Australia: Lucky Country

[starypierdola]

Rozni frustraci pisza tu glupoty o Australii. Zeby 'set the record straight'
podaje ze kraj przezywa najdluzszy w swej historii okres wzrostu
gospodarczego.

Kilka przykladow:
- budzet kraju jest na plusie
- dlug rzadu federalnego jest rowny 18% GDP, znacznie mniej niz np. USA,
prawie wszystkich krajach Europejskich, Kanadzie, ze juz nie wspomne o Izraelu
- bezrobocie najnizsze od 20 lat @ 5.6%.

Nic dziwnego ze Howad wugral wybory.

SP

[kan_z_oz]

SP chcesz rozpetac na Forum wojne?

Pzd

Przeszkolony w Iraku nie boje sie!! n/t

[starypierdola]

Australia: Lucky Country?

[Gość: Kagan]

Budzet moze ma Australia i na plusie, dzieki drastycznym ciciom na wydatkach na
oswiate, sluzbe zdrowia i infrastrukture, ale np. jej dlug zagraniczny bije
rekordy! Samych procentow od dlugu Australia zaplaci w przyszlym roku 12,963
milionow AUD (wedlug Bureau van Dijk - bvdep.com), a w roku 2009 bedzie tego
14,853 mln UD.
Total debt (both local and foreign currency) owed by government to domestic
residents, foreign nationals and multilateral institutions such as the IMF
czyli po prostu dlug rzadowy bedzie wynosil dla Australii 145.767 BILIONOW AUD
w roku 2004, a w roku 2009 169.348 BILIONOW AUD. W roku 2004 Dlug zagraniczny
Australii przekroczyl 276 MILIARDOW dolarow, czyli jest juz ponad 50% PKB, a
jego obsluga (odsetki) dawno juz przekroczyly 50% wplywow z eksportu. Per
capita ten dlug wynosi prawie 10 tys. dolarow USA, czyli ok. 50% przecietnego
dochodu na reke (netto, czyli na czysto, po oplaceniu podatkow) na osobe...
Australia zyje na kredyt, ze sprzedazy surowcow, czyli ma strukture eksportu
jak kraj III swiata, i tylko ciagle zaciaganym nowym dlugom zawdziecza
(tymczasowo) swoj standard zycia I swiata. Byly premier i skarbnik federalny
Keating dawno juz o tym mowil (banana republik speach), ale zostalo to
(niestety) zapomniane. Tak wiec rzad Howarda na chama falszuje statystyki
bezrobocia i nie wspomina o dlugu, ktory powoduje wyzsze stopy procentowe
(ponad 2 razy takie w Australii jak w UE), a wiec wolniejszy wzrost gospodarczy.
Wedlug oficjalnych danych Australian Bureau of Statistics bezrobocie bylo:
(podaje lata i stopy oficjalna/realna): 1991 7/19, 1993 10/22, 1995 9/20, 1999
8/17, 2001 7/16), a wiec obecnie mamy oficjalnie ok. 6%, realnie ok. 15%, czyli
prawie jak w Polsce, i o wiele gorzej niz srednia UE (ok. 8%). 1/3
Australijczykow zdolnych do pracy zyje z zasilkow, co swiadczy o glebokim
kryzysie gospodarczym. I nawet rzad musi przyznac, ze gospodarka praktycznie
stoi w miejscu: produkcja przemyslowa byla np. w roku 2003 taka sama jak w roku
2002, a dynamika PKB od lat jest ok 2-3%, czyli w granicach bledu (rownie
dobrze moze sie zmniejszac rocznie o jakies 1-2 %, bo blad pomiaru jest ok. 5%).
Howard wygral, bo za nim byl biznes, ktory kontroluje media, i zyje ze
sprzedazy surowcow, i tyle... Labor zas po prostu nie chcial wygrac: albo wie,
ze idzie kleska, albo zostal przekupiony, bo w kapitalizmie wszystko jest na
sprzedaz, w tym i stanowiska w rzadzie... A wiec nie mamy sie z czego cieszyc,
ze wygral wybory zbrodniarz wojenny i miedzynarodowy terrorysta Howard, i ze
wygral dzieki klamstwom i falszowaniu danych o gospodarce, ktora tak naprawde
ledwo zipie. Przypomina sie propaganda z czasow poznego Gierka, kiedy to Polska
z kolei zyla z zaciagania coraz to nowych kredytow, a na paierze wskazniki
rosly...
Kagan

[Gość: Kapitalizm_Kaputt]

Jak sie patrzy na swiat przez witraze burdelu w Kalgoorlie to rzeczywistosc
australijska jawi sie rozowiej )

Jakie tam witraze!

[starypierdola]

Koce w drzwiach wisza. A dziewczyny glownie Aborygenki wiec ciemno i nic nie
widac))
Tylko zloto swieci ponetnie!

SP

[Gość: Kagan]

Rasista jestes? Aborygenka to dla ciebie nie kobita?

Wrecz odwrotnie!

[starypierdola]

Przeciez pisze wyraznie ze je bardzo lubie!

SP

[Gość: ;)]

Aussie pogubili sie w funduszach emerytalnych

[Gość: Kapitalizm_Kaputt]

a wielka finansjera na tym korzysta, co jest kolejnym osiagnieciem naszych
politykow.

Millions with billions in lost super
Source: SYDNEY AAP
Date: 2004-Oct-20 07:12 PM

Millions of Australians have billions of dollars in lost superannuation, the
Australian Consumers Association (ACA) said.

The consumer group said one in three Australians had lost superannuation
accounts and many more had forgotten about bank accounts, insurance policies
and other money.

"If you changed your job, address or name recently and forgot to tell the fund,
you could be one of them," the ACA said.

"Plenty more people have lost track of their bank accounts, insurance policies,
company money and other funds."

The group's finance policy officer Catherine Wolthuizen said there
were "billions of lost dollars in Australia just waiting to be found".

The consumer group and the Australian Securities and Investments Commission set
up a joint stall in Martin Place in Sydney's CBD, offering free internet
searches for people's lost fortunes.

[Gość: kan_z_oz]

Drogi Kaputt,
Jaki ma to zwiazek z ekonomia?

