Facet/ mąż podczas porodu?

[mell24]

Jakie macie doświadczenia i zdanie na ten temat?

[jan-w]

To co napisze nie będzie modne i popularne. Poród to nie jest specjalnie
sympatyczny widok. Może wywołać u męża różne negatywne odczucia.

[wyssana.z.palca]

zgadzam sie. nie chcialabym zeby moj maz byl obecny przy porodzie..
bo i niby po co? zeby mni za raczke trzymac?? nie chce. to kobiety
sprawa tylko i wylacznie. takie jest moje zdanie.

[5er]

wyssana.z.palca napisała:
... to kobiety
> sprawa tylko i wylacznie. takie jest moje zdanie.

jeżeli dziecko, jak wyżej, to full zgoda )

OT sygnaturka

[gardenia_nowak]

wzorowałeś się na tym, jak przedstawiają Stiga w Top Gear? Jeżeli tak, to
proponowałabym zmienić drugie zdanie na: My wiemy _tylko/jedynie_, że zwą go...,
ale oczywiście zrobisz, jak zechcesz. W oryginale jest "All we know is... he's
called..." stąd ta poprawka.

[g.r.a.f.z.e.r.o]

Nie mam doświadczenia, ale mam zdanie. Uważam że jeśli mężczyzna nie jest
niezbędny z przyczyn medycznych przy porodzie to nie powinien go oglądać. Pewne
rzeczy powinny pozostać sprawą osobistą i intymną.

[mell24]

a kobiecie nie jest łatwiej, że nie musi sama leżeć i się męczyć?
Ponadto podobno taki wspólny poród bardzo zbliża ojca i dziecko +
ojciec widzi ile kobieta musi przeżyć/ przecierpieć, to może bardzie
szanuje ją za to poświęcenie?to tylko hipotezy...tak pytam...

[g.r.a.f.z.e.r.o]

> a kobiecie nie jest łatwiej, że nie musi sama leżeć i się męczyć?
Kobiecie jest łatwiej - przystosowanie ewolucyjne - dostaje odpowiednią dawkę
hormonów i potem niekoniecznie wszystko pamięta. A mężczyzna musi to na trzeźwo
oglądać.

[mell24]

Zawsze można go trochę alkoholem pokrzepić

Generalnie jeszcze nie słyszałam od żadnego faceta, który był przy
porodzie, żeby żałował tej decyzji...

[jan-w]

Trudno żeby oświadczył: Nabrałem odrazy do żony, lub coś podobnego. A co odczuwa
naprawdę, to osobna sprawa.

[kala196]

jan-w napisał:

> Trudno żeby oświadczył: Nabrałem odrazy do żony, lub coś podobnego. A co odczuw
> a
> naprawdę, to osobna sprawa.


Ty wyraziłaś swoje zdanie ...być może z własnego doświadczenia,a ja wyraże
swoje:jeśli mężczyzna bedzie się brzydził kobiety/żony po porodzie rodzinnym to
chyba tu nie chodzi o poród rodzinny tylko o stosunki między partnerami jakie
były wcześniej.Może już wczesniej sie brzydził tylko to w sobie skrywał????
Tak może być jeśli np:ktoś począł dziecko żeby skleić rozpadający się związek ;-(

Ale tak naprawde co ja tam wiem o obrzydzeniu faceta po porodzie ja mam zupełnie
inne doświadczenia. mój mężczyzna był ze mną od początku do końca i docenia
bardzo moje poświęcenie,bardzo mi pomógł w trakcie,a ochotę na "zabawy" ma taką
samą(nie napiszę większą bo powiedzą niektóre z zazdrości,że ściemniam) ))

Podsumowując:uważam,że kazdy kochający mężczyzna powinien być przy kobiecie w
trakcie porodu,żeby jej pomóc w jakikolwiek ona bedzie sobie życzyła sposób.

Do autorki wątku: NAPRAWDĘ WARTO BYĆ W TAKIEJ CIĘŻKIEJ I PIĘKNEJ CHWILI RAZEM )
Pozdrawiam bardzo serdecznie i życze wszystkim lekkich porodów i miłych
wspomnień )

[zawszemagda]

Ja Ci uwierzę, bo u mnie jest to samo To zależy od faceta po prostu. Jak
jest z żoną dla jej nieustającej urody to może mu to przeszkadzac, ale dojrzały
małżonek chyba wie, jak dzieci przychodzą na świat,więc... Ale absolutnie nie
ciągnijcie na siłę ani nie namawiajcie, to musi byc decyzja faceta.

jan-w jest facetem :) n/t

[gonia28b]

[krzysimonia]

zgadzam siez kala196, mój mąż też uważa to za przezycie rodzinne,
wkońcu to też jego dziecko i bardzo pragnie być w tych pierwszych
chwilach, kiedy to dziecko się rodzi. To prawdziwy cud i nie wiem
dlaczego ten moment ma ominąć mojego męża. Nie mówiąc już o
pogłębieniu więzi poprzez okazywanie wsparcia i miłości żonie w tych
trudnych chwilach. To naprawde scala związek jak beton.

[memphis90]

W czym kobiecie jest łatwiej? Łatwiej jest jej np. wstać z pozycji leżącej na
łóżku porodowym i doczołgać się do łazienki- kiedy NIKT jej nie pomaga???

[zawszemagda]

Dokładnie. Kto nie ma opłaconej położnej ten wie o czym mowa. Jest jedna położna
na kilka porodów i nie ma bola, żeby pomagała w takich sprawach, jak podanie
wody do picia, pomoc w poruszaniu się, kiedy musisz zejsc z wysokiego fotela na
podłogę, żeby zmienic pozycję, bo już nie wytrzymujesz, a potem musisz z
powrotem się położyc, bo czujesz, że zaraz zemdlejesz.

[titta]

Maz przydaje sie rowniez do tego aby na tym fotelu nikt kobiety,
chodzby pod glupim pretekstem nie polozyl... jesli ona na to nie ma
ochoty.

[zoofka]

> Ponadto podobno taki wspólny poród bardzo zbliża ojca i dziecko +

Ojca i dziecko może zbliżyć każda inna sytuacja niekoniecznie poród.

> ojciec widzi ile kobieta musi przeżyć/ przecierpieć, to może bardzie
> szanuje ją za to poświęcenie?to tylko hipotezy...tak pytam...

Dziecko to zazwyczaj świadoma decyzja obojga rodziców. Nie widzę porodu w
kategorii "poświęcenia kobiety". A co do szacunku... bez komentarza

Osobiście twiedzę, że facet nie jest niezbędny przy porodzie. Moim zdaniem jest
to czysto fizjologiczny akt, i robienie z tego szopek nie jest konieczne. Trochę
jest to taka głupia moda z zachodu IMO. No chyba żę facet bardzo chce - to
proszę bardzo.

