Moje osobiste odczucia

[misiaxl]

Co czuję?
Kiedy widzę jak moje ciało zmienia się czuję się szczęśliwa, radosna i lekka
jak motyl.
Odchudzanie daje mi siłę, pozwala ćwiczyć silną wolę i daje poczucie
bezpieczeństwa.
Najbardziej podoba mi się w odchudzaniu to, że mama zaczyna dostrzegać mój
wysiłek i starania.
Mam wrażenie, że nie musi się za mnie wstydzić i że jest ze mnie dumna.
Wydaje mi się że przez to, że chudnę staję się bardziej wartościową osobą.
Czuję się ładniejsza, bardziej doceniana i lepsza, bo chudsza.
Wiele razy słyszałam, że nie ważny jest wygląd, że liczy się wartość
człowieka.
Jednak jakoś nie chce mi się w to wierzyć.
Gdy tylko trochę przytyję od razu słyszę z ust mamy słowa: ”przytyłaś”
Na swoim ciele czuję Jej wzrok-czuję jak mnie obserwuje.
To tak jakby chciała mi powiedzieć, że to że przytyłam to coś złego.
W takich chwilach myślę sobie jak moja mama może mówić mi takie rzeczy?
To tak jakby mnie nie kochała i nie akceptowała mojego wyglądu.
Odchudzanie to taki mój świat i nikt nie ma do niego wstępu.
Podoba mi się to co robię bo sama decyduję co i ile mogę zjeść.
Nikt nie mówi mi zrób to w ten czy inny sposób.
Sama wiem najlepiej co mam robić i nie potrzebuję doradców.

[sheerley]

Moje osobiste odczucia były takie same ...

ale 6 lat temu

- jak miałam 16 lat... :((

[misiaxl]

A jak jest teraz?Czy coś się zmieniło w Twoim życiu?

[kwiatek8282]

Przykro mi, że to musze napisać ale cos mi sie wydaje, że to Twoje odchudzanie
może się źle skończyć - anoreksja. Mam tylko nadzieję że się mylę. POmyśl na
zapas czy nie przesadzasz z dietami...

[sheerley]

Tak misiu, teraz moje odzucia są inne.
Zupełnie inne.
Szczerze Ci powiem, że etap w ktorym miałam kontrole nad odchudzaniem ( czyli
prawdopodobnie Ty własnie ejstes na tym etapie ) trwał niedługo. Potem zaczął
się koszmar. I obawiam się że zazwyczaj tak się dzieje, jesli odchudzanie jest
postrzegane w taki sposob - " Wydaje mi się że przez to, że chudnę staję się
bardziej wartościową osobą. Czuję się ładniejsza, bardziej doceniana i lepsza,
bo chudsza..."

Jak napisały inne dziewczyny, tak wyglądają początki anoreksji. Z Twojego posta
wynika że masz problem w relacjach z Mamą. Pomyśl sama - czy odchudzasz się dla
siebie czy dla Niej? Czy to Ty czujesz się kiedy jestes szczuplejsza
wartosciowa, czy to Mama Cię tak postrzega?

Mam wrazenie, że odchudzanie daje Ci niezależność ( sama napisałaś że Ty
decydujesz co jesc a czego nie, że mozesz zmienić swoje ciało..itp). Ale
niestety tylko pozornie. Bo jednak jestes zależna od ...zdania Twojej Mamy...
( "Najbardziej podoba mi się w odchudzaniu to, że mama zaczyna dostrzegać mój
wysiłek i starania....", "....Gdy tylko trochę przytyję od razu słyszę z ust
mamy słowa: ”przytyłaś”
Na swoim ciele czuję Jej wzrok-czuję jak mnie obserwuje.
To tak jakby chciała mi powiedzieć, że to że przytyłam to coś złego...." )


Jesli chodiz o mnie, to tamten etap mam juz dawno za sobą. Straciłam kontrole
nad odchudzaniem, nad sobą, nad całym moim życiem. Bo sama pomysl - ile można
się wiecznie odchudzać? (i zabiegać o akceptację innych ludzi ). Czlowiek w
pewnym momencie ma już tego dość.

W tej chwili, wygląd dalej jest dla mnie ważny, i mam schiza na jego punkcie.
Ale nie chcę sie odchudzać...tylko po prostu JESC NORMALNIE.

