym nie myślała o
przyszłości, która jawi mi sie w strasznych kolorach

[ainer1]

Gosiu,
czytam i widze: maz, syn nr 1, syn nr 2, syn nr 3 - i jest szansa na coreczke ! :>>>
Glowa do gory!
Renik

goska36 napisała:

> Mam dorosłych synów :20, 19, 12 lat wprawdzie nie zawahałam się nawet, by
> dokonac aborcji , teraz to 7 tydzień, ale nie ma dnia żebym nie myślała o
> przyszłości, która jawi mi sie w strasznych kolorach

[smc1]

hej, moja mama zaszla w ciaze w wieku 43 lat, ja wtedy mialam 19 lat, a moja
siostra 11. urodzila nam sie sliczna siostrzyczka, ktora teraz jest oczkiem w
glowie rodzicow. Asia chodzi juz do 3 klasy podstawowki, a ja w czasie kiedy
ona sioe urodzila wyjechalam na studia i do domu juz nie wrocilam. Moja siostra
tez juz studiuje, wiec rodzicom zostala Asia. Dzieki temu maja troche
rozrywki

[goska36]

żupełnie nie spodziewałam sie tylu ciepłych słów i może trudno w to uwierzyć ,
ale to naprawdę pomaga.Dobrze że jesteście ze mną

[urszula1_edziecko]

Hej!
Opiekowałam się dziewczynkami, które mama urodziła jak miała 42 i 44 lata.
Miały ze sobą świetny kontakt, tzn. mama i córki i chmmm, myślę, że tej mamie
nie przyszło na myśl, że jej macieżyństwo jest inne niz dwuciestolatek. Ale Ty
masz już dzieci, więc pewnie to najmłodsze będzie niesamowicie
rozpieszczane? ))
A z okazji zajścia w ciążę GRATULACJE!
Ulka

[goska36]

Tobie również Ula, dziękuje za otuchę ( choć może to niezbyt udane słowo).

[grrrrw]

Gosiu, mam piecioro dzieci 23,20,17,13,11. Ostatni synek to oczywiscie
kinderniespodzianka. I jest najfajniejszy! Po prostu najmądrzej jest
wychowywany. Miałam 39 lat gdzy zorientowałam sie, ze jestem w ciązy. I nie
byłam zachwycona, przeciwnie, przezywałam coś w stylu depresji. Lekarze, a
chodziłam tylko do panstwowych, nie stac nas było na przywatne wizyty ani
trochę nie dodawali mi ducha, raczej kwasno komentowali pojawiającesię
dolegliwości. Dużo musiałam leżeć, bo łozysko niestety się troche odklejało.
Reakcja starszych dzieci ? Najstarsza powiedziała do nas z wyrzutem:"Czemu Wy
TO robicie !?". Natomiast syn, gdy dowiedział się, ze ma brata szalał z
radości i "zarezerwował" go sobie! Dzis najmłodszy synek jest w piatej
klasie. W ciągu tych 12 lat w naszym zyciu zaszły korzystne zmiany,
zmienilismy miejsce zamieszkania na duzo lepsze, zmieniłam zawód, skonczyłam
drugie studia, od szesciu lat pracuję pełną parą. Więc na pewno wszystko sie
ułoży bardzo dobrze. Zawsze na początku ciąży sa czarne mysli, ale potem
dostajemy speeda i robimy rzeczy, o które nawet bysmy siebie nie podejrzewały.

[goska36]

Podziwiam ciebie za optymizm, to świetnie że wszystko ułożyło się dobrze.Ja
mam wiele lęków, ciężko jest mi pogodzić sie z nową sytuacją, wiem jednak ,że
gdybym zdecydowała sie na aborcję nic juz nidgy w życiu by mi nie wyszło. Mimo
żeto trudne, wiem jedno; człowiek musi być odpowiedzialny i ponosic
konsekwencje tego, co robi. W moim życiu zaszły niekorzystne zmany, ale nie ma
takiego powodu, który tłumaczyłby w jakikolwiek sposób pozbycie(ohydne słowo)
się dziecka.Może własnie dlatego jest to dla mnie taki dylemat

[malgog]

Gosia - możemy sobie podać recę - ja też spodziewam się dziecka i kiedy ono
przyjdzie na świat będę miała już skończone 38 lat, to niewiele mniej niż Ty.
Też jestem pełna obaw o przyszłość, ale doszłam do wniosku, że ciągłe
zamartwianie się nic mi nie da i do niczego konstruktywnego nie doprowadzi.
Musisz być silna i myśleć tylko pozytywnie - ja wiem, że to tak trudno.
Mam świetną pracę i wszystko było w miarę poukładane , jedno dziecko odchowane
i ...trach. A muszę Ci napisać, że mój mąż absolutnie nie chciał drugiego
dziecka - sprawę w tym temacie stawiał bardzo kategorycznie.
Tak więc moje dziecko, które przyjdzie na świat w maju też było niezaplanowane
i oswajanie się z myślą o kolejnych nieprzespanych nocach, płaczu, kupkach,
bolących piersiach i ogólnym zamieszania w życiu - zajęło mi trochę czasu.
Oczywiście, podobnie jak Ty ciągle mam też obawy o zdrowie dzidziusia.
Przyjmę co los przyniesie.
Głowa do góry - nie jesteś sama.
również małgosia