[moofka]

>Osobiście twiedzę, że facet nie jest niezbędny przy porodzie. Moim >zdaniem jest
>to czysto fizjologiczny akt, i robienie z tego szopek nie jest >konieczne.

moze u krowy
mnie sie na czas porodu wrazliwosc, myslenie, swiadomosc i szeroko pojeta
psychika nie wylaczyla pomimo "fizjologicznosci" aktu
moje samopoczucie, poczucie bezpieczenstwa i oparcia w towarzyszacej osobie bylo
rownie wazne, a moze wazniejsze niz postepujace rozwarcie

dla mnie maz przy obu porodach byl niezbedny
i gdyby w takiej chwili - kiedy to ja cierpie, mnie boli i ja jestem zdana na
laske i nielaske obcych ludzi w szpitalu - olal mnie ze wzgledu na widoki
czulabym sie opuszczona, mialabym zal i czulabym, ze to nie jest czlowiek na
ktorym moge polegac
skoro w najtrudniejszej chwili zostawia mnie samą sobie
ale to ja, my chcielismy byc razem
i oboje sie cieszymy, ze mielismy taką mozliwosc






Trochę
>jest to taka głupia moda z zachodu IMO. No chyba żę facet bardzo chce >- to
?proszę bardzo.

[gaja78]

moofka napisała:

> dla mnie maz przy obu porodach byl niezbedny
> i gdyby w takiej chwili - kiedy to ja cierpie, mnie boli i ja jestem zdana na
> laske i nielaske obcych ludzi w szpitalu - olal mnie ze wzgledu na widoki
> czulabym sie opuszczona, mialabym zal i czulabym, ze to nie jest czlowiek na
> ktorym moge polegac
> skoro w najtrudniejszej chwili zostawia mnie samą sobie
> ale to ja, my chcielismy byc razem
> i oboje sie cieszymy, ze mielismy taką mozliwosc


podpisuję się pod Moofką

[kala196]

"gaja78 napisała:

> moofka napisała:

dla mnie maz przy obu porodach byl niezbedna i gdyby w takiej chwili - kiedy to
ja cierpie, mnie boli i ja jestem zdana na laske i nielaske obcych ludzi w
szpitalu - olal mnie ze wzgledu na widoki
> czulabym sie opuszczona, mialabym zal i czulabym, ze to nie jest czlowiek na
ktorym moge polegac
> skoro w najtrudniejszej chwili zostawia mnie samą sobie
> ale to ja, my chcielismy byc razem i oboje sie cieszymy, ze mielismy taką
mozliwosc

podpisuję się pod Moofką"


Ja również sie zgadzam z Moofką )

[graue_zone]

O to to. Masz w 100% rację. A facet, który po wspólnym porodzie nabiera do żony
obrzydzenie, jest po prostu niedojrzałym chłopczykiem, a nie mężczyzną.

[zawszemagda]

A rodziłaś już? Mówisz to z doświadczenia? Gdyby polskie realia były inne, to
faktycznie facet nie byłby mi do niczego potrzebny na sali porodowej, ale
niestety, gdy nie opłacisz położnej, to kto przez kilkanaście godzin porodu
pomoże ci w np zejsciu z fotela i wspięiu się na niego z powrotem, kiedy przerwy
między skurczami właściwie już zanikły?kto da ci pic?chyba nie rodziłas, bo
inaczej byś wiedziała, w jakim stanie jest wtedy kobieta. A sama na sali
porodowej, kiedy jest 1 położna na kilka porodów, nie chciałabyś byc. Nie życzę!!

[5er]

g.r.a.f.z.e.r.o napisał:

> Nie mam doświadczenia, ale mam zdanie. Uważam że jeśli mężczyzna
nie jest
> niezbędny z przyczyn medycznych przy porodzie to nie powinien go
oglądać. Pewne
> rzeczy powinny pozostać sprawą osobistą i intymną.

Chodzi o swojego mężczyznę, więc można to simply ustalić we dwoje...

[memphis90]

Osobistą? A to czyje jest to dziecko? Kobieta sama je sobie zrobiła?

[mala_mee]

Doświadczenia brak.
Ale bym nie chciała żeby się na to gapił.
Jeszzce by sobie wziął do siebie to co ewentualnie mogłabym w
trakcie wykrzykiwać...

[m.nikla]

no rzeczywiście...bo to nie on jest sprawca ciaży...on tylko ma miec z z tego to
co przyjemne...a poród...?? Lepiej oszczedzic , bo bedzie miał potem traume
biedaczek. To rowniez jego dziecko przychodzi na swiat -nie tylko moje.

[mell24]

m.nikla napisała:

> no rzeczywiście...bo to nie on jest sprawca ciaży...on tylko ma
miec z z tego t
> o
> co przyjemne...a poród...?? Lepiej oszczedzic , bo bedzie miał
potem traume
> biedaczek. To rowniez jego dziecko przychodzi na swiat -nie tylko
moje.
>

Ja też tak to widzę, jak Ty....przecież kobieta też cierpi, a facet
co? czeka na korytarzu i nie musi TEGO oglądać, a później może
popatrzeć i poogladać slicznego, różowego bobasa i nawet nie wie,
ile jego kobieta się namęczyła...

[wyssana.z.palca]

nie Ty perwsza i nie ostatnia bedziesz rodzic w bolu i koniecznie
chcesz obciazac tym faceta? bo on nie moze, to niech sobie chociaz
popatrzy jak jest ciezko? po co go tym obarczac, zeby sie
dowartosciowac, czy co?

[zawszemagda]

nie obciążac, tylko sprowokowac do pomocy czysto opiekuńczej. patrz moje posty
powyżej.chyba tyle biedaczek wrażliwy może zrobic.

[mala_mee]

Ależ ja nie bronie innym robić co chcą.
Jak już przypadkiem w tej ciąży kiedyś będę to może mi się podejście
zmieni. Nie zarzekam się bo już zbyt wiele razy na tym się
przejechałam.
Teraz takie jest moje zdanie więc je wyrażam.

[gardenia_nowak]

> Jak już przypadkiem w tej ciąży kiedyś będę to może mi się podejście
> zmieni.

zanim byłam w ciąży też myślałam raczej, że sobie poradzę, ale im dalej w las,
tym bardziej widzę, że mąż może mnie się przydać z czysto pragmatycznych powodów
podanych wyżej, czyli pomoc w przemieszczaniu się i obsłudze w trakcie porodu,
mam na myśli pierwszą fazę zwłaszcza. Jestem w 36 tygodniu i mimo że przytyłam
14 kg, co nie jest jakimś mega wyczynem (zwłaszcza, że mam 1,80 m i generalnie
piłkę z przodu) czuje się słoniwato, bolą mnie kolana, mam trudności ze
wstawaniem a nawet przekręcaniem się z boku na bok, poza tym koszmarnie
napieprzają mnie plecy i biodra i pomoc męża bardzo się wtedy przydaje. No nie
mówiąc już jak coś mi spadnie na podłogę, wleźć np. pod stół z takim bębnem nie
jest prosto.
Powiedzieliśmy sobie, że co będzie z finałem, to się zobaczy w trakcie finału
Zwłaszcza, że ja jestem choleryczką a on raczej flegmatykiem, więc w
sytuacjach stresowych reagujemy zupełnie inaczej. Tak czy tak w ciągu mniej
więcej miesiąca będę mogła napisać coś więcej z autopsji.

