Czy jest taki przepis???????

[miszkolc1]

Zwracam sie przede wszystkim do dyrektorow,wychowawcow
przedszkolnych,aby odpowiedzieli mi na pytanie czy jest przepis
zabraniajacy,zostawania mamom w przedszkolu,przez pierwsze
dni.Kontaktowalam sie z dyrektorem przedszkola,do ktorego idzie moje
dziecko.Powiedzialam,ze chce zostawac z dzieckiem w
przedszkolu,przez kilka dni.Zaznaczam,ze nie bede siedziala z
dziecmi na sali ale przycupne w szatni,zeby nikomu nie
przeszkadzac.Dyrektorka bardzo sie zdenerwowala,najpierw mowila,ze
nie ma takiej potrzeby,ze nie mam do nich zaufania,ze jak dziecko
bedzie plakalo,to zadzwonia itp.Wyjasnilam,ze chodzi o to,by dziecka
nie odrywac drastycznie ode mnie,zeby wiedzialo,ze jestem blisko.Na
co pani dyrektor powiedziala,ze ona to by sie na to moze i zgodzila
ale przepisy zabraniaja.Zapytalam jakie przepisy,nie otrzymalam
odpowiedzi.Pytam wiec czy jest taki przepis,czy pani dyrektor go
sobie wymyslila.Przedszkole nie jest prywatne.Dodam,ze nie wyobrazam
sobie,zebym mogla zostawic ryczace dziecko w obcym miejscu,z
nieznajomymi ludzmi,odwrocic sie na piecie i wyjsc.

[natalinkab]

Przepisu pewnie nie ma. Ale czy wyobrażasz sobie trzydzieścioro
rodziców "przycupniętych" w szatni? Wtedy obsługa przedszkola musi
jeszcze spanikowanych rodziców uspokajać, a przecież mają normalne
obowiązki: posiłki, spacery, zajęcia. Poza tym, gdy nawet
przypadkiem maluch Ciebie gdzieś wypatrzy, to już napewno zacznie
rozpaczać.

[panda74]

Dokładnie. Mamom często się wydaje, że ich obecność wpłynie na dziecko kojąco,
tymczasem najczęściej dzieci szybko zapominają o tęsknocie i chętnie bawią się z
innymi dziećmi. Osobiście nie dziwię się postawie nauczycielek, które niezbyt
chętnie przychylają się do takiej prośby - dziecko widząc mamę chlipie, nie daje
się wciągnąć do zabawy...
Drogie mamy! Zaufajcie trochę nauczycielkom - naprawdę w tym zawodzie pracują
osoby (w 99 %) kochające dzieci i z sercem tę pracę wykonujące
Pozdrawiam

[agab72]

Ha ha ha Wyobrażam sobie powiedzmy 50 rodziców cichutko
przycupniętych w szatni
Przepraszam, że się śmieję i w ogóle zabieram głos na forum
przedszkolnym bo jestem jeszcze mamą "żłobkową", ale nie mogłam się
powstrzymać....
W ubiegłym roku oddając 13-mies. córkę do żłobka targało mną bardzo
wiele wątpliwości i zadawałam Paniom oraz pielęgniarce dziesiątki
pytań. Panie były bardzo miłe i na wszystkie pytania grzecznie
odpowiadały jednocześnie śmiejąc się ze mnie....ale nie był to
śmiech szyderczy i przyznam, że śmiałam się z samej siebie razem z
nimi.
Panie słusznie zauważyły - zresztą dziś po rocznej żłobkowej
karierze stwierdzam że słusznie - że to w nas rodzicach jest większy
problem i że to my bardziej boimy się niż dzieci - nieświadomie
przekazując im nasze lęki....
Dlatego dziewczyno - wyluzuj - dziecko czuje, że boisz się
przedszkola i ono te odczuwa lek.
Pewnie dzis sie ze mna nie zgodzisz....ale moze za rok wspomnisz
moje slowa...

Powodzenia.
Aga.