Interesujace zjawisko; ludzie nie pamietaja, ze maja pieniadze na kontach.
Tylko czego to dowodzi?
Pzd

[Gość: Kapitalizm_Kaputt]

> Jaki ma to zwiazek z ekonomia?

Oczywiscie, ze ma - niestabilny rynek pracy powoduje, ze sie jest zmuszanym
ciagle nowych prac szukac. Kazdy pracodawca oferuje ma swoj fundusz emerytalny,
a pracobiorca nie ma wyboru. A pozniej jak to pozbierac wszystko do kupy?
Natomiast w funduszach emerytalnych i na innych cieplych stalych posadkach
zatrudnieni sa bliscy lub dalsi krewni politykow. Wiec czyja to wszystko
sprawka???

[kan_z_oz]

Gość portalu: Kapitalizm_Kaputt napisał(a):

> > Jaki ma to zwiazek z ekonomia?
>
Oczywiscie, ze ma - niestabilny rynek pracy powoduje, ze sie jest zmuszanym
ciagle nowych prac szukac. Kazdy pracodawca oferuje ma swoj fundusz emerytalny,
a pracobiorca nie ma wyboru. A pozniej jak to pozbierac wszystko do kupy?

* Przyznaje, jest to 'upierdliwe' ale wypelnienie formularza i wyslanie do fund
na zakonczenie pracy nie wymaga wiele wysilku. Witamy w epoce 'globalizacji'.

Natomiast w funduszach emerytalnych i na innych cieplych stalych posadkach
zatrudnieni sa bliscy lub dalsi krewni politykow. Wiec czyja to wszystko
sprawka???

* Prawda; znajomi,krewni i inne pociotki. Obawiam sie, ze jest to ludzka
natura; 'blizsza koszula cialu'. Zjawisko rowniez powszechne wsrod innych nacji
np. Hindus zatrudnia glownie Hindusow, Libanczyk Libanczyka a Polak.... dokoncz
sobie sam.
Pzd

[Gość: Kagan]

Polak Polaka w Australii nie zatrudni, bo Polacy tu nie maja wlasnych firm,
poza 1-osobowymi...

[torrens]

Pisza tak ci co w au nigdy nie byli,

Ci co byli, maja duzo bardziej wywazone opinie.

Poza tym, z au pisze
Luiza
ktorej styl pisania doprowadza co niektorych do epilepsji
(te plaze, slonce, ogrod no i Jej 'slawny' dzien przylotu do au ...hehe

Wiarus
ktorego ertes nie trawi ( a ten gosc to ma dopiero czasu zeby stukac i ... jest
spamerem wiec wyglada ze to cala ekipa walczy z wiarusem)

Kagan
tu to juz nic sie nie da dodac... hehe

jest kilku innych, nie tak 'kolorowych' (kan, ozpol, larson...)
to chyba wszyscy
(reszta to zdaje sie Kagan walczacy na wszyskich frontach z przygniatajaca
rzeczywistoscia...hehe)

Ty Starypierdola to zdaje sie z NJ?

Pozdrawiam

[jot-23]

torrens napisała:

> jest kilku innych, nie tak 'kolorowych' (kan, ozpol, larson...)
> to chyba wszyscy
> Pozdrawiam
>

hehe, dobry tekst! ja bym wymienil ospula w grupie tych "kolorowych", bo choc
on sam jak to sie mowi "prochu nie wymysli" to to co z niego, no wlassnie! kto?
zrobil (te wszystkie "przyczepa gay parties" itp)...stawia go w pierwszym
szeregu... takie utalentowane character assasination...spelnilby sie w sztabie
jakiejs kampanii wyborczej.

Melduje ze pisze z Calavasito...

[starypierdola]

... La Guajira, Colombia.

W Kalgoorlie mam jeden z bytow wirtualnych. Glownie z powodu tych
dziewczyn. ))

SP

[Gość: Kagan]

Nie walcze z rzeczywistoscia, ale ja wlasnie prezentuje. A ze sie ona nie
podoba wiekszosci forumowiczow? To juz nie moja wina, ale tej rzeczywistosci...

Australia: Lucky Country

[Gość: pzm]

starypierdola napisał:

> Rozni frustraci pisza tu glupoty o Australii.
zgadza sie.
najlepszy jest ponizej.
(Wiem ze dyskusja z Kaganem to nieporozumieni bo:
a) zmysla
b) nagina fakty gdzie nie zmysla
c) posuwa sie do obrzydliwych pomowien jak przegrywa dyskusje..

ale trudno - tak na pozytek tych co mogliby wziac powaznie jego pseudonaukowy
belkot - przyklad:
1. >1/3
Australijczykow zdolnych do pracy zyje z zasilkow, co swiadczy o glebokim
kryzysie gospodarczym

totalna brednia i naginanie;
byc moze to prawda, ze 1/3 obywateli OTRZYMUJE rozne zasilki ale:

1.1.(wada naszego systemu jest to ze czasem ludzie tego naduzywaja jak np.
a) ktos kto 'robi na czarno'
b) wyludza - jak np. Kagan (ktos mu to wyciagnal z internetu) ktory mieszkajac
u b. zony wyludzal 'rental assistance'

1.2. 'otrzymuje' to nie to samo co 'utrzymuje sie z'. duza roznica. z takimi
brakami w logice nie dziwota ze go nigdzie nie chcieli.
Dla porownania, >>"Gazeta Prawna' policzyla, ze tylko dla 12 mil. polakow
zrodlem utrzymania jest praca a 25 milionow (!) korzysta z roznego rodzaju
swiadczen<<
cytat z 'Angory' nr. 36 5.IX. 2004 s. 35 (nadal do kupienia w Roli-Poli)
1.3. dane co do 'glegokiego krysysu' podal SP


..........
tak wiec - jak slusznie prawi SP 'Rozni frustraci pisza tu glupoty o Australii'

nie podzielam jego enuzjazmu dla Howarda, wiele grzechow ma na sumieniu,
wiele rzeczy jest w Au do poprawienia, ale wciaz jest to jeden z najmniej
niedoskonalych krajow.

kazda emigracja jest trudna,
kazda decyzja wiaze sie z ryzykiem

ale najwieksza glupota jaka mozna zrobic jest poswiecenie reszty zycia na
obwinianie innych (kogos, czegos) za swoje niepowodzenia...