[soulflygirl]

a ja doświadczenie MAM.Mąż był ze mna od chwili pierwszych skurczów
az do momentu kiedy położyli mi synka na piersi i uważam, ze to
oczywiście powinna byc obupólna zgoda i akceptacja na wspólny poród.
Jest to też kwestią bardzo indywidualna czy dana kobieta chce aby
jej facet był przy nie niej czy nie. Ja wiem jedno - wiele dała mi
jego obecność w tych trudnych chwilach. Po porodzie był dumny ze
mnie bo widział co musiałam zniec aby ,,dac'' mu syna. Nie mógł
wręcz sie temu nadziwić. Tak sie zastanawiam mala_mee napisała ,,nie
chce żeby sie na to gapił..'' na co?na narodziny waszego wspólnego
dziecka?czy na Ciebie spoconą cierpiącą?i jeśli nie to czemu?uważan,
że jesli jestescie ze sobą wystarczająco zżyci to raczej nic go nie
powinno zdziwić i jesli oczywiście facet mocno Cie kocha to z
pewności nic - nawet może nie do końca estetycznie wyglądajcy poród
nie bedzie w stanie zniechęcić go do Ciebie..no chyba że facet to
dupa a nie facet...

[kala196]

mala_mee napisała:

> Doświadczenia brak.
> Ale bym nie chciała żeby się na to gapił.
> Jeszzce by sobie wziął do siebie to co ewentualnie mogłabym w
> trakcie wykrzykiwać...


A co masz zamiar wykrzykiwać????Ja mojemu powiedziałam,że jest najwspanialszym
mężczyzną na świecie ) Bo to prawda

Zeby było śmieszniej własnie to mu powiedziałam pod koniec pierwszej fazy albo
na początku drugiej -nie pamiętam dokładnie,wiem tylko,że bardzo mi pomógł i
spiał się co najmniej na szóstke z plusem

Mi nie przyszło do głowy mu cokolwiek innego powiedzieć

[menk.a]

mell24 napisała:

> Jakie macie doświadczenia i zdanie na ten temat?

Doświadczenia żadnego. Opinia? Ja nie chciałabym, aby mój mąż czy
partner był przy tym.

[ciaew]

nie mam doświadczeń, ale bym nie chciała.
wystarczy mi świadomość, że siedzi za ścianą w korytarzu.
ze mną jedynie do akcji porodowej, sam poród wolałabym przeżywać sama.

[deodyma]

[ivaz_1]

Przy pierwszym porodzie był przy mnie mąż było to 12 lat temu a ja
miałam 22 lata teraz mam 34 i uważam ze on mi jest tam zupełnie
zbędny, może zgodzę sie zeby był w pierwszej fazie porodu, dalej jak
już sie zacznie akcja poproszę zeby wyszedł.

[pychu]

Mój mąż chce być przy porodzie. Przecież nie będzie stał i gapił się między
nogi, a jeżeli mam mu się kiedyś z jakiegoś powodu "znudzić" czy sprzykrzyć, to
i tak do tego dojdzie. Moje 2 kuzynki rodziły ze swoimi mężynkami i oni są teraz
bardzo z tego dumni. Wspominają to bardzo mile. Oczywiście każda kobieta ma
prawo mieć swoje zdanie, a ja się dopiero o tym przekonam, jak to faktycznie
wpływa na dalsze życie.

[fajnykotek]

Mój mąż był ze mną przy pierwszym porodzie i nie żałujemy tego. To on przeciął
pępowinę i pierwszy wziął synka na ręce. Poza tym pamiętajcie, że męża nic nie
boli, nie ma skurczy, więc "trzeźwym okiem" obserwuje jak się z kobietą obchodzi
personel szpitalny, a to jest nie do przecenienia... Położna nie powie ci jakżeś
się puściła to sobie teraz cierp, itp...

[embeel]

Moj maz sam sie zadeklarowal, praktycznie nie pytany. Bardzo mi z
tego powodu milo. Wie, ze zle znosze bol i cieszy mnie, ze chce mi
towarzyszyc, a zagladac, za przeproszeniem, miedzy nogi, nie musi.
Poza tym chodzimy na zajecia z haptonomii - to taka forma nawiazania
kontaktu z malenstwem, takze dla taty, jeszcze przed porodem
(cudowna sprawa, ale to zupelnie inny temat) a takze nauczenia
ojca 'przywolania' malenstwa, jesli ewentualnie bedzie sie ociagalo
z przyjsciem na swiat i maz bardzo to sobie wzial do serce. Poza
tym, on juz sie nie moze doczekac spotkania z maluchem, choc to
dopiero 21tc.

[anettchen2306]

Moj maz byl obecny przy obydwu porodach. I nie wyobraza sobie, ja
tez nie , ze mogloby go w tej waznej dla nas chwili zabraknac. To
obydwoje partnerzy/malzonkowie musza podjac te decyzje. Nie
zmuszalabym jednak faceta do tego. Jesli tak chce to jego zdanie i
wola. Uszanuje ja.
Tak jak pisaly dziewczyny wyzej, partner/maz nie stoi miedzy
kroczem, tylko raczej znajduje sie przy glowie zony/partnerki. Krew
nie leje sie strumieniami, to nie horror!
Milo jest tez miec kogos, kto w nocy bedzie spacerowal z toba po
szpitalnych pustych korytarzach (bo kiedy dzidzia zdecyduje sie
wyjsc, tego nikt nie wie ), kto poda szklanke wody (bo watpie,
czy polozna bedzie np. 12 godz non stop siedziala przy tobie). Ja
czulam sie z mezem bezpieczniej i zanim przyszly mocne bole, byl dla
mnie "osoba do towarzystwa", bo miedzy bolami moglam sobie z nim
pogadac i odwrocic uwage od nastepnej fali skurczow. Lezenie tak
samej i liczenie minut do nastepnego bolu dzialaloby mi jeszcze
bardziej na nerwy...
Porody w zaden sposob nie wplynely na nasze pozycie, maz nigdy nie
wspomnial, ze byl to widok typu "blee, fuj", pamieta wzruszenie a ja
lezki w jego oczach i dume, ze to ON zobaczyl malutka pierwszy )
(rodzilam na kolanach). Tu gdzie mieszkam nie jest to moda, tylko
praktycznosc, ze jest przy rodzacej ktos z rodziny lub przyjaciolka.
Nawet przy cc partner moze byc obecny, jesli takie zyczenie
rodzicow. Wtedy tez siedzi na krzeseleczku przy glowie
zony/partnerki a od strefy operacyjnej odzielaja ich operacyjne
chusty, wiec obydwoje nic nie widza.Gdy mama jest potem zszywana to
ON asystuje przy pierwszych pomiarach, przenosi dziecko na wage itp
itd.