[annamro]

A w przedszkolu gdzie idzie moje dziecko jest taka mozliwoscJest
mala kameralna grupa, i rodzice nie sa intruzami.Moge byc z
dzieckiem tak dlugo jak bedzie to potrzebne. Obawiam sie ze wybralas
nie odpowiednie przedszkole, gdzie na samym wstepie rodzice sa nie
mile widziani.

[makare1]

To nie chodzi o bycie intruzem. Ja oddawałam mojego synka do żłobka,
gdy miał 13 miesięcy (z duszą na ramieniu i ściśniętym sercem). Pani
dyrektor sama zaproponowała, bym z nim kilka pierwszych dni została.
Pierwszego dnia tuż po śniadanku mój maluch wystartował do
żłobkowych zabawek i zapomniał o całym świecie- byłam
niepotrzebna!!! Pielęgniarka poradziła mi, bym poszła do domu i
przyszła po obiedzie przed lezakowaniem. Tak też zrobiłam. 2 dnia
mały to samo- przyszłam po leżakowaniu, a od 3 dnia go zostawiałam
normalnie- teraz mój syn jest już w szkole. Do przedszkola rusza
córa, też po karierze żłobkowej- myślę, że będzie ok.

[wanik1]

No dziewczyny, chyba pracujecie w przedszkolach że udzielacie takich
rad w ogóle nie mających nic wspólnego z dobrem dziecka tylko z
własnym wygodnictwem!Sorry ale zabraniać rodzicom przebywania z
dzieckiem w okresie adaptacji w placówce niezależnie od tego czy to
żłobek czy przedszkole i mówienie że to dla dobra dziecka że nie
mamy zaufania to na pewno dalece nie pedagogiczne. Oczywiście że
nasze zaufanie jest dalekie od całkowitego widzimy wychowawców
pierwszy raz a oddajemy im największy skarb, mamy prawo być
spanikowani ale też mamy prawo do przebywania z dzieckiem w sali
(nie gdzieś przycupnięte w szatni)w okresie adaptacji. Piszecie o 50
rodzicach:po pierwsze w grupach nie ma tylu dzieci, po drugie można
to ustawic godzinowo po kilkoro rodziców. Moje dziecko idzie teraz
do przedszkola po karierze żłobkowej i tam było praktykowane
przebywanie z dzieckiem w tym trudnym dla wszystkich okresie. Ale my
dorośli możemy przyjąć do wiadomości pewne rzeczy a dziecko nie.
Odrywać na siłę od matki i jeszcze mówić że to dla jego dobra to
skrajna głupota. Dziecko ma prawo poznać nowe otoczenie nowe osoby w
towarzystwie kogoś bliskiego. I może i tak będzie płakało potem jak
już je zostawimy samo ale nie z przerażenia nowym miejscem i obcymi
ludźmi ale zwykłą rozłąką. Także do autorki postu: nie ma takiego
przepisu zabraniającego na to abyśmy byli z dziećmi, jesteśmy
rodzicami i mamy prawo do ochrony naszych dzieci a "dobre" rady są
po prostu wygodnictewm. Szkoda tylko że udzielają je osoby które
powinny dobro dziecka a nie swoje stawiać na pierwszym miejscu.

[panda74]

Wanik - licz się trochę ze słowami. My tu nikogo nie zaatakowałyśmy, a Ty
owszem. Podobnie jak to, że każda z nas jest bardzo kochającą matką, niezależnie
od tego, czy zostanie z dzieckiem w przedszkolu czy nie.
Co do podejścia pedagogicznego lub niepedagogicznego - tak się składa, że wielu
wybitnych pedagogów właśnie skłania się ku takiej postawie, o jakiej my tu
piszemy. Uwierz - kończę studia na prestiżowej pedagogicznej uczelni i wiem co
mówię.
Rację ma koleżanka, która napisała, że w większości to my - rodzice boimy się
przedszkola i zarażamy tym lękiem niczego nieświadome dziecko. A można je bardzo
pozytywnie do przedszkola nastawić, jeszcze w okresie wakacyjnym.
Pozdrawiam

[wanik1]

Panda74 proszę nie pisać żebym liczyła się ze słowami bo to brzmi
jak groźba a już od tego na pewno nie służy forum dyskusyjne kobieto
z prestiżowej uczelni! Od wielu lat jestem psychologiem klinicznym i
wiem też co piszę dziwne którzy to wybitni pedagodzy wychodzą z
założenia że odrywanie matki od dziecka jest super rozwiązaniem?Ale
nie musisz odpisywać bo na to forum już nie bedę zaglądać.