Zgadzam sie z tym co piszesz.

[starypierdola]

Najgorsi sa idealisci. To oni wyrzynaja ludzi w roznych rewolucjach w
imie "egalite, fraternite, liberte". Albo zeby im sie statystyki zgadzaly.

Howard jest "just rigt".

A propos "just right"
Abo w barze. Publician daje mu piwo 'on the house'.
Abo pije. Publician pyta: 'how was it, Jacky?"
Jacky odpowiada: "just right"!
Na to publician: "what do you mean 'just right".
Na to Abo: " a bit better and you would have sold it, a bit worse and I could
not drink it".

...e, chyba juz to pisalem??

SP

PS. How do you get an Australian on the roof? Tell him that beer is on the
house!

Australia: Lucky Country ale NIE dla Polakow!

[Gość: Kagan]

PZM: 1. 1/3 Australijczykow zdolnych do pracy zyje z zasilkow, co swiadczy o
glebokim kryzysie gospodarczym
- totalna brednia i naginanie; byc moze to prawda, ze 1/3 obywateli OTRZYMUJE
rozne zasilki ale:
1.1.(wada naszego systemu jest to ze czasem ludzie tego naduzywaja jak np.
a) ktos kto 'robi na czarno'
b) wyludza - jak np. Kagan (ktos mu to wyciagnal z internetu) ktory mieszkajac
u b. zony wyludzal 'rental assistance'
K: Nie wyludzal, bo mu sie nalezalo. Trzeba znac przepisy, a ze rzad szuka luk,
aby nie placic? Wazne jest, ze wygralem sprawe w sadzie. Na czarno zas pracowac
nie warto w Australii, bo primo marnie placa, secundo ryzko jak wykryja, a
tertio jak sie ma wypadek przy pracy... Natomiast Pawel zajmuje sie lichwa, a
to jest jednoznacznie nieetyczne. Na dodatek wciaga Polonusow w pulapke
kredytowa: pomaga im zalatwic pozyczki, na ktore ich nie stac. Wiecej chyba nie
musze pisac...

P: 1.2. 'otrzymuje' to nie to samo co 'utrzymuje sie z'. duza roznica. z takimi
brakami w logice nie dziwota ze go nigdzie nie chcieli.
K: Jesli otrzymuje, to znaczy, ze bez tych zasilkow zyliby ponizej granicy
nedzy. A wiec 1/3 Australijczykow zdolnych do pracy nie jest w stanie utrzymac
sie bez pomocy rzadu. Swiadczy to o glebokim kryzysie gospdarczym i spolecznym
w Australii...

: Dla porownania, >>"Gazeta Prawna' policzyla, ze tylko dla 12 mil. polakow
zrodlem utrzymania jest praca a 25 milionow (!) korzysta z roznego rodzaju
swiadczen
K: Tu jestes demagogiem, i to tanim, bo ja pisalem o ludziach zdolnych do
pracy, a ty o dzieciach, emerytach i inwalidach... No comment...

Temat Australii ostatnio popularny na tym forum ;D

[luiza-w-ogrodzie]

Ciekawe co tak porusza towarzystwo na Polonii, ze bez przerwy rzucaja
australijskimi tematami? Przeciez nie moje opisy tutejszych ratownikow sa tego
powodem?

;oP
Pozdrawiam
Luiza-w-Ogrodzie

><(((º>`·.¸¸.·´¯`·.¸¸><(((º>
.·´¯`·.. ><(((º>`·.¸¸.·´¯`·.¸¸><(((º>

[torrens]

au, can i usa przyjmuja najwiecej emigrantow,
forum nazywa sie "Polonia",
to o co chodzi z tym zdziwieniem?

Dawno nie bylo o ratownikach...
zapodaj cos...

pozd

W Australii nie ma tylu emigrantow z Polski

[luiza-w-ogrodzie]

...co w Stanach albo Kanadzie. A tymczasem na forum Polonia wiekszosc watkow
miedli tematy australijskie i "australijskie".

Zmieniajac temat, moj ulubiony ratownik dostal tytul najlepszego ratownika w
Australii. Juz jak sie na niego patrzy, to ma sie pewnosc ze da rade wyciagnac
z najglebszych tarapatow. Zapodam jeszcze ze ma czarny pas w karate.

Pozdrawiam pogodnym wiosennym piatkowym popoludniem
Luiza-w-Ogrodzie

><(((º>`·.¸¸.·´¯`·.¸¸><(((º>
.·´¯`·.. ><(((º>`·.¸¸.·´¯`·.¸¸><(((º>

[Gość: Kapitalizm_Kaputt]

czarne pasy to przyznaja tez w 6 sigma, wiec ten gest nic juz nie znaczy; ot
co, religijne zboczenie zatacza coraz szersze kregi i opanowalo juz teorie
managementu anglosaskiego spod znaku MBA (Roman Abramowicz, Chodorkowski czy
tez Kulczyk musza miec niezly ubaw, hehe)

[Gość: Kagan]

I dobrze, bo niedlugo tu bedzie glod...
www.theaustralian.news.com.au/common/story_page/0,5744,11176165%255E601,00.html
Farmers want to raze crops Tony Koch October 25, 2004 THE AUTRALIAN
THE owners of the largest citrus orchard in Queensland have offered to destroy
their farm in a radical response to a fresh outbreak of citrus canker that
threatens the nation's $200 million-a-year export industry.

The plan, supported by Australian citrus growers, would involve digging up
326,000 fruit trees in the district of Emerald in central Queensland at a cost
of $16 million.

The new outbreak of canker, known as the "foot and mouth disease of the citrus
industry", was discovered by John Pressler, principal of the Pressler family's
2PH Farms, Queensland's largest citrus producer, on October 5 this year.

Primary Industries authorities were notified that day, and the 540ha irrigation
farm, together with all other farms within a 7km radius, were placed under
quarantine. But 20 days later, Mr Pressler is angry at what he believes is an
inadequate response from federal government agencies to the crisis.

He said "radical surgery" was now needed to save the entire industry and ensure
export markets were retained.

The Queensland Citrus Growers Association has warned the canker outbreak "is
the most serious and dangerous biosecurity issue" in the Australian citrus
industry.