[elza78]

ja nie kumam przeciez on tam nie jets od tego zeby kurde siedziec i sie wam w
picze patrzec za przeproszeniem, facet ktory jest idiota moze tak robi i potem
narzeka z epoczul odraze do zony - srednio madre stwierdzenie, moj maz byl pryz
porodzie nie patrzyl gdzi enie trzeba i nei czuje zadnej odrazy (wiem, na pewno
w trakcie seksu sobie mysli jaka jestem oblesna, bo rodzilam ale mi tego
przeicez nie powie prawda DD )
taki ginekolog poloznik to dopiero ma odraze do kobiet no nie D
rzygac mu sie chce jak na zone patrzy...
jak ktos nie jest w stanie zniesc psychicznie trudow porodu to neihc sie nei
pcha, ale facet ogolnie bliska osoba jets bardzo przydatna w trakcie porodu z
p[rzyczyn zarowno technicznych jak i psychologicznych

[pychu]

zgadzam się w 100%. Oczywiście jeżeli zauważyłabym, że mój mąż gapi się między
moje nogi, to bym mu osobiście drzwi otworzyła i zasadziła .... w tyłek, ale on
stoi przy naszej "górnej" części ciała tzw. głowie, a co jest w tym krępującego..

[tasiaanunia]

Ja również sie pod tym podpisuje mój mężuś będzie ze mną a nie "wgapiony" między
moje nogi...będzie pilnował "trzeźwym okiem" ,poda szklankę czy pomoże pójść pod
prysznic....Teraz chodzi ze mną na wszystkie wizyty do gina i jak mam badanie to
mi nie patrzy gdzie nie trzeba.
Ania29tc

[kala196]

pychu napisała:

> zgadzam się w 100%. Oczywiście jeżeli zauważyłabym, że mój mąż gapi się między
> moje nogi, to bym mu osobiście drzwi otworzyła i zasadziła .... w tyłek, ale on
> stoi przy naszej "górnej" części ciała tzw. głowie, a co jest w tym krępującego
> ..


Mój M nawet zaglądał między nogi jak już było widac główkę...tzn czuprynkę hi hi
i dla mnie,ani dla niego nie było to krępujące.Chociaż przyznam sie szczerze,że
jak mówiliśmy o porodzie kilka tygodnie czy miesięcy przed godz zero to
zarzekał się,że tam nie zajrzy ,a jednak zajrzał.

[zawszemagda]

100% racji. Nie ujęłabym tego lepiej

[kocio-kocio]

Od początku wiedzieliśmy, że będzie przy porodzie.
Przygotowaliśmy się: oglądał filmy, chodziliśmy do szkoły rodzenia.
Gdyby Piotra przy porodzie nie było pewnie skończyłoby się cesarką.
Poród trwał ponad 17 godzin, w czym prawie 2 godziny parcia.
Byłam tak zmęczona, że nie słyszałam co do mnie mówią, nie mogłam się
skoncentrować na poleceniach położnej.
Jego słyszałam i rozumiałam. Pilnował oddechu i powtarzał polecenia położnej.
Staszek urodził się z wadą wrodzoną. To Piotrek pierwszy o tym usłyszał i mi o
niej powiedział.
Nie wyobrażam sobie, co by było gdyby nie był przy mnie.

[patite]

ja rodziłam z mężem i nie wyobrażam sobie, że mogłoby być inaczej.
Poród jak u kocio był długi i dosyć trudny, parcie też prawie 2
godziny. Dzięki niemu czułam, że nie jestem sama. Obydwoje z naszą
położną wykonali ogromny wysiłek, żeby pomóc naszemu dziecku przyjść
na świat. To mąż pierwszy zobaczył dziecko i było to dla niego
ogromne metafizyczne doznanie. Nie mamy obydwoje żadnej traumy.
Nasze dziecko kończy właśnie dwa lata a nasz seks jest tak samo
piękny i spontaniczny jak był.

[prawdziwek5]

Ja rodzilam z mezem i Bogu dziekuje ze On byl przy mnie.Dal mi ogromna sile
wewnetrzana(a to duzo,jak sie rodzi bez znieczulenia przez 20 godzin)Od samej
wiesci o ciazy, chcial byc przy porodzie.W czasie porodu chodzil ze mna po
korytarzu,masowal mi plecy,itd...Nie uslyszalam nigdy od swojego meza ze *kazda
rodzi ty tez dasz rade,nie przesadzaj*jak czesto slysze od moich znajomych we
wspomnieniach porodowych.Kazde malzenstwo przechodzi *etapy* w swoim wspolnym
zyciu,etap narodzin naszego dziecka byl bardzo emocjonujacy i jednoczacy nasz
zwiazek.Jestem mu bardzo wdzieczna za to ze byl przy mnie.Teraz znowu sie
staramy o nastepne malenstwo i szczerze mowiac nie wyobrazam sobie by bylo
inaczej.On najlepiej wie co trzeba zrobic i jak sie zachowac zeby zonie
pomoc.Do seksu trzeba dwojga,do poczecia tez.. a wiec i przy porodzie polecam
tez obydwoje rodzicow.Takie jest moje zdanie.

[hanalui]

Tak, rodzilam z mezem. Maz uczestniczyl w kazdej wizycie podczas
ciazy, rodzilam na zachodzie a tu nie ma badan ginekologicznych
podczas wizyt wiec nie bylo zadnego problemu, chodzil na zajecia
szkoly rodzenia, cwiczenia. Tu naprawde niewiele jest kobiet ktore
nie robia tego z partnerami czy mezami, a jesli juz bez to biora do
tego wydarzenia kolezanke czy mame, czy jakas inna osoba. Tu osoba
towarzyszaca nie jest uwazana za zawaligrode i kogos kto ma
przeszkadzac, a wrecz przeciwnie kogos kto pomaga, daje poczucie
bezpieczenstwa dla rodzacej. Polozne zwykle radza jak taka osoba ma
dzialac by ulzyc w cierpieniu, co robic. Czesto zlecaja jakies
zadanie. Tu jest to tak oczywiste ze nikt nie pyta nawet czy sie z
kims rodzi tylko od razu na kogo ma byc wypisana przepustka
U mnie skonczylo sie co prawda szybka cesarka, ale rowniez i podczas
niej maz mogl uczestniczyc i nawet polozna specjalnie wychodzila po
niego na korytarz i zachecala.
Ja akurat jestem zadowolona, to maz ubieral malucha z polozna zaraz
po porodzie i potem caly czas mial go na rekach. Siedzial ze mna w
nocy juz po, uczestniczyl w pierwszym karmieniu, potem to on
przewijal i przebieral przez pierwszy dzien dziecko. Potem polozna
specjalnie czekala z kapiela (dzieci kapane sa w 2-3 dobie) na meza,
by ten tez mogl zobaczyc jak to sie powinno robic

[salommea]

Nie wiem dlaczego większość forumowiczek pisze, że mężczyzna będzie
czuł odrazę do swojej żony po porodzie.
Teraz poród mozna zobaczyć na filmie w szkole rodzenia czy w
internecie i jeśli masz obawy co do tego, że Twój mąż może być
zszokowany w realu, to pokaż mu to wcześniej, niech wie, co go czeka.
Rodziłam 1,5 roku temu. Nie wyobrażam sobie, żeby nie było ze mną
męża. O wszystko się troszczył, był swiadom tego, co się dzieje i
dzięki temu mógł kontrolować sytuację (czego nie można powiedzieć o
mnie). Jego obecność bardzo mi pomogła a on jeszcze do teraz
opowiada o wrażeniach z przecinania pępowiny.
Nic się między nami nie zmieniło (moze nawet jest jeszcze lepiej).
To nie jedyny przypadek.
Mam kolegę, który mówi, ze po obecności przy porodzie kocha swoja
zonę jeszcze bardziej. W moim kręgu znajomych obecność w takich
sytuacjach mężczyzn to norma i nie znam przypadku niechęci do
kobiety później.

