Znowu....

[c.burana]

kolejny raz mi sie nie udało.... W zasadzie "normalne" były dwa dni. Normalne?
Jak mozna mówić o normalności, gdy budzę sie z myślą o jedzeniu.... Jak jeść,
co jeść, a może uda mi sie nie jeść... No i co potem...Za dwa dni wyjeżdżam
do znajomych. I to będzie dobry moment na nową próbę. Zresztą cały czas
probuję. Najgorsze jest to, ze nienawidze na siebie patrzec, nie znosze
swojego ciala, a jakiekolwiek uwagi na moj temat doprowadzaja mnie niemalze
do histerii.oj.

[tananek]

witaj
to rzeczywiscie zmkniete kolo taka pulapka, jak dlugo chcesz jeszcze w niej
byc? moze warto zglosic sie na leczenie? jak to z choroba sie postepuje
zdrowia zycze

[trzydziestka1]

ćześć
w piątek odpowiedziałaś na moje wołani więć dzisiaj ja piszę do Ciebie , żebyś
wiedziala że trzymam kciuki. Nie poddawaj się. Lepiej upadać co jakiś czas niż
calkowicie się poddać. Co do uwag innych na temat wyglądu. Hmm. Moja sąsiadka z
przerażeniem stwierdziła że jaestem gruba jak własna babcia( już pisałam że od
roku przywaliłam z 10 kg) . Po rozstaniu z facetem 2 lata temu ( przez roko od
zerwania byłam chuda) nie spotkałam sie z żadnym znajomym. oprócz jedynej
koleżanki. Nie nawidze spotkań szczególnie z osobami które widziały mnie
chudszą.

....

[sara_87]

"wyjdę gdzieś, spotkam się ze znajomymi, zabawię się....jak schudnę"

[labil]

taaa, znam to...:/
Swego czasu bardzo schudłam, wtedy było mi głupio widywać się z ludźmi, którzy
mnie znali jako osobę pulchniutką. Widziałam nieraz przerażenie w ich
oczach "co z tą dziewczyną się dzieje ???". Ich komentarze i głośne uwagi
wypowiadane w miejscach publicznych, przemilczę. Ale ok, byłam zadowolona, że
chociaż ktoś patrzy na mnie jako na osobę z niedowagą, a nie z nadwagą.
No i jakoś przyzwyczaili sie do mojego wyglądu.
Teraz przytyłam...I znowu głupio jest mi widywać się ze znajomymi; znów boję
się widzieć zaskoczenie w ich oczach "o! a taka była chuda, co się znów stało?
brak silnej woli, nie wytrzymała?".
Niedawno uznałam, że myśli znajomych olewam: myślcie ludzie co chcecie, mówcie
co chcecie, nie macie ochoty to się nie patrzcie. Ale doprawdy, jak długo będę
to w stanie olewać, nie mam pojęcia :(
Ale... jednak gdy wiem wcześniej, że jakaś impreza ma sie odbyć to z jedzeniem
zaczynam stopować. Natomiast jeżeli impreza jest spontaniczna, a ja mam za sobą
akurat dzień z "nadprogramowym jedzeniem", to niestety, nie wychodzę.

[anoresk]

Nie rozumiem . Skarżycie się , że jest wam żle . Co ze swoją chorobą robicie
oprócz biadolenia ?

[ritsuko]

Hmm.. ja tak nigdy nie miałam. Jak jeszcze byłam gruba zaczełam śmigać ze
znajomymi na imprezy, potem schudłam tragicznie wręcz i też było tak samo,
tylko, że ludzie mówili jak schudłam ostatnio (co wręcz mi pochlebiało, dla
mnie największym komplementem niestety w ówczesnych czasach było: "przytyj
dziewczyno, wyglądasz jak szkielet" :/). Może to kwestia wspaniałych ludzi na
których trafiałam, ale moje życie towarzyskie w żadnym okresie moich ED nie
było puste. A wręcz już później, gdy moja choroba wyszła na jaw miałam naprawde
dużo wsparcia od nich i pomocy :). Pozdrawiam i radzę wyjść do ludzi, bo nie
tylko marnujemy zdrowie, ale też życie po prostu, nawet jego najlepsze formy.