[panda74]

wanik1 napisała:

> Panda74 proszę nie pisać żebym liczyła się ze słowami bo to brzmi
> jak groźba a już od tego na pewno nie służy forum dyskusyjne kobieto
> z prestiżowej uczelni! Od wielu lat jestem psychologiem klinicznym i
> wiem też co piszę dziwne którzy to wybitni pedagodzy wychodzą z
> założenia że odrywanie matki od dziecka jest super rozwiązaniem?Ale
> nie musisz odpisywać bo na to forum już nie bedę zaglądać.

Może rzeczywiście lepiej, żebyś nie zaglądała, a przynajmniej nie wypowiadała w
tonie podobnym do tego, który nam dzisiaj zafundowałaś, bo jesteś arogancka i
wychodzisz z założenia, że tylko Ty masz rację. Mam prawo się bronić, jeśli ktoś
mnie oczernia i nadużywa słów. Zaatakowałaś absolutną większość forumek
wypowiadających się w tym temacie, a nie mających na myśli nic złego. Cała Twoja
wypowiedź- zarówno pierwsza jak i druga wykazuje się totalną nadinterpretacją
tego co napisałyśmy.
Kiepski z Ciebie psycholog, skoro nie umiesz z ludźmi dyskutować, zrozumieć
sensu wypowiedzi, na dodatek atakujesz nie mając żadnych argumentów poza
kilkakrotnie powtórzonym "odrywaniem dziecka od matki". Wieje tanim dramatyzmem
i sensacją, a nie rzeczową, profesjonalną i ŻYCZLIWĄ poradą.

[justi54]

Co robi psycholog kliniczny?

[cooliska]

Witam.
Też jestem za tym, żeby rodzice dali maluchom i wychowawcom trochę
czasu. Im wcześniej się "odetnie pępowinę", tym szybciej się
dzieciaczek zaaklimatyzuje w przedszkolu. Obecność rodzica tylko
dezorganizuje wszystko. A jeśli dziecko nie może żyć bez mamy
(czytaj:mama bez dziecka), to może lepiej z nim zostać w domu?
Osobiście uważam, że to bardziej rodzice tęsknią za pociechami niż
odwrotnie. Dzieci szybko zapominają o mamie a płacza najczęściej
dopiero, jak ją zobaczą. Dziecko musi sie po prostu oswoić z tym, że
mama na pewno po nie wróci za jakiś czas. U niektórych co prawda
trwa to dłużej, ale prędzej czy później każdy się przyzwyczaja...

[nauczycielka_przedszkola]

Wydaje mi się ,ze jest to interpretacja pani dyrektor przepisów
(rozporządzeń MEN) dotyczących bezpieczeństwa ,punkt o
nieprzebywaniu na terenie placówki osób do tego
nieupoważnionych...No ale mogę sie mylic ....
Pozdrawiam

[agnieszka_gk]

Argument, że 30 rodziców siedziałoby przycupniętych w szatni jest
mocno nie trafiony, bo wiadomo, że nie wszyscy rodzice są
zainteresowani, aby zostać z dzieckiem, nie mogą albo ich dziecko
doskonale sobie radzi. Moim zdaniem taki zakaz, zwłaszcza w
przedszkolu prywatnym nie świadczy najlepiej o tym przedszkolu;
osobiście słyszałam tylko o jednym prywatnym przedszkolu w Wwie,
gdzie taki zakaz kategorycznie był zakomunikowany przez panią
dyrektor (niestety, o tym przedszkolu była mowa nawet tutaj na forum
w kategoriach niewyobrażalnego skandalu).