"There is no light at the end of the tunnel for these growers. It could be
years before they will be able to market their crops again, and by then some of
them will inevitably become bankrupt," the association warned.

State National Party MP Vaughan Johnson described citrus canker as "the foot-
and-mouth disease of this industry", and urged the federal and Queensland
governments to provide financial support for the growers.

Mr Pressler said that a rescue plan put forward by his family company had been
ignored by authorities, and the manner in which he had been ignored ensured he
would be the last farmer to voluntarily notify authorities about a disease
outbreak.

"The fine for not notifying is $150,000," a frustrated Mr Pressler said. "I
could have been dishonest and totally irresponsible, bulldozed the affected
trees myself and harvested at least one more crop – $20 million worth of fruit.
But I didn't.

"Within 48 hours of finding the lesions on the trees, my family company put a
plan to the federal Government to eradicate every citrus tree in this region,
that is about 326,000 trees, at a cost of around $16 million. That is the
action needed to ensure the future of the citrus industry in this state, and
indeed, in Australia – to give the necessary confidence to importing countries
like the USA that the problem has been addressed."

Mr Pressler said such action would mean "around here, we will all be out of
production for the next six years".

"But the only response has been a state government notice served on us last
Friday afternoon requiring that we chemically spray the entire orchard every
fortnight at a cost to us of $45,000 each time, with no guarantee the outbreak
will be controlled."

Mr Pressler said he had the support of the Queensland Government, the
Queensland and Australian citrus growers associations, and the Emerald Shire
Council for his eradication proposal.

A submission to the Queensland and federal governments from the QCGA gives the
stark warning that the canker outbreak "is the most serious and dangerous
biosecurity issue in the history of the Australian citrus industry".

"The fact that the owners of the largest citrus orchard in Queensland have
offered to destroy their farm, which is a showpiece property and a lifetime's
achievement for their family, shows just how serious it is," the document
states.

"Citrus canker in Queensland has national implications. Many trading partners
have until now accepted citrus from Australia on the basis that the whole
country is canker-free."

Mr Johnson said the outbreak was "a crisis of monumental proportions", and that
it was an opportunity for the federal Government, and in particularly National
Party leader John Anderson, to "show leadership for its rural constituency and
save Australia's citrus industry".

A spokesman for Queensland Primary Industries Minister Henry Palaszczuk said
his department was carrying out surveillance that could go for two years.

The Emerald district was the site of a smaller outbreak of canker disease in
June but was contained to one farm. Authorities have not been able to trace
just how it came into the Emerald area, although it almost certainly came from
overseas. Citrus canker has been seen before in Australia, but never in the
commercial citrus-growing areas, and never on the same scale as the past two
outbreaks in central Queensland.

It is a bacterial disease that forms blemishes on the skin of citrus fruits –
mainly mandarins and oranges.

A spokesperson for Agriculture Minister Warren Truss said last night the
federal Government had not discounted the Pressler plan but stressed that the
matter was a state government responsibility.

Bedzie glod, bo cytryn nie ma? n/t

[luiza-w-ogrodzie]

Zaczyna sie od cytryn...

[Gość: Kagan]

A raczej owocow cytrusowych, a przejdzie na reszte drzew owocowych...
Ten CANKER (nie mylic z CABCER) to powazna choroba roslin!

[Gość: Kagan]

Mialo byc "Cancer", oczywiscie...

[pawel_z_melb]

--luiza-w-ogrodzie napisała:

> ...co w Stanach albo Kanadzie. A tymczasem na forum Polonia wiekszosc watkow
> miedli tematy australijskie i "australijskie".

dokladnie:
Polonia w:
USA - 9,400,000
Braz 1,200,000
Fr 1,000,000
Niemcy 1,000,000
Kanada 800,000
/../
Au 150,000
W Bryt 140,00

>
cos jest w tej Australii ))

pozdrowienia z Melbourne

Pawel

cos jest w tej Australii :)))

[luiza-w-ogrodzie]

Przyciaga komentarze jak magnes ;oD

Pozdrawiam z zachmurzonego Sydney
Luiza-w-Ogrodzie

><(((º>`·.¸¸.·´¯`·.¸¸><(((º>
.·´¯`·.. ><(((º>`·.¸¸.·´¯`·.¸¸><(((º>

[Gość: Kagan]

Cos masz marne dane, jak zwykle. W USA jest gora milion Pokakow: reszta to
osoby z polskimi korzeniami, ale zadni z nich Polacy, bo ani jezyka nie znaja,
ani sie Polska nie interesuja...
A w Australii (i NZ) Polakow najbardziej dyskryminuja, a wiec... I w Australii
sie najbardziej sypie godpodarka. Dynamika płac realnych w okresie wdrażania
prorynkowych reform była w Australii zasadniczo ujemna. Średni wzrost płac
realnych w Australii wynosił w latach 1984-2004 to średnio 0.34%, a więc był
praktycznie w granicach błedu pomiaru. Tak więc można przyjąć, i to z bardzo
małym prawdopobieństwem popełnienia błedu, iż płace realne, a więc także stopa
życiowa australijskich ludzi pracy, pozostały statyczne w latach
przyspieszonych neoliberalnych reform. Jeśli zaś uwzględni się chroniczne i
systematyczne niedoszacowanie przez ABS (Australian Bureau of Statistics)
wzrostu poziomu cen płaconych przez konsumentów (czyli CPI), to nasuwa się
nieuchronnie wniosek, iż owe prorynkowe reformy przyniosły Australijczykom
spadek płac realnych, a więc spadek poziomu życia osobom utrzymującym się w tym
kraju z pracy. Tak więc koszty owych reform poniosła głownie najbardziej
produktywna grupa ludności Australii, grupa, która w ostatecznej instancji
decyduje o sukcesie bądź porażce owych reform.

[Gość: Kagan]

W USA tez ich jest gora milion. Mylisz wishful thinking z reality...

