ciezko mi o tym pisac

[offcia1]

ciezko mi o tym pisac, wlasciwie to bedziecie jedynymi ludzmi jacy wiedza o
tym na pewno ze mam problem, oprocz mnie samej. trwa to moze krotko moze juz
dlugo bo 7 miesiecy,nie to jest wazne, jest mi z ty zle. juz dawno czhcialam
z tym skonczyc ale ta ogromna chec na cos slodkiego potem wyrzuty sumienia z
powodu zbednych kalorii wydanych pieniedzy i samotnosci. myslalam juz ze mi
sie udalo caly styczen nie wymiotowalam do polowy lutego ale teraz jest
fatalnie robie to co dziennie potem rycze i znowu to robie. Mam jednak zamiar
wziac sie w garsc i mysle sobie ze moze w ten sposob mi sie uda moze jak
komus o tym powiem.zaczynam nie od jutra ale od teraz. postaram sie pisac jak
czesto tylko bede mogala choc zwazywszy na brak internetu w domu moze byc
ciezko co moze utudnic moje postanowienie ale chce sporobowac kiedys musi mi
sie udac. w jakis sposob, wlasciwie to natchnela mnie do tego yesstem.
zazdroszcze jej jedynie tego ze ma faceta ktory moze sam sobie z tym nie
radzi ale jest przy niej, mi bardzo tego brakuje dletego badzcie z mna. Bede
sie starac zeby as nie zawiesc.
buziaki

[iiifa]

życze powodzenia z całego serducha
dużo siły
jak będziesz chciała to wygrasz z b.
to zależy tylko od Ciebie

[yesstem]

Cóż, trzymam kciuki. Najgorzej jest przerwać ciąg, przetrwać pierwsze 2-3-4
dni, tydzień. Trzeba się na prawdę mocno zawziąć. Ale potem jest coraz łatwiej,
choć ciągle trzeba mieć się na baczności, bo ataki przychodzą znienacka,
zupełnie niespodziewanie. Nie pisz, że postarasz się nas nie zawieść, nie
zawiedź siebie! Rób to dla siebie, dla swojego szczęśliwego życia. Pamiętaj
też, że nieobżeranie i nierzyganie to nie jest jeszcze wyzdrowienie. Trzeba
przewartościować swój świat, zmienić tor myślenia, życiowe priorytety. Na to
potrzeba czasu. Zobaczysz, że kiedy przestaniesz wypełniać swoje dni jedzeniem
i wymiotowaniem, zaczniesz więcej myśleć, zastanawiać się, dostrzeżesz jak
wiele emocji w Tobie siedzi i będziesz musiała się z nimi zmierzyć. Wtedy albo
wygrasz albo polegniesz. Trzymaj się!

[niezniszczalna87]

...musisz byc silna!
W koncu kto tutaj rzadzi ty czy jakis tam pier*** batonik..?Wiem,ze to nie jest
latwe...Jak w poblizu beda jakies slodycze staraj sie zajac czyms zupelnie
innym..Oczywiscie nie mozesz uciekac przed slodyczami do konca zycia...Jak
zjesz ciasteczko nic sie nie stanie...ale wiem z doswiadczenia jak ciezko jest
sie powstrzymac przed nastepnym...Jednak pamietaj: to ty tu rzadzisz i musisz
byc silna!!!Ja w ciebie wierze!!!
..a i jeszcze jedno...Dobrze by bylo,zebys powiedziala o tym komus, np.
przyjaciolce,cioci (bo wiem,ze mamie jest najtrudniej)...To pomaga,bo ktos moze
cie wtedy wspierac...porozmawiac...to duzo daje...
Trzymaj sie!!
...buziaki...

dzis jakos przetrwałam

[offcia1]

wiec dzis jakos mi sie udalo nie zebym mi nie przeszlo przez mysl by sie nie
najesc slodyczy i nie wyrzygac ale byly to tylko chwile glupiego myslenia. wiec
zeby bylo zbyt ciezko to nie powiem ale to jest pierwszy dzien i na dodatek
wypelniomy zajeciami wiec nie ma sie co cieszyc ale od czegos trzeba zaczac.
ciesze sie bardzo ze tam po drugiej stronie normalnego zycia tez ktos jest i ze
cierpicie tak samo jak ja triumfy i porazki. podnoisi mnie to na duchu ze do
mnie napisalyscie bo ja zeby z tego wysc, musze miec dla kogo. chcialabym zeby
moja walka moze tez kogos pchnela do takiej decyzji. dziewczyny badzcie wiec ze
mna i piszcie, blagam. musze czuc ze jestescie ze obchodzi was choc troche jak
mi idzie tak jak m,nie obchodzi wasz los. ogromne dzieki.