[mapi9]

agnieszka_gk napisała:

> Argument, że 30 rodziców siedziałoby przycupniętych w szatni jest
> mocno nie trafiony, bo wiadomo, że nie wszyscy rodzice są
> zainteresowani, aby zostać z dzieckiem, nie mogą albo ich dziecko
> doskonale sobie radzi. Moim zdaniem taki zakaz, zwłaszcza w
> przedszkolu prywatnym nie świadczy najlepiej o tym przedszkolu;
> osobiście słyszałam tylko o jednym prywatnym przedszkolu w Wwie,
> gdzie taki zakaz kategorycznie był zakomunikowany przez panią
> dyrektor (niestety, o tym przedszkolu była mowa nawet tutaj na
forum
> w kategoriach niewyobrażalnego skandalu).

autorka wątku pisze o publicznym przedszkolu

[justi54]

Przepraszam, ale z takim nastawieniem psychicznym nie powinnaś
odrywać dziecka "od swojej piersi". To co chcesz zrobic czyli
przesiadywanie w szatni i oczekiwanie na ryk rozpaczy twojego
dziecka to katorga dla samej siebie, całego personelu o twoim
maluchu i o innych dzieciach których rodzice "nie wysiadują" nie
wspomnę. Myslę że to Ty jeszcze nie jetseś ghotowa do pójścia
twojego dziecka do przedszkola.

[soemi]

Oj, bardzo drastycznie przedstawiłaś sprawę. Z tego co wiem to nie
ma przepisu zabraniającego siedzenia rodizcom w szatni. Moja corka
ma pierwszy rok przedszkola za sobą. Były słabsze chwile jednak
ogólnie bardziej przeżywają to rodzice niż dzieci. Uwierz mi, maluch
rzyczywiście przy rozstaniu z Tobą może płakać ale w grupie juz po
kilku chwilach zajmie się zabawą z kolegami.
Bardzo dużo zależy od Ciebie. Ni oszukuj malucha a mów prawdę. I
dodoaj odwagi wychwalając jego dorosłość. Powodzenia

[wasil_ka]

No cóż, chyba wszystkie przedszkola organizują dni adaptacyjne i
wtedy rodzice mogą sobie siedzieć z dziećmi (nawet na sali). W miom
przedszkolu nie zostaje się z dzieckiem i dla mnie jest to ok. Nie
życzę sobie obcych ludzi krążących po przedszkolu (na pewno znajdą
się jakieś znerwicowane mamusie które bęą zaglądać do sali), i nie
chciałabym aby niektóre dzieci czuły się gorzej, bo mamusia Kasi
sidzi w przedszkolu a inna nie może (bo pracuje, nie może wziąć
urlopu - cały wykorzystała w wakacje z dzieckiem, albo siedzi z
niemolwlakiem w domu, whatever...

[agramax]

wasil_ka napisała:
> Nie życzę sobie obcych ludzi krążących po przedszkolu (na pewno
znajdą się jakieś znerwicowane mamusie które bęą zaglądać do sali)...

Przepraszam, jacy OBCY ludzie ? Rodzice dzieci oddanych Ci pod
opiekę nie maja prawa zobaczyć jak się nimi opiekujesz ?! Czy ty
masz coś do ukrycia przed rodzicami ? Oczywiście rozumiem, że
spanikowane mamusie albo babcie, które czasem sa jeszcze gorsze, nie
ułatwiają pracy, ale co innego zakazać im wtrącać się a co innego
umożliwić "bycie obok" czy obserwację z boku. Nie bardzo wiem jak
się mają wszelkie zalecenia psychologów i pedagogów prezentowane w
licznym publikacjach poświęconych "Pierwszym Dniom w Przedszkolu", w
tym przede wszystkim umozliwieniu dzieciom w miarę stopniowego
odrywania się od opiekunów, z tym co jest prezentowane w większości
tych postów z życia poszczególnych przedszkoli, gdzie rodzic może co
najwyżej odstawić dziecko i spadać.