Bo naprawde po jakimś czasie zapomnisz jak to JEst CZUĆ SIE naprawde głodnym,
a odchudzanie BEDZIE MIAŁO KONTROLE nad Tobą, a nie TY nad nim...

Przemysl misiu, czy tego własnie chcesz. Ja przychylam sie do wypowiedzi innych
dziewcząt, ktore odpisaly na tego posta ( ... ).

Pozdrawiam:)

[mroovcia]

też się boję wzroku mamy..doszło do tego ze nie pozwalam jej do siebie
wchodzic..boje sie tego..boje ze dostrzeze ze przytyłam..tylko nie wiem
czemu...i tak nigdy nic nie mowi..

[amelka201]

Moje tez...do poki nie zaczal sie ten koszmar,teraz zyje ale nienawidze siebie
ani takiego zycia

[anuleczek]

>" Najbardziej podoba mi się w odchudzaniu to, że mama zaczyna dostrzegać mój
> wysiłek i starania.
> Mam wrażenie, że nie musi się za mnie wstydzić i że jest ze mnie dumna."

Ojjjj niedobrze, niedobrze....
Przyjrzyj sie dokladnie Twoim relacja z mama, bo to jest glowna przyczyna Twoich
problemow.

[misiaxl]

Jeżeli chodzi o moje relacje z mamą to wydaje mi się że są jak najbardziej w
porządku.Jest bardzo dobra i kochana.Czasami tylko wkurza mnie to,że na mnie
krzyczy z byle jakiego powodu.Pomimo że bardzo stara się być doskonałą matką ja
mam w stosunku do Niej dziwne uczucia.Z jednej strony Jej nienawidzę bo w
dzieciństwie ciągle mówiła mi że powinnam schudnąć a z drugiej strony Ją kocham
bo jest moją matką.Kiedyś chodziłam do psychologa-parę razy byłam z mamą.Ona
była zdziwiona kiedy usłyszała jakie mam wobec Niej odczucia.Teraz jednak już
przestałam korzystać z porad psychologa bo stwierdziłam że sama potrafię już
sobie radzić z moimi problemami.Konsekwencją terapii na którą chodziłam było to
że przytyłam.Sama nie wiem jak to się stało?Po tych rozmowach z psycholog jakoś
bardziej miałam ochotę na jedzenie.Mama zauważyła że przytyłam i nie omieszkałą
mi tego powiedzieć.Powiedziała mi że jeszcze nigdy nie byłam taka gruba.Wtedy
jakoś nie zauważałam swojej grubości tym bardziej że nikt w pracy nie zwracał
mi uwagi.I od tego momentu zaczęło się znów odchudzanie.Stopniowo eliminowałam
poszczególne pokarmy aż doszło do tego że odżywiam się owocami,warzywami,chudą
wędliną i jogurtami.Nie przeszkadza mi to bo widzę że chudnę i to mnie
najbardziej cieszy.Kiedy pomyślę że chciałabym coś zjeść wg. mnie zabronionego
to od razu w głowie pojawiają się myśli że to przecież mi nie smakuje więc nie
jem.Czasami zdarza mi się zjeść za dużo-wtedy mam wyrzuty sumienia że zrobiłam
coś złego i od następnego dnia znów zaczynam odchudzanie.Wiem że mam problem z
jedzeniem ale nie potrafię się go pozbyć.

[lemonna]

a ile wazysz?

[misiaxl]

A czy to takie ważne?Powiem tylko tyle że mam nadwagę bo wstydzę się przyznać
do tego ile ważę.