[labil]

Wiesz, biadolić to ja tylko biadolę tutaj, na forum. Pomaga mi, że mogę o mojej
chorobie opowiedzieć komuś, kto wie co ta choroba w sobie kryje.
A co robię w realu, żeby sobie pomóc? Doszłam do wniosku, że pomocą dla mnie
będzie jak "wyjdę do ludzi"- moja choroba spowodowała, że kontakty ze znajomymi
ograniczyłam drastycznie; wydawało mi się, że ja bardzo potrzebuję być sama ze
sobą, a ludzie mnie męczą. Okazało się jednak, że ja wcale nie jestem typem
samotnika i bardzo potrzebuję rozmów z ludźmi. Nie opowiadam im o bulimii; nie
chcę, bo wiem, że nie zrozumieją tego. Rozmawiam o całej masie innych rzeczy i
problemów, i zaczynam rozumieć z powrotem, że przecież świat nie kręci się
tylko i wyłącznie wokół mojego wyglądu.
No cóż, zobaczymy jak to sie dalej potoczy, ale może akurat się uda.
pzdr

[realka]

ja też tak mam:((. wszystko odkładam na ten cudowny czas kiedy będe chuda - a
życie mi ucieka. i zdarzało mi się chowac/ przechodzić na drugą stronę ulicy/
udawać że nie widze jak przpadkiem spotykałam kogoś kto mnie widział w lepszych,
chudszych czasach....

[c.burana]

Nie wiem czy to narzekania, czy tylko chęć zrzucenia z siebie ciężaru. Wczoraj
wrociłam od znajomej. Myslalam, ze kilkudniowy wyjazd bedzie leczniczy.Okazało
sie jednak, ze ona ma zupelnie inny problem.Jest mianowicie za chyda i bardzo
chce przytyc.No i o ironio! nie moze... Jak ja sie czulam sluchajac o jej
problemie, ktory dla mnie bylby spelnieniem marzen. Dziewczyna ma naprawde
swietna figure....Ale niestety jej opowiesci spowodowaly w mojej glowie
uwypuklenie moich tzw.kompleksow, a raczej wiecznego niezadowolenia z wlasnego
wygladu... Przyjechalam do domu i niczym upadly anioł okrutnie się najadłam....
Już czuję wychodzące kilogramy... Czy rozpaczam. Niezupelnie. Bo mimo wszystko
jest lepiej!!!!! Zdałam sobiue sprawe, ze nic nie dzieje sie natychmiast i bez
wyrzeczen(proste, nie?). Musze zrobic podsumowanie-kolejna wojna, kolejna
proba. Tak- przytylam.Tak-mam problemy z jedzeniem. Tak-wprowadze racjonalna
diete i powoli schudne. Tak-bede to sobie powtarzac az uwierze...

[hanusia24]

hmmm...Czuję się naprawde gruba, a na myśl jak szczupło wyglądałam kiedyś, po
prostu jestem wściekła.Probuję,staram się a napady bulimiczne wszysko
rozpieprzają.Rok temu wyglądałam zupełnie inaczej.Wiem, że to wszystko może się
zmienić ale na to potrzeba dużo czasu.

[c.burana]

Najgorsze jest jednak pytanie "co sie stalo, ze tak przytylas", albo "nie
chcesz znowu wygladac tak fajnie"...

[labil]

Twoje zdanie z poprzedniej notki "tak- wprowadzę racjonalną dietę i powoli
schudnę" będę powtarzać jak mantrę.
Oby nam się udało. Niechże ta waga w końcu ruszy w dół, a ja się zmieszczę w
spodnie z poprzedniego roku :/

[c.burana]

Chyba zrobie zdjecia ubran, w ktore znow chciałabym się zmieścić i przykleję na
lodówce. Może to mnie powstrzyma... Albo intensywne myślenie o tym... Cóż. Na
początek trzeba się zastanowić nad sensownym menu:) Powoli...powoli.... Tylko
jak zamienić środki przeczyszczające naturalnymi produktami usprawniającymi
tzw.przemianę materii.... No bo nie ma co się oszukiwać bez tych środkó
metabolizm siada.... Ach. Po kolei... Po kolei... I bez nerwów.