[goska36]

Małgosiu , dziękuje za odpowiedź, wierz mi jednak różnica między naszymi
sytuacjami jest znaczna- jeszcze rok, dwa lata wstecz z mniejszym bólem
przyjęłabym myśl o dziecku, 40 - lat to dla mnie pewna granica- byc może
tylko mentalna , ale jest, poza tym mam trezch synów.Pogodziłam sie z myślą o
ciąży, ale nie umiem sobie wyobrazić siebie w roli matki takiego maleństwa. Co
do męża i rodziny- tu rzeczywiście moja sytuacja jest do pozazdroszczenia, bo
mimo kłopotów z pracą męża( wielkich kłopotów) wszyscy cudownie przyjęli
wiadomość o dziecku i dbaja o to by się urodziło- ciąża jest wysokiego ryzyka -
krwiak

[malgog]

Małgosiu, pomyśl co innego Ci pozostaje, jeśli nie pogodzenie się z tym co
przyniesie los.
W jednym z poprzednich postów napisałaś,że aborcja nie wchodzi w grę.
Według mnie bardzo ważna jest atmosfera w domu, w rodzinie i nastawienie
domowników do Ciebie i Twojego maluszka, a z tym, jak sama piszesz jest super.
Jaką alternatywę w tej chwili rozważasz, czy masz inne wyjście niż urodzić ?
Być może niewiele mam do powiedzenia w sprawie zagrożenia ciąży, u mnie jak na
razie jest OK, chociaż moją pierwsza ciąża też była zagrożona - miałam
mięśniaka, który rósł bardzo szybko, szybciej niż dzidziuś i mógł spowodować
poronienie. Zatrzymał się dopiero w bardzo zaawansowanej ciąży ale był bardzo
duży. Na razie (przynajmniej tydzień temu) mięśniak był jeszcze nie wyczuwalny,
ale niepokój pozostał, bo według mojej gin. pewnie da o sobie znać.
Chyba za bardzo bierzesz sobie do serca swój wiek. Z tego co napisałaś, - byłaś
bardzo młodą mamą. Może fakt, że tak wcześnie miałaś już dzieci spowodował, iż
uważasz siebie w wieku 40 lat za "starą", nie nadającą się do rodzenia dzieci.
Przecież czytając posty widzisz, w jak różnym wieku kobiety rodzą dzieci - 40-
tka to nie tragedia.
Pozdrawiam Cię ciepło
małgosia

[goska36]

Oczywiście, nie mam alternatywy- ale wiem że powtarzam się - mimo ogromnego
wsparcia ze strony męża, dzieci , mamy , przyjaciół nie moge dac sobie rady z
lękiem o przyszłość- najogólniej mówić- , nie wiem również, jak zareaguję ,
gdy to będzie chłopczyk - penie że będe kochac , dbać itd, ale przypominam
sobie swój zawód, kiedy urodziłam najmłodszego .Jest moja perełką , ale długo
miałam żal do świata...Mój mąż miał tylko braci, i teraz ma tylko synów, to
dla nniego pragnęłabym córeczki( naiwnie i niepowaznie to brzmi)

[malgog]

No przestań się zamartwiać.
Co do płci to tak naprawdę nigdy nie ma gwarancji.
Będę trzymała kciuki za dziewczynkę.
U mnie w poprzedniej ciązy trzykrotnie na USG (ostatnie w 36 tyg.) wychodziło,
że będzie dziewczynka a urodził się jak najbardziej .....chłopczyk.
Tak więc teraz też liczę na córeczkę ale będzie co będzie, najważniejsze aby
było zdrowe.
Pa

[jaga2003]

Na pocieszenie: moja mama miała 41, gdy urodziła mojego super-braciszka. Ja
byłam zbuntowaną nastolatką w maturalnej klasie, więc nie mogła na mnie liczyć.
A do tego zaszła w ciąże z żonatym mężczyzną (sama jest rozwiedziona), z którym
do dzisiaj trwa w związku. No i jeszcze jest katoliczką, więc o aborcji - na
szczęście - nie było mowy. Nie rozmawiałyśmy wtedy ze sobą zbyt wiele, ale
wiem, że najbardziej bała się swojej mamy, reakcji rodziny, czy ja będę kochać
przyrodniego brata itp. Potem dzielnie walczyła w sądzie o alimenty i wszystko
jakoś się ułożyło. O tym, że nie wyobraża sobie teraz życia bez syna nie
wspomnę, zwłaszcza że nadal różnie nam się układa. Wiem, że historia "jak-to-
zle-jest-innym" nie zawsze podnosi na duchu, ale przynajmniej jeden kłopot masz
mniej