[my-cha]

> > Nie życzę sobie obcych ludzi krążących po przedszkolu (na pewno
> znajdą się jakieś znerwicowane mamusie które bęą zaglądać do
sali)...
>
> Przepraszam, jacy OBCY ludzie ?

Obcy ludzie to znaczy Mamy, Babcie, Nianie innych dzieci.
Dla mnie to są obcy ludzie. Ja oddaję moje dziecko pod opiekę
wychowawczyni i nie rozumiem dlaczego ma stresować się dodatkowo
widokiem kilku-kilkunastu obcych rodziców.

W naszym przedszkolu było pozwolenie Dyrekcji na zostawanie we
wrześniu z dziećmi. W praktyce wyglądało to tak, że w sali były
dzieci bawiące się z panią
i kilkoro płaczących,przylepionych do mam.

[ib_k]

W ustawie i rozporządzeniu nie ma przepisu odnoszącego się do tego
problemu. Takie rzeczy powinne być zapisane w statucie przedszkola,
który każdy Rodzic powiniem dostać do przeczytania. Jeżeli nie ma
tam nic napisane to znaczy, że nie ma zakazu przebywania w
przedszkolu. Sprawę można wyjaśnić w jednostcce zarządzającej
przedszkolem (urząd miasta, gminy) lub w kuratorium.
Ale mimo ataku forumowiczek, nie powinno zakazywać się rodzicą
przebywania w przedszkolu w tych pierwszych dniach, oczywiście w
granicach zdrowego rozsądku. To że dyrekcja nie zadbała o dni
adaptacyjne, niestety nie świadczy dobrze przedszkolu....

Droga mamo...

[mloda0242]

Droga Mamo!
Tak, wiem, powierzasz mi swój największy skarb. Wiem, jesteś smutna i zła bo
musisz rozstać się ze swoim dzieckiem, jesteś przerażona bo oddajesz je obcej
osobie. Starasz się uśmiechać i tłumaczysz swojemu dziecku że przedszkole to
świetna zabawa, sama wiesz o tym, że dzięki kontaktom z innymi dziećmi Twoja
pociecha stanie się samodzielnym i rezolutnym małym, ale już coraz dojrzalszym
szkrabem. Mimo tej wiedzy, mimo Twojego zdrowego rozsądku i przekonania o
słuszności swojej decyzji jesteś przerażona. I ja to rozumiem.

Droga Mamo, mam do Ciebie tylko jedną prośbę: zaufaj mi.
Nie wystawaj pod drzwiami, nie podsłuchuj, nie siedź w szatni gotowa do biegu.
Pozwól robić mi to, co jest najlepsze dla Twojego dziecka, pozwól mi przytulić
je kiedy płacze, otrzeć łezki i zachęcić do zabawy. Pokaż swojemu dziecku że mi
ufasz, bo Twoje zaufanie jest zaufaniem jego - nie wysyłaj dziecku sprzecznych
sygnałów.
Jesteś dorosłą i dojrzałą osobą, i skoro podjęłaś decyzję o powierzeniu swojego
skarba mnie to bądź w tej decyzji konsekwentna. Witaj mnie z uśmiechem tak jak z
uśmiechem ja witam Was a potem szybko i sprawnie się pożegnajmy, bo to nieprawda
że nie jesteś mile widziana w mojej grupie, znaczy tylko, że jestem
profesjonalną, godną zaufania osobą, która chce i potrafi opiekować się Twoim
dzieckiem. Pozwól mi je uspokoić, pozwól mi pokazać mu, że ma we mnie
przyjaciółkę, że teraz to ja będę opiekować się nim kilka godzin dziennie, że
będziemy razem bawić się z innymi dziećmi, śpiewać piosenki, rysować, malować,
jeść, korzystać z łazienki i sto tysięcy innych rzeczy, które do tej pory robiło
z Tobą.