Australia: UNLucky Country

[Gość: Kagan]

Jeśli chodzi o rynek pracy, to, jak już wspomniałem, oficjalna stopa bezrobocia
w Australii spadła w roku 2003 nawet nieco poniżej poziomu USA. Jednakże ów
spadek jest nie tyle rezultatem polepszenia się realnej sytuacji na rynku
pracy, a takich czynników jak zmiany w metodologii obliczania ilości
bezrobotnych (np. nie branie pod uwagę regionów ze szczególnie wysokim i
chronicznym bezrobociem, jako “niereprezentatywnych”, oraz podawanie raz danych
surowych , nieprzetworzonych, a innym razem danych uwzględniającym wahania
sezonowe, ) co powoduje, iż dane z przeszłości i z innych państw nie są w pełni
porównywalne z danymi podawanym przez Australijski Urząd Statystyczny (ABS).

Dynamika płac realnych w okresie wdrażania prorynkowych reform była zaś
zasadniczo ujemna. Średni wzrost płac realnych w Australii wynosił w omawianych
latach (1984-2004) średnio 0.34%, a więc był praktycznie w granicach błedu
pomiaru. Tak więc można przyjąć, i to z bardzo małym prawdopobieństwem
popełnienia błedu, iż płace realne, a więc także stopa życiowa australijskich
ludzi pracy, pozostały statyczne w latach przyspieszonych neoliberalnych
reform. Jeśli zaś uwzględni się chroniczne i systematyczne niedoszacowanie
przez ABS (Australian Bureau of Statistics) wzrostu poziomu cen płaconych przez
konsumentów (czyli CPI), to nasuwa się nieuchronnie wniosek, iż owe prorynkowe
reformy przyniosły Australijczykom spadek płac realnych, a więc spadek poziomu
życia osobom utrzymującym się w tym kraju z pracy. Tak więc koszty owych reform
poniosła głownie najbardziej produktywna grupa ludności Australii, grupa, która
w ostatecznej instancji decyduje o sukcesie bądź porażce owych reform.

Australia: UNLucky Country

[Gość: Kagan]

Na podstawie przeprowadzonej w tej pracy analizy neoliberalnych reform
gospodarczych i społecznych zastosowanych w Australii i Nowej Zelandii w latach
1983-2003 doszedłem do wniosku, iż wyniki prób zastosowania rozwiązań systemu
amerykańskiego w Australii i Nowej Zelandii nie wydają się być pozytywne. Jak
to już bowiem objaśniałem, po pierwsze Nowa Zelandia, a nawet Australia, to
jednak zupełnie inne gospodarki, społeczeństwa i kultura niż Stany Zjednoczone
Ameryki Północnej (pomimo licznych, ale na ogół mylących i głównie
powierzchownych podobieństw), a po drugie wprowadzenie owych rozwiązań w samym
USA dało też raczej kontrowersyjne rezultaty: co prawda na krótką metę
zwiększyły one efektywność i konkurencyjność gospodarki amerykańskiej, ale
kosztem olbrzymiego zadłużenia zagranicznego, oraz olbrzymim kosztem
społecznym, w tym kosztem spadku płac realnych, a więc kosztem obniżenia
poziomu życia ludzi pracy.

Mit Ameryki jest wciąż bardzo silny w Polsce, a szczególnie w ubogich krajach
III świata i byłego II (“postkomunistycznego” świata z Rosją na czele,
jednakże raczej trudno szukać jego gorliwych wyznawców nie tylko w zamożnych
krajach Europy Zachodniej („Stara Europa”, ale także i wśród wielu zwyczajnych
mieszkańców Australii i Nowej Zelandii. Podobnie jak w USA, na owych reformach
zyskało we wspomnianych krajach głównie „górne” 20 procent („upper class”
i „upper middle class”, a straciło, i to często sporo, „dolne” 20 procent
(„working class” a nawet i „lower midle class”. Tzw. middle class (średnie
mieszczaństwo) właściwie nieco zyskało na owych reformach, ale ponieważ
powiększył się, i to znacznie, dystans, szczególnie pomiędzy
najliczniejszymi „midle middle class” i „lower midle class”, a klasami
wyższymi, to znaczna większość klasy średniej (głównie middle class) w
Australii i Nowej Zelandii też nie jest zbytnio zachwycona owymi reformami.
Tak więc z punktu widzenia ekonomii politycznej i europejskiej klasycznej
szkoły (tradycji) w naukach społecznych, próby zastosowania rozwiązań modelu
amerykańskiego w Australii, a szczególnie w Nowej Zelandii należy uznać za
raczej chybione. Poprawiły one bowiem nieco konkurencyjność gospodarek tych
państw, ale nie były w stanie zahamować względnego obniżania się poziomu życia
w tych krajach, a ich koszta społeczne (problemy wzrostu bezrobocia, spadku
płac realnych i związane z nimi problemy pogłębienia się rozwarstwienia
społecznego i wzrostu ilości chorych psychicznie oraz zwiększonej
przestępczości i narkomanii) a także i finansowe (problemy deficytu budżetowego
i rachunku bieżącego oraz wzrostu zadłużenia zagranicznego) należy uznać za
zdecydowanie nadmierne i niewspółmierne z dość ograniczonymi efektami (głównie
spadek inflacji i względna stabilizacja waluty).

Zwiększona konkurencyjność gospodarek Australii i Nowej Zelandii przyciągnęła
głównie kapitał spekulacyjny, inwestujący raczej krótko- niż długoterminowo, w
inwestycje przynoszące szybkie zyski (kasyna, hotele i ośrodki wypoczynkowe dla
zagranicznych turystów czy centra handlowe), a nie w najbardziej potrzebną
Australii infrastrukturę, przemysł przetwórczy czy dostępne dla “przeciętnej
kieszeni” mieszkania i domki jednorodzinne. Owe inwestycje
zagraniczne “zaowocowały” głównie olbrzymim zwiększeniem się deficytu
handlowego (zamiast dodatniego bilansu handlowego z lat 1970tych, Australia ma
obecnie jego znaczny a permanentny deficyt ), jeszcze większym deficytem
rachunku bieżącego oraz, last but not least, olbrzymim długiem zagranicznym:
ponad 173 miliardy USD w roku 2002, co stanowi ponad 45% PKB (około 8700
dolarów USA na głowę mieszkańca). Tak więc “boom” australijski jest w dużej
mierze, podobnie jak amerykański, iluzoryczny, i, co gorsza, na kredyt, a więc
nie do utrzymania w dłuższym okresie czasu. Stąd ma generalnie negatywna ocena
prób zastosowania rozwiązań systemu amerykańskiego w Australii, a szczególnie
Nowej Zelandii, gdzie koszty społeczne owych reform były jeszcze wyższe niż w
Australii, a pozytywne efekty jeszcze mniejsze.

