Żegnaj bulimio!

[a444]

Witam wszystkich,którzy cierpią. Mnie dotknęło to w wieku 16 lat z powodu
nieodwzajemnionej miłości i trwało osiem straszliwych lat.Miałam skierowanie
do szpitala, ale nie poszłam.Dzisiaj jestem dorosła, mądrzejsza i WOLNA!
Oto moje podpowiedzi, z których możecie skorzystać albo totalnie olać:

1. Podstawowy błąd to wysłuchiwanie krytycznych uwag od chłopaków. To czy
akceptujecie siebie zależy od jakiegoś typa? Zbuntujcie się prawie jak
feministki.A jeśli czujecie się naprawdę kochane to cieszcie się tym jak
wariatki zamiast doszukiwać się ukrytych powodów odrzucenia.

2.zamiast biadolić nad sobą , zostańcie wolontariuszkami i pomagajcie chorym,
biednym, niepełnosprawnym.Kliknijcie w internecie hasło Pomagamy. To prosta
droga do odkrycia prawdziwych uczuć i akceptacji.Poczucie BYCIA POTRZEBNYM
jest podstawą leczenia.To właśnie mnie uratowało.

3.Każdy ma jakąś pasję. Jeśli jej się odda całym sobą to zwycięży.Zdobywanie
wiedzy, udoskonalanie umiejętności wzmacnia poczucie wartości.

$.Zróbcie coś nowego : nauka jazdy konnej, nauka japońskiego, joga, nowe
twarze, podróże. Szukajcie i rozwijajcie się zamiast liczyć pieprzone kalorie!

4. Bulimia to choroba emocji. Najpierw musimy nauczyć się je rozpoznawać, a
potem ujawniać zamiast dusić w sobie.

Powtórzę za Ojcem Swiętym "Nie lękajcie się".
A od siebie : "Do roboty! Róbcie wszystko,żeby być z siebie dumnym."

Powodzenia:)

[iiifa]

Wierze, wierze w to, że wyzdrowieje, zaczynam rozumieć siebie, pomagac sobie i
innym, czuje sie kochana, odkryłam nową pasję, mam dla kogo żyć ...
...
"Nie lękajcie się"

[kaktusik65]

a444, to jest tylko dla tych, którzy naprawdę chcą z tego wyjść. Pozostali
decydują się na dalsze taplanie w błocie na zasadzie masochizmu.
Niestety, leczenie wymaga wysiłku. Żadna tabletka nie będzie rozwiązaniem,
jeśli dziewczyny same nie podłożą sobie pinezki pod cztery literki...
Ale wciąż macie wybór, póki choroba nie zeżre Was do końca.

[a444]

Tak, to bardzo trudne. I nie polega na silnej woli, zaciskaniu zębów i
przysięganiu sobie i Panu Bogu.
Polega na zajęciu się innymi ludźmi zamiast sobą. Wszystkie jesteśmy skupione
tylko na sobie, sobie, SOBIE.
Czasami trzeba odejść od siebie, żeby do siebie powrócić.

[amelka201]

Od kiedy jakos powoli zaczelam radzic sobie z bulimia,czesciej i baczniej
obserwowac swoje zachowania,stopniowo wprowadzac w zycie to co sprawia mi
przyjemnosc i radosc czuje ze wiecej czerpie z zycia.Bulimia wcale nie jest
najwazniejsza.Owszem trudno mi do konca przestac ale jak porownalam sobie co to
robie z tym co piszesz to stwierdzam ze masz 1oo% racje.Ja np zapisalam sie na
hiszpański,wiele razy o tym myślałam ale zawsze wygrywala bulimia,niechec do
wszystkiego i ogolny bezsens.Teraz czuje ze naprawde robie cos dla siebie,tylko
dla siebie i do tego sprawia mi to przyjemnosc.Czytam też ksiazki.Przez to
czuje ze sie rozwijam.Jest wiele madrych ksiazek na swiecie ktore daja mi
naprawde duzo do myslenia,czuje sie spokojniejsza i wyciszona.Sporo myslalam
tez o wolontariacie,to samo co piszesz i ty :) Myslalam duzo i wywnioskowalam
ze pomoc innym,poczucie ze jestes komus potrzebna to jest chyba to czego tez mi
brakuje.Poczucie satysfajci na pewno jest ogromne.Co wiecej zobacze ze tak
naprawde ludzie maja gorsze problemy i ze swiat nie konczy sie na jedzeniu
chudnieciu i liczeniu kalorii.Mam nadzieje ze te małe kroczki doprowadza mnie
do prawdziwego zwyciestwa.Pozdrawiam was gorąco :*

[kaktusik65]

A może powiedzcie sobie tak jak mówią alkoholicy: DZISIAJ się nie obżeram i nie
wymiotuję.
To dzisiaj brzmi lepiej niż przez cały tydzień,jest bardziej realne.Każdego
dnia pracujcie nad DZISIAJ.

Pozdrawiam