To jasne, nie znasz przedszkola, nie znasz mnie i - być może - masz ochotę
patrzeć na każdy mój ruch krytycznym okiem, trwając w pełnej gotowości do
interwencji. Jesteś matką i masz do tego pełne prawo, dlatego jestem do Twojej
pełnej dyspozycji każdego dnia w przedszkolu. Pytaj o wszystko, a ja na pewno
wszystko Ci opowiem. Tyle, że po skończonym dniu, bo w trakcie pracy w stu
procentach oddaję siebie Twojemu dziecku.
Pozwól mi na to.

Z pozdrowieniami - nauczycielka.

[wplanka]

Tak,miłe Mamy,dajcie szansę swojemu dziecku, sobie i nauczycielce.
Lepiej pierwszego dnia zostawić dziecko na godzinę czy dwie w
przedszkolu,szybko go odebrac niż nerwowo wyczekiwać pod drzwiami.
A poza tym zostając w sali ze swoim dzieckiem,czy pomyślałyście o
tych dzieciach,przy któryc nie ma rodziców? Tym maluchom jest
podwójnie smutno,one nie rozumieją,ze ich mama nie moze byc przy
nich w przedszkolu. Widzą jedynie, ze inne mamy są. Czują się więc
porzucone, są rozżalone. Niestety, trzeba mieć na uwadze dobro
wszystkich dzieci, nie tylko jednego, wybranego.
.

[emka13]

Moi rodzice zeszłorocznych trzylatków mi ufali(i ufaja), bo : znali
mnie, przedszkole, zasady, sale, zabawy i widzieli mnie i moja
zmienniczkę jak od paxdziernika do czerwca bawimy sie z ich dziecmi,
w ich obecnosci na zajeciach adaptacyjnych. Kilka miesiecy zajeło mi
poznawanie sie z maluszkami - zanim jescze zostały przedszkolakami-
i to, zeby całkiem naturalnie uznały mnie za Ciocię i wazna osobe...
Zaufanie buduje sie dosc długo, bez wzgledu czy ktos ma 3 czy 30 lat
i smieszne wydaja sie takie apele do rodziców" zaufaj mi, bo
skończyłam prestizowe studia' lub zaufaj mi, bo sie na tym znam...

Mozna profesjonalnie przygotowac czas adaptacji który obejmuje
zarówno rodziców, dzieci i nauczuciela, jest uporzadkowany, sensowny
dobry dla wszystkich, równiez dla dzieci, których rodzic nie moze
zostac z dzieckiem. Jest wtedy duzo wiecej korzysci "długofalowych"
takich jak np.; dobra współpraca z rodzicami, na której brak tak
czesto narzekaja kolezanki po fachu.
emka

[emka13]

PS: Przedszkole jest publiczne, zwykłe, w w-wie

[mloda0242]

piszesz o idealnej, niestety nierealnej sytuacji, w której rodzice wszystkich
nowych dzieci uczestniczą w zajęciach adaptacyjnych - myślę że masz prawdziwe
szczęście i możemy Ci tylko pozazdrościć takiej grupy;
niestety, często zdarza się, że pomimo organizowanych dni adaptacyjnych w maju,
czerwcu czy nawet we wrześniu część rodziców nowych dzieci nie pokazuje się na
nich ze swoim dzieckiem (nie wnikam już w przyczyny, po prostu się nie zjawia) a
potem uderza w płacz pierwszego dnia zajęć twierdząc że przecież "nie odda
swojego dziecka OBCEJ osobie" żądając wpuszczania ich na salę i poświęcania
czasu, który już teraz zarezerwowany jest dla dzieci (pomijam już skrajne
przypadki wystawania pod salą, podsłuchiwania pod drzwiami, podglądania przez
okna i zza płotu i tym podobne które co prawda rzadko, ale się zdarzają...) - to
tych rodziców miałam na myśli;