Integracja gospodarki australijskiej i nowozelandzkiej z gospodarką światową
poprzez eliminację barier do owej pełnej integracji, i związane z ową
eliminacją barier reformy mikroekonomiczne, były głównymi cechami procesu
globalizacji w przypadku Australii i Nowej Zelandii. W przypadku Australii,
dominującej gospodarki w regionie Oceanii, mieliśmy do czynienia z trzema
głównymi procesami, które “zglobalizowały” Australię w latach 1983-2003:
1. “Upłynnienie” waluty (AUD) w roku 1983;
2. Deregulacja finansów w roku 1984 oraz
3. Program redukcji ceł, rozpoczęty we wczesnych latach 1980tych.
Podobne, a nawet bardziej radykalne, reformy zostały przeprowadzone mniej
więcej w tym samym czasie w Nowej Zelandii. Jednakże zgodnie z opinią
większości ekspertów, wpływ (impact) globalizacji jest trudny do identyfikacji
i pomiaru. Redukcja ceł przyniosła, na przykład, obniżkę cen importowanych
wyrobów, a więc zmniejszyła inflację. Jednakże “upłynnienie” (floating) dolara
australijskiego (AUD) wpłynęlo na wzrost inflacji, poprzez spadek jego kursu
względem innych walut, a szczególnie dolara amerykańskiego (USD). Ogólnie
biorąc, poziom inflacji obniżył się w Australii, szczególnie w latach 1990,
ale raczej na skutek innych czynników niż globalizacja (np. “dzięki” stosunkowo
wysokiemu bezrobociu, które zmniejszyło naciski na wzrost płac).

Usunięcie barier w handlu zagranicznym spowodowało w Australii, a także i Nowej
Zelandii, prawdziwą eksplozję deficytu rachunku bieżącego (p. Dodatek
Statystyczny cz. XII). W konsekwencji dług zagraniczny Australii i Nowej
Zelandii zaczął gwałtownie rosnąć: oba te kraje są obecnie światowymi liderami
w zadłużeniu zagranicznym per capita. Pomimo uspokajających opinii
niektórych “ekspertów”, rosnące zadłużenie zagraniczne Australii i Nowej
Zelandii jest poważnym problemem, powodującym wyższe stopy procentowe (a więc w
konsekwencji mniejsze inwestycje a więc i wolniejszy wzrost gospodarczy) oraz
zwracającym uwagę wszechwładnych obecnie międzynarodowych rynków finansowych na
takie problemy jak zdolność gospodarek Australii i Nowej Zelandii do obsługi
owych długów w dłuższym okesie czasu, oraz na bardzo niską stopę oszczędności w
tych państwach, gdzie mieszkańcy utrzymują sztucznie wysoką stopę życiową
poprzez zaciąganie coraz to nowych kredytów konsumpcyjnych, w tym często na
obsługę kredytów uprzednio zaciągniętych (p. też rozdział V – podrozdział o
bankowości i finansach).

Tak więc redukcja ceł i innych barier w handlu zagranicznym miała efekty
głównie negatywne, które były znacznie szybsze, łatwiejsze do zauważenia i
bardziej skoncentrowane niż nieliczne i słabe pozytywne efekty. Jednym z
najbardziej widocznych efektów liberalizacji handlu zagranicznego był upadek
przemysłu przetwórczego w Australii i Nowej Zelandii, zresztą i tak słabo
rozwiniętego, jak na kraje z poziomem i strukturą konsumpcji I świata. Wzrost
bezrobocia wywołany upadkiem tego przemysłu nie mógł być zrównoważony
zwiększonym zatrudnieniem np. w usługach, jako iż nawet turystyka nie była (w
tych krajach) w stanie wchłonąć większej liczby nowych pracowników, ze względu
na marginalne położenie Australii i Nowej Zelandii: z dala od głównych “rynków
zbytu”, czyli daleko od Europy, Japonii i Ameryki Północnej oraz na dość
ograniczoną ofertę, szczególnie w przypadku Australii. Na dodatek przemysł
przetwórczy Australii został zmuszony do konkurowania z azjatyckimi krajami o
bardzo niskim poziomie płac, często używających półniewolniczą siłę roboczę
(Np. Filipiny, Tajlandia, Korea P

[Gość: Kagan]

Na dodatek przemysł przetwórczy Australii został zmuszony do konkurowania z
azjatyckimi krajami o bardzo niskim poziomie płac, często używających
półniewolniczą siłę roboczę (Np. Filipiny, Tajlandia, Korea Płd., do niedawna
Tajwan) czy też niemalże darmową pracę więźniów (Chiny, Wietnam, Burma). Tak
więc globalizacja miała zdecydowanie negatywny impakt na zatrudnienie w
Australii i Nowej Zelandii. Wzrost gospodarczy nie był w stanie poprawić
radykalnie sytuacji na rynku pracy tych krajów, jako iż był on zbyt wolny (w
Australii średnio 2.9% w latach 1990-1999 i ok. 3.4% w latach 1980-1990, a w
Nowej Zelandii jeszcze mniej: odpowiednio 1.8% i ok. 1.7%), a także ze wzgędu
na pracoszczędny wzrost wydajności pracy (tzw. fenomen “jobless growth” –
“wzrost bez nowych miejsc pracy” ).