[anuleczek]

Przykro mi Misiu ale teraz to juz na bank jestem pewna ze chodzi o Twoje
kontakty z mama. Nie wiem czy jestes swiadoma tego jak wazny jest etap
dziecinstwa w zyciu kazdego czlowieka. Wszystko co sie wtedy dzieje w jakis
sposob pozniej odbija sie na naszym zyciu, na tym jak postrzegamy siebie i jakie
sa nasze relacje z innymi ludzmi. U Ciebie ten etap socjalizacji (bo tak to sie
mniej wiecej fachowo zwie) zostal wyraznie zachwiany. Przede wszystkim nie
mialas zapewnionego poczucia bezieczenstwa ze strony swojej mamy i pelnej
akceptacji Ciebie jako wartosciowego czlowiek bez wzgledu na to jak wygladasz.
Zakodowala w Tobie przekonanie ze jestes jakby mniej wartosciowa i moze mniej
przez nia kochana przez to ze jestes "gruba" i teraz to przekonanie przynosi
oplakane skutki.
Misiu wiem ze to moze do Ciebie nie docierac bo ja tez na poczatku myslalam ze
to jest "tylko" odchudzanie i ze robie to po to by sie lepiej czuc w swojej
skorze i strasznie bylam zla jak czytalam gdzies ze to ma glebsze podloze i jest
bardziej skomplikowane niz mysle. Dla mnie to bylo po prostu dazenie do
osiagniecia idealnej figurki i straszliwie sie zloscilam ze ktos dorabia do tego
mojego odchudzania "ideologie". Ale teraz juz jestem na etapie w ktorym mam
swiadomosc wszystkich mechanizmow rzadzacych ta choroba. Niestety mimo tej
swiadomosci nie potrafie skonczyc z bulimia. Czasami sobie mysle ze ja juz po
prostu kiedys umre z tego powodu i mam nadzieje ze to bedzie jak najszybciej :(
bo juz nie mam sily dluzej tak zyc.
Zaczynalam dokladnie tak samo jak Ty , ale nie skonczylo sie na tych moich
wmarzonych 48 kg, pozniej juz samo polecialo i chudlam, chudlam....najpierw
anoreksja, pozniej anoreksja bulimiczna, a teraz najgorszy koszmar jaki mozna
sobie wyobrazic czyli bulimia...i konca wcale nie widac. Eh, w sumie to nie
mozna sobie tego wyobrazic.
Wiesz najbardziej powinno Cie zastanowic to ze piszesz ze sama nie zauwazasz
swojej "nadwagi" i dopiero uwagi Twojej mamy powoduja ze zaczynasz sie odchudzac.

I jeszcze to :
>"Czasami zdarza mi się zjeść za dużo-wtedy mam wyrzuty sumienia że zrobiłam
> coś złego i od następnego dnia znów zaczynam odchudzanie".

A moze Twoje wyrzuty sumienia dotycza tego ze nie spelnisz oczekiwan swojej mamy
w stosunku do Ciebie, ze bedzie z ciebie znowu niezadowolona i znowu dasz jej
powod by nie mogla byc z Ciebie dumna?

[misiaxl]

Wiesz anuleczku pisząc to co napisałaś masz calkowitą rację.Ja wmawiam sobie że
odchudzam się żeby wyglądać ładnie i zgrabnie ale tak na prawdę to robię to
chyba dla mojej mamy.Robię to chyba żeby była zadowolona ze mnie i żeby nie
musiała się mnie wstydzić choć tak na prawdę do końca nie mogę w to uwierzyć że
to właśnie dlatego się odchudzam.Kiedy zapytałam pani psycholog czy mogłabym
przychodzić z mamą Ona powiedziała że to bardzo dobry pomysł.Tak jak napisałam
chciałam żeby mama chodziła ze mną do pani psycholog ale ona była tylko na
kilku spotkaniach.Poza tym ciągle po spotkaniach z panią psycholog mama
powtarzała mi że chciałaby żebym rozmawiała z Nią o swoich problemach a nie z
psychologiem.Ja ciągle powtarzałam Jej że kiedyś nadejdzie taki dzień że nie
będę potrzebować pomocy psychologa.No i stało się!Stwierdziłam że nie
potrzebuję pomocy.I wtedy właśnie problemy z jedzeniem zaczęły się od
poczatku.Najgorsze jest to że wcześniej jak chodziłam do psychologa to miałam
motywację żeby coś zmienić w swoim życiu,chciałam zrobić wszystko żeby
wyzdrowieć i pozbyć się zaburzeń odżywiania.Teraz jednak wydaje mi się że
wszystko jest w porządku bo chudnę i staję się coraz ładniejsza.W ogóle nie
wydaje mi się żeby była mi potrzebna w tej chwili pomoc psychologa-ale czy aby
na pewno...?