[iskierka24]

cześć już chciałam wyjść z forum ale przeczytałam twoje posty i chciałam dodać
coś od siebie. Mogę powiedzieć że wiem co przeżywasz. Choruję na to od jakiś 6-
7 lat kawał czasu. Ale nie o mnie, nie chcę smęcić bo nie tego potrzebujesz.
Miałam ostatnio poważny kryzys, mimo że od jakiś 2-3 mcy zaczęłam z tego
powolutku wychodzić. Ostatni weekend był straszny i boję się co będzie, ale
staram się bo wiem że nikt za mnie nie pokona tego świństwa. Bądź dzielna i
walcz. Czasem w najgorszych momentach (kiedy kiedy jestem zapchana żarciem i
idę wymiotować)i tak bardzo żałuję że to zrobiłam mówię sobie "pamiętaj jak
koszmarnie się teraz czujesz", mogłabym wtedy z sobą skończyć - mam nadzieję że
te myśli już nie wrócą. Pamiętaj zasługujemy na normalne życie, a koń ma cztery
nogi i też się przewraca (tak mi mówił psycholog) 3mam za ciebie (i siebie i
wszystkicjh innych dziewczyn kciuki). Wczoraj płakałam cały dzień i choć dziś w
pracy wyglądałam jak królik to czuję się lepiej. Bądź dzielna bo nie jesteś
sama, walczymy w tej samej drużynie i pisz tu ile wlezie bo to mimo wszystko
pomaga (tzn mimo tego że ciągle się tu myśli o tym problemie) pozdrawiam.

[offcia1]

dzieki znam to uczucie gdy jestem nazarta i brzydze sie sama siebie,potem ide
rzygac i placze ze znow mi sie nie udalo ale ciezko jest znow do tego nie
wrocic znow sie nie nazrec bo ciezko to nazwac jedzeniem. zastanawiam sie tylko
czy z bulimii mozna sie wyleczyc martwi mnie to ze chyba nie i za do konca
zycia bedzie mi sie to prztrafiac, bede musiala sie pilnowac... bo to przeciez
nie jak grypa.

[30stka]

Cześć Officio!
Chcę Ci tylko powiedzieć, że można z tego wyjść, choć trzeba się mocno
napracować. Wszystko w Twoich rękach. Jeśli będziesz tego bardzo mocno chcieć,
to będziesz miała siłę do walki.

Wychodzenie z choroby to proces i rzeczywiście samo zaprzestanie wymiotowania
nie oznacza jeszcze wyzdrowienia. Do tego potrzebna jest przemiana "duszy",
czyli postrzegania samej siebie, świata, nauczenia się radzenia z problemami w
zdrowy sposób. Warto też zasięgnąć pomocy psychologa - jeśli masz taką
możliwość, to chwyć się i tego, bo to może bardzo pomóc.

Pozdrawiam Cię serdecznie i życzę powodzenia w walce o swoje Życie,
Magda

[yesstem]

'...potrzebna jest przemiana "duszy",
czyli postrzegania samej siebie, świata, nauczenia się radzenia z problemami w
zdrowy sposób.'

Rozwijając tę myśl: kiedy zdrowiejesz, nagle przestajesz czuć potrzebę
najadania się i wymiotowania, bo jedzenie jest Ci potrzebne tylko do utrzymania
się przy życiu (w zdrowiu), a rozmiary i waga Twojego ciała zaczynają mieć
trzeciorzędne znaczenie, ale żeby tak się stało, musisz odkryć, co masz w sobie
poza chorobą, co kryje się w Twoim wnętrzu, a czego nie dostrzegasz, kim
jesteś, co masz do zrobienia w życiu, co możesz dać z siebie innym.

Officia jak tam?