Globalizacja i “otwarcie na świat”, czyli podstawowe elementy neoliberalanej
polityki ekonomicznej Australii i Nowej Zelandii z lat 1983-2003 miały, przede
wszystkim, przynieść poprawę konkurencyjności gospodarek tych krajów, głównie
poprzez wzrost wydajności (productivity) owych gospodarek. Jednakże , jak to
zauważają Meredith i Dyster w swej autorytatywnej monografii, owa wydajność
(productivity) zmalała w Australii w latach 1990tych do poziomu lat 1970tych, a
więc poniżej poziomu lat 1960tych. Tak więc nie ma wątpliwości, iż neoliberalno-
monetarystyczny eksperyment zakończył się klęską w Australii, i jeszcze większą
w Nowej Zelandii, skąd mieszkańcy masowo emigrują do pogrążonej w niemalże
permanentnej recesji Australii, która nie jest dłużej “szczęśliwym krajem”
(“lucky country” lat 1960tych, ale także nie zdołała się, pomimo licznych a
gołosłownych obietnic czynionych przez tamtejsze elity, przekształcić się
w “zdolny kraj” (“clever country”. Takowa transformacja wymaga bowiem
olbrzymich funduszy, których ani rząd, ani tym bardziej prywatny sektor nie
chcą poświęcić na przedsięwzięcie, które nie gwarantuje ani szybkich, ani też
tym bardziej nadmiernie wysokich, spekulacyjnych zysków. Ślepe wzorowanie się
na unikalnych w skali światowej doświadczeniach amerykańskich kosztowały więc
drogo zarówno Australię jak i Nową Zelandię, które po rozpadzie Imperium
Brytyjskiego w latach 1950tych i 1960tych, wstąpieniu Zjednoczonego Królestwa
do Unii Europejskiej (wówczas zwanej Wspólnotą Europejską – European Community)
w roku 1973 oraz na skutek globalnej długotrwałej recesji rozpoczętej kryzysami
paliwowo-energetycznymi wczesnych lat 1970tych, nie potrafią znaleźć dla siebie
miejsca w nowej globalnej rzeczywistości, a swój nadmienie wysoki (typowy dla
wysoko rozwiniętych, przemysłowych krajów I świata) standard konsumpcji
sztucznie utrzymują poprzez zaciąganie coraz to nowych pożyczek, obsługiwanych
eksportem surowców i żywności, co jest strukturą handlu zagranicznego typową
dla zacofanych, agrarno-surowcowych krajów III świata.

Społeczno-polityczne skutki globalizacji w Australii i Nowej Zelandii są
znaczne: dla wielu Australijczyków i Nowozelandczyków są też one zdecydowanie
negatywne. Zalew zagranicznych towarów spowodowany zniesieniem praktycznie
wszystkich ograniczeń na import pozbawił pracy wiele osób. Stracili też sporo
australijscy i nowozelandzcy rolnicy, jako iż terms of trade zmieniły się na
ich niekorzyść, oraz stracili oni poparcie i ochronę ze strony swych rządów.
Spora część australijskich bezrobotnych i farmerów poparła więc populistyczną,
skrajnie prawicową partię One Nation (Jeden Naród).

Australijczycy i Nowozelandczycy nie zostali nigdy jasno i uczciwie
poinformowani, iż globalizacja oznacza w ich przypadku bardzo często niższą
płacę realną, a nawet brak pracy. Dyskusja na temat globalizacji została bowiem
w tym regionie “porwana” (“hijacked” przez elity, dla których globalizacja
jest niewątpliwie korzystna. Jednakże brak jest poważnych argumentów
wskaujących na to, iż globalizacja jest korzystna dla znacznej większości
Australijczyków i Nowozelandczyków. Stąd też w regionie przeważa dezorientacja
i niepewność, co do jego przyszłości ekonomicznej. Owa niepewność i
dezorientacja jest pogłębiona przez ostatnie ataki terorystyczne na zachodnie
(głównie australijskie) cele w regionie (szczególnie wybuchy bomb w Indonezji:
w kurorcie na wyspie Bali, oraz w Jakarcie, stolicy tego państwa, gdzie
zaatakowano w ostanim czasie hotel Mariott i ambasadę Australii). Ataki te
wykorzystywane są w Australii przez polityków, szczególnie konserwatywnych, do
ich wąskich i doraźnych celów, czyli do wygrania wyborów, oraz do odwrócenia
uwagi społeczeństwa od realnych problemów trapiących region, takich jak
niepokojące trendy w w gospodarce. Owe niepokojące trendy to głownie chroniczne
deficyty rachunku bieżącego i spowodowana nimi prawdziwa eksplozja zadłużenia
zagranicznego, które muszą, i to raczej prędzej niż później, doprowadzić do
prawdziwego kryzysu gospodarczego w tym regionie, niegdyś stawianym za wzór
stabilności politycznej i dobrego zarządzania gospodarką.

[Gość: Kagan]

Tak więc redukcja ceł i innych barier w handlu zagranicznym miała efekty
głównie negatywne, które były znacznie szybsze, łatwiejsze do zauważenia i
bardziej skoncentrowane niż nieliczne i słabe pozytywne efekty. Jednym z
najbardziej widocznych efektów liberalizacji handlu zagranicznego był upadek
przemysłu przetwórczego w Australii i Nowej Zelandii, zresztą i tak słabo
rozwiniętego, jak na kraje z poziomem i strukturą konsumpcji I świata. Wzrost
bezrobocia wywołany upadkiem tego przemysłu nie mógł być zrównoważony
zwiększonym zatrudnieniem np. w usługach, jako iż nawet turystyka nie była (w
tych krajach) w stanie wchłonąć większej liczby nowych pracowników, ze względu
na marginalne położenie Australii i Nowej Zelandii: z dala od głównych “rynków
zbytu”, czyli daleko od Europy, Japonii i Ameryki Północnej oraz na dość
ograniczoną ofertę, szczególnie w przypadku Australii. Na dodatek przemysł
przetwórczy Australii został zmuszony do konkurowania z azjatyckimi krajami o
bardzo niskim poziomie płac, często używających półniewolniczą siłę roboczę
(Np. Filipiny, Tajlandia, Korea Płd., do niedawna Tajwan) czy też niemalże
darmową pracę więźniów (Chiny, Wietnam, Burma). Tak więc globalizacja miała
zdecydowanie negatywny impakt na zatrudnienie w Australii i Nowej Zelandii.
Wzrost gospodarczy nie był w stanie poprawić radykalnie sytuacji na rynku pracy
tych krajów, jako iż był on zbyt wolny (w Australii średnio 2.9% w latach 1990-
1999 i ok. 3.4% w latach 1980-1990, a w Nowej Zelandii jeszcze mniej:
odpowiednio 1.8% i ok. 1.7%), a także ze wzgędu na pracoszczędny wzrost
wydajności pracy (tzw. fenomen “jobless growth” – “wzrost bez nowych miejsc
pracy” ).