[szachula30]

> Nie wiem dlaczego większość forumowiczek pisze, że mężczyzna będzie
> czuł odrazę do swojej żony po porodzie.

Popieram, tym bardziej, że wypowiadają się osoby które nie mają doświadczenia.
Mój mężczyzna był przy porodzie naszej córki pół roku temu. Nie zaglądał mi
między nogi i nie ma żadnych negatywnych doświadczeń. Dziękuję Bogu, że przy
mnie był, bo jak było naprawdę ciężko, to miałam go obok siebie i mogłam ściskać
za rękę, pomagał mi chodzić. Kocham go za to jeszcze bardziej i dziękuję, że był.

[memphis90]

> Nie wiem dlaczego większość forumowiczek pisze, że mężczyzna będzie
> czuł odrazę do swojej żony po porodzie.
Zwróć uwagę, że piszą to głównie osoby, które nie rodziły i nie widziały żadnego
porodu. A wiedzę czerpią pewnie z filmów amerykańskich, gdzie kobiety drą się
jak opętane (szczególnie w fazie parcia, z czym nie spotkałam się ani razu na
żywo...), wyzywają mężów od najgorszych (z czymś takim też się nie spotkałam). W
gazetach można przeczytać, że krew leje się strumieniami, w czasopiśmie dla
przyszłych mam przeczytałam nawet opinię jakiegoś niewydarzonego seksuologa, że
podczas porodu sn kobiecie robi się wielka rana i wychodzą przez nią
wnętrzności... I potem krążą takie opinie w narodzie. Jak studenci medycyny mają
na studiach zobaczyć pierwszy poród, to są zieloni ze strachu- a wychodzą z
niego ze łzami wzruszenia w oczach- a to przecież nie ich dzieci się rodzą)

bez niego bym się nie zgodziła na poród ;P

[artdesign84]

pomógł mi ogromnie, nie było żadnego strachu czy skrępowania (hihi
głupio się przyznać ale na porodówkę pojechałam umalowana i
uczesana, nie spociłam się więc makijaż został do końca)
bez niego sobie nie wyobrażam - jak musiałam na chwile zostać sama
to od razu panikowałam i czułam się duużo gorzej. jak tylko do mnie
wracał to było ok.

[mw144]

Fuuuuuj. Za nic bym się nie zgodziła, żeby mój mąż pałętał się po
sali operacyjnej. Zgodnie z moim życzeniem odwiózł mnie do szpitala
i pojechał do domu. Przyjechał następnego dnia.

[zawszemagda]

Heh. Co się wypowiadasz o porodzie, jak miałaś cesarkę z dokłądnie określonym
terminem???Jakim prawem mówisz fuuuuj?

[iz-zza]

Mój mąż był ze mną na prodówce ale tylko do momentu bóli partych-
tak się umówiliśmy- przy drugim dziecku zrobilibyśmy tak samo.

[ileczka76]

mąz ze mną przy porodzie i nie wyobrażam sobie, że mogłoby go tam nei być-
zresztą on też nei zgodziłby się, by ominęło go coś tak pięknego- mówię o
momencie, kiedy położna położyła malutką na mnie i oboje mogliśmy ją wreszcie
zobaczyć, przytulić... zryczeliśmy się oboje ze wzruszenia jak bobry.
magiczna, niepowtarzalna chwila- nie tylko dla matki - nie odbierajcie tego
facetom!!!!

cieszę się że był ze mną!

[eli-mama]

Jeszcze przed porodem nie byłam do końca zdecydowana, ale mój mąż
chciał być ze mną, jednak ostateczną decyzję miałam podjąć ja.
Zgodziłam się i byłam zadowolona z decyzji i jego obecności. Był
przy mnie, rozmawiał z lekarzem i położną, kiedy ja nie byłam w
stanie, robił to co było mi potrzebne w danym momencie.. A jak
urodziłam naszego synka, to był cały czas przy nim, widział pierwsze
badanie, rozmawiał z neonatologiem, no i przede wszystkim był bardzo
dumny trzymając na rękach swojego synka Obawiałam się trochę, ze
będę dla niego mniej kobieca, po tym wszystkim, co zobaczył...
Niepotrzebnie! Nic się nie zmieniło w naszych relacjach, może tylko
to, że jak wspomina poród, to podkreśla wielki szacunek dla mnie za
to co tam przeszłam Niedługo rodzę po raz drugi i nie wyobrażam
już sobie, że mojego męża może ze mną nie być. Ja byłabym na tak!
Pozdrawiam!

[memphis90]

Zdecydowanie jestem na TAK. Poród to może i nie jest najbardziej estetyczny
widok, ale mąż nie jest ze mną dlatego, że jestem ładna, czyściutka i
estetyczna. Ja też byłam przy moim mężu kiedy cierpiał na koszmarną anginę (pół
nocy zmieniania chłodnych okładów, wymiany przepoconej pościeli itd), kolkę
nerkową, biegunkę. Oczywiście, to sprawa indywidualna i nikogo nie można do
uczestnictwa zmuszać. Ale jeśli ktoś używa argumentu "bo to nieestetyczne, jest
ból, jest krew, jeszcze się zrażę i penis mi oklapnie"- to naprawdę dla mnie nie
jest to mężczyzna. Jesteśmy ze sobą na dobre i na złe- czyli nie tylko wtedy,
kiedy jestem piękna, seksowna i wesoła, ale też wtedy, kiedy jestem smutna,
cierpiąca i z tłustymi włosami. I to działa w obie strony.

Poród trwa ładnych kilkanaście godzin- i przez te kilkanaście godzin naprawdę
nie ma krwi, wnętrzności, sapania i parcia- jest za to ból, w którym można
towarzyszyć i przy którym można pomóc. Mężczyzna może choćby pomóc w zmianie
pozycji, pójściu do toalety, może podać łyk wody albo pomasować plecy podczas
skurczu. Trudno mi uwierzyć, że można odmówić kobiecie tej pomocy, posiłkując
się argumentem "bo ja nie mogę patrzeć, jak cierpisz i w ogóle to nie jest
sympatyczny widok, więc radź sobie sama".