[iskierka24]

Hejka jak tam Ci idzie? U mnie spokój, bo chodzę do pracy i mam całe dni
wypełnione. Niestety po obiadku trochę jest gorzej ale muszę sobie z tym
poradzić, w końcu już mi parę razy wyszło więc czemu nie tym razem. Będzie
dobrze. Jutro moge postarać się zjeść mniej a od jednego biadu tak szybko się
nie tyje więc nie warto mieć wyrzutów sumienia. Jejku lepiej pójdę na spacerek
i poczekam jak mi przejdzie a jutro będzie mi już lepiej i łatwiej pokonać to
uczucie. 3maj się Kochana mam nadzieję że jakoś sobie radzisz pa!

no i niestety

[offcia1]

niestety wczoraj bylo fatalnie zadrzylo sie to az dwa razy i wciaz jadlam i
jadla i czulam sie coraz gorzej... mamo jak ja sie brzydzilam samej siebie tego
co robie. ale dzis wstal nowy dzien i jak kazdy dobry by zaczac od nowa. bede
walczyla z tym tak dlugo jak starczy mi sil. dzis jest mi ciezko ale postaram
sie trwac. najgorzej jest jak siedze w domu caly czas mysle o tym co
zjesc,ochyda. dlatego boje sie weekendu ale postaram sie go czym zajac. ciesze
sie ze tobie jakos idzie i dziekuje ze jestes ze mna. to dla mnie bardzo wazne
i wspiera mnie psychicznie. zaczynam wiec walke o siebie od poczatku. do jutra-
mam nadzieje.

[iskierka24]

Hejka,
nos do góry i walczymy dalej! Znam to uczucie i przechodziłam to wiele razy,
ale warto się otrzepać, stać Cię na to. Znajdż sobie jakiś fajny kawałek inuć
go (może śmieszny pomysł ale mi pomagało jak puszczałam sobie z 20 razy pod
rząd np. "Cud niepamięci" Soyki:budzi się z nocy nowy nowy dzień, nieskalanie
czyste niebo, co było wczoraj odeszło w cień, niepamięci niech się święci cud!
I już będzie dobrze.
Zawsze to jakaś motywacja:o) 3maj się cieplutko, w końcu musi się coś zmienić.
PS u mnie jakoś idzie ale to zasługa pracy, w której spędzam całe dnie (bez
dostępu do netu niestety. Staram się nie myśleć o żarełku, a dziś zjadłam
kidner bueno bez wyrzutów, więc mały sukcesik. (normalnie nie pozwalam sobie na
jedzenie słodyczy jeśli wiem że nie będę mogła się ich szybko pozbyć. Buzialki
pa!

[niezniszczalna87]

hej dziewczyny!!
...zazdroszcze wam optymizmu i checi walki...Ja poleglam wczoraj na
imprezie...i dzisiaj...Jestem chora wiec caly dzien siedze w domu...to
najgorsze dla kogos kto chce wyjsc z bulimi...Stracilam pozytywne nastawienie
do zycia i do walki... :(
juz nic mi sie nie chce...nawet jesc...

[pestka_pomaranczy]

No dziewczyny.... Musicie się trzymać! Najważniejsze, ze w końcu podjęłyście
walkę - to już WIELKI sukces :D. Ja co prawda nie chorowałam na bulimię, ale
kiedy wychodziłam własnymi siłami z any, to niejednokrotnie, po każdym zjedzonym
kawałku ciastka, miałam ochotę zwrócić wszystko spowrotem... Ale wierzę, że wam
się uda. Tak samo jak mi się udało... Więc nie zrażajcie się "drobnymi
wypadkami" i próbujcie kolejny raz. :o)

[offcia1]

jakos trwam od tamtej wpadki ale strasznie mi ciezko mam taka ohcote na
czekolade ze az ciezko to opisac ale wiem ze jezeli zjem jedna to bede miala
takie wyrzuty sumienia ze zjem tez potem droga i trzecia reby moc sie
wyrzygac. nejbardziej szkoda mi kasy ktora zamiasta na jedzenie ladujace w
kiblu mogla bym wydac na jkis fajny ciuch. najgorze sa dni kiedy siedze w
domu, czuje sie wtedy niesamowicie samotna. gdy nie ma zajec w dzien wolny od
uczelni od pracy. wtedy jest najtrudniej. strasznie mi cieko z tym wszystkim.
nie wiem juz czy z tego wyjde.panicznie boje sie ze utyje. jest mi tak bardzo
zle, zle gdy to robire i gdy musze sie od tego powstrzymywac. paranoja