Globalizacja i “otwarcie na świat”, czyli podstawowe elementy neoliberalanej
polityki ekonomicznej Australii i Nowej Zelandii z lat 1983-2003 miały, przede
wszystkim, przynieść poprawę konkurencyjności gospodarek tych krajów, głównie
poprzez wzrost wydajności (productivity) owych gospodarek. Jednakże , jak to
zauważają Meredith i Dyster w swej autorytatywnej monografii, owa wydajność
(productivity) zmalała w Australii w latach 1990tych do poziomu lat 1970tych, a
więc poniżej poziomu lat 1960tych. Tak więc nie ma wątpliwości, iż neoliberalno-
monetarystyczny eksperyment zakończył się klęską w Australii, i jeszcze większą
w Nowej Zelandii, skąd mieszkańcy masowo emigrują do pogrążonej w niemalże
permanentnej recesji Australii, która nie jest dłużej “szczęśliwym krajem”
(“lucky country” lat 1960tych, ale także nie zdołała się, pomimo licznych a
gołosłownych obietnic czynionych przez tamtejsze elity, przekształcić się
w “zdolny kraj” (“clever country”. Takowa transformacja wymaga bowiem
olbrzymich funduszy, których ani rząd, ani tym bardziej prywatny sektor nie
chcą poświęcić na przedsięwzięcie, które nie gwarantuje ani szybkich, ani też
tym bardziej nadmiernie wysokich, spekulacyjnych zysków. Ślepe wzorowanie się
na unikalnych w skali światowej doświadczeniach amerykańskich kosztowały więc
drogo zarówno Australię jak i Nową Zelandię, które po rozpadzie Imperium
Brytyjskiego w latach 1950tych i 1960tych, wstąpieniu Zjednoczonego Królestwa
do Unii Europejskiej (wówczas zwanej Wspólnotą Europejską – European Community)
w roku 1973 oraz na skutek globalnej długotrwałej recesji rozpoczętej kryzysami
paliwowo-energetycznymi wczesnych lat 1970tych, nie potrafią znaleźć dla siebie
miejsca w nowej globalnej rzeczywistości, a swój nadmienie wysoki (typowy dla
wysoko rozwiniętych, przemysłowych krajów I świata) standard konsumpcji
sztucznie utrzymują poprzez zaciąganie coraz to nowych pożyczek, obsługiwanych
eksportem surowców i żywności, co jest strukturą handlu zagranicznego typową
dla zacofanych, agrarno-surowcowych krajów III świata.

Społeczno-polityczne skutki globalizacji w Australii i Nowej Zelandii są
znaczne: dla wielu Australijczyków i Nowozelandczyków są też one zdecydowanie
negatywne. Zalew zagranicznych towarów spowodowany zniesieniem praktycznie
wszystkich ograniczeń na import pozbawił pracy wiele osób. Stracili też sporo
australijscy i nowozelandzcy rolnicy, jako iż terms of trade zmieniły się na
ich niekorzyść, oraz stracili oni poparcie i ochronę ze strony swych rządów.
Spora część australijskich bezrobotnych i farmerów poparła więc populistyczną,
skrajnie prawicową partię One Nation (Jeden Naród).

Australijczycy i Nowozelandczycy nie zostali nigdy jasno i uczciwie
poinformowani, iż globalizacja oznacza w ich przypadku bardzo często niższą
płacę realną, a nawet brak pracy. Dyskusja na temat globalizacji została bowiem
w tym regionie “porwana” (“hijacked” przez elity, dla których globalizacja
jest niewątpliwie korzystna. Jednakże brak jest poważnych argumentów
wskaujących na to, iż globalizacja jest korzystna dla znacznej większości
Australijczyków i Nowozelandczyków. Stąd też w regionie przeważa dezorientacja
i niepewność, co do jego przyszłości ekonomicznej. Owa niepewność i
dezorientacja jest pogłębiona przez ostatnie ataki terorystyczne na zachodnie
(głównie australijskie) cele w regionie (szczególnie wybuchy bomb w Indonezji:
w kurorcie na wyspie Bali, oraz w Jakarcie, stolicy tego państwa, gdzie
zaatakowano w ostanim czasie hotel Mariott i ambasadę Australii). Ataki te
wykorzystywane są w Australii przez polityków, szczególnie konserwatywnych, do
ich wąskich i doraźnych celów, czyli do wygrania wyborów, oraz do odwrócenia
uwagi społeczeństwa od realnych problemów trapiących region, takich jak
niepokojące trendy w w gospodarce. Owe niepokojące trendy to głownie chroniczne
deficyty rachunku bieżącego i spowodowana nimi prawdziwa eksplozja zadłużenia
zagranicznego, które muszą, i to raczej prędzej niż później, doprowadzić do
prawdziwego kryzysu gospodarczego w tym regionie, niegdyś stawianym za wzór
stabilności politycznej i dobrego zarządzania gospodarką.

Kagan, opanuj sie!

[starypierdola]

Przeciez nie mozesz byc az taki glupi??

SP

[luiza-w-ogrodzie]

starypie.. napisał:

> Przeciez nie mozesz byc az taki glupi??

SP, a jednak....
Kagan dziala w tym stylu od lat chyba trzech na roznych forach GW, za co
kiedys, gdy pisal z Monash Uni, admin GW zabanowal caly serwer tego uniwerka,
zeby pozbyc sie Kagana. Niestety, Kagan wyciety znowu odrasta.

Polecam ignorowanie. Australia istnieje i zyje sie w niej dobrze pomimo jego
krakania.

Pozdrawiam
Luiza-w-Ogrodzie

><(((º>`·.¸¸.·´¯`·.¸¸><(((º>
.·´¯`·.. ><(((º>`·.¸¸.·´¯`·.¸¸><(((º>

[Gość: Kagan]

Slyszalas o fallacy of composition? To, ze tobie sie wydaje, ze dobrze zyjesz
tu z zasilku bynajmniej nie znaczy, ze innym sie dobrze zyje w Australii. A
nawet jak dobrze zyja, to na kredyt, a wiec niedlugi potrwa to
ich "szczescie"...

[Gość: Kagan]

To ma byc argument? Nie kompromituj sie...