"zaufaj mi bo się na tym znam" lub "bo skończyłam studia"... źle zrozumiałaś;
nie wymagam pełnego zaufania tylko dlatego że jestem nauczycielką, nie
spodziewam się go od progu i pracuję na niego cały rok - tak jak Ty i jak
wszystkie z nas; chodzi mi jedynie o to, że mama decydująca się posłać swoje
dziecko do p-la musi zdawać sobie sprawę z tego, że jeżeli nie zjawi się w p-lu
choć raz wcześniej, nie spojrzy mi w oczy, nie podamy sobie ręki na powitanie i
nie zamienimy ze sobą kilku choćby słów, jeżeli nie będę mogła choć raz zobaczyć
i nawiązać jakiegokolwiek kontaktu z przyszłym przedszkolakiem wówczas
pierwszego dnia zajęć będzie musiała zaufać mi w ten najbardziej elementarny
sposób - będzie musiała mi zaufać na tyle, by zostawić swoje dziecko pod moją
opieką;

śmieszny, jak go określiłaś "apel" skierowany był do rodziców NIE KORZYSTAJĄCYCH
z dni adaptacyjnych pomimo tego, że takie organizuję i trzy miesiące w roku
szkolnym jestem do dyspozycji - ja, sala, grupa;

[weronikarb]

dokladnie tak. U mojego synka na 20 dzieci jest 1 mama i synek do
mnie "mamusiu a dlaczego mama marka moze być z nim a ty ze mna nie?"
Jak myslicie bylam zadowolona? Nie mialam ochote isc i ukrecic tej
babie leb, bo ja nawet w pierwszy dzein tylko odprowadzilam synka a
odebrac go juz nei moglam bo bylam w pracy, nie bylo szans na urlop
(audyt).

Inne mamy tez zapewne mialy mordercze mysli

[dronka3]

nie ma takiego przepisu

[kasia_zam]

Witajcie niewyobrażam sobie abym miała swoje trzyletnie dziecko
zostawić samo pierwszego dnia w przedszkolu.Ja uważam,że należy
dziecko powoli przyzwyczajać do nowej sytuacji.I nie chodzi tu o to,
że nie ufam nauczycielce tylko to jest nowe nieznane miejsce dla
dziecka. Tłumaczenie,że w przedszkolu jest fajnie,opowiadanie o
przedszkolu to bardzo ważne pozytywne nastawienie,ale myślę,że przez
pierwsze dni powinnam być ze swoim dzieckiem. Ale oczywiście każdy
ma prawo myśleć inaczej.Pozdrawiam.W poniedziałek zaczynamy.

kasia_zam ;-))))))))))))))

[miszkolc1]

O to wlasnie mi chodzilo!!!!!!!!!!!!!!!! To,ze przez pierwsze dni
chce byc blisko dziecka w przedszkolu,nie swiadczy o braku zaufania
do przedszkolanek.Przypomnijcie sobie swoj pierwszy dzien w nowej
pracy.Przypuszczam,ze lekko nie bylo,a nasze dziecko /moje/ma 3
lata.Od samego poczatku tak wychowujemy coreczke,zeby nic nie dzialo
sie na sile i mysle ze na dobre nam to wychodzi.Pierwszy dzien w
nowym miejscu i oddajecie wystraszone,nieraz placzace
dziecko,przedszkolance /nawet najlepszej na swiecie/ i
wychodzicie????!!!!! TO BARBARZYNSTWO!!!!!!!!!!!!

[kipsmajlin]

A nie było dni adaptacyjnych? Czemu wtedy nie skorzystaliście?
Mój synek nie miał nawet trzech lat, ale po dniach adaprtacyjnych w czerwcu i
naszym długim przygotowywaniu do pójcia do przedszkola 9emocjonalnych, jak i
"technicznym" - usamodzielnianie) rano w przedszkolu powiedział "No idź już!"
Jeżeli nie było żadnych dni adaptacyjnych, to nienajlepiej świadczy to o
przedszkolu (głównie dyrekcji).