[lemur_ks]

Podpisuję się pod memphis90 obiema rękami! Mój mąż był przy drugim
porodzie od samego poczatku. Na pierwszy spóźnił się 10 minut. Nie
zraził sie do mnie ani mego krocza, hehehe... Jest wręcz dumny z
tego, iż miał możliwość uczestniczenia w tak ważnym dla nas
momencie, choć wczesniej obawiał sie całej tej sytuacji. Spisał sie
na medal. Trzeci poród tylko z mężem!

Otóż to

[golfstrom]

Mój mąż też przy mnie był i ja bardzo sobie to cenię. Nie nabrał do
mnie obrzydzenia, choc może mądre glowy z internetu, które nigdy nas
razem nie widziały, będą mi wmawiać, że pewnie głupio mu sie
przyzać, że się mnie brzydzi.

Tak się zastanawiam - jak tak za powiedzmy 20, 30 lat nie daj Boże
zdarzy sie w rodzinie choroba, kiedy trzeba będize chorego myć,
podmywać, zmieniać mu pampersy, to co wtedy?... Rozwiedziemy się, bo
to nieestetyczne?

Szanuję decyzję tych, którzy nie chcą być obecni przy porodzie -
widać na tyle siebie znają, że wiedzą, że to nei dla nich. Sznauję
decyzję kobiet, które nie chcą obecności męża przy porodzie.
Ale nie moge się zgodzić na zbywanie porodów rodzinnych prostymi
etykietkami typu "moda", "pałętanie się" i "gapienie się w krocze".


Zauważyłam tez taką prawidłowość w wypowiedziach internetowych.
Żadna z kobiet, których partnerzy byli przy porodzie, nie opisuje
tych przeokropnych konsekwencji typu obrzydzenie, omdlenie itd.

PS memphis: Co prawda nie przeklinałam, ale krzyczałam

[memphis90]

hi, hi, tu akurat mężczyźni są "poszkodowani" przez naturę i nijak podniecenia
udawać nie mogą A bez podniecenia seksu w wykonaniu mężczyzny nie będzie- mamy
więc 100% pewności, czy nadal jesteśmy kobiece i pociągające Co do krzyków-
jasne, że się zdarzają, ale nie takie, jak na amerykańskich filmach. Mi akurat
b. pomogło to, że miałam okazję być przy porodach, zobaczyć, jaki ten diabeł
straszny- i jakoś zupełnie się nie boję, choć zdaję sobie sprawę, że boleć może
koszmarnie i łatwe toto nie zawsze jest Ech, już nie mogę się doczekać, żeby
malutka była z nami... Niech ten czas szybko leci

[golfstrom]

> Ech, już nie mogę się doczekać, żeby
> malutka była z nami... Niech ten czas szybko leci

Powodzenia

[korlewna]

rodziłam z mężem... same plusy ( nie będe sie rozpisywac, bo
niedawno podobny wątek był i tam stworzyłam poemat ).
Dla mnie to naturalne, ze kobieta ma oparcie w meżczyznie...

[mezi6]

ja rodziłam sama i było mi strasznie przykro że mojego mężczyzny nie ma przy mnie,
naprawdę różnie położne postępują i zajmują się położnicą, mnie umieścili pod
KTG na leżąco na 3 godziny z przeokropnymi bólami i byłam samiutka jak palec i
to nie jest miłe.
A przecież jak któraś wyżej napisała że mąż nie musi zaglądać w krocze żeby być
przy porodzie.

[korlewna]

Mezi6... jakoś tak to napisałaś, że strasznie mi Ciebie żal...
bidulko

[szachula30]

> ja rodziłam sama i było mi strasznie przykro że mojego mężczyzny nie ma przy mn
> ie,
> naprawdę różnie położne postępują i zajmują się położnicą, mnie umieścili pod
> KTG na leżąco na 3 godziny z przeokropnymi bólami i byłam samiutka jak palec i
> to nie jest miłe.

Przykro mi. Ja rodziłam 14 godzin i pierwszych kilka mojego nie było, ale i
źle nie było. Dziewczyny, jak napisała memphis, naprawdę warto mieć faceta przy
sobie. Umówcie się, tak jak ja, że nie będzie zaglądał. Krwi jest niewiele, u
mnie zresztą skonczyło się cc. Tylko, że jak leżałam przypięta do ktg, to
podawana przez faceta woda do picia była na wagę złota... A takie chwile łączą.

[beatazet]

A ja urodziłam dziecko i był przy tym mąż i jestem z tego zadowolona. Nie o
pomoc fizyczną chodziło, bo byłam tak owładnięta bólem , że momentami nic nie
pamiętam. Od pomocy to miałam położną. Zakazałam mu się do mnie odzywać jeszcze
jak jechaliśmy do szpitala. Generalnie stał przy głowie , a nie przy nogach
więc widok miał inny. I moim zdaniem dobrze , że wie jak to wygląda, bardzo to
przeżył. A ja cieszyłam się, że mam przy sobie bliska osobę.

[ania_kr]

Moja babcia rodziła moją mamę w domu i był przy tym dziadek (mało
wrażliwy, bardzo męski typ). Wtedy tak wyszło, babcia dostała bóli,
dziadek poszedł na wieś po akuszerkę i musiał zostać pomóc nie było
innego wyjścia. Babcia wspomina to jako coś zupełnie naturalnego
dziadek był oparty o ścianę na siedząco a babcia o niego. Takie
czasy, I nie wynikało to z jakiejś mody...

dziewczyny!!!

[mell24]

bardzo się cieszę, że założyłam ten wątek strasznie się spłakałam,
jak czytałam Wasze wypowiedzi ( matko, jaka ja sentymentalna
jestem)- tak sie wzruszyłam.
Ja jeszcze nie mam dzieci ani nie jestem w ciąży ( chyba nie
jstem;]) - wychodzę za mąż za dwa miesiące i podjrzewam, że pewnie
zdecydujemy się wcześniej czy później na dziecko. Rozmawiałam dosyć
sporo na ten temat z moim Narzeczonym - właściwie opcja z jego
udziałem podczas porodu w przyszłości to był jego pomysł, który nie
został przeze zaakceptowany ( argumenty: "będzie mi wstyd, jak się
będę nieładnie zachowywać < patrz: krzyczeć, płakać> albo wyglądać <
słyszałam o jakichś plamach poporodowych - czerwonych na twarzy>..."
ale nie brałam innych aspektów tego wydarzenia pod uwagę). Wiem, że
mój narzeczony ma alergię na szpitale, strzykawki, zastrzyki i krew.
Sama nie wiem, czy takie wydarzenie byłoby dla niej dobre?! Niby sam
chce, ale skoro rzeczywistość wygląda własnie tak...