[labil]

I bez nerwów...Mam tak samo; jak mnie panika dopadnie to uuuuu, kiepsko :/ A
jak te ciuchy mierzę, to histeria do kwadratu.
Pełnoziarniste pieczywo, otręby, warzywa, owoce(suszone śliwki), ryż, drób,
ryby, woda mineralna niegazowana. Mało jeść, ale częściej. Ale porad nie chcę
dawać superkonkretnych, bo ekspertem nie jestem i nie chciałabym poradzić źle.
Sport też jest ważny. Jeżeli masz możliwość to biegaj,pływaj albo rowerkuj, a
może jakiś aerobik? Trzeba znaleźć coś dla siebie, co będzie sprawiało
przyjemność. Ja się "aerobikuję", ale co z tego jeżeli diety nie trzymam :/

[isma2]

Jeżeli moge zasugerować, to mnie pomagało zjadanie na czczo przed pracą paru
łyżeczek otręb pszennych zrobionych na wodzie. Ponieważ to w smaku jest
niedobre mieszałam je z tartym jabłkiem.Po paru dniach mój organizm się
wyregulował (zawsze miałam problemy z wypróżnieniem)i wszystko działało jak w
zegarku :-)
natomiast co do robienia zdjęc ubrań to ...może to zabrzmi śmiesznie ale ja
wieszałam sobie zdjecie siebie "jak byłam szczupła" na lodówce.Nie na długo
pomagało , niestety...
I jeszcze jedno, to z "małymi kroczkami" to racja.Najlepiej zaliczać kolejny
dzień i następny i następny a nie myślec o efekcie końcowym, który pewnie jest
bardzo odległy.

[c.burana]

Tak, pomysl z otrębami wydaje się być dobry. Do tego małe porcje jedzenia i
lekkie warzywa... Odpada niestety ulubiony kalafior, brokuły czy kapusta _
powodują wzdęcia. No i jeszcze muszę się pozbyć ochoty na mięso... A ze sprtu
uwielbiam rower, z tym chociaż nie mam problemu (no oczywiście oprócz tego, że
gdy jadę wydaje mi się, że wszyscy "podziwiają" moje kształty- no ale z tym też
trzeba walczyć)... Wczoraj lekko mi się powinęła noga... Ale liczę się z tym,
że takie małe upadki bedą sie zdarzały- nie można sie nimi załamywać...
Oczywiście wolałabym od razu jeść idealnie rozsądnie i zdrowo, ale.... Zabawne.
Chyba na tym forum sama sobie próbuję wmówić, że mi się uda!!! Bo uda się.
Wszystkim. I będę to powtarzać. Do znudzenia! Pozdrawiam wszystkich!!!! Uda nam
się! (choć naprawdę nie wiem skąd się wziął u mnie ten quasi-optymizm...)
PS.Wieszanie zdjęcia "z przeszłości" wcale nie jest śmieszne, ja sobie to
wyobrażam, ale zauważyłam, że nie wywołuje to dobrego efektu, a jedynie
frustrację...

[isma2]

Jeżeli moge jeszcze cos poradzić to jeżeli nie próbowałaś diety na bazie "zupy
kapuścianej" to spróbuj.Trwa tydzień , moja mama schudła przy niej 5 kg i była
to super motywacja dla dalszego odchudzania. Bo wiadomo że ten spadek wagi na
dłuższą mete się nie utrzyma , gdyz jest zbyt drastyczny:-) Noi
wiadomo....wszystko z rozwagą:-)
Jeżeli interesuje Cie to postaram sie znaleźć link do tej diety.
pozdrowionka i wierze że się uda bo nastawienie jest może troszkę wpadające w
panikę ale dobre.

[labil]

A ja wcale nie jestem pewna, czy rezygnacja z kalafiora lub brokułów jest taka
dobra. Jeżeli o mnie chodzi, to pamiętam, że jak się odchudzałam swego czasu,
to brokuły jadłam ze spokojnym sumieniem. O ile się orientuję to nie są jakoś
masakrycznie kaloryczne, no i są bardzo zdrowe (szczególnie zalecane kobietom).
Myślę, że łatwiej jest wytrwać w diecie, w której możemy zjeść coś zarówno
ZDROWEGO jak i smacznego.Inaczej szybko można sie zniechęcić. Lepiej jest zjeść
ulubionego kalafiora i mieć przyjemny posiłek, a nie po skończonym posiłku mieć
poczucie, że właściwie to teraz zjadłabym coś pysznego :)
Jeżeli zaś chodzi o mięso. Nie wiem za jakim przepadasz szczególnie, ale
przecież chude mięso drobiowe to jak najbardziej jest zalecane. Ino gotować
trzeba, a nie smażyć !
A gdy jeździsz na rowerze to się kompletnie ludźmi nie przejmuj. Ja na ludzi
uprawiających sport patrzę z sympatią; fajnie, że coś dobrego dla siebie robią.
Aczkolwiek rozumiem Twoje rozterki, bo mi podobne myśli przychodzą do głowy.
Ale potem macham na to ręką i biegnę sobie dalej (bo ja z kolei bieganie
preferuję :))
Tak to piszę optymistycznie, ale w podświadomości odczuwam strach przed kolejną
załamką :/ Pewno się jakaś zdarzy po drodze, ale póki co muszę ją odpychać jak
najdalej.
Pozdrawiam !