[miszkolc1]

Nie bylo dni adaptacyjnych,bo w przedszkolu byl remont od podlogi az
po dach.Konczyli jeszcze wczoraj.Bede z nia tak dlugo,az mi powie
tak jak Twoje dziecie - czesc,to juz sobie idz!!!!!!

[graz.ka]

Masz taką mozliwość - świetnie. Powstrzymałabym się jednak od
określeń typu "barbarzyństwo" w stosunku do matek, które 3 września
muszą iśc do pracy. Albo które mogą sobie pozwolić na dwa, trzy -
góra tydzień urlopu - aby być na początku z dzieckiem. Bo jak
dziecku tydzień nie wystarczy?

[michulanka]

"Bede z nia tak dlugo,az mi powie
tak jak Twoje dziecie - czesc,to juz sobie idz!!!!!!" No to obawiam
sie, ze na taka sytuacje mozesz sobie i z rok poczekac! Maluchy nie
przyzwyczajaja sie tak od razu. Dla dziecka pojscie do przedszkola
to wielki stres, wiec rola rodzicow i nauczycieli jest madre
minimalizowanie tego stresu. Nie jestem przekonana, ze siedzenie w
szatni przez kilka dni cos da. Niektore dzieci potrzebuja miesiaca
na oswojenie sie, inne nie oswajaja sie nigdy...Niektore oswojone
dzieci po jakims czasie potrafia nagle zniechecic sie do przedszkola
z jakies niewiadomego powodu...Poza tym dzieci same sie nakrecaja i
nawet takie nieplaczace potrafia sie rozryczec na calego - efekt
tego jest taki, ze po chwili cala grupa maluchow placze i trudno ja
uspokoic. Mysle, ze lepszym pomyslem niz siedzenie w szatni jest
poczatkowe pozostawiane malucha w przedszkolu zaledwie na kilka
godzin.

Re; U nas mozna zostać

[iwwona75]

Witam , mała chodzi do państwowego przedszkola w którym jest
realizowany PROGRAM ADAPTACYJNY ( rodzice moga być razem z
dzieckiem). W pierwszym dniu myślałam że kazdy rodzic zostanie, ale
było tylko kilka mam i mój mąż. Dojeżdżamy do przedszkola w korkach
nawet godzinę ,ale to jest cena spokoju mojego dziecka. JA nie chcę
żeby moje dziecko histerycznie płakało nawet przez chwilę. Dopóki
się nie przyzwyczai ,ja będę razem z Nią . Zaznaczam że nie siedzę
na sali ( chociaż mogę) ,ale przy szatni i wychodzę z przedszkola ,
tylko wcześniej informuję córeczkę i jest ok. Małymi kroczkami do
celu. Takie przedszkole to skarb. Pozdrawiam

[mama_anuszy]

a ja jestem ciekawa czy rodzic chce "przycupnąć w szatni" dla
dziecka czy dla siebie?. Dziecko ma wiedzieć że mam jest obok? To
bez sensu, nigdy bowiem nie wypuści jej z przedszkola i z tej
szatni. Ja zostawiam małą i gnam do roboty, nie mam niestety
możliwości żeby pobyć za ścianą i zorientować się jak sobie radzi.
Będzie zebranie to się dowiem. Chodzi od tygodnia do żłobka.

Przebrnelam przez wszystko i

[weronikarb]

zastanawiam sie po co prowadzicie je do przedszkola, jak to taki dla
nich stres??
Czy jak pojdzie do 1 klasy czy nawet "0" to tez bedziecie na
zajęciach??

Oddajac dziecko do przedszkola powierzyłam je wychowawcom na ten
okres (tak jak w szkole - musze im ufac)
Poszedl, poniewaz uwazam ze to dla niego obecnie najlepsza forma
nauki stosunków międzyludzkich.

Takie "przycupiające" mamy to na ogół takie ktore nie pracuja, wiec
dlaczego nie siedza dalej z nimi w domu? Przeciez tylko zmieniaja
otoczenie