[embeel]

wiesz mell, wydaje mi sie, ze faceci czesto maja 'alergie' na krew,
szpitale i tym podobne...kurcze, oni jakosc duzo czesciej maja tego
typu alergie... a my to wszyztko znosimy z zacisnietymi zebami
ale osobiscie uwazam, ze to zbyt latwa opcja... moj maz panicznie
boi sie dentysty, na sam zapach gabinetu robi sie blady, nie mowiac
juz o kilku odlotach, jakie mu sie zdarzyly, ale dzielnie deklaruje
udzial w porodzie, aby przywitac nasze malenstwo i pomoc jego mamie
przejsc przez cale to wspaniale, ale i meczace wydarzenie. A krzyki
i wyzywania - dla mnie to stereotyp amerykanskiego filmu...a wyglad?
no przeciez kocha Cie nie tylko w pelnym makijazu. a moment
narodzin - jestem pewna - bedzie magiczny, mimo bolu, potu i lez.
Zobacz, jak wiele dziewczyn napisalo, ze wspolne rodzenie umocnilo
zwiazek.

PS. jedyna osoba, ktora strasznie boi sie mojego porodu jest, jak na
razie, moj ...tata , ale on ma schize na punkcie bolu, krwi i
strzykawek itp, przez lata kultywowanych przez swoja matke, moja
babcie i wyobrazenie o porodzie sprzed 30 lat. Na szczescie to nie
on bedzie mi towarzyszyl, bo pewnie to jego trzebaby trzymac za reke
i cucic

[mell24]

[jasminee]

Moj maz byl ze mna podczas porodu. Ciesze, sie, ze obok byl ktos kto
byl dla mnie wsparciem psychicznym, poszedl po polozna, pomogl mi
wstac z lozka, podal biszkopta i wode No i oczywiscie powkurzal
mnie, bo kazalam mu mierzyc czestotliwosc skurczy, ale jak byly
silne, to nie mialam sily mowic kiedy sie zaczynaja a kiedy koncza.
A on taki nieprzytomny nie mogl tego wywnioskowac z wyrazu mojaj
twarzy i tego ze klecze na podlodze Polozna zjawila sie 3 krótkie
razy na caly porod.
Na poczatku maz nie byl zbyt chetny, przebakiwal, ze wywieram
presje, ze moze on nie chce. Chodzil ze mna na wszystkie zajecia ze
szkoly rodzenia, lacznie z zajeciami z karmienia piersia i
problemami z laktacja ale co do porodu widzialam, ze nie jest
nastawiony entuzjastycznie.
Jak zaczely sie parte, to prosilam, zeby wyszedl (czulam, ze zaraz
sie za przeproszeniem zesram i troche spanikowalam, ze to moze byc
juz dla niego za wiele)...ale tutaj zaskoczenie..on chce zostac,
nigdzie nie idzie. Stal przy mojej glowie, nic nie widzial.
Powiedzial, tylko " wiesz co, ale latwo ci poszlo, 5 min i
wyskoczyl" A potem jak wrocil z mycia i wazenie dziecka, to plakal
i mi dziekowal, ze mogl byc przy mnie.

Uwazam ze nie nalezy sobie zamykac drogi...lepiej zdecydowac sie na
rodzinny, a jak obydwoje czuja, ze to dla nich krepujace, facet moze
wyjsc. Owrotnie moze byc problem. Pozdrawiam

[malammo]

Ja przy pierwszym porodzie uważałam że nie potrzebny mi mąż.. że poród wygląda
obrzydliwie i tego typu... że po co ma patrzeć że będę skrępowana itp. a kiedy
zaczęły się okropne bóle marzyłam żeby chociaż poczuć jego dłoń na policzku a
kiedy naszą córkę położono mi na brzuchu zrozumiałam że odebrałam mężowi coś
bardzo szczególnego i niepowtarzalnego.. to cud narodzin jest ważny (a nie jak
to wszystko wygląda). Teraz jestem w 31 tyg. ciąży i oby dwoje bardzo chcemy być
razem !!! Zresztą na nic nie będzie musiał patrzeć bo nie każę mu odbierać
porodu... Po prostu chcę wiedzieć ze jest obok i że razem zobaczymy naszego
syneczka tak długo wyczekanego.
Pozdrawiam!!!

[memphis90]

To jasne, że na początku związku nie chcemy za bardzo obnażać naszej fizjologii,
nie chcemy pokazywać się brudne, spocone, zmęczone, że o fałdce na brzuchu
podczas pozycji na jeźdźca nie wspomnę- wstydzimy się tego wszystkiego. Boimy
się być oceniane. Boimy się, że faceta coś tam obrzydzi. Ale z czasem przychodzi
zaufanie i pewność do partnera, on też zaczyna ufać nam i pewne rzeczy stają się
naturalne. Zatrułam się i wymiotuję- ok, on podtrzyma mi głowę. On puści bąka-
stało się, po prostu otwieramy okno i nie robimy z tego problemu. Nie znaczy to
oczywiście, że musimy zaraz- za przeproszeniem- robić przy sobie kupę, ale w
sytuacjach niecodziennych być przygotowanym na pokazanie się od tej nieidealnej
strony. Z pełną świadomością, że w tych sytuacjach możemy liczyć na naszego
ukochanego i jego pomoc. Na tym właśnie- w moim odczuciu- polega miłość.

A co do krwi- to jasne, można się jej bać/brzydzić itd- ale czego się nie robi
dla ukochanej osoby? Jak komuś dziecko spadnie z rowerka i rozwali głowę, to
nikt się nie zastanawia, czy zemdleje- łapie dziecko na ręce i zapiernicza do
szpitala. W takich chwilach po prostu nie myśli się o sobie. W przypadku porodu
jest tak samo. Rzecz jasna jeśli facet poczuje, że nogi mu się uginają- to
lepiej żeby wyszedł niż zasłabł i uderzył głową w grzejnik- dlatego lepiej nie
stawiać ultimatum (masz być i koniec, nie ruszaj się na krok), ale zostawić
facetowi małą furtkę.

Zmieniam zdanie...

[titerlitury]

...pod wpywem Waszych doświadczeń
Wydawao mi się, że wolalabym być sama, bo chyba gdzieś podświadomie
obawialam sie, ze moj mezczyzna bedzie do mnie czuc odraze po tym,
jak zobaczy porod. Rozesmial sie, jak mu o tym powiedzialam.
Oswiadczyl, ze jezeli tylko uwazam, ze do czegos moze mi sie
przydac, to chetnie mi pomoze. Pewnie bedzie mi razniej, kiedy
bedzie trzymal mnie za reke.
Dziekuje.

[szachula30]

Brawo! Zawsze możesz poprosić go, żeby wyszedł. Ale naprawdę warto rodzić razem.
Mój facet teoretycznie bał się krwi, a po porodzie mówił, że żadnej krwi nie
widział... Za to przeżywamy do teraz jak bolało, jak dobrze było być razem i
liczyć odstępy, między skurczami przysypiać, itp. No i jakim cudem było
zobaczyć małą po urodzeniu... On widział ją pierwszy.