[hanusia24]

ja jestem troszkę z siebie dumna, ponieważ już parę dni od krotkiego czasu
jestem"grzeczna".Wiem, że to też zasługa mojego chłopaka.pa

[c.burana]

Ciesze sie!!! Ja mojemu dziekuje zwlaszcza za cierpliwosc... Nie wiem jak ja
bym znosila chwile, w ktorych ukochana osoba mowi "nie dotykaj mnie, jestem za
gruba.w ogole na mnie nie patrz"... On to wytrzymuje... Tłumaczy... A ja i tak
nie moge zrozumiec.
Pozdrawiam cieplo!

[lingusia]

Hej!
Do mego ciała przyzwyczaił mnie..nie chłopak.Ktoś kogo spotkałam i poczułam wielka bliskość a nie mogłam z nim być.I zrobiłam sobie mały eksperyment-za każdym razem kiedy się kapałam stawałm najpierw przed lustrem i przygladałam się swoim małym piersiom ,odstającemu tyłkowi,łydkom alpinisty,brzuchowi..i wiecie co/Pozlubiłam moje ciało.Bo ktos mi powiedział że jest ładne,fajne i rzeczywiście takie jest!

[c.burana]

Imieniny mamy... No i znowu chodze z wielkim brzuchem... :(

[c.burana]

Witam! Dzisiaj wyszło słońce wyglądam przez okno i widzę wspaniałe błekitne
niebo!!! Ciepło!!! Nie pada!!! To jeszcze nie jest ten moment by iść na plażę
(nie jestem jeszcze na to gotowa...), ale po poludniu rower dobrze mi zrobi :)
Dzień zaczęłam wspaniale. Przed śniadaniem łyżeczka colonu c popita dużą
ilością wody, po pół godzinie małe normalne śniadanie, czerwona herbata (żdnych
przeczyszczaczy-kończę z tym!!!!), a na deser biało-różowa tabletka
tranxene... Od dzisiaj zaczynam je brać na poważnie. Nieistotne jest to, że z
psychiatrą nie byłam w stanie się porozumieć, ale dostałam leki, więc chyba
trzeba zaczą je brać.... Może przestaną mnie nachodzić te dziwne nastroje, a
przy tym ureguluję jedzenie....
PS.Zapomniałam wspomnieć o porannej gimnastyce!!!! Nie będę siedzieć z
założonymi rękami i czekać aż "wyleczenie" samo do mnie przyjdzie!!! O nie!!!
Trzeba działać!

[normaaa]

Czy możesz mi wyjaśnić co to jest:
colon c
i tranxene (tran w tabletkach) ?

[c.burana]

Hej! Colon C (informacja z opakowania) sporządzony jest z naturalnych
składników, ułatwiających perystaltykę jelit. Codzienna dawka zapewnia
odpowiednią dawkę błonnika i dostarcza jelito przyjaznych bakterii.
Składniki:łupiny nasion babki płesznik, fruktooligosacharydy, Latobacillus
acidophilus, Lactobacillus bifidus.
Jest to środek rozprowadzany przez firmę AZ Medica (nie wiem czy np.
słyszałas o kuracjach z vilcacory, to ta sama instytucja), preparaty dostępne
śą w wybranych aptekach i drogą wysyłkową. Jeżeli byłabyś zainteresowana, to
mogę podać Ci najbliższe adresy.
A jeżeli chodzi o tranxene... :D No niestety nie jest to tran :D a leki od
psychiatry. Tzw.psychotropy....
Pozdrawiam ciepło!!!

[c.burana]

Staram sie i staram, a brzuch dalej jak balon...!!!!! jak mnie kusi chociazby
herbatka przeczyszczajaca.....

[sylkas2]

szczerze mówiąc to zazdroszczę Ci że jesz i... i działasz...
ja się obżeram teraz raz dziennie i też działam...-rzygam :/(to są postępy bo
kiedyś wyjadałam całą lodówkę,,,rzygałam... mama przychodziła z pracy z
zakupami.... obżerałąm się ...rzygałam... i tak kilka razy dziennie)

wierzę że Ci się uda ...