[elza78]

wiesz co pamietam z konca porodu jak juz po tych trzech dobach myslalam ze
fizycznie jest to nie do zrobienia tak zmeczona bylam, pamietam mojego meza,
ktory trzymajac mnie za reke mowi "dasz rade, jeszcze troche, dasz rade"...
i z ate slowa wtedy kiedy juz myslalam ze to koniec moich mozliwosci kocham go
tysiac razy bardziej niz kochalam przed - dalo mi to taka pare ze malenka
urodzila sie jakies pol godziny po tym
warto miec faceta przy sobie na prawde
serio moge smialo powiedziec z eBaske urodzilismy razem, nie wiem co by bylo
gdyby nie bylo przy mnie meza

[gonia28b]

dokładnie właśnie tak jest Elza.

mi położna wydawał polecenia, zalecenia, ale średnio jakoś na mnie
działały, dopiero kiedy mąż mój wydarł mi się prosto w ucho:
Gonia widzę go, WIDZĘ!!!!! zaczęłam walczyć jak lew... )

z mojego własnego doświadczenia:

[gonia28b]

przed porodem:
ja chciałam, mąż był pełen obaw - lęk przed nieznanym...
sam mówił, że będzie ze mną tylko po to, żeby ze mną być, trzymać
mnie za rękę, nie wyobrażał sobie, żeby miał mi "tam" gdzieś
zaglądać, a później odcinać dziecku pępowinę.

w trakcie porodu:
był cały czas ze mną, czekał na ten najważniejszy moment, kiedy
będzie rodziło się NASZE dziecko, przez cały czas aktywnie mnie
wspierał, również w tym najważniejszym, najgorętszym momencie...
za pomoc były nawet pochwały od położnej

po porodzie:
jesteśmy szczęśliwymi rodzicami i nadal kochającym się małżeństwem
wspólny poród nie stanął nam na przeszkodzie by nadal cieszyć się
udanym pożyciem seksualnym.
a za postawę jaką się wtedy wykazał jestem mu wdzięczna do końca
życia.

pozdrawiam wszystkich mądrych facetów

też z mojego własnego doświadczenia:

[joanna.marta]

przed pierwszym porodem:
ja nie bardzo chciałam; a raczej miałąm wątpliwości czy mąż ma być
ze mną
mąż strasznie chciał, ale decyzję mi pozostawił
po prostu nasłuchał się w szkole rodzenia, że obecność bliskiej
osoby pomaga w czasie porodu i mamie, i dzidziusiowi - chciał zrobić
wszystko, co w jego mocy, żeby trochę pomóc

w trakcie porodu:
byliśmy razem, nawet nie pomyślałam, żeby męża nie było
po prostu wszedł za mną i został
i to było nalepsze, co mogło mnie spotkać
trzymał mnie zarękę, gładził po głowie, mówił do mnie - drobiazgi
ale w tamtym momencie były mi bardzo potrzebne
poza tym nie czułam się obco wśród personelu i sprzętu
no i miałam na kogo wrzasnąć - na obcą położną bym się nie odważyła

pierwsze chwile po porodzie:
cudowne, wspólne
wszystko przestało mieć znaczenia; byliśmy tylko my we trójkę

mąż nie nabrał żadnego obrzydzenia
nadal byłam dla niego atrakcyjna czego dowodem była druga ciąża
tu juz nie mieliśmy wątpliwości, że mamy być razem

Jednak podkreślam: najważniejsze jest podejście każdego z partnerów
do tego. Bo jeśli któreś bardzo nie chce, to chyba nie powinno się
zmuszać. Narodziny dzidziusia mogą wówczas nie być wspaniałym
wspomnieniem, ale tak tylko sobie spekuluję...
Ja w każdym razie polecam poród rodzinny

moje osobiste zdanie

[lika84]

moje osobiste zdanie na temat wspólnych porodów nie jest jeszcze poparte
własnymi doświadczeniami, ale już dziś wiem że u nas poród będzie wspólny. I ja
wcale nie namawiałam mojego męża! On sam powiedział, że chce być przy mnie, tak
na wszelki wypadek i abyśmy wspólnie zapamiętali chwilę przyjścia na świat
naszego bobaska Ale jeżeli w trakcie powie, że chce wyjść nie zamierzam go
powstrzymywać.Zdaję sobie sprawę, że poród nie jest fajnym widokiem.
Ps. mój mąż nawet sam zaproponował mi wspólna szkolę rodzenia)

[annamaria720325]

U mnie porod,liczac od najmniejszych skurczy-do zobaczenia
dzidziusia-trwal 7godzin,z czego 3 godz w domu,1godz droga do
szpitala,formalnosci,badanie-i wiadomosc,ze mam rozwarcie na 8cm,do
tej pory nie wiem,jak to zrobilam,no i od razu na sale porodowa,tam
spedzilam 3godz.Dodam,ze rodzilam pierwsze dziecko,w panstwowym
szpitalu we Wloszech,bez zadnych znajomosci wsrod personelu,ani
oplat.Z partnerem mialam taki uklad,ze jak bedzie chcial,to
wyjdzie,ale nie zdazyl...Uspokajal mnie,pocieszal,podawal
wode...Czulam sie pewniej.Zaluje,ze nie zdazylam wyprobowac
roznorodnych pozycji porodowych przerabianych na kursie rodzenia,i
rodzilam na lozku-wydawalo mi sie,ze tak najmniej mnie boli...Tatus
stal obok mnie...a ja,za kazdym parciem.....wstydzilam sie isc na
maxa,bo czulam,ze....zalatwiam sie w miedzyczasie!!!!balam sie,ze
moze w miedzyczasie przydarzyc sie bąk...Moze to glupie,ale troche
sie powstrzymywalam,choc personel pomagal i dopingowal.No i mialam
za swoje-pocieto mnie niezle....Juz wiem,ze nastepne dziecko bede
rodzic bez partnera i dam z siebie wszystko....On-bardzo przezyl
porod,dlugo go rozpamietywal,zrobil na nim silne wrazenie-choc on
delikates nie jest,przy nastepnym,jak mowi,rozwaza swa obecnosc...Na
pewno,pomimo niepieknej fizycznosci,warto byc razem.Tatus bardzo sie
wzruszyl na widok dzieciatka...
Udanych porodow zycze,na pewno sobie poradzicie i same i z partnerem!
Powodzenia!

[kalina_p]

nie chciałam, żeby był, ale jak już zaczęłam rodzić, to zechciałam i był.
Bardzo to przeżył, co 3 minuty biegał zapalić, dzwonić, aż się bałam, że zemdleje.
Poród miałam szybki, jakieś 2 godzinki i po sprawie, małżonek mało nie umarł,
jak mu położna dała nożyczki do przecięcia pępowiny
Miło wspominam, raźniej było miec kogoś obok siebie, on zachwycony, bo niósł
córę do ważenia, pierwszy ją trzymał na rękach...
Jeśli relacje są ok, tzn. nie wstydzicie sie siebie (w sensie fizjologicznym),
nie będziesz się czuła skrępowana to jak najbardziej polecam.